पुस्तकालयभाग ९

९ भाद्रों २०१७ बिक्रमी माहला सिँघ दे घर दया होई, पिण्ड शमाल सर ज़िला फिरोज़ पुर

सो पुरख निरँजण सर्ब व्याप्या, जूनी रहित पुरख अकाल। हरि पुरख निरँजण वड प्रताप्या, आदि जुगादी दीन दयाल। एकँकारा खेल तमासया, खेले खेल दो जहान। आदि निरँजण नूर प्रकाशया, जोती नूर जल्वा जलाल। श्री भगवान शाहो शाबासया, तख्त निवासी वड मेहरवान। अबिनाशी करता दासन दासया, सेवक सेवा करे महान। पारब्रह्म प्रभ पाए मंडल रासया, आदि जुगादी साचा काहन। सचखण्ड दुआरा इक्क सुहासया, सोभावन्त गुण निधान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला नौंजवान। इक्क इकल्ला एकँकारा, आदि जुगादि समाया। जुगा जुगन्तर खेल अपारा, निरभउ आपणा आप कराया। अनुभव प्रकाश हो उज्यारा, रूप अनूप आप वटाया। सति सरूप सिरजणहारा, सति सतिवादी वेस वटाया। अलक्ख अगोचर अगम्म अपारा, अगम्म अगम्मड़ा थान सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खलाया। हरि हरि खेल खिलांयदा, निरगुण रूप अगम्म अपार। सो पुरख निरँजण आपणा रूप वटांयदा, हरि पुरख निरँजण साची कार। एकँकारा नाउँ धरांयदा, जूनी रहित आदि निरँजण हो त्यार। अबिनाशी करता धाम सुहांयदा, श्री भगवान साचा मीत मुरार। पारब्रह्म प्रभ पर्दा लांहयदा, आप आपणी किरपा धार। सच सिँघासण इक्क सुहांयदा, साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार। सचखण्ड दुआरा आप खुलांयदा, आपे खोल्हे बन्द किवाड़। दीवा बाती आप जगांयदा, आपणी जोती कर उज्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अपर अपार। सच सिँघासण हरि सुहांयदा, महिमा गणत अगणत। आपणे मन्दिर डेरा लांयदा, आपे जाणे आपणी बणत। आपणा तख्त आप सुहांयदा, पुरख अबिनाशी सोभावन्त। साचा सीस ताज टिकांयदा, नर नरायण हरि हरि कन्त। सच निशाना आप झुलांयदा, दरगाह साची धाम सुहंत। हुक्मी हुक्म आप वरतांयदा, पूरन जोत श्री भगवन्त। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा खेल अपारा, एकँकारा आप करांयदा । सचखण्ड दुआरा सुहावणा, हरि साचा आप सुहाईआ। सो पुरख निरँजण रूप वटावणा, एकँकारा वेखे चाँईं चाँईआ। हरि पुरख निरँजण सगन मनावणा, आदि निरँजण दए वधाईआ। अबिनाशी करता अंग लगावणा, श्री भगवान गोद सुहाईआ। पारब्रह्म प्रभ भेव खुल्हावणा, अनुभव आपणा रूप प्रगटाईआ। रूप रेख ना कोए रखावणा, निरगुण आपणी धार वखाईआ। अकल कल आपणा नाउँ धरावणा, काल महांकाल ना कोए वड्याईआ । साची धर्मसाल इक्क वखावणा, सचखण्ड दुआरा आप सुहाईआ। थिर घर वासी आपणा पर्दा आपे लाहवणा, आप आपणा नूर कर रुशनाईआ। साचे तख्त बह बह हुक्म सुणावणा, शाहो भूप सच्चा शहनशाहीआ। राज राजाना आप

❋

❋

अख्वावणा, राउ रंक ना कोए वड्याईआ। एका डंका नाम वजावणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह करे खेल अवल्ला, दरगाह साची आप करांयदा। पुरख अबिनाशी वसया इक्क इकल्ला, दूसर संग ना कोए रखांयदा। सच सिँघासण आपे मल्ला, आप आपणी सेज हंढांयदा। आपणी जोती आपे रल्ला, आप आपणा मेल मिलांयदा। वसे नेहचल धाम अटला, उच्च मन्दिर आप सुहांयदा। सच संदेशा एका घल्ला, घर शब्दी नाद वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा आप हुक्म सुणांयदा। साचा हुक्म साचा राणा, हरि हरि आप जणाईआ। तख्त निवासी शाह सुल्ताना, घर घर बैठा जोत जगाईआ। दर दरवेश बण दरबाना, एका अल्फ़ी गल हंढाईआ। सालस बणे दो जहानां, शब्द परवाना हथ्थ उठाईआ। खेले खेल श्री भगवाना, भगवन आपणी कल वरताईआ। जोद्धा सूरबीर बली बलवाना, बल आपणा आप वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर घर साचे सोभा पाईआ। दर घर हरि सुहावणा, सोभावन्त करतार। हुक्मी हुक्म इक्क वरतावणा, शब्दी शब्द नाद धुन्कार। साची रचना आप रचावणा, आपणी इच्छया भर भण्डार। साची भिच्छया झोली पावणा, देवणहार हरि निरँकार। आपणा लेखा आप लिखावणा, कागद कलम ना पावे सार। बोध अगाधा आप अख्वावणा, आदि जुगादी साची कार। सचखण्ड दुआरे साचा नाम आप उपावणा, नाम उपाए एकँकार। आपणा मन्त्र आप दृढ़ावणा, एका इष्ट सच्ची सरकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, घर साचा धाम न्यार। धाम न्यारा सचखण्ड, हरि साचा सच सुहांयदा। पुरख अकाल वण्डे वण्ड, दूसर संग ना कोए जणांयदा। ना कोई रूप ना कोई रंग, रेख भेख ना कोए वखांयदा। जूनी रहित वसे संग, अनुभव आपणा रूप धरांयदा। शब्द अनाद वजाए मृदंग, सुर ताल ना कोए रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा आप सुहांयदा। दर घर साचा हरि सुहाए, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। निरगुण निरगुण वेख वखाए, निरगुण मेला सहिज सुभाईआ। निरगुण चेला सीस झुकाए, निउँ निउँ आपणा आप वेख वखाईआ। निरगुण मेला आप मिलाए, मिल्या मेल विछड़ ना जाईआ। निरगुण सज्जण सुहेला आप बण जाए, इक्क इकेला साचा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरगुण ल्ए उपजाईआ। निरगुण उपजाए निरगुण सुत, अबिनाशी अचुत खेल खिलांयदा। वार थित ना कोए रुत, मास बरख ना वेख वखांयदा । आपे जाणे आपणी जुगत, जागरत जोत आप जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द नाउँ धरांयदा। शब्द उपाया हरि हरि प्यारा, परम पुरख वड वड्याईआ। एका दर एका भिखारा, एका वस्त आप वरताईआ। एका शब्द इक्क जैकारा, एका हुक्मी

❋

❋

हुक्म सुणाईआ। एका तख्त इक्क सिक्दारा, शहनशाह इक्क हो जाईआ। एका एक वरते वरतारा, आप आपणी रचन रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे वर सच्चा पातशाहीआ। आपणा वर आपणी झोली पा, आपे दया कमांयदा। आपे जोत डगमगा, शब्दी धार आप चलांयदा। आपे पिता आपे माँ, नादी सुत आप अख्वांयदा। आपे सचखण्ड दुआरे वसे साचे थाँ, थान थनंतर वेख वखांयदा। आपे थिर घर कुण्डा देवे लाह, आप आपणा पर्दा लांहयदा। आपे हुक्मी हुक्म दए सुणा, धुर फ़रमाणा आप जणांयदा। आपे लोआं पुरीआं रचन रचा, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणी सेव कमांयदा। आपे रवि ससि सूरज चन्न मंडल मंडप कर रुशना, आप आपणी जोत टिकांयदा। आपे धरत धवल जल बिम्ब टिका, जल थल महीअल आपणा रूप समांयदा। आपे ब्रह्मा विष्न शिव नाउँ धरा, आपणी धारा आप वखांयदा। आपे त्रैगुण माया रचन रचा, त्रै त्रै बन्धन आपे पांयदा। आपे पंचम लेखा जाणे सहिज सुभा, पंचम पंचम मेल मिलांयदा। आपे घर विच घर रिहा उपा, हरि मन्दिर नाउँ धरांयदा। ईश जीव हरि रूप वटा, जगत जगदीसा खेल खिलांयदा। पारब्रह्म प्रभ नाउँ धरा, आप आपणी वण्ड वण्डांयदा। लक्ख चुरासी घट घट अंदर डेरा ला, आप आपणा मुख छुपांयदा। आदि निरँजण डगमगा, जोती नूर इक्क चमकांयदा। अनहद शब्द नाद वजा, ताल तलवाड़ा आप सुणांयदा। अमृत सरोवर कँवल नाभी आप भरा, साचा झिरना आप झिरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग वेस वेस अनेका आप करांयदा। लक्ख चुरासी कर पसारा, त्रैगुण नाता जोड़ जुड़ांयदा। पंज तत्त बोल जैकारा, सच वरतारा आप वरतांयदा। मन मति बुध भर भण्डारा, काया मन्दिर आप सुहांयदा। निरगुण सरगुण कर पसारा, दीवा बाती आप टिकांयदा। आदि आपणी रचन रचांयदा। विष्नूं ब्रह्मा सेवादारा, चार वेद मुख सालांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणा भेव आप खुलांयदा। हरि भेव अवल्लड़ा, कथनी कथ ना सके राईआ। आदि जुगादी इक्क इकल्लड़ा, सचखण्ड बैठा आसण लाईआ। सच दुआरा एका मलड़ा, दूसर धाम ना कोए वड्याईआ। आपे फड़या आपणा पलड़ा, आप आपणा मेल मिलाईआ। शब्द संदेश नर नरेश एका एक एका घलड़ा, धुर फ़रमाणा आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल खिलांयदा, अलक्ख अगोचर अगम्म अपार। विष्नूं विश्व आप उठांयदा, वास्तक रूप हरि करतार। नमो देव इष्ट वखांयदा, देव देवा सच्ची सरकार। घर मन्दिर आप सुहांयदा, आप आपणा खोल्ह किवाड़। सच भण्डारा इक्क वरतांयदा, बख्शश करे बख्शणहार। धुर फ़रमाणा हुक्म सुणांयदा, विष्नूं होणा ख़बरदार। चरन ध्यान इक्क रखांयदा, दूसर होर ना कोए दुआर। तेरी सेवा मात लगांयदा, जुग जुग करनी साची

❋

❋

कार। पुरख अबिनाशी वेख वखांयदा, मरे ना जम्मे विच संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हुक्म वरते वरतार। हुक्मी हुक्म वरतांयदा, पारब्रह्म पुरख अबिनाश। ब्रह्मा वेता आप समझांयदा, साहिब सतिगुर शाहो शाबास। आपणा भेव आप खुल्हांयदा, आपे पूरी करे आस। ब्रह्मे तेरी वण्ड वण्डांयदा, ब्रह्म जोत सर्ब प्रकाश। तेरा अंदर मन्दिर आप सुहांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल शाहो शाबास। ब्रह्मा हरि समझांयदा, कर किरपा गुण निधान। तेरी सेवा सच लगांयदा, लक्ख चुरासी हो प्रधान। जुग जुग तेरी जोत जगांयदा, करे खेल श्री भगवान। तेरा रूप आप प्रगटांयदा, आदि जुगादी नौजवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणा धुर फ़रमाण। धुर फ़रमान शब्द जणाया, पारब्रह्म ब्रह्म दया कमाईआ। ब्रह्म आपणा भेव खुल्हाया, पारब्रह्म सच्ची सरनाईआ। पारब्रह्म ढोला एका गाया, ब्रह्म सुणे चाँईं चाँईआ। ब्रह्म निउँ निउँ सीस झुकाया, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। पुरख अबिनाशी आपणा विचोला आप प्रगटाया, एका शब्द नाउँ धराईआ। साचा सोहला आप सुणाया, लिखण पढ़ण विच ना आईआ। साचा तोला तोल तुलाया, एका कंडा हथ्थ उठाईआ। आपणा पर्दा ओहला दए उठाया, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाईआ। आपणा बोला आप जणाया, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। आपणा कँवल आप उलटाया, आपे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द नाद धुन वजाईआ। शब्द अनादी धुन ब्रह्मादी, हरि साचा सच वजांयदा। बोध अगाधी देवे दादी, भेव अभेदा भेव खुलांयदा। करे खेल आदि जुगादी, आपणी कल आप वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका धुन इक्क धुन्कार, आप सुणाए सुणनेहार, ब्रह्मा वेता कर प्यार, ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। ब्रह्म प्यारा पारब्रह्म, पुरख अबिनाशी दया कमांयदा। आपणे मन्दिर आपे जम्म, आप आपणा रूप प्रगटांयदा। आप उपजाए आपणा नाम, नाम निधान आप अख्वांयदा। आप वखाए आपणा सच निशान, सच निशाना आप उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुलांयदा। भेव खुलाए हरि भगवान, ब्रह्मे ब्रह्म समझाया। जुगा जुगन्तर इक्क ध्यान, लिव अन्तर चरन वखाया। साचा मन्दिर इक्क मकान, सच दुआरे सोभा पाया। पुरख अबिनाशी देवे ज्ञान, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। ना कोई सुरती ना कोई काहन, मूर्त अकाल वेख वखाया। नाद तूरत बेपछाण, तुरया राग आप अल्हाया। ब्रह्मा ब्रह्म कर परवान, प्रभ आपणे लेखे ल्ए लगाया। शब्द जणाए सच फ़रमाण, भेव अभेदा भेव खुलाया। चारे वेदां खोल्ह दुकान, चारे जुग वण्ड वण्डाया। चारे खाणी वेख निशान, उत्भुज सेत्ज जेरज अंड रंग रंगाया। चारे बाणी बोल ज़बान, चार वरनां आप समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द शब्द उपजाया।

❋

❋

शब्द उपजाए आदि आदि, पारब्रह्म ब्रह्म करे पढ़ाईआ। घर मन्दिर वज्जया साचा नाद, गृह साचे ख़ुशी मनाईआ। अबिनाशी करता देवे दाद, आपणी वस्त आप वरताईआ। नाम निधाना बोध अगाध, निष्अक्खर वक्खर करे पढ़ाईआ। चारे वेदां एका राग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार आप वड्याईआ। चारे वेद झोली पा, सिर ब्रह्मे हथ्थ टिकाया। पुरख अबिनाशी बेपरवाह, आपणा हुक्म सुणाया। चारे जुग जगत मलाह, तेरा मार्ग दए वखाया। चारे कूटां वण्ड वण्डा, दहि दिशा फोल फुलाया। काया माटी भाण्डा पंज तत्त घड़ा, लक्ख चुरासी बणत बणाया। तेरा मन्दिर दए सुहा, ब्रह्म तेरा रूप वटाया। तेरी जोती दए जगा, जोत निरँजण सेव लगाया। तेरा शब्द दए सुणा, अनहद राग अल्हाया। तेरा जाम दए प्या, अमृत आत्म ताल सुहाया, तेरा पड़दा दए उठा, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाया, तेरा आसण दए सुहा, आत्म सेजा आप हंढाया। तेरा मेला ल्ए मिला, आप आपणी दया कमाया। एका रंग ल्ए रंगा, लाल गुलाला आप चढ़ाया। साचे तख्त ल्ए बहा, तख्त निवासी शाह सुल्ताना आप अख्वाया। जुग जुग बणे तेरा मलाह, निरगुण सरगुण मेल मिलाया। गुर पीर आप अख्वा, आप आपणा नूर करे रुशनाया। तेरी विद्या वेखे थाउँ थाँ, मूल मन्त्र आप पढ़ाया। आपणी सिख्या दए समझा, आदि जुगादी वेस धराया। धुर दा लेखा दए वखा, एका पट्टी नाम पढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे देवे एका वर, चारे वेद झोली पाया। चारे वेद मिली दात, चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। पुरख अबिनाशी कमलापात, कँवल नैण साचा माहीआ। शब्द सुणाए साची गाथ, भेव अभेदा आप खुलाईआ। आप रखाए सगला साथ, आदि जुगादि विछड़ ना जाईआ। लेखा जाणे आर पार घाट, मँझधार रिहा समाईआ। पर्दा लाहे चौदां हाट, चौदां लोक वेख वखाईआ। निरगुण सरगुण खेले खेल बाज़ीगर नाट, स्वांगी आपणा सांग वरताईआ। भेव चुकाए तीर्थ ताट, सर सरोवर वेखे थाउँ थाँईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका ब्रह्म पारब्रह्म लक्ख चुरासी वण्ड वण्डाईआ। लक्ख चुरासी वण्डणहारा, एका रूप समांयदा। शास्त्र सिमरत वेद पढ़नहारा, आपणी विद्या आप पढ़ांयदा। चारे मुख चारे कुंट अठ्ठे नेत्र खोल्हणहारा, आपणा नैण आप मटकांयदा। आदि जुगादी शब्द ब्रह्मादी, एका तोला तोलणहारा, सृष्ट सबाई आप तुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ब्रह्मे देवे एका वर, वर वर दाता आप हो जांयदा। वर दाता श्री भगवान, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। चरन धूढ़ सच्चा अशनान, एका एक एक अख्वाईआ। बण के बैठा साचा काहन, सचखण्ड साचा सच सुहाईआ। खेले खेल दो जहान, लोआं पुरीआं वेख वखाईआ। इक्क जणाए धुर फ़रमाण, धुर दी बाणी बाण लगाईआ। लेखा जाणे दो जहान, ब्रह्मा विष्न शिव ल्ए जगाईआ। जोती जोत

❋

❋

सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका ब्रह्म पारब्रह्म लेखा लिखणहारा आप अख्वाईआ। ब्रह्मे सुण कर ध्यान, हरि साचा सच सुणांयदा। मेरा हुक्म धुर फ़रमाण, तेरी धार बंधांयदा। तूं बालक जगत अंजाण, तेरी सार आपे पांयदा। हउँ दाना बीना चतर सुजान, मूर्ख मुग्ध कारे धन्दे आपे लांयदा। तेरी खोल्हे आप दुकान, लक्ख चुरासी तेरे हट्ट विकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म सुणांयदा। ब्रह्मे सुण गुणवन्त, गुण गहर गम्भीर सुणाया। लक्ख चुरासी बणाए तेरी बणत, विष्नूं तेरा संग निभाया। तेरा रूप जीव जंत, जागरत जोत हरि जगाया। तेरी महिमा होए अगणत, पुरख अबिनाशी वाक सुणाया। तेरा रूप प्रगटाए साध सन्त, भगत भगवन्त तेरा नाउँ धराया। तेरा लेखा जाणे आदि अन्त, मध तेरा वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे दित्ता एका वर, लक्ख चुरासी भाण्डा घड़, निरगुण सरगुण अंदर वड़, साचे पौड़े आपे चढ़, सच सिँघासण आप सुहाया। ब्रह्मे वर हरि पाया, दोए जोड़ करे निमस्कार। पुरख अबिनाशी बेपरवाहया, सतिगुर साहिब सच्चा दातार। हउँ सेवक साची सेव कमाया, जुग जुग तेरा हुक्म वरते वरतार। लक्ख चुरासी भाण्डा घड़ वखाया, घड़नहार इक्क ठठयार। कवण वस्त विच टिकाया, सरगुण दए आधार। एका भिच्छया मंग मंगाया, आप आपणी किरपा धार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर मंग मंगे भिखार। दर भिखारी मंगदा, ब्रह्मा आपणा सीस झुका। करे खेल सूरे सरबंग दा, तूं दाता बेपरवाह। लक्ख चुरासी चोली रंगदा, रंगण रंग इक्क चढ़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वस्त झोली पा। एका वस्त किरपा करदे हरि, ब्रह्मा साची मंग मंगांयदा। निरगुण जोती अंदर धर, घर घर दीप जगांयदा। निरभउ चुक्के तेरा डर, सृष्ट सबाई भय वखांयदा। ईश जीव आपे बण, जगत जगदीश आपणी वण्ड वण्डांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म आप सुणांयदा। साचा हुक्म हरि सुणाया, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। वेद शास्त्र ना किसे लिखाया, ब्रह्मे ज्ञान ना कोए दृढ़ाईआ। आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाया, पुरख अबिनाशी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे दित्ता एका वर, आपणी अंस सृष्ट सरबंस, एका आप प्रगटाईआ। एका जोत जोत उजाला, पुरख अबिनाशी रूप वटांयदा। एका गुर गुर गोपाला, एका गुर समांयदा। एका मन्दिर इक्क धर्मसाला, एका कन्त सोभा पांयदा। एका शब्द एका ताला, एका नाद वजांयदा। एका मार्ग दस्से सुख़ाला, ब्रह्म पारब्रह्म वखांयदा। आदि निरँजण जोत अकाला, निरगुण आपणा नाउँ वटांयदा। लक्ख चुरासी फल लगाए डाल्हा, जुग जुग आपणा गेड़ भवांयदा। नौं सौ चुरानवें चौकड़ी जुग करे खेल निराला, ब्रह्मे तेरी सेवा आप लगांयदा। अन्तिम लहिणा चुकाए, जोती जोत सरूप

❋

❋

हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी दया कमांयदा। कवण रूप हरि लेख चुकाउणा, ब्रह्म पारब्रह्म मंग मंगांयदा। कवण रूप हरि खेल खलाउणा, लोकमात वेस वटांयदा। कवण रूप हरि रंग चढ़ाउणा, उतर कदे ना जांयदा। कवण रूप हरि मृदंग वजाउणा, दो जहानां आप सुणांयदा। कवण रूप नव खण्ड खण्ड खण्ड कराउणा, ब्रह्मण्ड कवण वेख वखांयदा। कवण रूप चण्ड प्रचण्ड चमकाउणा, कवण चिल्ला तीर कमान उठांयदा। कवण रूप हरि ख़ुशी बन्द बन्द कराउणा, जगत विछोड़ा पन्ध मुकांयदा। कवण रूप निजानंद समाउणा, निज आत्म रस चखांयदा। कवण रूप लक्ख चुरासी डेरा ढाउणा, कवण भाण्डे घड़ भन्न वखांयदा। कवण रूप आपणा खेल वरताउणा, चार वेदां कवण रूप मुकांयदा । कवण रूप आपणा नाम प्रगटाउणा, एका ढोला आप सुणांयदा। कवण रूप तोला अख्वाउणा, साचा कंडा हथ्थ उठांयदा। कवण रूप लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां चरनां हेठ दबाउणा, कवण ब्रह्म भार टिकांयदा। कवण रूप विष्नूं मेल मिलाउणा, कवण भण्डारा हथ्थ उठांयदा। कवण रूप ब्रह्म लेखे लाउणा, ब्रह्म रो रो नीर वहांयदा। कवण रूप शंकर वेख वखाउणा, बाशक तशका कवण सुहांयदा। कवण सरूप करोड़ तेतीसा मात वखाउणा, कवण सरूप पन्ध मुकांयदा। नौं खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां फेरा पाउणा, एका हुक्म कवण सुणांयदा। कवण रूप अवण गवण त्रैभवन डंक वजाउणा, कवण रूप रवि ससि सूरज चन्न आपणे विच समांयदा। कवण रूप मंडल मंडप आण हलाउणा, कवण रूप धरत धवल जल बिम्ब विच टिकांयदा। कवण रूप एका इष्ट लक्ख चुरासी आप दरसाउणा, चारे वेद माण गवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम वेला केहड़ा, हरि जग विछड़े मेल मिलाउणा। हरि जू हरि हरि बोलया, कर किरपा आप निरँकार। आपणा दुआरा आपे खोलया, प्रगट होए आप निरँकार। नौं नौं चार बणे तोलया, तोल तोले तोलणहार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग करे साची कार। जुग जुग चौकड़ी जग खेल खलावणा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वेख वखाईआ। गुर अवतार आप अख्वाउणा, सन्त भगवन्त रूप वटाईआ। गुरमुख आपणे रंग रंगाउणा, गुरसिख एका दए बुझाईआ। जुग जुग आपणा नाम चलावणा, पीर दस्तगीर शाह हकीर आप हो जाईआ। जुग जुग आपणा नाउँ प्रगटावणा, वेद पुराण शास्त्र सिमरत गीता ज्ञान अञ्जील कुरान रहे जस गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खाणी बाणी देवे वर, ब्रह्मे ब्रह्म मति इक्क समझाईआ। ब्रह्मे चार जुग उतरे पार, चवी अवतार सेव कमाईआ। नौं नौं चार चौकड़ी खेल करे अपार, मनवन्तर गेड़ा गेड़ा दए लगाईआ। एका मन्त्र फुरे सच्ची सरकार, लोआं पुरीआं दए दुहाईआ। लग्गे बसन्तर सर्ब संसार, आत्म अन्तर ना कोए बुझाईआ। बणाए बणतर आप निरँकार, आपणा भेव दए खुलाईआ। नौं नौं चार उतरे

❋

❋

पार, लोकमात रहिण ना पाईआ। अन्तिम खेल करे अपार, निरगुण जोत रुशनाईआ। शब्द नाद सच्ची धुनकान, धुर दी बाणी आप सुणाईआ। पंज तत्त ना करे कोई आकार, साकार ना रूप वटाईआ। निरगुण खेल अगम्म अपार, कलिजुग अन्तिम आप वखाईआ। ब्रह्मे तेरी पावे सार, त्रैगुण नाता तोड़ तुड़ाईआ। विष्नूं मेला कन्त भतार, हरि जू साची सेज हंढाईआ। शंकर करे इक्क प्यार, हथ्थ त्रिशूल ना कोए फड़ाईआ। शब्द वचोला बणे आप करतार, ब्रह्म वेखे थाउँ थाँईंआ। चारे वेदां पावे सार, शाम रिग युजर अथर्बण भुल्ल रहे ना राईआ। चारे खाणी करे प्यार, छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका रंग रंगाईआ। चारे बाणी बोल जैकार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपे गाईआ। आपे सभ तों वसे बाहर, दिस किसे ना आईआ। प्रगट होवे विच संसार, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। रक्खे नाउँ निहकलंक सच्ची सरकार, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। तेरी आपे पावे सार, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। तेरा कर्ज़ा दए उतार, लक्ख चुरासी आपणी झोली पाईआ। आपणा घाड़न घड़े आप निरँकार, आपणी रचना वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका हरि हरि करे पढ़ाईआ। एका ब्रह्म पारब्रह्म समावणा, निरगुण जोती जोत मिला। पुरख अबिनाशी खेल खिलावणा, जोती जामा भेख वटा। शब्द विचोला इक्क बणावणा, दो जहानां फेरा पा। निरगुण निरगुण वेख वखावणा, सरगुण पकड़नहारा बांह। आपणी विद्या आप पढ़ावणा, आपणा लेखा दए समझा। साची सिख्या इक्क सिखावणा, चार वरनां नाता तुट्टे एका रंग रंगाए एका भूमका दए वसा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्म मेला पारब्रह्म जिउँ बालक पिता माँ। ब्रह्म पारब्रह्म हरि मेल मिलाया, घर साचे वज्जी वधाईआ। पुरख अबिनाशी सगन मनाया, चार कुंट होए रुशनाईआ। एका मृदंगन हथ्थ उठाया, त्रै त्रै लोकां रिहा सुणाईआ। चौदां तबकां जाग खुल्हाया, नेत्र नैण ना बन्द कराईआ । ब्रह्मे भविख्त वाक आप सुणाया, आदि आदि आप अख्वाईआ। चार चौकड़ पन्ध मुकाया, अन्तिम ओकड़ रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे मेला साचे घर, पारब्रह्म प्रभ वेख वखाईआ। पारब्रह्म प्रभ वेखण आया, निरगुण जोती जामा धार। विष्नूं सेवादार नाल रलाया, सो पुरख निरँजण किरपा धार। लक्ख चुरासी फोल फुलाया, ब्रह्म ब्रह्म करे विचार। हँ हँ हँ सर्ब कुरलाया, कलिजुग कूके करे पुकार। पुरख अबिनाशी मृदंग इक्क वजाया, धुन नाद सच्ची धुन्कार। सूरा सरबंग उठ उठ वेखण आया, प्रगट हो हरि करतार। आपणे अश्व तंग कसाया, पुरख अबिनाशी शाह अस्वार। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां पैंडा आप मुकाया, लोकमात पावे सार। जेरज अंडां फोल फुलाया, दूई द्वैती पर्दा दए उतार। साचा खण्डा हथ्थ चमकाया, भेख पखण्डा जगत निवार। पारब्रह्म प्रभ दए सलाहया, साची सिख्या इक्क विचार। धुर

❋

❋

दा लेखा दए मिटाया, पूर्ब पूर्ब वेखे विगसे वेखे पावे सार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम निरगुण ल्ए अवतार। निरगुण नरायण हरि हरि, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। लोकमात हरि जोत धर, धरती धवल धरत सुहाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म मिलाए फड़ फड़, भेव अभेद भेव चुकाईआ। आप बनाए आपणे लड़, लड़ आपणा पल्लू इक्क फड़ाईआ। साचे पौड़े आपे चढ़ चढ़, गुरमुख सुरती आप जगाईआ। किला तोड़ हँकारी गढ़्ह गढ़्ह, हउँमें हंगता दए मिटाईआ। करे प्रकाश बहत्तर नड़ नड़, अन्ध अन्धेर दए गंवाईआ। आपणी विद्या आपे पढ़ पढ़, हरिजन साचे ल्ए पढ़ाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म आपे वर वर, नारी कन्त रूप वटाईआ। आपणी सेजा आपे खड़ खड़, सवच्छ सरूपी आपणा रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, ब्रह्मे पारब्रह्म प्रभ मेला, लेखा चुक्या गुरू गुर चेला, हरि सतिगुर सज्जण आप चुकाईआ। सतिगुर सज्जण सच्चा पातशाह, इक्क इकल्ला एकँकार। बेऐब परवरदिगार सिफ्त सालाह, सिफ्ती सिफ्त ना कोई विचार। जुगा जुगन्तर बणे मलाह, निरगुण सरगुण ल्ए उभार। कलिजुग अन्तिम निहकलंक नरायण नर अवतार आपणा नाउँ धरा, धरती धरत धवल करे हौला भार। नौं खण्ड पृथ्मी वेख वखाए थाउँ थाँ, लक्ख चुरासी करे ख्वार। गुरसिखां उठाए फड़ फड़ बांह, आप कराए सच प्यार। दो जहानां करे सच न्याँ, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, ब्रह्मे वेता आपे फड़, दरस दिखाए अगे खड़, सुहाए बंक दुआर। बंक दुआर सुहावणा, हरि हरि मेला पारब्रह्म। जोती जोत जोत मिलावणा, ना मरे ना पए जम्म। साचे धाम आप सुहावणा, सति सतिवादी बेड़ा बन्न्ह। लक्ख चुरासी फेरा ना पावना, मात गर्भ ना कोई डंन। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपे जननी आपे जन। आपे जननी जन जाया, जोती माता सुत दुलार। आपे धन धन धन झोली पाया, कराया साचा वणज वपार। आपे धुन धुन राग सुणाया, धुन धुन बोल शब्द जैकार। आपे गुरसिख गुरसिख चुण चुण मेल मिलाया, मेल मिलावा धुर दरबार। आपे हरि हरि घर घर मंगल गाया, गीत सुहागी शब्द उच्चार। वडभागी हरि सतिगुर दरसन पाया, मिटया सहिसा सर्ब संसार। गुरसिख वैरागी दरस दुआरे आया, जिस जन किरपा करे आप करतार। चरन धूढ़ी माघी सच नुहावण आप नुहाया, दुरमति मैल दए उतार। फड़ फड़ कागी हँस बणाया, सोहँ माणक मोती चुगे अपार। ज़ात पाती मेट मिटाया, ऊँच नीच ना कोई विचार। अन्धेरी राती दए गंवाया, साचा भान होए उज्यार। ब्रह्म पारब्रह्म वेख वखाया, घर मन्दिर खोल्ह किवाड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग अन्तिम वेस धर, ब्रह्म पारब्रह्म एका रंग रवे करतार।

❋

❋

१० भाद्रों २०१७ बिक्रमी जगीर दास दे गृह
ख्याली वाला ज़िला बठिंडा

सो पुरख निरँजण सर्ब गुणवन्त, अकल कल वड्डी वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण महिमा अगणत, लेखा लेख ना कोई जणाईआ। एकँकारा आदि अन्त, अनुभव आपणा रूप दरसाईआ। आदि निरँजण जुगा जगंत, जोत निरँजण डगमगाईआ। अबिनाशी करता खेल इक्क बेअन्त, बेअन्त आप अख्वाईआ। श्री भगवान मेल मिलावा साचे सन्त, निरगुण निरगुण वेख वखाईआ। पारब्रह्म लेखा जाणे जीव जंत, लक्ख चुरासी डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्मादि, शब्द अनाद नाद वजाईआ। सति पुरख निरँजण साची धार, इक्क इकल्ला आप चलांयदा। सचखण्ड दुआरे खेल अपार, निरगुण नरायण आप करांयदा। महल्ल अटल अचल्ल सोहे दरबार, सच सुल्ताना आप सुहांयदा। सति सरूप भूप बण सिक्दार, महिमा अनूप आप दरसांयदा। तख्त निवासी हो त्यार, सच सिँघासण सोभा पांयदा। आदि जुगादी ल्ए अवतार, हुक्मी हुक्म आप सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, सचखण्ड दुआरा एकँकारा, धाम सुहञ्जणा आप सुहांयदा। सचखण्ड दुआरा सच टिकाणा, हरि साचा सच सुहाईआ। इक्क इकल्ला श्री भगवाना, अबिनाशी करता बैठा आसण लाईआ। शाहो भूप बण राज राजाना, शाह पातशाह आप अख्वाईआ। शब्द अगम्मी धुर फ़रमाणा, धुर दी बाणी आप सुणाईआ। जुगा जुगन्तर खेल महाना, पारब्रह्म प्रभ आप कराईआ। लेखा जाणे दो जहाना, आप आपणा बल धराईआ। निरगुण नरायण आप आपणा वेखे मार ध्याना, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। आपे मर्द आप मरदाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा नाउँ धराईआ। सति सरूप सर्ब गुण दाता, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। आदि जुगादी पुरख बिधाता, जुग करता वड वड्याईआ। आपे जाणे आपणी गाथा, बोध अगाधा बेपरवाहीआ। शब्द चलाए एका राथा, रथ रथवाही सेव कमाईआ। सचखण्ड दुआरे आप निभाए आपणा साथा, थिर घर साचा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अजूनी रहित पुरख अकाल, दीना बंधप दीन दयाल दयानिध आप हो जाईआ। दीन दयाला हरि गोपाला, इक्क इकल्ला खेल खिलांयदा। आदि जुगादी खेल निराला, निरगुण सरगुण वेख वखांयदा। जुगां जुगन्तर चले अवल्लड़ी चाला, भेव अभेद आप आपणे विच छुपांयदा। सचखण्ड दुआरा वसे सच्ची धर्मसाला, थिर दरबारा आप सुहांयदा। आपे जाणे आपणा सच जंजाला आप आपणी कल धरांयदा। आपे करे कराए सदा प्रितपाला, आप आपणा नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे

❋

❋

घर, दर घर साचा आप वड्यांअदा। दर घर हरि वसांयदा, पारब्रह्म बेअन्त। दर घर साचे सोभा पांयदा, पुरख अबिनाशी हरि हरि बेअन्त। दीवा बाती इक्क जगांयदा, दाना बीना सोभावन्त। घर मंगल एका गांयदा, महिमा गाए आप बेअन्त बेअन्त। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे आदि अन्त। आदि अन्त हरि समाया, आपणा लेखा आपणे विच टिकाईआ। सुते प्रकाश आप कराया, अचल मूर्त बेपरवाहीआ। अजूनी रहित नाउँ धराया, मरे ना जम्मे सच्चा शहनशाहीआ। थिर घर घर आसण लाया, सच्चखण्ड दुआरा दुआरा रिहा आप सुहाईआ। शाहो भूप आपणा नाउँ धराया, राज राजानां इक्क अख्वाईआ। आपणा हुक्म आप चलाया, आपे वेखे थाउँ थाँईआ। दर दरबाना सेव कमाया, दर दरवेश एका आपणी कल रखाईआ। नर नरेशा वेस वटाया, नर नरायण आप अख्वाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव ल्ए उपाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हट्ट आप खुल्हाईआ। आपणा पर्दा दए चुक्का, आपणी दया कमांयदा। करे खेल बेपरवाह, आपणा नाउँ आप वरतांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव ल्ए उपा, त्रै त्रै मेल मिलांयदा। आपणी वस्त आपणे अंदर ल्ए भरा, सच भण्डारा आप वरतांयदा। निरगुण सरगुण रूप धरा, जोती जाता आप अख्वांयदा। सर्बकला आपे समरथ, सगल समग्री आप वरतांयदा। आपे पूजा आपे पाठ, आपणा मन्त्र नाम दृढ़ांयदा। चरन कँवल बंधाए साचा नात, ब्रह्मा विष्न शिव दोए जोड़ सीस झुकांयदा। आप सुणाए आपणी शब्द अगम्मी गाथ, सच नाअरा आपे लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, देवे नाम वस्त अनमोल, पुरख अबिनाशी आपणे कंडे तोल, ब्रह्मा विष्न शिव आप जगांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव भण्डार हरि भरया, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। एका हुक्म दर दुआरे आपे करया, साची सेवा सच लगाईआ। आपणी तरनी आपे तरया, तारनहार आप हो जाया। आपणी करनी आपे करया करता पुरख वड दाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी रचन आप रचाईआ। आपणी रचना रचनहारा, आप आपणी खेल खिलांयदा। ब्रह्मा वेता कर त्यारा, नाभी फुल आप खिलांयदा। विष्नूं तेरा इक्क सहारा, दोए दोए धार आप चलांयदा। अमृत कँवल ठंडा ठारा, निझर झिरना आप झिरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणी अंस आपणा बंस आप सुहांयदा। आपणी अंस पारब्रह्म, आप आपणा रूप वटांयदा। आपणी कुक्खों आपे जम्म, मात पित ना कोई वखांयदा। आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह, दो जहानां आप चलांयदा। दरगाह साची धाम अवल्ला ना कोई सूरज ना कोई चन्न, मंडल मंडप ना कोई सुहांयदा। ना कोई घड़े ना कोई ल्ए भन्न, घड़न भन्नणहार पुरख समरथ आपणी खेल आप खिलांयदा। ना कोई देवणहारा डन्न, जूनी जून ना कोई भवांयदा। जोती जोत

❋

❋

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे देवे एका वर, साची सिख्या इक्क समझांयदा। ब्रह्मे सुण कर ध्यान, पुरख अबिनाशी आप सुणांयदा। मेरा हुक्म सच्चा फ़रमाण, तेरी दर दर सेव लगांयदा। मेरा राग तेरी धुनकान, तेरे मन्दिर ताल वजांयदा। मेरा शब्द तेरा ब्यान, निगहबान आप अख्वांयदा। मेरा चरन तेरा माण, कँवल नैण नैण मिलांयदा। मेरा नाद तेरा गाण, शब्द शब्दी इक्क सुणांयदा। मेरा तेज तेरा भान, नूरो नूर डगमगांयदा। मेरा घर तेरा मकान, दर दुआरा आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप जणांयदा। हुक्म जणाया हरि निरँकारा, ब्रह्मा सुण ल्ए अंगड़ाईआ। पुरख अबिनाशी खेल अपारा, हरि हरि आपणी वण्ड वण्डाईआ। त्रैगुण माया कर त्यारा, त्रै त्रै लेखा दए लिखाईआ। पंज तत्त होए सहारा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश संग निभाईआ। आपे वसे सभ तों बाहरा, दिस किसे ना आईआ। सेवक सेवा करे बण भिखारा, जुग जुग आपणी कार कराईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, लेखा लिख ना सके शाहीआ। मेरा शब्द सच्ची धुन्कारा, ब्रह्मे चारे वेद तेरी पढ़ाईआ। तेरा रूप वरते विच संसारा, लक्ख चुरासी तेरी वण्ड वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची भिच्छया झोली पाईआ। साची भिच्छया झोली पा, पुरख अबिनाशी दया कमांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव सेव लगा, त्रैगुण मेला मेल मिलांयदा। लक्ख चुरासी घाड़न ल्या घड़ा, घट घट आपणी जोत जगांयदा। निरगुण बाती इक्क टिका, सरगुण कमलापाती वेख वखांयदा। शब्द दाती बेपरवाह, अनहद रागी राग सुणांयदा। साजन साजी अगम्म अथाह, काया मन्दिर डेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर अंदर आपे वड़, आप आपणा मुख छुपांयदा। लक्ख चुरासी हरि पसारा, सो पुरख निरँजण वेख वखांयदा। लोकमात खेल न्यारा, ब्रह्मण्ड खण्ड रचन रचांयदा। लोआं पुरीआं इक्क सहारा, गगन पताला सोभा पांयदा। रवि ससि कर उज्यारा, मंडल मंडप डेरा लांयदा। जल बिम्ब हो न्यारा, धरत धवल आप उपजांयदा। नौं खण्ड पृथ्मी पावे सारा, सत्तां दीपां फोल फुलांयदा। चौदां लोकां इक्क अखाड़ा, त्रै त्रै वासी वेस वटांयदा। एका शब्द नाम जैकारा, पुरख अबिनाशी आप अल्हांयदा। ब्रह्मा सुणे सुणनेहारा, सति सतिवादी आप सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, सचखण्ड दुआरा इक्क वड्यांअदा। साचा हुक्म धुर फ़रमाणा, हरि ब्रह्मे शब्द जणाया। धुर दरगाही एका राणा, हरि जू साचे तख्त आपणा आसण लाया। साचा मन्दिर सच मकाना, थिर घर आपणा घर वखाया। एका रूप एका गाणा, एका तुरीआ नाद वजाया। एका जोत श्री भगवाना, आदि जुगादी डगमगाया। एका सति सरूपी सति निशाना, सति सति सति आप चढ़ाया । एका तख्त ताज वखाना, सच्चा ताज आप वखाया। जोद्धा

❋

❋

सूरबीर बली बलवाना, बल आपणा आप वखाया। ब्रह्मा वेखे मार ध्याना, अठ्ठे नेत्र नैण रखाया। अबिनाशी करता सुणाए इक्क फ़रमाणा, साचा हुक्म आप जणाया। लोकमात जुगा जुगन्तर सुणाए आपणा भाणा, हरि भाणे वड वड्याआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लेखा आप समझाया। ब्रह्मा उठया नेत्र खोल्ह, प्रभ अग्गे सीस झुकांयदा। नाद अनादी बोले बोल, ब्रह्म ब्रह्मादी आप सुणाया। कवण कंडे तोले तोल, लक्ख चुरासी कवण वण्ड वण्डांयदा। कवण माया ममता दए वरोल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मार्ग साचा दस्स, कवण धाम कवण राम मेल मिलांयदा। पुरख अबिनाशी भेव खुलंदड़ा, ब्रह्म पारब्रह्म कर प्यार। लक्ख चुरासी जोत जगंदड़ा, घर घर दीप होए उज्यार। निरगुण सरगुण वेख वखंदड़ा, इक्क इकल्ला एकँकार। जुग जुग आपणी धार चलंदड़ा, चाल निराली सिरजणहार। ब्रह्मा एका दर सुहंदड़ा, घर मन्दिर होए उज्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग ल्ए मात अवतार। जुग जुग अवतार मात धराउणा, हरि साचा सच जणांयदा। साचे सन्तां आप उठाउणा, शब्द शब्दी वेख वखांयदा । अमृत मेघ इक्क वरसाउणा, अग्नी तत्त आप बुझांयदा। अनहद शब्द राग अल्हाउणा, धुनी नाद आप वजांयदा। अमृत साचा जाम प्याउणा, नाम प्याला हथ्थ उठांयदा। जुग जुग आपणा वेस वटाउणा, हरिजन साचे वेख वखांयदा। एका अक्खर नाम पढ़ाउणा, लिखण पढ़न विच ना आंयदा। काया मन्दिर बह बह गाउणा, रसना जिह्वा ना कोई हिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सन्त आप उठांयदा। सन्तन मीता हरि भगवाना, आदि जुगादि समाया। जुगा जुगन्तर धुर फ़रमाणा, शब्द शब्दी मात सुणाया। दो जहानां बख्शे माणा, आवण जावण पन्ध चुकाया। सति सन्तोखी बन्न्हे गानां, एका हुक्म मनाया। हरि मन्दिर वखाए हरि मकाना, बजर कपाटी कुण्डा लाहया। दीपक जोती इक्क जगाणा, आदि निरँजण सेव लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर साची कार, करे कराए करनेहार, हरि सन्तन वेख वखाया । सन्तन लेखा लिख्या धुर, धुर दी बाणी बाण लगाईआ। पारब्रह्म प्रभ चढ़या घोड़, शब्दी घोड़ा इक्क दौड़ाईआ। दो जहानां लाया एका पौड़, एका डण्डा हथ्थ रखाईआ। लक्ख चुरासी वेखे परखे जीव जंत मिट्ठा कौड़, घट घट आपणा आसण लाईआ। एथे ओथे दो जहानां पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां रिहा दौड़, औंदा जांदा दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी कार कराईआ। जुग जुग कार कमांयदा, सतिगुर सच्चा पातशाह। साचा बेड़ा आप चलांयदा, निरगुण सरगुण बण मलाह। एका चप्पू नाउँ लगांयदा, नाउँ निरँकारा आप अख्वा। गुरमुख साचे मेल मिलांयदा, लक्ख चुरासी विच्चों ल्ए उठा। आप आपणा मन्त्र नाम दृढ़ांयदा, एका अक्खर ल्ए पढ़ा। सतिजुग

❋

❋

साचे फेरी पांयदा, इक्क इकल्ला बेपरवाह। जन भगतां महल्ला आप वसांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन राहे देवे पा। हरिजन पार उतारदा, आप आपणी किरपा धार। जुग जुग पैज संवारदा, देवे नाम शब्द अधार। जोती शब्दी बण मलाह, साचे घोड़े आपे चाढ़दा, शहनशाह सच्चा अस्वार। तोड़े गढ़्ह जगत हँकार दा, नाम खण्डा एका मार। गुरमुख साचे आप शंगारदा, जुगा जुगन्तर साची कार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द अगम्मी मारे वाज। शब्द अगम्मी सच तराना, तुरीआ राग अल्हांयदा। सन्तन मेला दो जहानां लोकमात वेख वखांयदा। एका राग सुणाए काना, धुन आत्मक आप अल्हांयदा। अमृत आत्म देवे पीणा खाणा, तृष्ना भुक्ख ना कोई रखांयदा। चरन कँवल बख्शे सच ध्याना, चरन चरनोदक मुख चुआंयदा। सति सन्तोखी बन्न्हे गाना, सतिगुर साचे घर सगन मनांयदा। सर्ब जीआं होए जाणी जाणा, जानणहार भेव ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त मिलावा साचे घर, दर घर साचा आप सुहांयदा। सन्तन हरि हरि पाया, आत्म वज्जे वधाईआ। जुगां जुगन्तर खेल खलाया, सतिजुग त्रेता वेखे चाँईं चाँईआ। द्वापर आपणे अंग लगाया, लोकमात वज्जे वधाईआ। कलिजुग अन्तिम वेख वखाया, नौं खण्ड पृथ्मी फोल फुलाईआ। हरिजन साचे ल्ए जगाया, आप आपणा मेल मिलाईआ। दूई द्वैती पर्दा दए उठाया, दुरमति मैल धोवे झूठी शाहीआ। आत्म अन्तर एका शब्द सुणाया, दिवस रैण ना कोई रखाईआ। कमलापाती मेल मिलाया, बूंद स्वांती अमृत जाम प्याईआ। बजर कपाटी साची हाटी नज़री आया, चौदां लोक रहे मुख शर्माईआ। साचे सन्त सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा साचा साथी इक्क बणाया, ना मरे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले साचे घर, घर सज्जण इक्क सुहाईआ। निरगुण निराकार, हरि सोभावन्त आप सुहांयदा। सन्त साजण मीत मुरार, पीआ प्रीतम वेख वखांयदा। नारी कन्त मेला भतार, घर साची सेज सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्तन संग निभांयदा। सन्तां संग निभावणहारा, इक्क इकल्ला वेस वटांयदा। आदि जुगादी ल्ए अवतारा, गुर गुर आपणा नाउँ धरांयदा। शब्द अनाद बोल जैकारा, सृष्ट सबाई आप सुणांयदा। वरनां बरनां वसे बाहरा, छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना रूप वटांयदा। इक्क सुहाए धाम न्यारा, सचखण्ड दुआर आप सुहांयदा। ग़रीब निमाणयां पावे सारा, हँकारीआं हँकार तुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। हरिजन हरि हरि वेखणहारा, जुगां जुगन्तर खेल खिलांयदा। सतिजुग त्रेता द्वापर पार किनारा, कलिजुग अन्तिम वेस वटांयदा। चारे वेदां पावे सारा, पुराण अठारां खोज खुजांयदा। खाणी बाणी दए हुलारा, अञ्जील कुरानां पर्दा लांहयदा। एका नाम सति वरतारा, सति सति आप करांयदा।

❋

❋

एका सतिगुर एका गुर गुर अवतारा, एका धुर दा लेख लखांयदा। एका शब्द नाम सच कटारा, दो जहान आप चमकांयदा। एका मन्दिर एका गुरदुआरा, एका हरि हरि सोभा पांयदा। एका ठाकर बणे पुजारा, एका निउँ निउँ सीस झुकांयदा। एका राम रूप वरते विच संसारा, एका बंसरी नाम वजांयदा। एका ऐनलहक बोले नाअरा, हक हकीकत इक्क सलांहयदा। लाशरीक इक्क परवरदिगारा, बेऐब आपणा नाउँ धरांयदा। इक्क इकल्ला एका वरते आपणा सच वरतारा, एका एकँकारा आपणा रूप वटांयदा। आपे सतिनाम करे प्यारा, चार वरनां इक्क ज्ञान दृढ़ांयदा। आपे वाहिगुरू फ़तेह बोल जैकारा, ऊँचां नीचां गले लगांयदा। आपे शब्द गुरू बण संसारा, जुग जुग आपणा वेस वटांयदा। जागरत जोत होए उज्यारा, अन्ध अन्धेर सर्ब गवांयदा। सति सति वरते वरतारा, त्रैगुण अग्नी तत्त बुझांयदा । सन्तां सुहाए सच दुआरा, ठांडा दरबारा इक्क वखांयदा। वेद कतेब शास्त्र सिमरत करन पुकारा, हरि का भेव कोई ना पांयदा। कलिजुग अन्तिम खेल न्यारा, नर हरि नरायण आप करांयदा। जोती जाता हो उज्यारा, साचे मन्दिर सोभा पांयदा। सम्बल नगर पुरख अकाल दीन दयाल इक्क विचारा, गोबिन्द मेला मेल मिलांयदा। शब्द अनाद सच्ची धुन्कारा, सच नगारा आप सुणांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव दए हुलारा, करोड़ तेतीसा आप उठांयदा। सुरपति रोवे ज़ारो ज़ारा, नेत्र नैणां नीर वहांयदा। राए धर्म मंगे बण भिखारा, गल आपणे पल्लू पांयदा। चित्रगुप्त लेखा लिख्या आपणी करे विचारा, विचार विच ना कोई आंयदा। लाड़ी मौत करे शंगारा, लाल शब्दी हथ्थ रखांयदा। पुरख अबिनाशी खेल न्यारा, तख्त निवासी सोभा पांयदा। सन्तन करे सच प्यारा, साची सेजा आप हंढांयदा। आपणा वणज इक्क वपारा, एका हट वखांयदा। एका जगत इक्क भण्डारा, एका भगवन्त वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहागी हरि हरि कन्त, काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, उतर कदे ना जांयदा। रंग बसन्ती एका चाढ़, काया कंचन गढ़्ह सुहाईआ। दर घर साचे देवे वाड़, महल्ल अटल इक्क वखाईआ। गुरमुख बणाए धुरदरगाही लाड़, सीस जगदीस वड्डी वड्याईआ। करे प्रकाश बहत्तर नाड़, दोए लोचण होेए रुशनाईआ। होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़, डूँग्घी कंदर वेख वखाईआ। त्रैगुण माया ना सके साड़, अग्गनी तत्त ना कोई जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। सन्त सतिगुर पाया, पारब्रह्म गुर करतार। गुर सिक्खी बह बह मंगल गाया, सच सुहञ्जणी गाई वार। नेत्र अंजन इक्क वखाया, निज नेत्र नैण उग्घाड़। तन बस्त्र इक्क छुहाया, शब्द सरूपी कर प्यार। शाहो भूपी नज़री आया, निरगुण दाता बेऐब परवरदिगार। चारे कूटां होए सहाया, दहि दिशा होए सहार। अंडज जेरज आपणी गोद बहाया, उत्भुज सेत्ज रिहा उठाल। चारे बाणी आप पढ़ाया, परा पसन्ती मद्धम बैखरी घाले घाल।

❋

❋

चारे खाणी वण्ड वण्डाया, छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वेखे शाह कंगाल। सृष्ट सबाई रंड आप कराया, चारों कंट दिसे दुहागण नार। कलिजुग कूके दए दुहाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सन्त ल्ए उठाल। सन्त उठाए आप प्रभ, लक्ख चुरासी पुण छाण। लक्ख चुरासी विच्चों लभ्भ, आप उपजाए आपणे लाल। झिरना झिराय कँवल नभ, अमृत आत्म साचा डाल्ह। सति सन्तोखी प्याए मदि, नेड़ ना आए काल महांकाल। सच निशाना फड़ाए हथ्थ, दो जहानां तोड़ जंजाल। लक्ख चुरासी विच्चों कढ्ढ, सचखण्ड बहाए सच्ची धर्मसाल। जुगा जुगन्तर लडाए लड, आदि जुगादि करे प्रितपाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए संभाल। हरिजन हरि संभालदा, जुगा जुगन्तर साची कार। निरगुण सरगुण आपे पालदा, देवणहार अपर अपार। मार्ग दस्से इक्क निगहबान दा, निरवैर रूप मूर्त अकाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त साजन आपे भाल। सन्त सतिगुर इक्क घर, अन्त अन्त समाया। जुगा जुगन्तर देवे वर, दर दरवेशा फेरी पाया। आपणी करनी रिहा कर, करता पुरख भेव ना राया। निर्भय चुकाए जगत डर, भय आपणा सर्ब वखाया। धरनी धरत धवल उप्पर आप आपणी जोत धर, धुर दी धार आप चलाया। घट घट अंदर आसण ला साची सेज बैठा चढ़, सच सिँघासण आप सुहाया। ना कोई सीस ना कोई धड़, ना कोई विद्या अक्खर गाया पढ़, आप आपणा शब्द सुणाया। ना जन्मे ना जाए मर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेखे थाउँ थाँईआ। थान थनंतर पेख्या, निरगुण सरगुण कर प्यार। गुरसिख गुरमुख आपे वेख्या, आप आपणा नैण उग्घाड़। सन्तां चुक्के धुर दा लेखया, मेल मिलावा कन्त भतार। भगतां मेटे पिछली रेख्या, अग्गे लेखा दए वखाल। कलिजुग अन्तिम धारे भेख्या, भेव अवल्ला हरि निरँकार। मुछ दाढ़ी ना दिसे केसया, मूंड मुंडाए ना विच संसार। जोत जगाए दस दस्मेशया, दहि दिशा होए उज्यार। लेखा जाणे गणपति गणेश ब्रह्मा विष्न महेश्या, शिव शंकर पावे सार। साचे सन्त करे अदेसया, जिस मिल्या हरि करतार। लक्ख चुरासी कूड़ा भेसया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अगम्म अपार। अगम्म अपार अलक्ख अगोचर अगम्म अथाह, पारब्रह्म अबिनाशी करता वड वड वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम निरगुण निरवैर बणे सच मलाह, पुरख अबिनाशी आपणा बेड़ा आप चलाईआ। मूर्त अकाल दीन दयाल देवणहारा सच सलाह, साख्यात जोत करे रुशनाईआ। सृष्ट सबाई नौं नौं सत्त सत्त दए समझा, ब्रह्म मति इक्क पढ़ाईआ। मन मति दए तजा, गुरमति इक्क सिखाईआ। चार वरनां आपणा रूप धरा, बन्द ख़ुलासी दए कराईआ। जन हरि रसना रहे गा, राए धर्म ना दए सजाईआ। साचा मेला दए मिला, गुर चेला एका थाउँ बहा, गुर गुर वेखे थाउँ थाईंआ। उच्ची कूक दए सुणा, शब्द

❋

❋

अगम्मी नाअरा ला, सो पुरख निरँजण बेपरवाह, जगत बह करे कुड़माईआ। त्रैगुण नाता तोड़ तुड़ा, पंचम आपणी झोली पा, हरि देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए फड़ा, अन्तर आत्म ब्रह्म डोरी एका पाईआ। ब्रह्म डोरी पुरख सुजान, निरगुण आपणे हथ्थ रखांयदा। जुग जुग तिन्नां पाए आण, आपणा बन्धन इक्क वखांयदा। सन्तन देवे ब्रह्म ज्ञान, ब्रह्म विद्या इक्क पढ़ांयदा। गुरमुखां बख्शे चरन ध्यान, चातक तृखा आप बुझांयदा। गुरमुख राग सुणाए कान, नाद अनादी नाद अल्हांयदा। करे खेल श्री भगवान, शब्द भगौती हथ्थ उठांयदा। भगत रूप सर्ब जहान, वास्तक आपणी धार बंधांयदा। अस्तिक खेल दो जहान, नास्तिक सर्ब मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सन्त साजण वेख वखांयदा। सन्त सतिगुर तुट्ठया, वड दाता हरि मेहरवान। अमृत जाम प्याए घुट्टया, मेल मिलावा श्री भगवान। जगत विकारा तन तन छुट्टया, हरि चरन इक्क ध्यान। नाम धन ना जाए लुट्टया, नेड़ ना आए पंज शैतान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख देवे एका दान। गुरमुख दान अवल्लड़ा, गुरमति सुर झोली पांयदा। आप फड़ाए आपणा पलड़ा, जुग जुग आपणा संग निभांयदा। दर दुआर आपे खलड़ा, निरगुण सरगुण वेस वटांयदा। सुहाए बंक नेहचल धाम अटलड़ा, सचखण्ड दुआरा आप वड्यांअदा। सच सिँघासण एका मलड़ा, शाहो भूप राज राजान सीस ताज इक्क सुहांयदा। शब्द सुनेहड़ा लोकमात जुगा जुगन्तर एका घलड़ा, जुग जुग गुर पीर अवतार आप समझांयदा। आपणी जोती आपे रलड़ा, आपे शब्दी शब्द मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त बैरागन आप अख्वांयदा। सन्त वैरागी सच वैरागीआ, नाम वैराग इक्क जणाईआ। सन्त त्याग जगत त्यागीआ, त्रैगुण माया नाता तोड़ तुड़ाईआ। सन्त सुहाग सन्त सुहागीआ, कन्त कन्तूल पुरख अकाल इक्क हंढाईआ। सन्त जाग खुलाए आप सदा जागीआ, आलस निन्दरा विच ना आईआ। आप बणाए फड़ फड़ हँस कागया, माणक मोती चोग चुगाईआ । जो जन सतिगुर सरन सरनाई साची लागया, सहिंसा रोग रहे ना राईआ। फड़ बाहों शौह दरयाए आपे काढीआ, नाम नईआ ल्ए चढ़ाईआ। किरपा करे ग़रीब निवाजया, ग़रीब निमाणे गोद बहाईआ। कलिजुग अन्तिम साजण साजया, कुदरत कादर वेख वखाईआ। निर्भय हो हो लोकमात गाजया, शाह सुल्तानां दए उठाईआ। ना कोई दिसे जगत नवाब्या, सीस ताज ना कोई टिकाईआ। ना कोई हाजी ना कोई हाजया, हज़रत मेल ना कोई कराईआ। उच्ची कूक मुकामे हक ना मारे कोई वाजया, हक बहक ना कोई जणाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता इक्क इकल्ला एकँकारा आप चढ़या साचे ताजया, सचखण्ड दुआरा आप खुलाईआ। थिर घर वासी भूपन राजया, राज जोग इक्क वखाईआ। जन

❋

❋

भगतां रक्खे लाजया, जुग जुग आपणा रूप धराईआ। गुरसिख विरला लक्ख चुरासी विच्चों लाध्या, घर घर भाण्डा फोल फुलाईआ। डूँग्घी भँवरी आपे काया, सुखमन बेड़ा पार कराईआ। त्रबैणी दुआर लडाए लाडया, संगम आपणा इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सहेला इक्क अकेला, गुर चेला वेखे थाउँ थाँईआ। चेला गुर एका रंग, सतिगुर पुरख आप रंगांयदा। घर घर वजाए नाम मृदंग, मर्द मरदाना सेव कमांयदा। गुरसिख गुरमुख हरिजन हरिभगत नंगी होण ना देवे कंड, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। लेखा जाणे हरि जू हरि ब्रह्मण्ड, ब्रह्म ब्रह्मादि वेख वखांयदा। नाद वजाए सुहागी छन्द, ब्रह्मा विष्न शिव नाल रलांयदा। भेव ना पायण रसना जिह्वा बत्ती दन्द, बोल बोल ना कोई सुणांयदा। गुरमुख विरला जाणे परमानंद, परम पुरख जिस आप वखांयदा। निज निझर देवे निजानंद, निज घर आपणा रस चखांयदा। सगल संसारी मेटे चिन्द, चिंता चिखा ना कोई रखांयदा। दाता दानी गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर गुरमुख आपणे नाल मिलांयदा। आप बणाए नादी बिन्द, सुरती शब्दी मेल मिलांयदा। अमृत धार वहाए सागर सिन्ध, जल थल महीअल आपणा रूप दरसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त वसाए साचे घर, दर घर साचा आप सुहांयदा। सन्तन दर सुहाया, गृह मन्दिर हरि निरँकार। घर दीपक जोत जगाया, दिवस रैण होए उज्यार। अनहद साचा शब्द अल्हाया, निरगुण वज्जदी रहे सितार। मिल मिल सख़ीआं घर घर मंगल गाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्तन देवे नाम अधार। नाम अधार अतुट भण्डारा, गुर सतिगुर आप वरताईआ। जुगा जुगन्तर ल्ए अवतारा, गुरमुख साचे वेख वखाईआ। गुरमुख साजन पावे सारा, सारिंग धर आपणी दया कमाईआ। सन्तन देवे इक्क हुलारा, सिम्मल रुख फुल लगाईआ। भगतन भगवन हो उज्यारा, आप आपणा ल्ए प्रगटाईआ। लेखा चुकाए अन्तिम वारा, जोती जोत मेल मिलाईआ। लक्ख चुरासी ना होए ख्वारा, जूनी अजून ना कोई भवाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर उतरया पार किनारा, भगत भगवन्त वेखे थाउँ थाँईआ। कलिजुग अन्तिम चारों कुंट उच्ची कूक बोले जैकारा, सृष्ट सबाई रिहा सुणाईआ। नौं सत्त होया अँध्यारा, साचा दीप ना कोई जगाईआ। घर घर विच मेला जूठ झूठ लोभ मोह हँकारा, काम क्रोध दए दुहाईआ। आसा तृष्ना कर शंगारा, हउमे हंगता नाल रलाईआ। नाता तुटा पुरख नारा, विभचार सर्ब लुकाईआ। पुत्तर धीआं ना कोई विचारा, मात पूत सेज हंढाईआ। साक सज्जण सैण ना पावे कोई सारा, बन्दन बंधप गए छुडाईआ। घर घर वसे धूंआँधारा, साची जोत ना कोई रुशनाईआ। रसना जिह्वा इक्क विकारा, विश्व शान्ती ना कोई कराईआ। दुरजन होया सर्ब संसारा, निन्दक निदिआ मुख भवाईआ। हरि का नाउँ भुल्लया जीव गंवारा, काया मन्दिर सोभा कोए पाईआ। मिल्या मेल ना प्रीतम प्यारा, प्रेम रंग ना कोई रंगाईआ।

❋

❋

काया तुट्टा ना गढ़्ह हँकारा, मन रावण ना कोई ढाईआ। सीता सुरती ना करे कोई प्यारा, सीता राम ना कोई अख्वाईआ। गीता गाए ना कोई आपणी वारा, बंसरी कृष्न ना कोई वजाईआ। पनघट दिसे ना कोई पनिहारा, अठसठ दर दर देण दुहाईआ। गंगा गोदावरी मारे नाअरा, जमना सुरस्ती खुलड़े केस रही वखाईआ। अमृत जल ना मिले ठंडी ठारा, कलिजुग अग्नी रही तपाईआ। सर सरवोर रिहा ना सच भण्डारा, कलिजुग जीव नारी पुरष नंगे रहे तारीआं लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साचे सन्त ल्ए प्रनाईआ। हरि जोत प्रनांयदा, निरगुण रूप अनूप सच्ची सरकार। दर घर साचे सगन मनांयदा, सचखण्ड निवासी हो त्यार। एका तन्दन हथ्थ उठांयदा, नाम डोरी अगम्म अपार। लोकमात फेरी पांयदा, गुरमुख साचे ल्ए विचार। आपणी हथ्थीं बन्न्ह वखांयदा, ना कोई तोड़े अन्तिम वार। साचे घोड़े आप चढ़ांयदा, आप आपणी किरपा धार। साचे डोले आप बहांयदा, पुरख अबिनाशी खेल न्यार। निरगुण कहार आप हो जांयदा, चारे कूटां वेख विचार। गुरमुख तेरा भार आप उठांयदा, सिर चुक्के आपणा भार। लोआं पुरीआं पार करांयदा, ब्रह्मण्ड खण्ड चरना हेठ दए लताड़। ब्रह्मा विष्न शिव तेरा राह तकांयदा, निउँ निउँ करे निमस्कार। सतिगुर साचे धाम बहांयदा, थिर घर खोल्हे बन्द किवाड़। सचखण्ड दुआरा आप सजांयदा, सन्त सहेले आपे वाड़। आपणी जोती आप जगांयदा, जोती जोत आप निरँकार। वरन गोत ना कोई रखांयदा, ऊँच नीच ना कोए धार। जो जन हरि हरि रसना गांयदा, वेले अन्तिम ल्ए उभार। कलिजुग अन्तिम वेस वटांयदा, निहकलंका ल्ए अवतार। हरिजन साचे मेल मिलांयदा, मेल मिलावा विच संसार। जगत जिज्ञासू पन्ध मुकांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेला नित नवित भगतन करे साचा हित, वार थित ना कोई रखांयदा। वार थित ना दिवस मास, बरस बरख ना खेल खिलांयदा। जुग जुग जन भगतां उत्ते करे तरस, आप आपणा वेस वटांयदा। जगत तृष्ना मेटे हरस, सहिंसा रोग सर्ब चुकांयदा। अमृत मेघ एका बरस, सांतक सति सति करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे आप उठांयदा। हरिजन शब्द जगाया, कर किरपा गुण निधान। सति सति मेल मिलाया, पंज तत्त होया निगहवान। धुर दी बाणी बाण लगाया, नाता तोड़ पंज शैतान। पंचम शब्द इक्क सुणाया, घर मन्दिर होए धुनकान। अनहद साचा ताल वजाया, आप वजाए गुण निधान। बंक दुआरी बंक सुहाया, निरगुण सरगुण हो प्रधान। आप आपणा भेव खुलाया, इक्क वखाए पद निरबान। इक्क इकल्ला एकँकारा आपणी कल वरताया, दूजी कुदरत वेखे जीव जहान। तीजा लोचण आप खुल्हाया, चौथे पद देवे माण। पंचम राग इक्क सुणाया, छेवें छप्पर छन्न ना कोई मकान। सत्तवें सति सतिवादी

❋

❋

सति सति वरताया, ना ज़िमी ना अस्मान। चार दिवार ना बणत बणाया, छप्पर छन्न ना कोई निशान। सच सिँघासण इक्क विछाया, उप्पर बैठ श्री भगवान। आप आपणा हुक्म अल्हाया, नूर अलाही नौजवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग हरिजन साचे ल्ए जगाया। जागरत जोत हरि जगा, गुरमुख सज्जण आप जगाईआ। माया फंदन बन्द कटा, पतित पुनीत करे बेपरवाहीआ। सांतक सति तन वरता, मन पंखी उड ना दहि दिस जाईआ। मति मतवाली दए समझा, बुध बिबेकी आप कराईआ। शरअ शरिअत इक्क वखा, कलमा अमाम आप पढ़ाईआ। नबी रसूलां राहे पा, मुल्ला मुशायक शेख़ पीर दस्तगीर आप उपाईआ। नूरो नूर जल्वा आप ख़ुदा, नूर नुराना डगमगाईआ। आफताब आप रिहा चमका, ज़ाहर ज़हूर खेल खलाईआ। नेरन दूर वसे साचे थाँ, दूर नेड़ आपणा पन्ध मुकाईआ। आसा पूर जन भगतां पकड़े बांह, मनसा मनसा विच टिकाईआ। जगत विकारा करे दूर सच न्याँ, सालस आपणा नाउँ रखाईआ। निरगुण निरवैर जोती जामा पा, हरि हरि आपणा बल आप धराईआ। सन्त सतिगुर लेखे ल्ए ला, पूर्ब लेखा लेखे पाईआ। भरम भुलेखा रहे ना रा, भुल्ल अभुल्ल बेपरवाह, अभुल्ल मार्ग इक्क चलाईआ। सुलाहकुल दो जहां, आलम इलम इक्क पढ़ाईआ। एका मार्ग दए वखा, कायनात काया शरअ आप जणाईआ। आबेहयात जाम प्या, महव महबूब दए मिलाईआ। एकँकारा आपणा वेस वटा, नानक निरगुण दए सलाहीआ। एका मन्त्र सच पढ़ा, इष्ट दृष्ट सृष्ट इक्क वखाईआ। एका जोती जोत डगमगा, पूत सपूता सुत दुलारा एका जाईआ। गोबिन्द सूरा नाउँ धरा, पुरख अकाल रिहा ध्याईआ। धरनी धरत धवल तेरी पैज ल्ए रखा, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे साची सिख्या इक्क समझाईआ। साची सिख्या शब्द गुरदेव, देव आत्मा सर्ब जगांयदा। पुरख अबिनाशी अलक्ख अभेव, अनुभव आपणा रूप वटांयदा। जन भगतां देवे साचा मेव, अमृत आत्म रस चखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख वेखे आपणे घर, घर मन्दिर आप सुहांयदा। घर मन्दिर बंक सुहाया, हरिसंगत कर प्यार। सति सतिवन्ता मेल मिलाया, पति पतिवन्ता करे प्यार। भुखा नंगता फेरी पाया, मंगदा फिरे दर दुआर। पुरख अबिनाशी जगत भिखारी आप हो जाया। गुरसिख लभ्भणा दुआर आपणी अल्फी इक्क हंढाया, दूजा बस्त्र ना कोए प्यार। साचा शस्त्र इक्क चमकाया, नाम खण्डा तेज कटार। लोहार तरखान ना किसे घड़ाया, ऐहरन तत्त ना मारे मार। जगत कुठाली किसे ना पाया, अग्गनी अग ना देवे साड़। गुरसिख तेरे रंग रंगाया, साचा खण्डा तिक्खी धार। जोरावर हथ्थ उठाया, कलिजुग आई अन्तिम वार। रविदास चुमारा ढोरां ढोए सुट्टण लाया, लेखा लिखे सर्ब संसार। साढे तिन्न

❋

❋

हथ्थ वण्ड वण्डाया, शाह सुल्तानां मारे मार। ब्रह्मण्ड खण्ड डेरा ढाया, ब्रह्मा विष्न शिव करे पुकार। शंकर बाशक तशका गलों लाहया, हथ्थ त्रसूल सुटी नेत्र नीर वहाए वारो वार। ब्रह्मा चारे मुख उठाया, अठ्ठे नेत्र रिहा उग्घाड़। विष्नूं बाशक तशका सांगोपांग सेज तजाया, चरन दुआर बणे भिखार। पुरख अबिनाशी घट घट वासी शाहो शाबासी कलिजुग अन्तिम जोत जगाया, प्रगट होए विच संसार। निहकलंक नाउँ धराया, चौथा जुग वेख वखाया, नौं सौ नड़िनवें चौकड़ी जुग करे ख्वार। समरथ पुरख आप अख्वाया, सृष्ट सबाई हठ गंवाया, गुर दर मन्दिर मस्जिद मठ वेख वखाया, शिवदुआला पावे सार। तीर्थ तट फोल फुलाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा करे पार किनार। कलिजुग तेरा पार किनारा, करता पुरख आप कराईआ। सम्मत सम्मती मारे मारा, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। वेद व्यासा विश्व लिखारा, आपणा लेखा गया समझाईआ। नानक निरगुण तिक्खी धारा, त्रिलोकी रिहा जणाईआ। गोबिन्द सूरबीर बलकारा, खड़ग खण्डा इक्क चमकाईआ। चारो कुंट धूंआँधारा, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। चारो कुंट आए पासा हारा, सार पास खेल खलाईआ। प्रगट होवे निहकलंक नरायण नर अवतारा, सम्बल नगरी धाम सुहाईआ। जोती शब्दी एका रंग रवे निरँकारा, निरगुण निरगुण विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी कल मिटाईआ। कलिजुग तेरा कल कलेश, कल कल्की आप मिटावना। तेरी अल्फी दर दरवेश, दर दर भिखारी मंग मंगावणा। तेरी कोए ना चले पेश, पुरख अबिनाशी आपणा भाणा आप वरतावना। दर मंगण मंग ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, वेला अन्त ना किसे बचावना। धरत धवल वखाए खुलड़े केस, नेत्र रो रो नीर वहावना। गुरमुख राह तक्कन दस दस्मेश, नीला नीली धारों पार करावना। विष्न ब्रह्मा शिव बाशक शेश, सहँसर मुख आप सलाहवणा। कलिजुग अन्तिम पारब्रह्म अबिनाशी करता जन भगता करे इक्क आदेस, जिस बह बह रसना गावणा। सूरबीर बलवाना नर नरेश, नर हरि नरायण आपणा रूप आप प्रगटावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार वरन रक्खे साची टेक, इष्ट रूप इक्क अख्वावणा। चार वरनां एका टेक, सृष्ट सबाई हरि रखांयदा। शब्दी शब्द बुध बिबेक, मति मतवाली आप समझांयदा। स्वच्छ सरूपी आप आपणे ल्ए वेख, पूर्ब लहिणा आपणे हथ्थ रखांयदा। कलिजुग अन्तिम उखड़े मेख, थिर कोई रहिणा ना पांयदा। लेखा जाणे रिखी केस, गवर्धन आपणे हथ्थ उठांयदा। खण्डा वेखे दस दस्मेश, श्री भगौती भगवत आप चमकांयदा। गुरमुख सज्जण सतिगुर शाह सुल्तान आपणे नेत्र ल्ए पेख, जगत नेत्र लोचण नैण बन्द करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे सन्त रसना जिह्वा मणीआ मंत, मन मनका आप भवांयदा। मन का मणका आप भवाए, मन वासना

❋

❋

रहिण ना पाईआ। तुनका तन आप लगाए, जोती तिलक इक्क रखाईआ। शब्द डंका इक्क वजाए, अनहद साचा ताल वजाईआ। वासी पुरी घनका दया कमाए, घनक पुर वासी सच्चा शहनशाहीआ। बार अनेका जोत जगाए, अकल कल आप अख्वाईआ। नाम धनुष हथ्थ टिकाए, कलिजुग रावण ल्ए खपाईआ। कूड़ा कंस आप मिटाए, बल कृष्ना आप रखाईआ। ईसा मूसा संसा दए चुकाए, संग मुहम्मद चार यार दए सलाहीआ। अल्ला राणी अंका अंग लगाए, अंगीकार आप हो जाईआ। साचा बंका आप सुहाए, गुरमुख बंक दुआरी दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्तन वेखे काया गढ़्ह, जोत सरूपी अंदर वड़, ना कोई सीस ना कोई धड़, आपणा धाम आप सुहाईआ। काया मन्दिर धाम न्यारा, गुर सतिगुर आप सुहांयदा। नौं दुआरे पार किनारा, पंच विकारा मेट मिटांयदा। सुखमन नाड़ी अन्ध अँध्यारा, टेडी बंक पार करांयदा। ईड़ा पिंगल दए सहारा, आप आपणी उँगल लांयदा। अमृत आत्म ठंडी ठारा, भर प्याला मदि प्यांअदा। अनहद शब्द सच्ची धुन्कारा, धुन आत्मक आप सुणांयदा। शब्द अनादी मंगलचारा, वाह वाह गीत गोबिन्द अल्हांयदा। पंचम राज जोग सिक्दारा, साचा हुक्म आप सुणांयदा। बजर कपाटी खोल्ह किवाड़ा, साचा मन्दिर वेख वखांयदा। दस्म दुआरी खेल न्यारा, हरि निरँकारा जोत जगांयदा। आत्म सेजा कर शंगारा, आप आपणा आसण लांयदा। आपे सुत्ता पैर पसारा, करवट आपणी ना कोए बदलांयदा। गुरमुख विरला चढ़े दुआरा, मंज़िल आपणा पन्ध मुकांयदा। एका दूजा पार उतारा, तीजा नैण आप प्रगटांयदा। चौथे पद सच सहारा, पंचम मेला मेल मिलांयदा। पुरख अबिनाशी खेल न्यारा, ब्रह्म पारब्रह्म वेख वखांयदा। सुरती शब्दी कर प्यारा, नारी कन्त मेल मिलांयदा। ईश जीव मेला इक्क दुआरा, घर घर साचे आप करांयदा। जगत जगदीश दए सहारा, जगतेशवर आपणा भेव खुल्हांयदा। सन्तन सोहे इक्क मुनारा, घर मन्दिर सोभा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्तन अंदर आपे वड़, सच सिँघासण सोभा पांयदा। सच सिँघासण सोभावन्त, गुरमुख आत्म सेज सुहाईआ। पुरख अबिनाशी एका कन्त, निज घर बैठा ख़ुशी मनाईआ। एका चाढ़े रंग बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। एका मणीआ एका मंत, एका शब्द नाम दृढ़ाईआ। एका साध एका सन्त, एका सतिगुर रूप वटाईआ। एका लेखा जाणे जीव जंत, एका लक्ख चुरासी रिहा भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि शब्द ब्रह्मादि, सुंन समाध हरि सन्तन दए बुझाईआ। सुन्न समाध पिण्ड ब्रह्मण्ड, हरि साचा खोज खुजांयदा। लक्ख चुरासी वण्डन वण्ड, हरि आप आपणी झोली पांयदा। कलिजुग अन्तिम शब्द सुणाए सुहागी छन्द, सो पुरख निरँजण ढोला गांयदा। हँ ब्रह्म इक्क वखाए परमानंद, पीआ प्रीतम मेल मिलांयदा। लक्ख चुरासी गा गा थक्की बत्ती दन्द, कलिजुग बन्धन ना कोई

❋

❋

तुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त सहेले गुरू गुर चेले मेले आपणे घर घर बन्द दुआर, सोभावन्त होए विच संसार, हरिजन साचा आप सुहांयदा। निहकलंक नरायण नर अवतार, जोती जोत जोत उज्यार, रूप रंग रेख ना कोई वखांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा होए प्रधान, कलिजुग अन्तिम पन्ध मुकांयदा।