११ भाद्रों २०१७ बिक्रमी मकंद सिँघ दे गृह पिण्ड महराज ज़िला बठिंडा
पुरख अकाल सर्ब गुणवन्ता, सति सति वड्डी वड्याईआ। सो पुरख निरँजण जुगा जुगन्ता, जागरत जोत करे रुशनाईआ। हरि पुरख निरँजण साचा धाम सुहंता, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। एकँकारा एका धाम वसन्ता, थिर घर साचे सोभा पाईआ। आदि निरँजण जोती नूर वखंता, नूर नुराना डगमगाईआ। अबिनाशी करता बेअन्त बेअन्ता, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। श्री भगवान आप आपणा अंगीकार करे लाए अंग अंगदा, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। पारब्रह्म दर दरबान दर दरवेश बणे मंगता, आपणी भिख्या आपे झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नूर आप प्रगटाईआ। आपे जोत आपे जाता, जोती जोत आप जगांयदा। आपे पुरख आप बिधाता, आपणी बुध आप रखांयदा। आपे पिता आपे माता, आपे बालक गोद सुहांयदा। आपे देवणहारा साची दाता, दाता दानी आप अख्वांयदा। आपे निरगुण रक्खे निरगुण साथा, आदि जुगादि संग निभांयदा। त्रै त्रै भवन चलाए राथा, रथ रथवाही सेव कमांयदा। आपे शब्द अनादी गाए गाथा, नाउँ निरँकारा आप अल्हांयदा। आपे खेले खेल तमाशा, मंडल मंडप आप सुहांयदा। आपे रवि ससि करे प्रकाशा, सूरज चन्न आप चढ़ांयदा। आपे दिवस आपे राता, घड़ी पल आपणी वण्ड वण्डांयदा। आपे पूजा आपे पाठा, इष्ट गुरदेव आप हो जांयदा। आपे सरोवर मारे ठाठा, अमृत ताल आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी कल आप धरांयदा। आपे आपणी कल धार, आपणी महिमा आप जणाईआ। आपे रूप अनूप सच्ची सरकार, साचे तख्त आप सुहाईआ। आपे अबिनाशी करता हो उज्यार, नूर नुराना डगमगाईआ। आपे वसे सचखण्ड सच्चे दरबार, सच सिँघासण सोभा पाईआ। आपे राजन भूप बण सिक्दार, शहनशाह आप हो जाईआ। आपे हुक्मी हुक्म वरते वरतार, आपे भाणे रिहा समाईआ। आपे सीस बन्न्ह दस्तार, साचा ताज आप उठाईआ। आपे सति सतिवादी निशाना देवे चाढ़, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। आपे बणे साचा लाड़, निरगुण नरायण वड वड्याईआ। आपे घड़े आपणा घाड़, घड़न भन्नणहार आप हो जाईआ। आपे गुप्त आपे ज़ाहर, ज़ाहर ज़हूर आपणी खेल खलाईआ। आपे शब्द नाद तूर वजाए सितार, शब्द जैकारा आप कराईआ।
❋
❋
आपे थिर घर खोल्हे बन्द किवाड़, थिर घर वासी आपणी महिमा आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि इक्क इकल्ला, करे खेल उच्च महल्ला, नेहचल अटला आप सुहाईआ। आपे महल्ल आप अटार, निरगुण निरँकार आप अख्वांयदा। आपे जोती जोत हो उज्यार, नूरो नूर नूर समांयदा। आपे शब्द शब्द जैकार, आपे धुन धुन उपजांयदा। आपे सति सति वरते वरतार, सति सतिवादी आप अख्वांयदा। अगम्म अगम्मड़ी करे कार, अगम्म अथाह भेव ना आंयदा। आपे अलक्ख अलक्खणा उच्ची कूक करे पुकार, आपणी अलक्ख आप जगांयदा। आपे सच महल्ला पैज संवार, आपे आपणी बणत बणांयदा। आपे जलां थलां करे विचार, महीअल आपणा रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, घर सुहञ्जणा आदि निरँजण इक्क वखांयदा। आपे दाता धुर संजोगी, जुगत आपणे हथ्थ रखांयदा। आपे रसीआ रस रस भोगी, भस्मड़ रूप ना कोई वटांयदा। आपे देवे दरस अमोघी, स्वच्छ सरूप आप प्रगटांयदा। आपे होए अगाध बोधी, बोध अगाधा शब्द अल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे दर, दर दरवाजा आप खुल्हांयदा। आपे दर आप दरवाजा, खोल्हणहार आप हो जाईआ। आपे होए ग़रीब निवाजा, गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। आपणा साजण आपे साजा, तख्त निवासी सच्चा पातशाहीआ। आपे भूप आपे राजा, आपे निउँ निउँ सीस झुकाईआ। आपे दर दरवेश बण बण मारे वाजा, सचखण्ड दुआरे सेव कमाईआ। आपे रक्खे आपणी लाजा, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। आपे अश्व चढ़े ताजा, साचा घोड़ा आप दौड़ाईआ। आपे चलाए नाम जहाजा, एका चप्पू हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला एकँकार, करे खेल अपर अपार, अलक्ख अगोचर भेव ना आईआ। आपे राज जोग सिक्दार, शाह पातशाह आप अख्वांयदा। आपे रईयत करे प्यार, राम रूप आप वटांयदा। आपे विष्नूं विश्व कर अकार, निराकार साकार खेल खिलांयदा। आपे कँवला बन्न्हे धार, अमृत नाभी आप टिकांयदा। आपे फूल फूलन होए उज्यार, साची मालन आप हो जांयदा। आपे पत डाल्ही पाए सार, साची खारी सीस उठांयदा। शब्द दलालण बण वणजार, विष्नूं अंदर फेरा पांयदा। जोत अकालण सेवादारा, रूप रंग ना कोई वखांयदा। आपे शाहो भूप हरि निरँकार, साचे मन्दिर सोभा पांयदा। आपे पंखड़ीआं आपे गुलज़ार, आपे गुंचा मुख खुल्हांयदा। आपे भवरा गूंजे दर दुआर, अजूनी रहित अनुभव प्रकाश आप करांयदा। आपे ब्रह्मा पारब्रह्म करे न्यार, निरगुण आपणी वण्ड वण्डांयदा। आपे साजण साचे करे प्यार, साचे मेला आप मिलांयदा। आपे ताकी खोल्हे बन्द किवाड़, धुर फ़रमाणा आप सुणांयदा। आपे चारे मुख ल्ए उग्घाड़, रसना जिह्वा आप हिलांयदा। आपे निष्अक्खर वक्खर देवे धार, आपणी महिमा आप
❋
❋
सुणांयदा। आपे चारें वेदां भर भण्डार, विद्दत आपणे विच टिकांयदा। आपे खेल करे निरँकार, खेल खिलाड़ी वेस वटांयदा। निरगुण निरगुण पावे सार, रूप रंग रेख आपणे विच टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे विष्न आपे ब्रह्मा, आपणे मन्दिर आपे जम्मा, मात पित ना कोई रखांयदा। आपे विष्नूं करे प्यार, सो पुरख निरँजण एका मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। हउमे हंगता ब्रह्म कर पसार, पारब्रह्म आपणी वण्ड वण्डाईआ। आपे शंकर देवे धार, धूंआँधार आप समाईआ। आपे सुंन समाधी होए उज्यार, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। आपे अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर, चारे कूटां वेख वखाईआ। आपे दहि दिशा दए हुलार, लोआं पुरीआं खोज खुजाईआ। आपे ब्रह्मण्ड खण्ड वरते वरतार, गगन पतालां आप समाईआ। आपे निरगुण सरगुण करे खेल अगम्म अपार, लेखा लिख ना सके कोई राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी एका हरि, हरि जू हरि मन्दिर रिहा समाईआ। हरि मन्दिर हरि सुहांयदा, आप आपणी किरपा धार। निरगुण दीवा बाती इक्क जगांयदा, पुरख अकाल हो उज्यार। दीन दयाला दया कमांयदा, सति सरूपी साची धार। सच सिँघासण इक्क सुहांयदा, निरगुण राजा बण सिक्दार। साचा छत्र आप झुलांयदा, उँणंजा पवण ना कोई हुलार। ब्रह्मा विष्न शिव सीस झुकांयदा, त्रै त्रै मीता करन चरन निमस्कार। एका मन्त्र नाम दृढ़ांयदा, सोहँ शब्द सच्ची जैकार। पारब्रह्म आपणा रूप आप प्रगटांयदा, एका ब्रह्म कर पसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अपर अपार। आपे त्रैगुण दाता हरि निरँकार, करता पुरख वड वड्याईआ। आपे त्रैगुण माया करे पसार, रजो तमो सतो आप प्रगटाईआ। आपे पंज तत्त करे अकार, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश आप उपाईआ। आपे लक्ख चुरासी भाण्डे घड़े विच संसार, ब्रह्मा विष्न शिव सेव लगाईआ। आपे रक्त बूंद करे प्यार, नारी कन्त आप सुहाईआ। आपे मन मति बुध दए अधार, आसा तृष्ना आप भराईआ। आपे काम क्रोध मोह लोभ हँकार, आपे हंगता गढ़्ह वसाईआ। आपे वसया अन्ध अन्ध अँध्यार, डूँग्घी कंदर डेरा लाईआ। आपे जोती जोत करे उज्यार, आदि निरँजण सेव कमाईआ। आपे सुखमन टेडी गार, ईड़ा पिंगल आपणा राह वखाईआ। आपे अमृत ठंडी ठार, काया मन्दिर आप टिकाईआ। आपे शब्द धुन सच जैकार, अनहद ताल आप वजाईआ। आपे सख़ीआं मंगलाचार, गीत गोबिन्द आपे गाईआ। आपे बजर कपाटी लाए पाड़, दूई द्वैती दए चुकाईआ। आपे आत्म सेजा हो उज्यार, निज घर साचा आप सुहाईआ। आपे ब्रह्म पारब्रह्म हो पावे सार, ईश जीव वेख वखाईआ। आपे जगदीश सच्ची सरकार, जगत जोती जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे दाता दानी दर्द भण्डारी, आपणी वण्डन आप वण्डाईआ। आपे भण्डारी आपे दाता, देवणहार आप अख्वांयदा।
❋
❋
आपे संसारी आपे ज्ञाता, ज्ञान ध्यान आप जणांयदा। आपे शब्द आपे राथा, आपे जुग जुग सेव कमांयदा। आपे जोती नूर लिलाटा, नूर नुराना डगमगांयदा। आपे जाणे आदि जुगादी वाटा, आपणा पन्ध आप मुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल साचे घर, दर दर घर घर आप सुहांयदा। आपे दर आप दरवेश, दीना नाथ वड्डी वड्याईआ। आपे नर आप नरेश, नर नरायण आप अख्वाईआ। आपे विष्न ब्रह्मा बणे महेष, आपणी कल आप धराईआ। आपे त्रैगुण माया धारे भेख, पंचम आपणा रंग रंगाईआ। आपे बाशक सुत्ता सेज, सांगोपांग आप हंढाईआ। आपे ब्रह्मा नेत्र रिहा पेख, आपणा नैण आप खुल्हाईआ। आपे पूजा गणपति गणेश, बाशक तशका गल हंढाईआ। आपे दो जहानां धारे भेख, गुर पीर अवतार आपणा नाउँ धराईआ। आपे भगतां देवे भगती टेक, भगवन भावनी आप पूर कराईआ। आपे सन्तन करे बुध बिबेक, दुरमति मैल आप धुआईआ। आपे गुरमुखां लिखणहारा लेख, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। आपे गुरमुख सज्जण ल्ए पेख, जुग जुग आपणा मेल मिलाईआ। आपे मेटणहारा जगत लग्गी मेख, लक्ख चुरासी फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर किरपा होए सहाईआ। आप सहायक सर्ब गुणवन्ता, आपे रछक रिच्छया भगत करांयदा। आपे मेल मिलावा साचे सन्ता, जुग जुग आपणी धार बंधांयदा। आपे शब्द मणीआ मंता, रसना जिह्वा आप सुणांयदा । आपे तोड़े गढ़्ह हउमे हंगता, निवण सु अक्खर आप पढ़ांयदा। आपे दर दरवेश बणे मंगता, जुग जुग जन भगत दुआरे आंयदा। आपे काया चोली साची रंगदा, नाम मजीठी इक्क चढ़ांयदा। आपे लोआं पुरीआं लँघणा, ब्रह्मण्ड खण्ड चरनां हेठ दबांयदा। आपे करे खेल सूरे सरबंग दा, सतिगुर पूरा आपणा नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा मेल आप मिलांयदा। आपे पारब्रह्म बल बावन भेखा धार, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। आपे दर दर मंगे मंग करतार, किरती आपणी किरत कमाईआ। आपे धरत धवल कर उज्यार, जल बिम्ब आप टिकाईआ। आपे सेवक करे सेवादार, शास्त्र सिमरत देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भाणा आप वखाईआ। आपे भाणा आपे राणा, आपे हुक्म चलांयदा। आपे चतर सुघड़ स्याणा, मूर्ख मूढ़ आप अख्वांयदा। आपे राग आपे गाणा, नाद धुन आप वजांयदा। आपे पवण आपे मसाणा, पवण पवणी आप समांयदा। आपे पीणा आपे खाणा, आपे घर घर रिज़क पुचांयदा। आपे दाना आपे बीना, बीना दाना आप हो आंयदा। आपे जल आपे मीना, आपे बालू तत्त तपांयदा। आपे अमृत आत्म ठंडा सीता, सर सरोवर आप अख्वांयदा। आपे लेखा जाणे लोकां तीनां, चौदां हट्ट फोल फुलांयदा। आपे आपणे रंग होए भीन्ना, भिन्नड़ी रैण आप सुहांयदा। आपे मरना आपे जीणा, लक्ख चुरासी आप भवांयदा।
❋
❋
आपे पाटा आपे सीणा, आपे दोए दोए जोड़ जुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग रंगांयदा। आपे रंग रंगीला, छैल छबीला साचा माहीआ। आपे करे आपणा हीला, हलत पलत आप समाईआ। आपे रूप वटाए लाल कंचन सूहा पीला, चिट्टी धार आप समाईआ। आपे काला रंग होए अधीना, आपे नीली धार पार कराईआ। आपे भन्ने हँकारी बीना, गढ़्ह हँकार आप तुड़ाईआ। आपे मज़हब आपे दीना, शरअ शरीयत आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रचना आप रचाईआ। आपे बेऐब परवरदिगार, आपे नूरो नूर अख्वांयदा। आपे मुकामे हक वसे साचा यार, सांझा यार नाउँ वड्यांअदा। आपे हक हकीकत राह रिहा तक्क, आपणी तदबीर आप बणांयदा। आपे वेखे ख़लक ख़ुदाई हो प्रगट, नूरो नूर डगमगांयदा। आपे चौदां तबकां खोल्हे हट्ट, ज़िमी अस्माना डेरा ढांहयदा। आपे पीर फ़कीर दस्तगीर शाह हकीर खेल बाज़ीगर नट, स्वांगी स्वांग आपणा आप वखांयदा। आपे कुतब गौंश मुल्ला शेख़ नटूआ नट, तसबी माला आप लटकांयदा। आपे अञ्जील कुरानां एका मसला रिहा रट, कायनात आप सुणांयदा। एका आबेहयात पीए गट गट, सति प्याला हथ्थ रखांयदा। एका मक्का काअबा बैठा डट, सच महिराबे आसण लांयदा। एका दूई द्वैती लाए फट, एका कलमा नबी आप सिखांयदा। एका अहिबाब रबाब वजाए सट्ट, सति सितार आप हिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला आपणी कल वरतांयदा। आपे जल्वा नूर जलाल, बिस्मिल आपणा नाउँ धराईआ। आपे फ़लक आपे ख़लक आपे अर्श आपे कुर्श आपे धमाल, मलंग आपणा अंग आप प्रगटाईआ। आपे पत डाल्ही डाल्ह, फुल फलवाड़ी आप महिकाईआ। आपे संग मुहम्मद चार यार चले नाल नाल, हक हकीकत दए गवाहीआ। आपे अल्ला राणी बणे दलाल, मुख घूँगट मात उठाईआ। आपे काल आपे महांकाल, दीन दयाल आप अख्वाईआ। आपे राए धर्म ल्ए उठाल, अठाई कुण्डा आप खुलाईआ। आपे चित्रगुप्त दए वखाल, लक्ख चुरासी भुल्ल ना राईआ। आपे लाड़ी मौत सिर चुन्नी रंगे लाल, हथ्थीं मैहन्दी मात रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर, जुग जुग आपणी कार कमाईआ। जुग जुग कार करांयदा, इक्क इकल्ला एकँकार। आपणे मार्ग आपे पांयदा, आप आपणी किरपा धार। आपणा शब्द आप अल्हांयदा, नाम निधाना बोल जैकार। आपणा रूप आप प्रगटांयदा, गुर सतिगुर ल्ए अवतार। भगत भगवन्त वेख वखांयदा, सन्तन मेला कन्त भतार। गुरमुख चोली रंग रंगांयदा, गुरसिख सोहे बंक दुआर। सतिजुग त्रेता खेल खिलांयदा, त्रैगुण माया वसया बाहर। राम रामा नाउँ धरांयदा, लंका गढ़्ह तोड़ हँकार। रावण आपणे लेखे पांयदा, नाता तुटे सर्ब संसार। साचा चिल्ला हथ्थ उठांयदा, धनुष धनाडी मारे मार। जोती जोत सरूप
❋
❋
हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे रामा आपे राम, आपे जाणे आपणा काम, आपे सीता सुरती करे प्रनाम, आपे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ बनबास फेरा पांयदा। आपे बन आपे बनबास, आपे दर दर अलक्ख जगाईआ। आपे पृथ्मी आपे आकाश, आपे गगन गगनंतर रिहा समाईआ। आपे मंडल आपे रास, आपे गोपी काहन नचाईआ। आपे पवण आप स्वास, स्वास स्वासा आप समाईआ। आपे जुग जुग पूरी करे आस, आपणी इच्छया आप भराईआ। आपे दाता सर्ब गुणतास, गुणवन्ता वड वड्याईआ। आपे पुरख पुरख अबिनाशी, ना मरे ना जाईआ। आपे त्रेता त्रीया करया वासी, आपणा लेखा दए चुकाईआ। आपे द्वापर करे बन्द ख़ुलासी, वेद व्यासा आप पढ़ाईआ। आपे पुराण अठारां कर प्रकाशी, चार लक्ख हज़ार सतारां सलोक गिणाईआ । आपे ग़रीब निमाणयां करे बन्द ख़ुलासी, आपणा पर्दा आपे पाईआ। आपे रथ रथवाही बणे दास दासी, सेवक सेवा आप कराईआ। आपे भगत भगवन्त पूरी करे आसी, अर्जन गीता इक्क पढ़ाईआ। आपे लक्ख चुरासी करे वासी, आपे घड़्हे भन्न वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे जुगा जुगन्तर, आप बुझाए लग्गी बसन्तर, एका नाम चलाए साचा मन्त्र, मति मतवाली भेव ना पाईआ। मति मतवाली ना पावे भेव, गहर गम्भीर हरि अख्वांयदा। पुरख अबिनाशी अलक्ख अभेव, गुणवन्ता नाउँ धरांयदा। बुध निमाणी करे सेव, जगत बिबेक ना कोई रखांयदा। इक्क इकल्ला वड देवी देव, देव आत्मा आपणा नाउँ धरांयदा। परम आत्मा सदा नेहकेव, नेहचल आपणा धाम सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे पूजा आप पुजारी, आपे इष्ट गुर अवतारी, आपे निउँ निउँ करे निमस्कारी, सीस जगदीस आप झुकांयदा। आप जगदीस हरि जू हरि, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। आपणी जोत आपे धर, निरगुण निरगुण करे रुशनाईआ। साचे मन्दिर आपे वड़, पंज तत्त काया बंक वड्याईआ। शब्द अगम्मी अक्खर पढ़, निष्अक्खर आप सुणाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, चोटी जड़ ना कोए रखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर बंधाया आपणे लड़, आपणा बेड़ा आप चलाईआ। जुग जुग करता करनी रिहा कर, करनहार इक्क अख्वाईआ। निरभउ चुकाया आपणा डर, निर्भय वखाए सृष्ट सबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी वण्ड वण्डाईआ। आपे सतिजुग आपे त्रेता, आपे द्वापर पार करांयदा। आपे बणे साचा नेता, आपे हुक्मी हुक्म सुणांयदा। आपे लेखा जाणे ब्रह्मा वेता, ब्रह्म विद्या आप पढ़ांयदा। आपे बन्धन पाए करोड़ तेतीसा देवी देवता, गण गंधर्ब आपणे अंदर आपे बन्द करांयदा। आपे नौं खण्ड पृथ्मी वेखे झुक झुक, सच किरसाना आपणा रूप वटांयदा। आपे सत्तां दीपां रूप प्रगटाए चुण चुण, चितवत ठगौरी कोए ना पांयदा। आपे खेवट आपे खेटा, सच मलाह आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग
❋
❋
आपणा रूप प्रगटांयदा। आपे काला तन शंगार सूसा, आपणी रंगन आप रंगाईआ। आपे मूसा आपे ईसा, ईस असल्ला हरि आपणी रहिमत विच टिकाईआ। आपे शब्द आप हदीसा, आपे अल्फ उल्फत फेर कराईआ । आपे जगत आप जगदीसा, आपे जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप कराईआ। आपे अञ्जील आपे कुरान, आलम इलमी आप अख्वांयदा। आपे मस्जिद काअबा दो दो आबा करे पहिचाण, आपे निउँ निउँ सयदा सीस झुकांयदा। आपे शरअ आपे ईमान, आपे उम्मत वेख वखांयदा। आपे आशक आपे माशूक आपे अब्बा आपे हैवान, महिबान बीदो आप अख्वांयदा। आपे मजलस आपे महिमान, आपे आपणी आण जणांयदा। आपे तीस बतीसा गाए गाण, आपणी तसबी आप फरांयदा। आपे मुल्ला शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर होए प्रधान, अमाम अमामा आप हो जांयदा। आपे संग मुहम्मद चार यारी देवे माण, चौदां तबकां आप हिलांयदा। आपे चौदां सदी करे परवान, लोकमात खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका रूप हरि रघराय, बिस्मिल आपणा नाउँ धराए, धरनी धरत धवल दए वड्याईआ। आपे निरगुण धार, सरगुण आपणा नाउँ धरांयदा। आपे नानक गुर लै अवतार, लोकमात फेरा पांयदा। आपे वसे सचखण्ड दुआर, सचखण्ड सिँघासण सोभा पांयदा। आपे खिच्चे चरन दुआर, नाम डोरी हथ्थ रखांयदा। आपे दरस वखाए अगम्म अपार, निरगुण सरगुण वेख वखांयदा। नानक पाया सतिगुर एका घर बार, दर घर मन्दिर आप सुहांयदा। जगे जोत सच्ची सरकार, तख्त शब्द आप सुहांयदा। उच्ची कूक करे पुकार, हउँ सेवक ठाकर अबिनाश दर दुआरे मंगण आंयदा। पुरख अबिनाशी किरपा धार, साची वस्त नाम अमोलक झोली पांयदा। नाम सति जगत वरतार, साची सिख्या इक्क समझांयदा। तेरा मेरा रूप अपार, ब्रह्म पारब्रह्म समांयदा। मेरा नाउँ तेरी धार, निरगुण नानक आप पढ़ांयदा। सोहँ शब्द सच्चा जैकारा, दर घर साचे आप सुणांयदा। मिली वस्त अपर अपार, चोर यार ठग्ग कोए लुट ना जांयदा। नानक सतिगुर हो त्यार, लोकमात फेरा पांयदा। चार वरनां करे प्यार, ऊँचां नीचां राउ रंकां, राज राजाना शाह सुल्तानां एका रंग रंगांयदा। छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश फड़ फड़ बांहो देवे तार, तारनहारा आप हो जांयदा। ग़रीब निमाणे बणाए गल दा हार, खिमां ग़रीबी आप हंढांयदा। हँकारीआं तोड़ गढ़्ह हँकार, साची विद्या आत्म अन्तर आप पढ़ांयदा। सति नाम सच जैकार, वाह वाह सतिगुर आप सणांयदा। हठीआं तपीआं पावे सार, जपी तपी हठी सती वेख वखांयदा। आत्म ब्रह्म जोत उज्यार, दीवा बाती डगमगांयदा। कमलापाती मीत मुरार, हरि निरँकार घर साचे सोभा पांयदा। गुरमुख होए सुहागण नार, साची मेंढी सीस गुंदांयदा। नेत्र नैणां कजल धार, नाम निधाना आप मटकांयदा। हथ्थीं मैहन्दी रंग चाढ़े अपार, चरन कँवल सेव कमांयदा। तन बस्त्र
❋
❋
वखाए इक्क शंगार, सोलां इच्छया पूर करांयदा। हथ्थ कंगन गहिणा पाए करतार, आपणे अंगन गोद बहांयदा। सेज सुहावी करे प्यार, आपणा मेला आप मिलांयदा। गुर चेला सोहन इक्क दुआर, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। धर्म राए ना मारे मार, चित्रगुप्त ना हिसाब वखांयदा। लाड़ी मौत देवे दुरकार, नाम खण्डा हथ्थ चमकांयदा। गुरमुख साचे करे प्यार, साची सेजा आप हंढांयदा। साची सेजा सुते पैर पसार, आपणी करवट आप बदलांयदा। नानक निरगुण सरगुण करे प्यार, महल्ल अटल उच्च मनार हरि मन्दिर हरि दुआर आप वड्यांअदा। मिल्या मेल एका वार, मिल्या मेल विछड़ ना जांयदा। दूजी कुदरत पावे सार, तीजे ब्रह्मा विष्न शिव आप जगांयदा। चौथे पद हो त्यार, चौथे घर सोभा पांयदा। पंचम नाद शब्द धुन्कार, साची सखीआं मिल बह बह मंगल गांयदा। छेवें छप्पर छन्न ना कोए उसार, मन्दिर गुरदुआर ना कोए वखांयदा। सत्तवें सति सतिवादी साची कार, सचखण्ड दुआरे आप करांयदा। अठ्ठां तत्तां वसया बाहर, मन मति बुध बन्धन कोए ना पांयदा। नौं दर ना करे कोए ख्वार, जगत वासना ना कोए वखांयदा। नाता तुट्टे काम क्रोध लोभ मोह हँकार, माया ममता हउमे हंगता आसा तृष्ना अग्नी जोत आप जलांयदा। एका बख्शे चरन प्यार, पुरख अबिनाशी किरपा धार, नर नरायण पैज संवार, आत्म ब्रह्म कर प्यार, पारब्रह्म वेख वखांयदा। पारब्रह्म ब्रह्म जाया, आपणी गोद सुहा। साचा सुत उपजाया, ब्रह्म मति इक्क पढ़ा। साचे मन्दिर आप टिकाया, पंज तत्त काया जड़त जड़ा। एका दीपक हथ्थ फड़ाया, जोत निरँजण कर रुशना। शब्द अनादी नाद सुणाया, धुन आत्मक राग अला। सृष्ट सबाई दए जणाया, नानक सतिगुर बेपरवाह। चौथा जुग दए दुहाया, कलिजुग कूके थाउँ थाँ। दहि दिशा अन्धेरा छाया, रवि ससि रहे शर्मा। साधा सन्तां मुख भवाया, नाता तुटा पिता माँ। पिता पूत ना गोद सुहाया, नारी कन्त ना ल्ए हंढा। जगत दुहागण नार सृष्ट सबाया, विभचार रही कमा। चारे वेद ना करन सहाया, पुराण अठारां बैठण मुख छुपा। गीता ज्ञान ना कोई दृढ़ाया, नौं अठारां पन्ध ना सके कोई मुका। बहत्तर नाड़ ना होए रुशनाया, तिन्न सौ सट्ठ हाडी लेखा सके ना कोई गिणा। वेद शास्त्र साची सिख्या ना कोई पढ़ाया, धुर दा लेखा ना दए मुका। अञ्जील कुराना रो रो नाअरा एका लाया, ईसा मूसा संग मुहम्मद कूक रही सुणा। वेले अन्त रच्छया ना कोई कराया, नाता जोड़े ना नाल ख़ुदा। ख़ालक ख़ुदी रूप वटाया, ख़लक वेखे बेपरवाह। सालस आपणा नाउँ धराया, सृष्ट सबाई वेखे थाउँ थाँ। नानक अक्खर एका गाया, नौं खण्ड पृथ्मी कर रुशना। कलिजुग वेला अन्त दए सहाया, पुरख अबिनाशी बेपरवाह। निहकलंका जामा पाया, जोती जोत ल्ए जगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल ल्ए खलाया। आपे नानक निरगुण धार, सतिनाम आप पढ़ाईआ। आपे
❋
❋
जोती गुर अवतार, अंगद अमरदास सहाईआ। आपे रामदास कर प्यार, सर सरोवर इक्क सुहाईआ। आपे अर्जन खोल्ह किवाड़, शब्द नाद धुन वजाईआ। आपे गुरू ग्रन्थ गुर कर त्यार, गुरमुखां एह समझाईआ। आपे हरि गोबिन्द हो अस्वार, दोए धारा रूप वटाईआ। आपे हरिराय सच्ची सरकार, आपे बाली बुध हरिकृष्न लेखे लाईआ। आपे तेग बहादर हो उज्यार, हिन्द चादर रूप वटाईआ। आपे करता कादर करे कार, अज़मत आपणे हथ्थ रखाईआ। आपे सुत दुलारा हो उज्यार, गुर गोबिन्द नाउँ प्रगटाईआ। आपे पुरख अकाल पावे सार, दीन दयाल दया कमाईआ। आपे अमृत बख्शे ठंडी ठार, भर प्याला जाम प्याईआ। आपे खड़ग खण्डा चण्ड प्रचण्ड तेज़ कटार, आपे नैणां हवन कराईआ। आपे पंजां करे इक्क प्यार, इक्क नाल इक्क सीस गुंदाईआ। आपे निउँ निउँ पए चरन दुआर, आपे ढह ढह मंगे सच सरनाईआ। आपे चार चारे जुग करे पार, चार दुलारे सेव कमाईआ। आपे जाणे सरसा धार, सतिगुर आपणा इष्ट विच रखाईआ। आपे भगत भविख्ती रखे कर प्यार, चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। आपे जुगत जगत करे विचार, आपे सथ्थर सूलां सेज हंढाईआ। आपे सनेहड़ा देवे मीत मुरार, आपणा ढोला आपे गाईआ। आपे पुरख पुरखोतम पावे सार, परम पुरख बेपरवाहीआ। आपे गोबिन्द हरि हरि करे प्यार, सिँघ रूप सहिज सुखदाईआ। आपे खोल्हे आपणा भेव न्यार, भेव अभेद भेव जणाईआ। सुत दुलारा सच विहार, सच्ची सरकार आप कराईआ। नाता छुटणा सर्ब संसार, पंज तत्त रहिण ना पाईआ। एका जोती दस अवतार, गुरू ग्रन्थ दए वड्याईआ। कलिजुग आवे अन्तिम वार, चारों कुंट अन्धेरा छाईआ। पुरख अबिनाशी ल्ए अवतार, निहकलंका नाउँ धराईआ। गोबिन्द सूरा वड बलकार, गुर चेला वेख वखाईआ। कल्गी तोड़ा सीस दस्तार, तीर कमान हथ्थ उठाईआ। एका चिल्ला वेख निशान, सच निशाना इक्क लगाईआ। वलीआ छलीआ हरि भगवान, उच्च अटलीआ साचे महल्ले डेरा लाईआ। सम्बल नगरी करे मुकाम, जगत क्यामत दए वखाईआ। लेखा जाणे रम्मईआ काहन, कृष्ना बंसरी आप वजाईआ। ईसा मूसा दए पैग़ाम, जबराईल मकाईल असराफील असराईल आप वड्याईआ। पूरन करे आपणा काम, पूरन परमेश्वर बेपरवाहीआ। आप उठाए आपणा सच निशान, सति सतिवादी आप झुलाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी वेखे मार ध्यान, नौं दुआरे खोज खुजाईआ। चारे वेदां करे परवान, आप आपणे विच टिकाईआ। चारे खाणी दए ज्ञान, चारे बाणी दए पढ़ाईआ। चारे जुग बण नादान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग बाल बाला रूप वटाईआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, आपणा चोला ल्ए बदलाईआ। एका ढोला गाए दो जहान, सो पुरख निरँजण बेपरवाहीआ। हँ ब्रह्म करे पछाण, सोहँ लाल मन्त्र इक्क समझाईआ। अल्ला वाहिगुरू राम कृष्न एका रूप श्री भगवान, वाह वा सिफ्ती करन सिफ्त सलाहीआ। अबिनाशी करता इकउँकार आप पकड़ाए
❋
❋
आपणा दामन, दामनगीर सृष्ट सबाईआ। लेखा जाणे हड्ड मास नाड़ी चाम, त्तत्व तत्त वेख वखाईआ। पंज तत्त काया खेड़ा नगर ग्राम, घर बैठा साचा माहीआ। जन भगतां भर प्याला प्याए जाम, अठ्ठे पहर ख़ुमार इक्क वखाईआ। मनमुख जीव सर्ब पछतान, जुग जुग वेला गया हथ्थ ना आईआ। मानस मानुख होण हैरान, मन मति कूक रही कुरलाईआ। कलिजुग अन्तिम अन्त हरि भगवन्त साचे सन्त ल्ए पछाण, लोकमात वेस वटाईआ। निहकलंक बली बलवान, निरगुण आपणा बल धराईआ। कलिजुग मेटे झूठ दुकान, कूड़ी क़िया रहिण ना पाईआ। हँकारीआं तोड़े माण अभिमाण, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाईआ। गुरसिख वेखे चतर सुजान, जिस जन आत्म अन्तर इक्क लिव लाईआ। चार वरनां देवे माण, ऊँच नीच ना कोए वखाईआ। चार वेद सदा जस गान, हरि का भेव कोए ना पाईआ। आपणी करनी करे आप भगवान, भगवन साची खेल खिलाईआ। सतिजुग देवे साचे दान, जीआ दान झोली पाईआ। आपे वेखे भिन्नड़ी रैण आण, गुरसिखां संग समाईआ। दोए दोए लोचण नैण उठ उठ वेखे मार ध्यान, कवण कूटे हरि प्रगटया पारब्रह्म इक्क रघराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक आप अख्वाईआ। आपे निहकलंक निरँकार, निरगुण आपणा रूप प्रगटांयदा। आपे शब्द डंका अगम्म अपार, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्ड खण्ड आप सुणांयदा। आपे बार अनेका करे खेल करतार, ख़ालक ख़लक रूप वटांयदा। आपे हरिजन जनका जाए तार, जनक सपुत्री सीता सुरती आप प्रनांयदा। आपे कान्हा कृष्ना नाम बंसरी वजाए सत्त सितार, मुकंद मनोहर लख़मी नरायण सीस मुक्ट आपणे आप सुहांयदा। आपे काला सूसा कर शंगार, चुरासी कलीआं वेख वखांयदा। आपे अश्व शाह हो अस्वार, चार कुंट फेरा पांयदा। आपे नाम नामा बोल जैकार, जै जैकार आप करांयदा। आपे सृष्ट सबाई करे ख्वार, थिर कोए रहिण ना पांयदा। आपे कलिजुग पासा करे हार, हार जित आपणे हथ्थ रखाईआ। आपे शब्द खण्डा फड़ तेज कटार, लोक परलोक वेख वखांयदा। आपे ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड ल्ए विचार, उत्भुज सेत्ज आपे पन्ध मुकांयदा। आपे सतिजुग साचे करे प्यार, सतिजुग आपे दया कमांयदा। आपे लक्ख चुरासी विच्चों गुरसिख साचे ल्ए उभार, दर घर साचे मेल मिलांयदा। आपे आपणे गल पाए फूलन हार, गुरसिख कली कली आप महिकांयदा। आपे तागा सूत देवे डार, नाम सोटी हथ्थ उठांयदा। आपे मालण बणे नर निरँकार, जगत बागीचा वेख वखांयदा। जोत अकालण सेवादार, साची सेवा आप करांयदा। घालण घाली दर दरबार, धुर दी घाल लेखे लांयदा। पाली बणया आप गिरधार, आदि जुगादि खेल करांयदा। कलिजुग सवाली रोवे ज़ारो ज़ार, वेला अन्त सर्ब पछतांयदा। नाता तुटा साक सज्जण सैण मीत मुरार, सगला संग ना कोए निभांयदा। काया कन्ती होई दुख्यार, दरदी दु:ख ना कोए वण्डांयदा । आपणा हल्फ़ीआ
❋
❋
दए ब्यान, साचा कर्म ना कोए गणांयदा। वरन बरन भुलाया जीव जहान, चार वरन अठारांं बरन धीरज धीर ना कोए वखांयदा। कलिजुग अन्तिम एका एक करनी करन, करता पुरख नाउँ धरांयदा। जिस जन बख्शे आपणी सरन, जन्म मरन फंद कटांयदा। नेत्र खोल्हे हरन फरन, गुर गोबिन्द दरस वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग बेड़ा आप चलांयदा। जुग जुग बेड़ा आप चलाया, सतिगुर साचा वड वड्याईआ। कलिजुग खेवट बण के आया, खेले खेल ख़लक खुदाईआ। आलस निन्दरा तज के आया, दिवस रैण एका रंग समाईआ। बन बिन्दरा गोपी काहन बण के आया, गोकल मथरा रास रचाईआ। साची सखीआं रल के आया, गुरमुख साचे नाल प्रगटाईआ। सोलां हज़ार कन्या वर के आया, सम्मत सोलां बीस बीसा खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। ईसा मूसा बण के आया, राम रामा आप अख्वांयदा। साचा ताणा तण के आया, ताणा पेटा आपे पांयदा। साचा राजा बण के आया, कलिजुग अन्तिम हुक्म सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वल छलधारी आप अख्वांयदा। साचा बणया मुहम्मद मलाह, चार यारी मता पकाईआ। अल्ला राणी दए सलाह, सलाहगीर इक्क ख़ुदाईआ। ख़ालक ख़लक वेखे आप ख़ुदा, अजमतो कस्मतो मेहरबान मिहबां नूर जल्वा आप अलाहीआ। उच्ची कूक दए सदा, आपणा करे र्फ्ज़ अदा, साचे हुजरे आपे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा भेव खुलाईआ। नानक निरगुण बण के आया, जनणी जन गोद बहाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल पिता बण के आया, पिता पूत दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। कलिजुग अन्तिम वेखण आया, निहकलंक बली बलकार। फल रेखा मेटण आया, नाता तोड़ सर्ब संसार। जूठ झूठ माया ममता हउमे हंगता भेख पेखण आया, नेत्र नैण आप उग्घाड़। मुल्ला शेख़ मुसायक पीर कुतब गौंस मेटण आया, चौदां तबकां तोड़ जंजीर। ब्रह्मा विष्न शिव लेखा मंगण आप लगाया, चारे वेदां करे अख़ीर। पंडत पांधे आप पढ़ावन आया, चौदां विद्या कट्टे भीड़। गुरमुख साचे आप सुहावण आया, वड दाता गहर गम्भीर। साचा मार्ग इक्क वखाया, ठांडा घर अमृत ठांडा सीर। गुरमुख विरले मुख चवाया, दूई द्वैती कढ्ढी पीड़। साचे मन्दिर आप बहाया, चोटी चाढ़ इक्क अख़ीर। निर्मल दीपक आप जगाया, मेल मिलावा पीरन पीर। पीत पितम्बर सीस सुहाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जन भगतां कट्टे भीड़। जन भगतां सुरत संभालदा, जुगा जुगन्तर साची कार। सतिजुग त्रेता द्वापर आपणे चरनां हेठ लताड़दा, कलिजुग आई अन्तिम वार। लेखा जाणे अग्नी तत्त हाढ़ दा, त्रैगुण तपे मात अंग्यार। गुरमुख साचे लक्ख चुरासी विच्चों कढ्ढ दरगाह
❋
❋
साची आपे वाड़दा, आप आपणा करे प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे ल्ए उभार। हरिजन पैज संवारीअन, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। एका देवे नाम अधारीअन, चरन कँवल सच प्यार। आपे खोल्हे बन्द किवाड़ीअन, नाता तुटे जगत विकार। पंच विकारा आप पछाड़ीअन, आपे मारन हारा मार। आपे गुरमुखां फिरे पिच्छे अगाड़ीअन, एथे ओथे पावे सार। आपे लहिणा चुकाए चरन छुहाई दाढ़ीअन, नारी पुरख पुरष एका धार। बिरध बाल पार उतारीअन, मँझधार ना डोबे कोई विच संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि पावे साची सार। नर हरि बनवारी नमो सति, नमो देव वास्तक रूप सर्ब समाईआ। एका जोत निरँकारी अस्तिक, विश्व धार इक्क बंधाईआ। सतिजुग साची करे कारी, चार वरनां इक्क आधारी, दर दरबारा इक्क वखाईआ। सोहँ शब्द जैकारी, गुर गुर चेला लावण वाहो दाहीआ। ब्रह्मा विष्न शिव करन निमस्कारी, जगत जगदीश वड्डी वड्याईआ। सृष्ट सबाई होए पनिहारी, कागद कलम ना लिखणहारी, नेत्र रोवे धरत बसुधा, सति सरोवर लेखा चुक्के ना जगत छाहीआ। भगत कबीर वाजां रिहा मारी, सच महल्ले बैठ अटारी, गुरसिखां राह तकाईआ। कलिजुग तेरी आई अन्तिम वारी, सतिगुर पूरा जाए पैज संवारी, गुरमुख साचे पौड़े गया चाढ़ी, उच्चा डण्डा विच ब्रह्मण्डां हरि साचा आप लगाईआ। गुरमुख सुरती रहे ना कुँवारी, मिल्या मेल हरि कन्त भतारी, दरगाह वसे सच अटारी, जोती जोत समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, गुरसिख सज्जण ल्ए फड़, फड़नहारा दिस ना आईआ। गुरमुख फड़या किरपा निध, कर किरपा मेल मिलाया। अन्तिम कारज करे सिद्ध, सिदक सबूरी इक्क वखाया। चरन दास कराए नौं निध, अठारां सिद्ध फिरे हलकाया। आप जणाए आपणी बिध, आपणा मन्त्र आप पढ़ाया। मन मति अन्तर आत्म जाए विध, तीर निराला एका लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन वेखे थाउँ थांया। थान थनंतर सुहाया, कर किरपा आप निरँकार। गुरसिख बंक वेख वखाया, लोकमात लै अवतार। आपणे अंक आप लगाया, अंगीकार करे निरँकार। धुर दा साचा संग निभाया, जुग जुग विछड़या मिल्या साचा यार। बिरहों विछोड़ा आप कटाया, अठ्ठे पहर दरस दीदार। निज आत्म साची सेजा डेरा लाया, पुरख अबिनाशी किरपा धार। आपणा गेड़ा आप दवाया, चारों कुंट गेड़नहार। हरिजन खेड़ा आप वसाया, काया मन्दिर खोल्ह किवाड़। धुँधूकार अन्धेर आप मिटाया, दीप जोती बाती कर उज्यार। कमलापाती रूप प्रगटाया, अमृत बूंद स्वांती प्याए ठंडी ठार। रातीं सुत्तया ल्ए उठाया, सुपन सखोपत जाग्रत तुरीआ एका धार। आपणा मेला ल्ए मिलाया, हरिसंगत
❋
❋
बख्शे चरन प्यार। गुर चेला एका धाम सुहाया, सम्बल नगरी कर विचार। रविदास चम्मयार लेख लिखाया, साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर मुनार। जगत बाढी ना किसे बणाया, घाड़न घड़े ना कोई विच संसार। रक्त बूंद मेल मिलाया, सेवा करे सेवादार। गुर गोबिन्द विच वसाया, शब्द गुर वड बलकार। पुरख अकाल आप अख्वाया, जोती जामा भेख अपार। एका सोटी हथ्थ रखाया, शब्द खण्डा नाम कटार। कोटी कोटि जीव जगाया, जगत जुगत कर करतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे खेड़े देवे वर, गुरसिख बंधाए आपणे लड़, एका पल्लू हथ्थ वखाया। एका पल्लू साची डोर, नाम नामा हथ्थ फड़ांयदा। लेखा जाणे पंज चोर, त्तत्व तत्त मेट मिटांयदा। पावे सार अन्धघोर, अज्ञान अन्धेर गवांयदा। जगत विकारा देवे होड़, माया ममता मोह मिटांयदा। आपणे मार्ग देवे तोर, साचा मार्ग इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे मेल मिलाया। गुरमुख मेल मिलाया, कर किरपा आप निरँकार। पूर्ब लहिणा झोली पाया, मानस जन्म कर विचार। नेत्र नैणां दरस दिखाया, जोती जामा भेख अपार। साक सज्जण सैण इक्क अख्वाया, मात पित भाई भैण आप निरँकार। पिता पूत गुरमुख जोड़ जुड़ाया, नाता तोड़ सर्ब संसार। वरन गोती पन्ध मुकाया, ज़ात पात ना कोई विचार। वासना खोटी आप कढाया, एका रंग रंगाए सच्ची सरकार। जोती जोत जगाया, जीवण मरन दए अधार। ओत पोत आप बणाया, विष्नूं वंसी खेल अपार। बंस सरबंसा आप सुहाया, सहँस सहँसा रूप करतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साची सिख्या कर विचार। सिख्या सिख विचार, शब्द जणांयदा। धुर दरगाही धार, धर्म वखांयदा। नेहकर्मी कर्म विचार, पार करांयदा। वरनी बरनी वसया बाहर, एका रंग समांयदा। हरन फरन खोल्ह किवाड़, नेत्र नैण दरस करांयदा। साचे घोड़े देवे चाढ़, वागां आपणे हथ्थ रखांयदा। गुरमुख गुरसिख हरिभगत हरिजन आपणे मन्दिर देवे वाड़, हरि मन्दिर आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख बहाए आपणे दर, दर दरवाज़ा आप सुहांयदा।