१२ भाद्रों २०१७ बिक्रमी वधावा सिँघ दे गृह पिण्ड महराज ज़िला बठिंडा
इक इकल्ला गुण निधान, अकल कल हरि अख्वांयदा। इक्क इकल्ला श्री भगवान, निरगुण दीप जोत जगांयदा। इक्क इकल्ला जोद्धा सूरबीर बलवान, अकल कल आपणी खेल खिलांयदा। इक्क इकल्ला सचखण्ड वसे सच मकान, छप्पर छन्न ना कोई छुहांयदा। इक्क इकल्ला वड मेहरवान, आपणी दया आप कमांयदा। इक्क इकल्ला नौजवान, रूप रंग रेख ना
❋
❋
कोई वखांयदा। इक्क इकल्ला शाहो भूप बण राज राजान, दर घर साचे सोभा पांयदा। इक्क इकल्ला आप वखाए सच निशान, दो जहानां आप झुलांयदा। इक्क इकल्ला वड दानी दान, देवणहारा इक्क अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर डगमगांयदा। इक्क इकल्ला श्री भगवान, भेव अभेद आप छुपांयदा। इक्क इकल्ला शाह सुल्तान, तख्त निवासी खेल खिलांयदा। इक्क इकल्ला राज राजान, सीस आपणे ताज टिकांयदा। इक्क इकल्ला जोती नूर जोत महान, अनुभव प्रकाश समांयदा। इक्क इकल्ला देवणहारा धुर फ़रमाण, शब्द अगम्मी नाद वजांयदा। इक्क इकल्ला दर दरवेश बणे दरबान, दर घर साचे आपणा हुक्म आप अल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रूप आप प्रगटांयदा। इक्क इकल्ला शाहो भूप, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ । इक्क इकल्ला सति सरूप, सति सतिवादी बेपरवाहीआ। इक्क इकल्ला महिमा अनूप, ना मरे ना जाईआ। एका वसे चारे कूट, दहि दिशा फेरी पाईआ। एका आप आपणे उप्पर जाए तुट्ठ, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरगाह साची धाम सुहाईआ। एका एक शाह सुल्ताना, दरगाह साची धाम सुहांयदा। एका एक जीआ दाना, जीवन जुगत आप बणांयदा। एका एक पीणा खाणा, अमृत एका धार वहांयदा। एका एक शब्द बबाणा, पुरख अकाल आप उडांयदा। एका एक वेखे मार ध्याना, निरगुण आपणा नेत्र आप खुल्हांयदा। एका एक चतर सुघड़ स्याणा, मन मति बुध ना कोई धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलांयदा। इक्क इकल्ला खेल खिलाए, महिमा अगणत गणी ना जाईआ। सचखण्ड दुआरे सोभा पाए, दरगाह साची जोत जगाईआ। थिर घर साचा आप खुल्हाए, दर दरवाज़ा बेपरवाहीआ। आपणा काजा आप रचाए, साचा सगन आप मनाईआ। आपणा ताजा आप सुहाए, तख्त नाम वड्डी वडियाईआ। आपणा राजा आप अख्वाए, रईयत आपणा रूप वटाईआ। आपणा ताजा आप दौड़ाए, शाह अस्वार शहनशाहीआ। आपणा रागा आप अल्हाए, तुरीआ राग आप सुणाईआ। आपणी रबाबा आप वजाए, सुर ताल ना कोए रखाईआ। आपणा रहिबाबा आप अख्वाए, महबूब नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला खेल अपारा, करे कराए हरि निराकारा, निरगुण निरवैर आपणा बल धराईआ। आपणा बल आपे रक्ख, आपणा वेस वटांयदा। निरगुण अंदर निरगुण हो प्रतक्ख, निरगुण दीवा बाती कमलापाती आप जगांयदा। निरगुण निरगुण विच्चों होए वख, आपणा आप प्रगटांयदा। निरगुण निरगुण होए सर्बकल समरथ, आपणी कथा अकथ आप सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी धार आप बंधांयदा। इक्क इकल्ला एका धार, एकँकारा आप चलाईआ। अबिनाशी करता खेल अपार, अलक्ख
❋
❋
अगोचर भेव कोए ना पाईआ। श्री भगवान हो उज्यार, आदि निरँजण डगमगाईआ। सो पुरख निरँजण वसणहारा धाम न्यार, निहचल धाम अटल आप सुहाईआ। हरि पुरख निरँजण आदि जुगादी ख़बरदार, जन्म मरन विच ना आईआ। श्री भगवान लेखा जाणे धुर दरबार, धुर दी बाण आपणे हथ्थ रखाईआ। पारब्रह्म प्रभ मीत मुरार, मेल मिलावा सहिज सुखदाईआ। करे खेल सच्ची सरकार, शाह पातशाह बेपरवाह आप अख्वाईआ। निरगुण बणे निरगुण मलाह, निरगुण बेड़ा आप चलाईआ। निरगुण देवे सच्ची सलाह, सिफ्त सलाह आपणा नाउँ धराईआ। बोध अगाधा शब्द सुणा, घर मन्दिर नाद वजाईआ। सचखण्ड दुआरा वेख वखा, वेखणहारा दिस ना आईआ। तख्त निवासी सच्चा पातशाह, हुक्मी हुक्म आप चलाईआ। आपणी वस्त आपे झोली पा, आपणी हथ्थीं भिख्या मंग मंगाईआ। आप आपणी रच्छया करे सभनी थाँ, सिर आपणा हथ्थ आप टिकाईआ। अजूनी रहित पुरख अकाल दीन दयाल अनुभव प्रकाश आप करा, मूर्त अकाल वड्डी वड्याईआ। थिर घर साचा मन्दिर दए सुहा, धुर दरबार आप लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा एका खोल्ह, शब्द अनादी आपे बोल, आपणा नाम आप जणाईआ। इक्क इकल्ला एका नाउँ, निरगुण आपणा नाउँ धरांयदा। इक्क महल्ला इक्क गराउँ, सच सिँघासण सोभा पांयदा। एका पिता एका माउँ, एका बालक रूप वटांयदा। एका रक्खे ठंडी छाँ, समरथ पुरख इक्क अख्वांयदा। एका करे सच न्याउँ, अदल आदल आप हो जांयदा। एका हँस बणाए काउँ, काग हँस आप उडांयदा। एका पकड़नहारा बाहों, इक्क इकल्ला आपणी सेव आप कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी खेल अपार, करे कराए करनेहार, आपणी कल आप धरांयदा। अकल कलधारा हरि निरँकारा, महिमा कथ कथी ना जाईआ। निरगुण नरायण निर्भय हो उज्यारा, दर घर साचे जोती जोत करी रुशनाईआ। इक्क वसाए ठांडा दरबारा, अग्नी तत्त ना कोए तपाईआ। सूरज चन्न ना कोए उज्यारा, मंडल रास ना कोए वखाईआ। गगन मंडल ना कोए अधारा, पुरीआं लोआं ना बन्धन पाईआ। ज़िमी अस्मान ना कोई पाड़ा, धरत धवल ना कोए वखाईआ। जल बिम्ब ना कोए धारा, सिन्ध सागर ना फेरा पाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव ना कोए पसारा, त्रैगुण माया वण्डन ना कोए वण्डाईआ। ब्रह्मा वेद ना कोए लिखारा, चारे बाणी ना कोए सुणाईआ। चारे खाणी ना कोए वणजारा, उत्भुज सेत्ज जेरज अंड नौं खण्ड वण्ड ना कोए वखाईआ। लक्ख चुरासी ना कोए पसारा, काया खेत ना कोए वखाईआ। अठसठ सरोवर ना कोए ठंडी ठारा, तीर्थ तट ना कोए उपाईआ। मन्दिर मस्जिद मठ शिवदुआला ना कोए गुरूदुआरा, गुर पीर अवतार साध सन्त कोए ना नज़री आईआ। आदि आदि पुरख अगम्म अलक्ख अगोचर अगम्म अपारा, आप आपणा रूप आप वखाईआ। सचखण्ड
❋
❋
सुहाए इक्क मनारा, निहचल बैठा आसण लाईआ । धाम अवल्लड़ा कर पसारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आदि आपणा नाउँ आप उपजाईआ। आपणा नाउँ रक्ख निरँकार, निरगुण आपणा बल धराया। आपे वणज आप वणजार, आपे आपणा हट्ट खुल्हाया। आपे वसे रक्खे हर थाँ, थिर घर साचे आप वरताया । आपे जोती जाता करे प्यार, जागरत जोत कर रुशनाया। आपे पुरख बिधाता बणे नार, नर नरायण कन्त आप अख्वाया। आपे दोहां विचोला सिरजणहार, रूप रंग ना कोए प्रगटाया। आपे आपणा चोला जाणे गिरवर गिरधार, गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मन्दिर एका घर, एका वसे साचा हरि, दूसर संग ना कोए रखाया। ना कोई दूसरा संग, मीत सज्जण ना कोए अख्वाईआ। पुरख अबिनाशी बैठा सच पलँघ, नूर नुरानी सेज हंढाईआ। इक्क वजाए नाम मृदंग, नाम निधाना इक्क सितार हिलाईआ। आपणे मन्दिर आपे लँघ, आपे वेखे आपणा पर्दा लाहीआ। आपणी भिच्छया आपे मंग, आपे झोली रिहा भराईआ। आपे भुक्ख आपे नंग, शाह पातशाह आप हो जाईआ। आपे सूरा सरबंग, आपे निउँ निउँ सीस झुकाईआ। आपे अश्व घोड़े कसे तंग, आपे चारे कुंट रिहा दौड़ाईआ। आपे आपणा करे खण्ड खण्ड, आपे जोड़ी जोड़ा जोड़ जुड़ाईआ। आपे मेटे अन्धेरा अन्ध, सति प्रकाश आप कराईआ। आपे गाए सुहागी छन्द, आपणी महिमा आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला सच महल्ला, दर घर साचा आप सुहाईआ। सच महल्ल सुहञ्जणा, पुरख अबिनाशी आप सुहांयदा। दीप जगाए इक्क निरँजणा, नर नरायण वेख वखांयदा। दाता दानी दर्द दु:ख भय भंजना, निरभउ आपणा खेल करांयदा। सचखण्ड निवासी साचा सज्जणा, घर साचे सोभा पांयदा। ना घड़या ना भज्जणा, घड़न भनणहार आप अख्वांयदा। आपणा मन्दिर आपे तजणा, आपणा रूप आप धरांयदा। आप चलाए आपणा सच जहाजना, साची सेवा आप कमांयदा। आपे होए ग़रीब निवाजना, आपे निउँ निउँ सीस झुकांयदा। आपे रक्खणहारा लाजना, एका पर्दा हथ्थ उठांयदा। आपे दो जहानां मारे वाजना, बोध अगाध शब्द सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला सच्चा शहनशाह, आपणा बणे आप मलाह, साचा बेड़ा आप चलांयदा। निरगुण निरगुण बण मलाह, घर मन्दिर सोभा पाईआ। निरगुण अंदर निरगुण आसण ला, निरगुण वेखे सहिज सुभाईआ। निरगुण पिता निरगुण माँ, निरगुण पूत सपूता बाल एका शब्द जाईआ। निरगुण धुर फ़रमाणा दए सुणा, साचे बाल सच वखाईआ। लोआं पुरीआं रचन रचा, ब्रह्मण्ड खण्ड तेरी वण्ड वण्डाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव तेरी झोली दित्ता पा, विश्व तेरा रूप समाईआ। वास्तक एका रंग दए रंगा, रंगणहारा बेपरवाहीआ। आपणा अंग आप कटा, निरगुण वण्ड एका दए
❋
❋
वखाईआ। विष्नूं विष्नूं नाउँ धरा, विष्नूं महिमा कथी ना जाईआ। अमृत प्याला साचा जाम प्या, घर कँवला कँवल खुल्हाईआ। ब्रह्मा वेता नाउँ धरा, ब्रह्म विद्या करे पढ़ाईआ। एका अक्खर आप सुणा, निज अक्खर दए वखाईआ। इक्क इकल्ला देवे सच सलाह, धूंआँधार सुन्न अगम्म करता पुरख आपे जन्म आपणा रूप ल्ए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे विष्न ब्रह्मा कर प्यार, आपे शंकर अंदरों कढ्ढे बाहर, रूप अनूप आप दरसाईआ। आपे शब्द आप वरतारा, आपे झोली हरि भरांयदा। आपे विष्नूं कर उज्यारा, जोती जोत जगांयदा। आपे ब्रह्मा कर पसारा, पारब्रह्म वेख वखांयदा। आपे शंकर बख्शे चरन प्यारा, चरन चरनोदक मस्तक टिक्का एका लांयदा। आपे तत्तां वसे बाहरा, दरगाह साची धाम सुहांयदा। आपे होए सच भण्डारा, साची वस्त विष्नूं झोली पांयदा। आपे ब्रह्मा बणाए सुत दुलारा, साचा हुक्मी हुक्म सुणांयदा। लक्ख चुरासी कर त्यारा, घड़ भाण्डे वेख वखांयदा। आपे शंकर दए हुलारा, हथ्थ त्रशूल वखांयदा। बाशक तशका गल शंगारा, आप आपणा मेल मिलांयदा। आपे शांगो पांग ल्ए हुलारा, साची सेज आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि आदि आपणा बन्धन आपे पांयदा। आपणा बन्धन आपे पा, सो पुरख निरँजण वेख वखाईआ। हरि पुरख निरँजण जोत जगा, जागरत जोत करे रुशनाईआ। एकँकारा बण मलाह, आपणा बेड़ा आप चलाईआ। आदि निरँजण दीपक जगा, साचे मार्ग करे रुशनाईआ। श्री भगवान सगला संग रखा, सगला साथी फिरे वाहो दाहीआ। पुरख अबिनाशी सेवक सेव रिहा कमा, सेवक सेवा सच्ची बण आईआ। पारब्रह्म आपणी वण्ड वण्डा, ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म आपणा रूप धराईआ। एका वस्त आपणे हथ्थ लगा, त्रैगुण माया खेल खिला, तिन्ना मेला सहिज सुभा, विचोला बणे बेपरवाहीआ। इक्क इकल्ला खेल खिला, ख़ालक ख़लक रूप वटाईआ। लक्ख चुरासी भाण्डा घाड़न ल्या घड़ा, पंज तत्त मेला सहिज सुभाईआ। नौं दुआरे आप खुल्हा, जगत वासना विच टिकाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार रला, त्तत्व तत्त इक्क समझाईआ। आसा तृष्ना झोली पा, माया ममता करी कुड़माईआ। पंज दस मेला एका थाँ, पंजी वेखे थाउँ थाँईआ। निरगुण आपणा सच आप छुपा, आपे बैठा मुख छुपाईआ। सुखमन नाड़ी टेढा बंक बणा, डूँग्घी गार आप रखाईआ। ईड़ा पिंगला अग्गे रखा, आपणा दरवाज़ा बन्द कराईआ। सर सरोवर आत्म अमृत जल भरा, उलटी नाभी कँवल भवाईआ। शब्द अनाद धुन वज्जे सहिज सभा, दिवस रैण एका राग सुणाईआ। बजर कपाटी पर्दा लाह, बन्द किवाड़ा आप खुल्हाईआ। दस्म दुआरी सच वखा, सच सिँघासण सोभा पाईआ। निर्मल जोती जोत डगमगा, एका नूर करे रुशनाईआ। हरि हरि रूप आप प्रगटा, घर घर विच रिहा समाईआ। रवि ससि रहे शर्मा, नेत्र लोचण नैण ना सके कोई उठाईआ। पुरख अबिनाशी बेपरवाह, घट घट
❋
❋
आपणी जोत रिहा जगाईआ। जोत निरँजण डगमगा, दिवस रैण करे रुशनाईआ। साचा मन्दिर आप सुहा, हरि मन्दिर देवे माण वड्याईआ। धूंआँधार परे हटा, सुन्न अगम्म पन्ध मुकाईआ। सचखण्ड दुआरे जोत जगा, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। अलक्ख अलक्खणा आपणी अलक्ख दए सुणा, अलक्ख अगोचर आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। सति सतिवादी आपणा थान रिहा सुहा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला खेल न्यारा, आदि जुगादी कर पसारा, ब्रह्मा विष्न शिव दए भण्डारा, आपणी वस्त आप वरताईआ। साची वस्त हरि अनमोल, आपणे हथ्थ रखांयदा। निरगुण निरवैर तोले तोल, एका खण्डा हथ्थ उठांयदा। लक्ख चुरासी ल्ए वरोल, काया खेड़ा वेख वखांयदा। लेखा जाणे धरत धौल, धवल धरनी आपणे लेखे पांयदा। अमृत वेखे भरया कौल, कँवला आपणा मुख खुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला खेल खिलांयदा। इक्क इकल्ला खेल अपारा, हरि निरँकारा निरगुण निराधार आप चलाईआ। लक्ख चुरासी कर पसारा, वेखणहारा घट घट बैठा आसण लाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव कर प्यारा, सेवादार दिवस रैण सेव कमाईआ। काया मन्दिर बंक दुआरा अमृत ठांडा ठारा सच प्याला इक्क वखाईआ। शब्द अनादी नाद धुन्कारा, अनहद कूके बोले बोल सुणाए इक्क जैकारा, जै जैकार आप कराईआ। खेल खेल अगम्म अपारा, निरगुण सरगुण ल्ए अवतारा, लोकमात करे कुड़माईआ। ब्रह्म पारब्रह्म मेला नारी कन्त भतारा, गुर सतिगुर आपणा रूप वटाईआ। साधां देवे इक्क अधारा, सन्तन एका बूझ बुझाईआ। भगतन वखाए इक्क दुआरा, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। गुरमुखां बख्शे चरन प्यारा, चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। सिख सिख्या गुर गुर धारा, धारन गुर आप बंधाईआ। एका शब्द गुर अवतारा, जुगा जुगन्तर वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला खेल अपारा, जुगा जुगन्तर ल्ए अवतारा, लोकमात होए उज्यारा, सृष्ट सबाई पाए सारा, नौं नौं सत्त सत्त वेख वखाईआ। शब्द गुर वड बलवाना, सति सति आप उपाया। सो पुरख निरँजण हरि मेहरवाना, साचा हुक्मी हुक्म सुणाया। हरि पुरख निरँजण धुर फ़रमाणा, धुर दी दात वण्ड वण्डाया । एकँकारा गाए तराना, आपणा नाम आप सुणाया। आदि निरँजण करे खेल महाना, घर घर करे रुशनाया। सर्ब जीआं दाना बीना, बीना दाना भेव ना राया। अबिनाशी करता लेखा पावे त्रैगुण तीना, तीना मार्ग इक्क वखाया। पारब्रह्म लेखा जाणे मरना जीणा, जगत जुगत आप बंधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द इक्क वरतार, एका नाम वणज वपार, सृष्ट सबाई वेख वखाया। सृष्ट सबाई एका वसया, पारब्रह्म गुर करतार। जुगा जुगन्तर फिरे नस्सया, निरगुण सरगुण ल्ए अवतार। मिटे रैण अन्धेरी रुस्सया, साचा चन्न कर उज्यार। जन भगतां मार्ग एका दस्सया,
❋
❋
दूई द्वैती कर ख्वार। आत्म रस माणे रसीआ, रस आत्म कर विचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग जाणे आपणी कार। जुग जुग कार कमांयदा, इक्क इकल्ला एकँकार। सचखण्ड साची वण्ड वण्डांयदा, आप आपणी कर विचार। विष्नूं विश्व लेखा आप समझांयदा, सृष्ट सबाई भरे भण्डार। ब्रह्मे ब्रह्म रूप प्रगटांयदा, लक्ख चुरासी कर पसार। शंकर अन्तिम मेट मिटांयदा, सेवा करे अपार अपार। चारे वेद मुख सलांहयदा, देवे नाम धन निरँकार। चारे जुग वण्ड वण्डांयदा, चारे खाणी कर प्यार। चारे बाणी धार बंधांयदा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी कर उज्यार। सतिजुग साचा नाम धरांयदा, धरनी धरत धवल दए सहार। भगत भगवन्त मेल मिलांयदा, नित नवित खेल अपार। त्रेता आपणा बन्धन पांयदा, त्रै त्रै लेखा करे ख्वार। तुरीआ वेस आप करांयदा, राम रामा कन्त भतार। हँकारी गढ़्ह आप तुड़ांयदा, दुष्ट रावन देवे मार। द्वापर आपणा वेस वटांयदा, कान्हा कृष्ना मीत मुरार। नाम बंसरी इक्क वजांयदा, सख़ीआं गाए मंगलाचार। मुकंद मनोहर लख़मी नरायण आप अख्वांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग करे खेल अपार। इक्क इकल्ला खेल खिलांयदा, चार वेद भेव ना राईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर पार करांयदा, कलिजुग नूर करे रुशनाईआ। जलवा आपणा आप प्रगटांयदा, बेताब साचा माहीआ। आबे हयात हथ्थ रखांयदा, एका फड़ी नाम सुराहीआ। भर प्याला जाम प्यांअदा, सच सरूर इक्क चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग एका कार कराईआ। इक्क इकल्ला परवरदिगार, बेऐब आपणा नाउँ धरांयदा । सर्ब जीआं दा सांझा यार, सालस आपणा पर्दा आपे लांहयदा। लोकमात पावे सार, कायनात वेख वखांयदा। आलम उल्मा ल्ए विचार, जगत तुलबा आप पढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला एकँकारा, करे खेल विच संसारा, सतिगुर आपणा रूप वटांयदा। आपे सतिगुर साचा दीन, दयानिध आप अख्वांयदा। आपे जल आपे मीन, आपे थल विच तड़फांयदा। एका लेखा जाणे त्रै तीन, त्रैगुण आपणी वण्ड वण्डांयदा। आपे होए नेत्रहीण, नैण मूंद आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर साची कार, करता पुरख आप करांयदा। करता पुरख करने योग, कादर कुदरत वेख वखाईआ। लेखा जाणे धुर संजोग, धुर दा मेल सहिज सबाईआ। जुग जुग कट्टे माया ममता हउमे हंगता रोग, साची सिख्या इक्क पढ़ाईआ। नाता तोड़े चौदां लोक, चौदां तबकां वेख वखाईआ। इक्क इकल्ला इक्क सुणाए सच सलोक, ढोला गाए बेपरवाहीआ। प्रभ का भाणा सके कोई ना रोक, सतिजुग त्रेता द्वापर गए मुख शर्माईआ। लक्ख चुरासी देवे झोक, जोती शब्दी अग्नी एका लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर सतिगुर आपणा वेस वटाईआ। गुर सतिगुर मीत
❋
❋
हरि करतारा, कादर कुदरत विच समांयदा। राम रूप हो उज्यारा, एका डंका नाम वजांयदा। नील बस्त्र कर शंगारा, बन बनवारी फेरा पांयदा। हक हकीकत खोल्ह किवाड़ा, लाशरीक दर सुहांयदा। एका जोती जोत उज्यारा, पंज तत्त काया चोली आप हंढांयदा। नानक निरवैर पावे सारा, गोबिन्द साचा मेल मिलांयदा। करे खेल अगम्म अपारा, पुरख अकाल वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगां जुगन्तर जुग पैंडा आप मुकांयदा। सतिजुग त्रेता पन्ध चुकाया, द्वापर लोकमात रहिण ना पाईआ। पुरख अबिनाशी वेखे थाउँ थाया, थान थनंतर खोज खुजाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण आपणी महिमा आपे लाया, गुर पीर अवतार साध सन्त रहे जस गाईआ। बेअन्त बेअन्त आप अख्वाया, इक्क इकल्ला सच्चा शहनशाहीआ, जलां थलां डेरा लाया, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घी कंदर वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी फोल फुलाया, काया मन्दिर झूठा जूठा डेरा ढाहीआ। मन पंखी दहि दिशां उडदा फड़ वखाया, नाम डोरी हथ्थ रखाईआ। मति मतवाली नैण शर्माया, नेत्र नीर रही वहाईआ। बुधी भेव ना हरि हरि पाया, हरि हरि रूप दिस ना आईआ। घर घर दर दर मन्दिर बह बह सभ ने गाया, रसना जिह्वा जगत हिलाईआ। अंदर वड़ दरस किसे ना पाया, कलिजुग भुल्ली सर्ब लोकाईआ। जूठा झूठा मोह वधाया, नाता जुड़या मात पित भैणा भाईआ। साक सज्जण सैण संग रखाया, नारी कन्त सेज सुहाईआ। पीआ प्रीतम परम पुरख दयाला दीनां नाथा दर्द दु:ख भय भंजन दिस किसे ना आया, चारों कुंट अन्धेरा छाईआ। नाम नेत्र ज्ञान अंजन किसे ना पाया, कलिजुग कजल धार वेखे काली शाहीआ। मस्तक चन्दन पंडत पांधे रहे लगाया, जोत लिलाट ना कोई जगाईआ। बारा अक्खर रहे सुणाया, वेद व्यासा रूप वटाईआ। अठसठ तीर्थ रहे नुहाया, हरि का पौड़ा ना कोई चढ़ाईआ। गुर दर मन्दिर फेरा पाया, हरि मन्दिर पर्दा कोई ना लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला खेल अपारा, कलिजुग करे अन्तिम वारा, निरगुण आपणा नाउँ प्रगटाईआ। कलिजुग काली वेखी धार, पुरख अबिनाशी जोत जगांयदा। रवि ससि होए शर्मसार, जूठा झूठा नाता तोड़ तुड़ांयदा। सच सुच करे वरतार, चार वरनां एका धाम बहांयदा। छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना कोई विचार, एका मन्त्र नाम दृढ़ांयदा। एका गुर इक्क अवतार, एका विद्या आप पढ़ांयदा। चौदां विद्या मारे मार, चौदां तबकां फोल फुलांयदा। चौदां लोकां पावे सार, चौदस चन्द आप चढ़ांयदा। सदी चौदवीं आए हार, ईद दीद आप मनांयदा। बईद परवरदिगार, साचा सजदा सीस झुकांयदा। जगत मसल्ला धरत धवल करे विचार, एका कूज़ा हथ्थ उठांयदा। रोज़ा बांग पावे सार, निमाज़ निमाज़ी आप हो जांयदा। मक्के काअबे हज्ज रिहा गुजार, एका एक कूक बांग सुणांयदा। सच महिराबे साचा यार, मुख नकाब आप उठांयदा। आपणा
❋
❋
पर्दा दए उतार, आलम उलमा वेख वखांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, साची अल्फ़ इक्क सिखांयदा। आरफ जगत जायण हार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला करे खेल न्यार, खेल न्यारा हरि करांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, लक्ख चुरासी वेख वखांयदा। नौं खण्ड पृथ्मी पावे सार, सत्तां दीपां आप जगांयदा। सृष्ट सबाई दए हुलार, मन मति आप दुरकांयदा। दर दवारिउँ कढ्ढे बाहर, कलिजुग कूड़ कुड़यारा सर्ब कुरलांयदा। नेत्र रोवे ज़ारो ज़ार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार घर घर सर्ब तड़फांयदा। जीव जंत पासा गए हार, साध सन्त उठ उठ राह तकांयदा। कौण कूट हरि साचा ल्ए अवतार, गोबिन्द लेखा इक्क समझांयदा। लिख्या लेख अपर अपार, वेद व्यासा मेल मिलांयदा। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा कर विचार, उच्चे टिले पर्बत जोत जगांयदा। आदि शक्ति नूर उज्यार, हरन फरन आप समांयदा। सच समग्री इक्क दातार, जोत इकग्री डगमगांयदा। त्रैगुण वसया सदा बाहर, जूनी रहित आपणा नाउँ धरांयदा। पुरख अकाल सच्ची सरकार, साची नगरी आप वड्यांअदा। निर्मल दीआ धर निरँकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा रूप प्रगटांयदा। जुग जुग खेल अवल्लड़ा, सति पुरख निरँजण आप कराईआ। जन भगतां फड़ाए नाम पल्लड़ा, जगत नाता दए तुड़ाईआ। एका मार्ग दिसे सुखल्लड़ा, चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। पंच विकार ना करे हलड़ा, हौला भार आप रखाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म हरि निरगुण सरगुण रलड़ा, ईश जीव करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका नूर करे रुशनाईआ। नूर उजाला हरि गोपाला, हरि गोबिन्द वेस वटाया। वसे सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, दीन दयाला दयानिध नाम धराया। संग रखाए काल महांकाला, अवल्लड़ी चाला लोकमात वेख वखाया। गुरमुख वेखे साचे लाला, रंग चढ़ाए इक्क गुलाला, रंग रंगीला दया कमाया। लेखा चुक्के शाह कंगाला, बख्शणहारा नाम सच्चा धन माला, धन धनाड आप वरताया। गुरमुखां फल लगाए काया डाल्हा, भगती मेवा नाम खवाया। सन्त साजन साची घाल रहे घाला, दिवस रैण हरि हरि नाउँ रसना जिह्वा गाया। लक्ख चुरासी तोड़ जंजाला, राए धर्म फंद रहिण ना पाया। एका गल पाए सोहँ साची माला, हँ ब्रह्म मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, इक्क इकल्ला वेस वटाया। इक्क इकल्ला निहकलंक, निरगुण निरवैर आपणी खेल खिलांयदा। इक्क इकल्ला वजाए डंक, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां सृष्ट सबाई आप सुणांयदा। प्रगट होया वासी पुरी घनक, बार अनक आपणी कल वरतांयदा। गुरमुख लेखे लाए जिउँ जन जनक, जन जननी वेख वखांयदा। नौं खण्ड पृथ्मी कढ्ढे शंक, शंकर ब्रह्मा विष्न आपणी सेवा लांयदा। इक्क सुहाए दुआर बंक, बंक दुआरी वेख वखांयदा।
❋
❋
लेखा चुक्के कामनी कनक, पुरख अबिनाशी आप चुकांयदा। साचा उठाए एका धुनश, धनख आपणे हथ्थ रखांयदा। पावे सार मानस मानुख, मात कुक्ख फोल फुलांयदा। लेखा जाणे उलटा रुख, दस दस मास अग्न तपांयदा। कलिजुग वेला अन्तिम गया ढुक, हरि का भेव कोए ना पांयदा। कलिजुग बूटा जाणा सुक्क, हरया सिंच ना कोए करांयदा। पुरख अबिनाशी सति सरूपा शाहो भूपा अनरंग रूपा एका रिहा बुक्क, चारों कुंट आवाज़ सुणांयदा। अंदर वड़ बहे ना लुक, पर्बत टिल्ले फोल फुलांयदा। विष्नूं भण्डारा रिहा मुक्क, राज़क रिजक ना कोए पुचांयदा। ब्रह्मा मोड़नहारा मुख, ब्रह्म पारब्रह्म झोली पांयदा। शंकर सुखना रिहा सुख, कौण वेला हरि जू मेल मिलांयदा। राए धर्म निउँ निउँ निमस्कार करे झुक, एका भिच्छया मंग मंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। कलिजुग अन्तिम पार कराउँणा, पान्धी आपणा पन्ध मुकांयदा। नौं नौं चार लेखा रहिण ना पाउँणा, नौं नौं आपणा मूल वखांयदा। दहि दिश धार इक्क बंधाउणा, दर दुआरा इक्क सुहांयदा। सचखण्ड दुआरा इक्क वडियाउँणा, थिर घर साचे मेल मिलांयदा। सोया सुत आप उठाउणा, चौथे जुग वेख वखांयदा। धरत मात दी गोद बहाउणा, सिर आपणा हथ्थ धरांयदा। पूत सपूता इक्क उपजाउणा, सतिजुग नाउँ रखांयदा। साधा सन्तां संग निभाउणा, मनमुखां मेट मिटांयदा। चार वरनां एका रंग चढ़ाउँणा, ऊँच नीच एका धाम बहांयदा। अमृत एका जाम प्याउँणा, दुरमति मैल आप धवांयदा। सोहँ सो साचा जाप जपाउणा, अजपा जाप आप वखांयदा। तीनो ताप मगरों लौहणा, त्रैगण अग्ग ना कोए तपांयदा। काग हँस आप बणाउँणा, सोहँ हँसा साची चोग चुगांयदा। आत्म जोती चराग आप जगाउणा, तेल बाती ना कोए रखांयदा। शब्द नाद धुन आप उपजाउणा, घर अनहद राग सुणांयदा। सर अमृत आत्म आप नहाउँणा, काया मन्दिर सोभा पांयदा। दर घर साचे मेल मिलाउणा, आप आपणी गोद सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे आप जगांयदा। कलिजुग जीव उठ उठ जाग, चारों कुंट अन्धेरा छाया। सति सन्तोखी बुझिआ चिराग, धीरज जत तेल कोए ना पाया। मनमुख जीव होए काग, जूठ झूठ विष्टा मुख रखाया। बिन सतिगुर पूरे कोए ना पकड़े वाग, वेद कतेब रहे सुणाया। सच सरनाई एका लाग, पुरख अकाल इक्क मनाया। जन्म जन्म दा धोवे दाग, जो जन सरनाई आया। लक्ख चुरासी विच्चों ल्ए काढ, राए धर्म ना दए सजाया। साची गोद लडाए लाड, जिउँ मात पिता गोद पूत सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे वेखण आया। वेखणहारा गुर गोबिन्द, कलिजुग अन्तिम वेस वटांयदा। गुरमुखां मेटे सगली चिन्द, चिंता चिखा ना कोए तपांयदा। आप उपजाए
❋
❋
आपणी बिन्द, आप आपणे गले लगांयदा। अमृत देवे सागर सिन्ध, अतोट अतुट आप रखांयदा। गहर गम्भीर गुणी गहिन्द, गुर सागर आप हो जांयदा। मनमुख लगाए आपणी निन्द, निन्दक मुख भरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग बेड़ा पार करांयदा। जुग जुग बेड़ा पार उतारनराहा, त्रैगुण विच कदे ना आया। इक्क इकल्ला शाह सिक्दारा, साचे तख्त आप सुहाया। सीस रक्ख जगदीस दस्तारा, तख्त ताज दए वड्याआ। जुगा जुगन्तर लै अवतारा, लोकमात खेल खलाया। कूड़ा मेटे धुँधूकारा, धरू प्रहलाद आप उठाया। कलिजुग करे खेल अपारा, ग़रीब निमाणे गले लगाया। एका बख्शे चरन प्यारा, चातृक तृखा दए बुझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि नरायण बन बनवारी, भगत भगवन्त सन्त कन्त रिहा तारी, गुरमुखां पैज संवारी, गुरमुख आपणे लेखे लाईआ। गुरसिख लेखे लावणा, पूर्ब कर्मां आप विचार। जुग जुग विछड़े मेल मिलावणा, जगत विछोड़ा कर ख्वार। साचे घोड़े आप चढ़ावणा, शब्दी घोड़ा कर त्यार। जोती जोड़े मेल मिलावणा, सुरत सवाणी ना होए ख्वार। शब्द हाणी गले लगावणा, दिवस रैण करे प्यार। ठंडा पाणी आप प्यावणा, अमृत आत्म इक्क उछाल। धुर दी बाणी आप सुणावणा, लेखा लिख्या पढ़े ना विच संसार। पुरख अबिनाशी दरस वखावणा, स्वच्छ सरूपी हो त्यार। घर घर सोए आप जगावना, आलस निन्दरा दए उतार। आत्म सुहावी सेज सुहावणा, फूलन बरखा करे आप करतार। सच सुगंधी आप महिकावणा, भवरा गूंजे आपणी धार। परमानंदी नंद समावना, नंद चन्द सुत दुलार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे ल्ए उभार। भगत अधारीअन सहिज सुख प्यार, पीआ प्रीतम वेख वखांयदा। पैज संवारीअन विच संसार, नित नवित सेव कमांयदा। शब्द अधारीअन नाद धुन्कार, धुन आत्मक आप अल्हांयदा। एका जोग जगत विचारीअन, देवणहारा दाद। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मेल मिलाए साचे घर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विश्व रूप सति सरूप, तख्त निवासी शाहो भूप, इक्क इकल्ला सच महल्ला, धाम न्यारा कर पसारा एकँकारा मूर्त अकाल दीन दयाल जल्वा जलाल नूर अलाही जगत मलाही शब्द सलाही दीना नाथ, सगला साथ घट घट वास, पुरख अबिनाशी पृथ्मी आकाश मंडल रास, हरिजन साचे सदा वसे पास, गुरसिख तेरा संग आप निभाईआ। ऐथे उथे रक्खे संग, दो जहाना वेख वखांयदा। जगत जुगत जुग गए केख लँघ, माया ममता आसा तृष्ना हउमे हंगता भुखा नंगता आपणी झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त साजन साचे मीत, आदि जुगादि रक्खे अतीत, काया अन्तर आत्म ठांडा सीत, सीतल धार
❋
❋
नर निरँकार, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी आप चलाईआ। साची धारा हरि करतारा, अगम्म अपारा हो उज्यारा, लोकमात चलांयदा। विष्न भण्डारा हरि हरि दातारा, शंकर सँघारा देवत पुकारा, गण गंधर्ब धुन्कारा, नौं खण्ड हुलारा दहि दिशा पसारा, चार कूटां वेख वखांयदा। वरभण्ड सिक्दारा ब्रह्मण्ड पसारा, जेरज अंड अधारा, उत्भुज सेत्ज मेल मिलांयदा। राउ रंक हँकारा, जीव जंत विभचारा, साध सन्त ख्वारा, भगत भगवन्त मेल ना कोए मिलांयदा। दहि दिशा धूंआँधारा, धरनी धरत धवल करे पुकारा, खुलड़े केस रोवे ज़ारो ज़ार, धीरज धीर ना कोए धरांयदा। पुरख अबिनाशी लै अवतारा, करे खेल अगम्म अपारा, शब्द अगम्मी बोल जैकारा, गुरमुख साचे पावे सारा, दरस वखाए गुप्त ज़ाहरा, सृष्ट सबाई दिस ना आंयदा। चरन कँवल उप्पर धवल वखाए सच्चा दरबारा, आवण जावण नाता छुट्टे सर्ब संसारा, जूनी जून ना कोए भवांयदा। आप सुहाए बंक दुआरा, दर घर आए सेवादारा, सेवक चाकर पाकी पाक ख़ाकी ख़ाक आप अख्वांयदा। राम कृष्न होए उज्यार, ईसा मूसा संग मुहम्मद लाए नाअरा, नानक गोबिन्द बन्न्हे धारा, कलिजुग अन्तिम लै अवतारा, निहकलंक आपणा डंक आप वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जाता पुरख बिधाता, मेटे रैण अन्धेरी राता, सतिजुग साचा चन्द आप चढ़ांयदा। सतिजुग साचा चढ़े चन्द, बीस बीसा राह तकाईआ। गुरसिखां ख़ुशी कराए बन्द बन्द, सृष्ट सबाई अग्नी तत्त तपाईआ। लेखा चुक्के बत्ती दन्द, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। पुरख अकाल करे प्रितपाल इक्क सुणाए सुहागी छन्द, सोहँ शब्द करे पढ़ाईआ। चरन बहाए काल महांकाल, दो जहाना बणे दयाल, दीनां नाथ दीनन होए आप सहाईआ। ना कोई पूजा ना कोई पाठ, सर सरोवर ना कोई मारे ठाठ, इक्क जैकारा हरि निरँकारा, आपणा नाउँ वड्याईआ। वरना बरना वसे बाहरा, मार्ग दस्से इक्क संसारा, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई एका मार्ग दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निराकार सरगुण साकार, दोहां विचोला बण करतार, कुदरत कादर कादर कुदरत दीन दुनी दोवें एका रंग वखाईआ।