पुस्तकालयभाग ९

१४ भाद्रों २०१७ बिक्रमी कर्म सिँघ दे गृह पिण्ड पिपली ज़िला फिरोज़ पुर

सति पुरख निरँजण राजन राज, इक्क इकल्ला खेल खिलांयदा। सचखण्ड दुआरे साजन साज, आपणी बणत आप बणांयदा , अगम्म अगम्मड़ा रच रच काज, अनुभव आपणा वेख वखांयदा। आदि जुगादी सति जहाज, पुरख अकाल आप चलांयदा। शब्द अगम्मी देवे दात, निरगुण आपणी वण्ड वण्डांयदा। थिर घर बैठा थिर घर निवासी आपे पुच्छे वात, समरथ पुरख आपणा बल धरांयदा। निरगुण नरायण नर हरि जोती शब्द बधाए नात, जोड़ी जोड़ा जोड़ जुड़ांयदा। बोध अगाधी

❋

❋

एका गाथ, अलक्ख अलक्खणा आप सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा भूप रूप वटांयदा। साचा भूप हरि सुल्ताना, सति सतिवादी बेपरवाहीआ। दरगाह साची वसे सच मकाना, दर दुआरा आप सुहाईआ। सचखण्ड निवासी सचखण्ड दुआरा आप सुहाणा, सोभावन्त सहिज सुखदाईआ। थिर घर साचा दर परवाना, सच सिँघासण रिहा सुहाईआ। तख्त निवासी बण बण साचा कान्हा, हरि मन्दिर सोभा पाईआ। दीपक जोत जगाए महाना, तेल बाती ना कोए टिकाईआ। तुरीआ राग गाए एका गाणा, आप आपणी धुन उपजाईआ। सति सरूपी सति सतिवादी इक्क झुलाए सच निशाना, आप आपणे हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा बल आप जणाईआ। सति सतिवादी साची कार, सति पुरख निरँजण आप करांयदा। सो पुरख निरँजण हो उज्यार, आप आपणा रूप प्रगटांयदा । हरि पुरख निरँजण पावे सार, सगला संग आप रखांयदा। एकँकारा करे खेल अगम्म अपार, अगम्म अगम्मड़ी धार चलांयदा। आदि निरँजण दीपक जोती कर उज्यार, नूर नुराना डगमगांयदा। अबिनाशी करता हो त्यार, सचखण्ड दुआरे सोभा पांयदा। श्री भगवान अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर, आपणी कल धरांयदा। पारब्रह्म प्रभ मीत मुरार, आपणा मेला मेल मिलांयदा। सचखण्ड दुआरा हरि निरँकार, आप आपणा कर पसार, निरगुण निरगुण वेख वखांयदा। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, तख्त निवासी तख्त सुहांयदा। बेऐब ख़ुदाई परवरदिगार, नूर नुराना डगमगांयदा। निरवैर निराकार हो त्यार, अजूनी रहित आपणा खेल खिलांयदा। अनुभव प्रकाश कर पसार, प्रकाश प्रकाश विच टिकांयदा। आपे हुक्म आप वरतार, धुर फ़रमाणा आप सुणांयदा। आपे सेवक चोबदार, दर दरवेश आप अख्वांयदा। आपे निउँ निउँ करे निमस्कार, आपणा सीस आप झुकांयदा। आपे शाह शाहाना बण सिक्दार, शाह पातशाह आप अख्वांयदा। आपे राज राजाना हो उज्यार, सीस ताज आप टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति पुरख सति सतिवाद साची धारा आप बंधांयदा। साची धार बन्न्हणहारा, एका रंग समाईआ। वसणहारा ऊँच अटल मनारा, निहचल धाम इक्क वड्याईआ। निरगुण दीआ निरगुण बाती कमलापाती कर उज्यारा, घर साचे सोभा पाईआ। निरगुण नरायण नारी नर कन्त भतारा, आपणी सेज आप सुहाईआ। निरगुण वणज निरगुण वणजारा, निरगुण वस्त अमोलक आप वरताईआ। निरगुण शब्द निरगुण भण्डारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाईआ। सचखण्ड दुआर सुहावणा, पारब्रह्म आप सुहांयदा। आपणा बल आप रखावणा, श्री भगवान मेल मिलांयदा। आपणा राज आप कमावणा, अबिनाशी करता खेल खिलांयदा। आपणा नूर आप प्रगटावणा, आदि निरँजण जोत जगांयदा। आपणा हुक्म आप सुणावणा, एकँकारा आपणा नाउँ धरांयदा। आपणा तख्त आप वडियावणा, हरि पुरख

❋

❋

निरँजण चरन टिकांयदा। आपणा पातशाह आप बण जावणा, आप आपणा सीस जगदीस सीस टिकांयदा। सति पुरख निरँजण अलक्ख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह आपणा बेड़ा आप चलावणा, चलावणहार इक्क अख्वाईआ। साचा मन्दिर आप सुहावणा, सचखण्ड दुआरे वज्जे वधाईआ। थिर दरबारा दर दरवाज़ा आप खुल्हावणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी कल आप वरताईआ। सो पुरख निरँजण कल वरतंता, दरगाह साची धाम सुहांयदा। एका नूर श्री भगवन्ता, नूर नुराना डगमगांयदा। खेले खेल जुगा जुगन्ता, जुग जुग आपणी धार चलांयदा। आप बणाए आपणी बणता, घड़न भन्नणहार आप अख्वांयदा। आपे आदि आपे अन्ता, मध आपणा रूप प्रगटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा साचा खोल्ह, शब्द अनादी एका बोल, आपणा नाउँ आप प्रगटांयदा। सचखण्ड दुआरा खोल्हया, पुरख अगम्म किरपा धार। तख्त निवासी दर घर साचे हरि हरि मन्दिर आपे बोलया, आप आपणा तोले तोल। निरगुण नर हरि निरगुण बदले चोलया, आदि जुगादि रहे अडोल। आपणी जोत आपे बोलया, आपे करे आपणा कौल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा खेल न्यारा, एकँकारा रिहा खोल्ह। सचखण्ड दुआरा सच वडियाई, हरि वड्डा वड वड्यांअदा। पुरख अबिनाशी बणत बणाई, साचा पान्धी आप हो जांयदा। श्री भगवान साची छप्पर छन्न आप सुहाई, असथल आपणा नाउँ धरांयदा। पारब्रह्म निरगुण निरवैर अजूनी रहित आदि निरँजण आपणी जोत आप टिकाई, नूर नुराना डगमगांयदा। चार कुंट दहि दिशा ना कोई वण्ड वण्डाई, वण्डणहारा दूसर कोए दिस ना आंयदा। इक्क इकल्ला बैठा सच महल्ला आसण लाई, पुरख अबिनाशी सच सिँघासण सोभा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे वसे हरि, हरि जू मन्दिर हरि आप सुहांयदा। हरि जू मन्दिर हरि जू हरि जू सोभा पांयदा। हरि जू अंदर हरि जू बाहर, हरि जू गुप्त ज़ाहर खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड उजाला हरि गोपाला, दीन दयाला आप करांयदा। दीन दयाला गहर गम्भीर, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। शाह सुल्तान हकीर फ़कीर, एकँकारा एका बैठा आसण लाईआ। परवरदिगार पीरन पीर, दस्तगीरा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, आप सुहाए हरि हरि कन्त, कन्त कन्तूल वड्डी वड्याईआ। कन्त कन्तूल श्री भगवाना, भेव अभेदा भेव छुपांयदा। आदि जुगादी नौंजवाना, एका रंग समांयदा। साचे तख्त बैठ सुल्ताना, साचा हुक्म आप वरतांयदा। आपे जाणे आपणा भाणा, आपणे भाणे सद समांयदा। आपे मन्दिर वेखे सच टिकाना, उच्च अटला आप बणांयदा। आपे चार कुंट वेखे मार ध्याना, आपणा लोचण नैण नेत्र आप खुल्हांयदा। आपे गाए आपणा गाणा, तार सितार ना कोए हिलांयदा।

❋

❋

आपे जाणे पद निरबाणा, आपणे पद आप समांयदा। सचखण्ड दुआरा हरि निरँकारा इक्क वखाए सच टिकाणा, सच घराना आप बणांयदा। साचा घर ठांडा दरबार, पुरख अकाल आप उपाईआ। सति सरूपी दीन दयाल, दयानिध बैठा जोत जगाईआ। आदि जुगादि इक्क धर्मसाल, धुर दी धार आप बंधाईआ। करे खेल शाह कंगाल, शहनशाह शाह पातशाहीआ । आपणी चले अवल्लड़ी चाल, आपणी इच्छया आपे पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच सिँघासण पुरख अबिनाशन आपणी खेल आप खलाईआ। आपणी खेल खिलावणहारा, एका रंग समाया। निरगुण निरगुण हो उज्यारा, निरगुण निरगुण रूप प्रगटाया। आपणा खोल्ह बन्द किवाड़ा, आप आपणा पर्दा लाहया। आपे मेला मेल मिलाए आपे रंग रंगाए अपर अपारा, रंग रेख आप अख्वाया। आपे नारी कन्त भतारा, सुत दुलारा शब्दी आपे जाया। आपे हुक्मी हुक्म वरते वरतारा, धुर फ़रमाणा आप सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी साचा राज, दो जहानां आप चलाईआ। दो जहानां साचा राजा, राउ रंक ना कोए रखाईआ। इक्क इकल्ला ग़रीब निवाज़ा, आपणी लाज आप धराईआ। शब्दी शब्द रचया काजा, शब्द सुत आप प्रगटाईआ। आप चढ़ाए सच जहाजा, आपणी सेवा आप कराईआ। एका देवे साचा दाजा, आपणी इच्छया झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआरे साची खेल खलाईआ। सुत दुलारा जागया, निरगुण निरगुण निराकार। पारब्रह्म अबिनाशी करता मिल्या मेल कन्त सुहागया, विछड़ ना जाए हरि करतार। आदि जुगादि रहां विच आज्ञा, जुग जुग सेवा करां बण बण सेवादार। दर दरवेश फिरां भागया, नर नरेश हुक्मी हुक्म वरते सच्ची सरकार। निउँ निउँ सदा करां आदेसया, हरि पुरख चरन निमस्कार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे आपणे वरते आप वरतार। सुत दुलारा हरि समझाया, सिर रक्ख हथ्थ करतार। एका सिख्या साहिब सुणाया, अभुल्ल गुर आप निरँकार। तेरी सेवक सेवा इक्क जणाया, भुल्ल ना जाणा बण गंवार। लोआं पुरीआं रचन रचाया, ब्रह्मण्ड खण्ड होए तेरा अधार। सूरज चन्न तेरी जोत टिकाया, इक्क किरन अपर अपार। इक्क इक्क इक्क नाल मेल मिलाया, तिन्नां विचोला आप निरँकार। सचखण्ड दुआर पल्लों हरि कढाया, थिर घर खोल्ह आप किवाड़। सुन्न अगम्मी पन्ध मुकाया, पुरख अबिनाशी खेल अपार। दीनां नाथ दयानिध गहर गम्भीर सिर आपणा हथ्थ रखाया, लेखा जाणे आर पार। आपणा हुक्म आप जणाया, धुर फ़रमाणा दस्से सच्ची सरकार। पारब्रह्म आपणी वण्ड तेरी झोली पाया, वस्त अमोलक दए दातार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एक शब्द करे प्यार। शब्द सुणया हरि संदेश, निउँ निउँ सीस झुकाया। लोआं पुरीआं करां तेरा वेस, तेरा बन्धन एका पाया। तूं साहिब सुल्तान

❋

❋

नर नरेश, तेरा हुक्म आप वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरे भाणे बल रखाया। पुरख अबिनाशी किरपा धार, शब्द गुर आप जगाईआ। तेरा रूप अगम्म अपार, हरि हरि साचा वेख वखाईआ। निरगुण निराकार तेरा खेल करे साकार, साहिब सुल्तान वड्डी वड्याईआ। पारब्रह्म ब्रह्म कर त्यार, अंसा बंसा आप अख्वाईआ। निरगुण मात पित करे खेल अपार, पूत सपूता दए वधाईआ। अमृत बूंद करे करतार, दरगाह साची धाम सुहाईआ। आपणा रंग सूरा सरबंग मुक्ट करे त्यार, निरगुण दिस किसे ना आईआ। आपे विश्व वरते धार, विष्नूं आपणा बल प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सरूपी अंदर वड़, शब्दी शब्द ल्ए उपजाईआ। निरगुण अंदर निरगुण वड़या, आप आपणी कल धार। निरगुण अग्गे निरगुण खड़या, रूप अगम्म अपार। निरगुण अक्खर निरगुण पढ़या, लेखा लिखे ना कोई संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रगटे निराकार निराकार अकार। निराकार रूप वटाया, भेव अभेदा अभेद। सुत दुलारा सेव लगाया, करे खेल अछल अछेद। विष्नूं आपणा नाउँ रखाया, आपे खेडां रिहा खेड। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणा भेव। भेव अवल्ला हरि करतारा, आपणे विच रखाईआ। इक्क इकल्ला हो उज्यारा, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। विष्नूं फड़ाया आपणा पल्ला, आपणा बन्धन आपे पाईआ। आपणी जोती आपे रला, आपे वेखे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न अंदर आपे वड़, आपे आपणा रूप प्रगटाईआ। विष्न अंदर हरि हरि धार, आपणी आप रखांयदा। आपणा प्यार अमृत विचार, रस एका एक आप वहांयदा। आपणी इच्छया बण दातार, पारब्रह्म हरि आपणा खेल खिलांयदा। आपे कँवला हो उज्यार, आपे नाभी फुल्ल खिलांयदा। आपे पंखड़ीआं पावे सार, आपे भँवरा गूंज गुंजांयदा। आपे ब्रह्म रूप होए उज्यार, शब्दी धारा आप प्रगटांयदा। करे खेल सिरजणहार, एका आपणे हथ्थ रखांयदा। एका हुक्म करे वरतार, हुक्मी हुक्म सर्ब भवांयदा। शब्द नाद धुन सच्ची सरकार, ब्रह्म पारब्रह्म सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे विष्न आपे ब्रह्म, ब्रह्म आपणा नाउँ धरांयदा। विष्न ब्रह्मा हरि नाउँ धराया, निरगुण आपणी वण्ड वण्डाईआ। आपणा रूप आप प्रगटाया, सुन्न अगम्म वेख वखाईआ। धुर दी धार पर्दा लाहया, आपणी करवट ल्ए बदलाईआ। आपणा फुल्ल आप उपाया, शंकर मेला सहिज सुभाईआ। गुर चेला शब्द बणाया, वेखणहारा थाउँ थाँईआ। सज्जण सहेला आप अख्वाया, ना मरे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि आदि आपणी उत्पत आपे रिहा कराया। आपे निरगुण निराकारा, हरि निरँकार आपे जोती जोत जगांयदा। आपे शब्दी शब्द नाद धुन्कारा, आपे आपणा नाउँ प्रगटांयदा। आपे निराकार होए साकारा,

❋

❋

विष्नूं आपणा खेल खिलांयदा। आपे कँवल ब्रह्म कर पसारा, पारब्रह्म प्रभ आपणी वण्ड वण्डांयदा। आपे शंकर करे धूंआँधारा, आपणा बन्धन आपे पांयदा। आपे वसे सचखण्ड दुआरा, साचे तख्त आप सुहांयदा। आपे राज जोग करे सच्चा सिक्दार, सीस ताज आप टिकांयदा। लेखा लिखे अगम्म अपारा, मोर मुक्ट भेव खुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा निरगुण ताज, निरगुण राज निरगुण हुक्मी हुक्म सुणांयदा। निरगुण शाह निरगुण सुल्तान, निरगुण तख्त सुहाईआ। निरगुण दरवेश निरगुण दरबान, निरगुण दो जहान अलक्ख जगाईआ। निरगुण रचया आपणा काज, निरगुण वेखे बण मलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे साचा ताज, आप बणाए ग़रीब निवाज़, दूसर संग ना कोई रखाईआ। साचा घाड़न हरि हरि घड़दा, एकँकारा आपणी दया कमाईआ। साचा खेल आपे करदा, आपणी सेवा आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणी कुठाली आपे धरदा, जोत अग्नी आप जगाईआ। आपणे पासे आपे ढलदा, आपे खेल करे बेपरवाहीआ। चारे मुख आपे बणदा, आपे बकता होए सच्चा शहनशाहीआ। आपे पंचम मुख उप्पर रखाए हरी हरि दा, हरि का भेव कोई ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका ताज दए वड्याईआ। साचा ताज चार मुख, नर नरायण आप घड़ाया। पंचम रूप आपे चुक्क, आप आपणे हथ्थ टिकाया। आपे निमस्कार करे निउँ निउँ झुक, आपे सजदा सीस झुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अगम्म अपार, आप आपणी खेल खलाया। चारे मुख हरि हुलारा, हरि साचा आप दवाईआ। विष्नूं करे सच प्यारा, विष्नूं रूप आप प्रगटाईआ। आपे खोल्हे ब्रह्म किवाड़ा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। चारे मुख इक्क सहारा, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। चारे वेदां बण लिखारा, चारे जुग वण्ड वण्डाईआ। चारे खाणी कर पसारा, उत्भुज सेत्ज जेरज अंड नाल रलाईआ। चारे बाणी बोल जैकारा, उच्ची कूक परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपे गाईआ। चारे वरनां दए हुलारा, छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका रंग रंगाईआ । आपे वसे सभ तों बाहरा, आपे हर घट रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, ब्रह्मा विष्न शिव आप समझाईआ। विष्न विश्व धार, हरि हरि समझांयदा। ब्रह्मे कर प्यार, पारब्रह्म मेल मिलांयदा। शंकर कर शंगार, तन सुहांयदा । दोहां विचोला मीत मुरार, वेख वखांयदा। विष्नूं सच भण्डार, रिज़क सभांयदा। ब्रह्मा लक्ख चुरासी कर पसार, ब्रह्म जोत सर्ब टिकांयदा। शंकर अन्तिम दए सँघार, जो घड़या भन्न वखांयदा। तिन्नां विचोला आप निरँकार, सचखण्ड सोभा पांयदा। हुक्मी हुक्म वरते वरतारा, सुत दुलारा आप समझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिन्नां विचोला आपे बण, आपे जननी जन जणे जन, जन जणेंदी आप हो जांयदा । आपे जन जणेंदी

❋

❋

माई, आपणी बणत आप बणांयदा। आपे त्रैगुण रिहा उपाई, रजो तमो सतो वेख वखांयदा। आपे विष्नूं रिहा उठाई, नेत्र नैण इक्क खुल्हांयदा। आपे ब्रह्मे करे पढ़ाई, चारे वेद आप सुणांयदा। आपे शंकर सेव लगाई, हथ्थ त्रशूल वखांयदा। आपे चले आपणी रज़ाई, आपे आपणा हुक्म वरतांयदा। आपे शब्द करे कुड़माई, गीत सुहागी आपे गांयदा। आपे विष्नूं सांगोपांग सेज रिहा सुहाई, कँवल नैण आप मटकांयदा। आपे ब्रह्मे पारब्रह्म ब्रह्म वण्ड वण्डाई, लक्ख चुरासी डेरा लांयदा। आपे शंकर बाशक तशका गल हंढाई, कंठ माला सोभा पांयदा। आपे वसे आपणी थाँईं, थान थनंतर आप सुहांयदा। आपे बणे साची माई, तिन्न चेले आपणी सेवा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला एकँकार, आदि जुगादी खेल अपार, सचखण्ड निवासी हो त्यार, लोआं पुरीआं पावे सार, ब्रह्मण्ड खण्ड सोभा पांयदा। सचखण्ड सुहावणहारा, सचखण्ड दुआरा वेख वखाईआ। रवि ससि कर उज्यारा, निरगुण नूर नूर करे रुशनाईआ। मंडल मंडप दए सहारा, आप आपणा बन्धन पाईआ। आपणा वरते आप वरतारा, आपणी वारता आप सुणाईआ। आपे शब्द बोल जैकारा, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। निरगुण रूप निराकारा, निरवैर आपणी रचना आप रचाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, लेखा जाणे ना कोई छाहीआ। ब्रह्मा विष्न शिव कर त्यारा, त्रैगुण मेला मेल मिलाईआ। साचे घर खेल अपारा, शाह पातशाह आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बल आप वखाईआ। शब्द भण्डारी आप हरि, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। शब्द संसारी आप हरि, आपणा रथ आप चलाईआ। शब्द सँघारी आप हरि, थिर कोई रहिण ना पाईआ। तिन्नां पुजारी आप हरि, इष्ट देव आप अख्वाईआ। तिन्नां सिक्दारी आप हरि, साचा राणा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा साचा दर, दर दुआर वज्जे वधाईआ। वज्जे वधाई सचखण्ड, हरि साचा सगन मनांयदा। रचन रचाए पुरी लोआं ब्रह्मण्ड, सुत दुलारा सेव कमांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव लगाया अंग, सूरा सरबंग दया कमांयदा। नाद धुन वजाया मृदंग, धुर दी बाणी शब्द सुणांयदा। प्रकाश कराया सूरज चन्द, मंडल मंडप आप सुहांयदा। त्रैगुण माया वण्डण वण्ड, तिन्नां झोली पांयदा। निरगुण निरवैर सुणाए सुहागी छन्द, आपणा पर्दा आपे लांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आपणा भेव खुल्हांयदा। आदि पुरख हरि भेव खुल्हाए, आपणा पर्दा आप चुकाईआ। जोती जोत जोत रुशनाए, आपणी धारा धार वहाए, शब्दी शब्द दए वड्याईआ। शब्दी शब्द हुक्म जणाए, धुर फ़रमाणा बेपरवाहीआ। धुर दा राणा खेल खिलाए, अकल कल आप वरताईआ। आपणी कल आप धराए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि आपणा रंग रंगाईआ। आदि आदि हरि भगवाना, आपणी खेल खिलांयदा।

❋

❋

सचखण्ड सुहाए सच मकाना, थिर घर साचे आसण लांयदा। नाद अनादी धुर तराना, तुरीआ राग आप सुणांयदा। शब्द सरूपी वड बलवाना, आपणा बल आप वखांयदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर परवाना, अपणी सेवा आप कमांयदा। त्रैगुण माया देवे दाना, साची झोली आप भरांयदा। इक्क इकल्ला खेले खेल दो जहाना, आप आपणा रूप धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा बन्धन आपे पांयदा। बन्धन पाए नाम करतार, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव करया ख़बरदार, आलस निन्दरा ना कोई रखाईआ। एका हुक्म सच्ची सरकार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। त्रैगुण माया हरि का तत्त वरतार, त्रै त्रै मेला सहिज सबाईआ। लक्ख चुरासी कर त्यार, घड़ भाण्डे वेख वखाईआ। पंज तत्त तत्त पसार, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश तेरी गोद सुहाईआ। विष्नूं तेरी सेवा अपार, घर घर देणा रिज़क सबाईआ। ब्रह्मे तेरा रूप निराकार, ब्रह्म आपणा रूप प्रगटाईआ। शंकर अन्तिम लैणा सँघार, थिर कोई रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिन्नां एका तत्त रिहा समझाईआ। तिन्नां करी इक्क सलाह, प्रभ अग्गे सीस झुकाया। तूं साहिब सुल्तान बणना सच मलाह, बेड़ा तेरे हथ्थ रखाया। तूं पिता तूं माँ, हउँ बालक हरि रघुराया। होए सहाई सबनी थाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। लक्ख चुरासी बणत ल्ए बणा, घड़ भाण्डे दए वखाया। कवण वस्त आपणे अंदर दए टिका, पंज तत्त खेड़ा आप सुहाया। निरगुण निरगुण रिहा समझा, आप आपणा मेल मिलाया। जीव आत्म आपणा नाउँ रखा, परम आत्म वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आदि आपणी धार आप वखाया। लक्ख चुरासी भाण्डा घड़ना, तेरी महिमा गणत गणी ना जाईआ। निरगुण हो के अंदर वड़ना, सरगुण साचा वेख वखाईआ। आपणे दुआरे आपे चढ़ना, आपणा पौड़ा आपे लाईआ। आपे मन्दिर आपे खड़ना, आपणा रूप आप प्रगटाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़ना, रूप रंग रेख ना कोई वखाईआ। आपणा खेल आपे करना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी महिमा आप जणाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव दोए जोड़ करन प्रनाम, प्रभ तेरी वड वड्याईआ। आदि जुगादि जुग जुग तेरा उपजे नाम, तेरे नाम वज्जे वधाईआ। लोकमात रचया तेरा ग्राम, जगत खेड़ा आप सुहाईआ। आपणा पूरा करे आपे काम, अभुल्ल दाता इक्क बेपरवाहीआ। वक्त सुहाउणा दिवस रैण शाम, घड़ी पल वण्ड वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आदि आपणी खेल खलाईआ। आदि आदि तेरा खेल खिलाउँणा, लक्ख चुरासी रचन रचाईआ। कवण वेला कवण वक्त हरि मेल मिलाउणा, ब्रह्मा विष्न शिव रहे सुणाईआ। तेरा विछोड़ा सदा ना भाउणा, तेरे भाणे सद समाईआ। कवण रूप हरि नज़री आउणा, स्वच्छ सरूप रूप प्रगटाईआ। कवण धाम मात सहाउणा, तिन्नां

❋

❋

लेखा दए मुकाईआ। कवण सेजे आप सुआउणा, फूलन बरखा एका लाईआ। कवण खेड़ा ग्राम वसाउणा, कवण नगर देवे ढाईआ। कवण जग जोत जगाउणा, कवण चौकड़ी दए भवाईआ। कवण लोक वेस वटाउणा, चौदां लोक कवण रुशनाईआ। कवण रंग विष्न आप रंगाउणा, श्री भगवान मेल मिलाईआ। कवण रूप ब्रह्मे पन्ध मुकाउणा, जुग चौकड़ी खेल खलाईआ। कवण रूप शंकर जोत मलाउणा, अन्तिम लेखा दए मुकाईआ। कवण रूप सुरपति तख्तों लौहणा, कवण रूप करोड़ तेतीसा माण देण गंवाईआ। कवण रूप गण गंधर्ब किनर यच्छप वक्त सुहाउणा, राग नाद ना कोई सुणाईआ। कवण रूप सृष्ट हरि फेरा पाउणा, लक्ख चुरासी दए खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देणा साचा वर, ब्रह्मा विष्न शिव बैठे सीस झुकाईआ। पारब्रह्म प्रभ हुक्म जणाया, भुल्ल रहे ना राईआ। निरगुण आपणा खेल खलाया, सरगुण जोत करे रुशनाईआ। लक्ख चुरासी वण्ड वण्डाया, इक्क इकल्ला बेपरवाहीआ। ब्रह्मण्ड खण्ड गगन पताल रिहा सुहाया, धरत धवल समुंद सागर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका लेखा रिहा समझाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव हरि समझाए, आपणी दया कमांयदा। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग सेवा लाए, मनवन्तर जगत वण्ड वण्डांयदा। गुर पीर अवतार आपणा रुूप वटाए, निरगुण सरगुण जोत जगांयदा। भगतन भगती मार्ग लाए, एका मन्त्र नाम दृढ़ांयदा। सन्तन साची सेज हंढाए, नारी कन्त वेख वखांयदा। गुरमुख चोली रंग रंगाए, रंग चलूल इक्क रंगाईआ। गुरमुख साजण ल्ए मिलाए, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। नौं दरवाजे खोज खुजाए, जगत वासना बन्द करांयदा। नौं खण्ड पृथ्मी फेरा पाए, नौं नौं आपणा रंग रंगांयदा। चार जुग वेस वटाए, चार चौकड़ मेल मिलांयदा। एका छीका जोड़ जुड़ाए, चार वेद छे शास्त्र फोल फुलांयदा। पुराण अठारां आपे गाए, आपणी सेवा आप कमांयदा। गीता ज्ञान आप दृढ़ाए, आपणी महिमा आप सुणांयदा। अञ्जील कुराना आप लिखाए, बाईबल आपणी मति रखांयदा। खाणी बाणी आप पढ़ाए, चारे वरनां वेख वखांयदा। निरगुण सरगुण कर रुशनाए, सतिजुग त्रेता द्वापर फेरी पांयदा। साचे तख्त बैठा सच्चा शहनशाहे, सीस आपणे ताज रखांयदा। सत्त रंग निशाना इक्क झुलाए, सत्तां दीपां आप उठांयदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग गेड़ा आप दवाए, चवीआं अवतार सेव कमांयदा। दस दस गुर मेल मिलाए, एका जोती जोत डगमगांयदा। मुला शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर आप हो जाए, संग मुहम्मद चार यार वेख वखांयदा। ईसा मूसा काला सूसा आप रंगाए, एका अल्फ़ी आप हंढांयदा। सच हदीसा आप पढ़ाए, शरअ शरीयत आप वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे विष्न शिव आप समझांयदा। हरि समझौदा हरि निरँकार, भेव रहे ना राईआ। जुगां जुगन्तर हरि अवतार, जुग चौकड़ी खेल खलाईआ।

❋

❋

निरगुण सरगुण पावे सार, अगम्म अगम्मड़ा भेव ना राईआ। हड्ड मास नाड़ी चमड़े वसे बाहर, मन मति बुध ना कोए धराईआ। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म दए अधार, पारब्रह्म आपणे अंग लगाईआ। विष्नूं तेरा विश्व भण्डार, नौं खण्ड पृथ्मी आप वरताईआ। आपे तेरा ब्रह्म पसार, लक्ख चुरासी वेखे जगत लोकाईआ। बेऐब ख़ुदाई परवरदिगार, जल्वा नूर नूर अलाहीआ। मुकामे हक सांझा यार, शाह नवाब बैठा तख्त सुहाईआ। ऐनलहक लाए नाअर, हक हकीकत वेख वखाईआ। अहिबाब रबाब वजाए सितार, आपणा तार सितार आप हिलाईआ। चौदां तबकां वसे बाहर, आलम उलमा भेव ना राईआ। ना कोई कातब बणे लिखार, मकतब करे ना कोई पढ़ाईआ। ख़लक ख़ुदाई वेखणहार, ख़ालक आपणा रूप वटाईआ। अल्ला राणी वेखे वेखणहार, आपणी इच्छया आपे ल्ए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ब्रह्मा विष्न शिव आप समझाईआ। ब्रह्मे शिव रक्खणा ध्यान, हरि साचा सच जणांयदा। कलिजुग वेखे एका काहन, निरगुण आपणा नूर आप प्रगटांयदा। सरगुण मेला विच जहान, पंज तत्त चोला आप हंढांयदा। नानक नाम कर प्रधान, एका बूझ बुझांयदा। सचखण्ड दुआरे कर परवान, साची वस्त अमोलक झोली पांयदा। नाम सति एका दान, चार वरनां वण्ड वण्डांयदा। अठसठ तीर्थ वेखे मार ध्यान, आपणा नेत्र इक्क उठांयदा। माण तुड़ाए राज राजान, शाह सुल्तान ख़ाक मिलांयदा। एका हुक्म धुर फ़रमाण, सृष्ट सबाई आप सुणांयदा। कलिजुग कूड़ा होए प्रधान, अन्ध अन्धेर ना कोई मिटांयदा। लक्ख चुरासी जीव शैतान, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोई वखांयदा । आसा तृष्ना पीण खाण, सति सन्तोख ना कोई जणांयदा। पंडत पांधे खोल्ह झूठ दुकान, हरि का नाम साचे हट्ट ना कोई वकांयदा। रसना बह बह गाण, नेत्र लोचण दरसन कोई ना पांयदा। चार दिवारी मस्जिद मठ मन्दिर पूजा करन जीव निधान, काया मन्दिर हरि जू हरि ना कोई बहांयदा। प्रगट होवे हरि मेहरवान, निहकलंक आपणा नाउँ धरांयदा। मात पित ना कोई निशान, गोदी गोद ना कोई सुहांयदा। शब्द अगम्मी गाए गान, लोआं पुरीआं फोल फुलांयदा। विष्नूं तेरी सार पाए आण, ब्रह्मा तेरा पन्ध मुकांयदा। शंकर तेरा वेखे थान, आप आपणा चरन टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, साची वस्त इक्क वरतांयदा। विष्न सच ध्यान लगाउणा, हरि साचा सच जणांयदा। एका जोती जोत जगाउणा, दस दस रूप वटांयदा। गोबिन्द गुर गुर नाउँ रखाउँणा, सिँघ आपणा बल धरांयदा। पुरख अकाल इक्क मनाउणा, पिता पूत गोद सुहांयदा। एका खण्डा आप चमकाउणा, चण्ड प्रचण्ड आप चमकांयदा। दो जहानां वेस धराउणा, धरनी धवल चरन टिकांयदा। अन्तिम लेखा लेख लिखाउणा, आप आपणा बन्द रखांयदा। सच संदेशा इक्क सुणाउणा, लक्ख चुरासी जीव जगांयदा। कलिजुग वेला अन्तिम आउणा, साचा चन्द

❋

❋

ना कोई चढ़ांयदा। मावां पुतरां संग रखाउणा, भैणा भईआ ना कोई वेख वखांयदा। नारी कन्त ना किसे हंढाउणा, विभचार सर्ब कमांयदा। साध सन्त साचे अंदर बह हरि का दरस किसे ना पाउणा, नौं दुआरे सर्ब फिरांयदा। उच्ची कह कह जगत सुणाउणा, रसना जिह्वा सर्ब हिलांयदा। देवी देवा दिस ना आउणा, देव आत्मा मेल ना कोई मिलांयदा। अलक्ख अभेव आपणा वेस वटाउणा, रूप रंग ना कोई जणांयदा। साचा खेड़ा आप वसाउणा, सम्बल एका गराउँ जणांयदा। निहकलंका डंक वजाउणा, ब्रह्मण्डां खण्डां आप उठांयदा। राज राजानां शाह सुल्तानां तख्तों लौहणा, तख्त निवासी सीस आपणे ताज टिकांयदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पन्ध मुकाउणा, वेला अन्तिम आपणे हथ्थ रखांयदा। रामा कृष्ना मेल मिलाउणा, सीता सुरती आप प्रनांयदा। राधा बंसरी इक्क सणाउणा, गीत गोबिन्द मकंद मनोहर लख्मी नरायण आपे गांयदा। चार वेदां आप जणाउणा, अक्खर अक्खर आप सुणांयदा। नारद सुरस्ती भार लौहणा, छत्ती रागां फोल फुलांयदा। धुर दा राग इक्क सुनाउणा वेद कतेब भेव ना पांयदा। गायत्री मन्त्र ना किसे दृढ़ाउणा, बारां अक्खर ना कोई वखांयदा। चार चार ना पाठ कराउणा, चौथे जुग पन्ध मुकांयदा। निरगुण सरगुण मेल मिलाउणा, हँ ब्रह्म पारब्रह्म समांयदा। सतिजुग साचा मात धराउणा, एका मार्ग आप वखांयदा। चार वरन एका रंग रंगाउणा, चार यारी ख़ाक मिलांयदा। पंचम ताज पंचम मुख पंचम मीता सीस पहनाउणा, पंचम राज जोग कमांयदा। शब्द अनादी ढोला एका गाउणा, कलिजुग चोला आप बदलांयदा। साचा तोला एका धार सणाउणा, तेरां आपणी धार चलांयदा। गोबिन्द मेला मेल मिलाउणा, शब्द गुर इक्क अख्वांयदा। निहकलंका नाउँ धराउणा, निरवैर निराकार आपणा बल आप उपांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव तेरा कीता कौल पूर कराउणा, आदि अन्त हरि भगवन्त, जुगा जुगन्तर आपे आपणा पाए बन्धन, आपे तोड़नहारा तन्दन, आपणा खेल आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण खेल कर, हरि सन्त साचे ल्ए फड़, अंदर मन्दिर डूँग्घी कंदर काया खोज खुजांयदा। काया अंदर डूँग्घी गार, सतिगुर पूरा वेख वखाईआ। गुर गुर करे सच प्यार, हरिजन वेखे थाउँ थाँईआ। नाता तोड़ नौं दुआर, जगत वासना दए मुकाईआ। एका बख्श चरन प्यार, चरन चरनोदक दए प्याईआ। सुखमन करे आर पार, टेढी बंक आप सुहाईआ। ईड़ा पिंगल कर ख्वार, आपणे मार्ग आपे लाईआ। जोत निरँजण कर उज्यार, घर घर विच करे रुशनाईआ। शब्द सुणाए सच्ची धुन्कार, अनहद साची सेव कमाईआ। पंचम सख़ीआं मंगलचार, दिवस रैण ना कोई वखाईआ। घर मन्दिर सोहे बंक दुआर, वज्जदी रहे वधाईआ। दूई द्वैती पर्दा देवे पाड़, बजर कपाटी आप तुड़ाईआ। साची हाटी वणज वापार, आत्म सेजा वेख वखाईआ। दस्म दुआरी चिट्टी धार, एका आप ल्ए प्रगटाईआ। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म

❋

❋

कर पसार, सूरज चन्न मुख शर्माईआ। सुरती सुरत करे प्यार, सतिगुर सच्चा शहनशाहीआ। अकाल मूर्त दए अधार, जीव मूर्त वेख वखाईआ। ईश जीव इक्क अधार, जगत जगदीश वड वड्याईआ। गुरमुख बणे सोभावन्ती नार, घर मिल्या मेल प्रीतम पीआ सच्चा माहीआ। सति सति कराए सच शंगार, नेत्र कजला नाम पाईआ। बस्त्र भूशन कर त्यार, शब्दी चोली आप रंगाईआ। अगम्मी डोली कर त्यार, गुरमुख साचे विच बहाईआ। दस्म दुआरीओं कढ्ढे बाहर, धूंआँधार रहिण ना पाईआ। सुन्न अगम्मी आर पार, सतिगुर पूरा आपणी गोद उठाईआ। थिर घर साचा खोल्ह किवाड़, आपणा मन्दिर दए वखाईआ। चौथे पौड़े आपे चाढ़, चौथे पद रिहा समाईआ। त्तत्व तत्त ना कोई विचार, रूप रंग रेख ना कोई वखाईआ। साचे सन्त कर प्यार, सति सतिवादी सचखण्ड दुआरा आप खुल्हाईआ। अलक्ख अलक्खना बोल जैकार, आपणा नाअरा दए सुणाईआ। सोहँ रूप आप निरँकार, निरगुण मेला एका थाँईंआ। सचखण्ड दवारिउँ कढ्ढे बाहर, आपणी उँगल आपे लाईआ। अगम्म अथाह करे खेल न्यार, साचा धाम आप सुहाईआ। धाम अवल्लड़ा एकँकार, साचे तख्त बैठा आसण लाईआ। पंचम मुख सीस ताज दस्तार, शाह पातशाह आप सुहाईआ। सन्त कन्त भगवन्त चरन कँवल करे पनहार, स्वच्छ सरूप अनरंग रूप आपणा दरस दिखाईआ। महांकाल ना दिसे चारे कूट, बैठा मुख शर्माईआ। जिस जन उप्पर साहिब सतिगुर सच्चा जाए तुट्ठ, जुग जुग विछड़े आपणा मेल मिलाईआ। कलिजुग अन्तिम नौं खण्ड पृथ्मी पैणी लुट्ट, ना सके कोई बचाईआ। मनमुखां भाग गया निखुट, पंखी पंछी तरवर सरवर रहे डुलाईआ। किसे ना पीआ अमृत घुट्ट, अठसठ तीर्थ रहे कुरलाईआ। साचे मन्दिर ना चढ़या कोई चोट, मन्दिर मस्जिद मठ शिवदुआले मुल्ला शेख़ पीर पंडत पांधे रहे टल्ल खड़काईआ। गोबिन्द सूरा ज़ाहर ज़हूरा शब्द निराला मारे तीर, एका चिल्ला हथ्थ उठाईआ। तीर कमाना तोड़ जंजीर, पीरन पीर शाह फकीर वेखे थाउँ थाईंआ। गुरमुखां बख्शे अमृत आत्म ठांडा सीर, जो जन अन्तर आत्म इक्क लिव लाईआ। बीस इकीसा ल्ए फड़ सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लाड़ी मौत घर घर जा जा लाहे चीर, सृष्ट सबाई नग्न फिराईआ। नारी पुरख कोई ना वण्डे किसे दी पीड़, दर दर घर घर कूकण देण दुहाईआ। राए धर्म हथ्थ फड़ ज़ंज़ीर, दूर दुराडा राह तक्के नौं खण्ड पृथ्मी लक्ख चुरासी वेखे झूठी शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मा विष्न शिव ल्ए फड़, सोया कोए रहिण ना पाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव हरि साचे फड़ना, कलिजुग वेला अन्तिम आया। आपणे पौड़े आपे चढ़ना, चढ़नहार दिस ना आया। चौदां लोक त्रैभवन अवण गवण नौं सत्त शाह सुल्तान किसे ना अड़ना, जो घड़या भन्न वखाईआ। कलिजुग फल अन्तिम झड़ना, कलिजुग अन्धेर रिहा झुलाईआ। माया ममता हउमे हंगता शौह दरयाए हड़ना, साचा हड़ इक्क वखाईआ। त्रैगुण

❋

❋

माया तेरी अग्नी पंज तत्त जीव जंत सड़ना, सांतक सति ना कोई कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, ब्रह्मा विष्न शिव आप उठाईआ। ब्रह्मे विष्न शिव उठना जाग, हरि साचा सच सुणांयदा। लक्ख चुरासी होई काग, हँस रूप ना कोई वटांयदा। साध सन्तां लग्गा दाग, दुरमति मैल ना कोई धुआंयदा। दीपक जोत ना जगे कोई चिराग, घुप अन्धेरा छांयदा। माया डसनी डस्से नाग, गुर पीर ना कोई मनांयदा। ना कोई सज्जण ना कोई साक, भैण भाई ना कोई अख्वांयदा। धीआं भैणां रहे ताक, गुरदर मन्दिर मस्जिद सर्ब कुरलांयदा। अठसठ तीर्थ रिहा ना पाक, नारी पुरष नंगां तारीआं लांयदा। ग़रीब निमाणे रुले ख़ाक, फड़ बांहो गले ना कोई लगांयदा। प्रगट होए पारब्रह्म अबिनाशी करता गोबिन्द तेरा पूरा करे भविख्त वाक, लिख्या लेख ना कोई मिटांयदा। किसे हथ्थ ना आए वरन ज़ात, छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश उच्चे टिल्ले चढ़ चढ़ सर्ब कुरलांयदा। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती चरन धूढ़ मंगे ख़ाक, पुरख अबिनाशी एका धूढ़ ना मस्तक लांयदा। त्रैगुण अग्नी लग्गी आग, मिले मजन ना साचा माघ, आत्म उपजे ना इक्क वैराग, मन बांध ना कोई वखांयदा। गुरमुख विरले मेला हरि हरि कन्त सुहाग, दिवस रैण दीआ बाती इक्क जगाए चराग, आपणा मन्दिर सोभावन्त आप सुहाए साचा कन्त, लेखा जाणे जुग जुग सन्त, भगत भगवन्त आपणे लेखे पांयदा।