पुस्तकालयभाग ९

१५ भाद्रों २०१७ बिक्रमी धर्म सिँघ दे गृह पिण्ड पिपली ज़िला फिरोज़ पुर

सति पुरख निरँजण बेपरवाह, इक्क इकल्ला वड वड्याईआ। सो पुरख निरँजण सच्चा शहनशाह, साचे तख्त सिँघासण सोभा पाईआ। हरि पुरख निरँजण अगम्म अथाह, अलक्ख अगोचर भेव ना राईआ। एकँकारा वसे साचे थाँ, सचखण्ड दुआरा आप सुहाईआ। आदि निरँजण नूर नुराना डगमगा, अनुभव प्रकाश आप कराईआ। अबिनाशी करता साचा मन्दिर रिहा सुहा, थिर दरबारा वेख वखाईआ। श्री भगवान ना कोई पिता ना कोई माँ, गोदी गोद ना कोए सुहाईआ। पारब्रह्म प्रभ आपे जाणे आपणा नाँ, नाउँ निरँकारा आप धराईआ। आदि जुगादी करे सच न्याँ, शाहो भूप वड्डी वड्याईआ। आपणे भाणे सोहया , दूसर होर ना हुक्म जणाईआ। जूनी रहित नाउँ धरा, दीपक जोत करे रुशनाईआ। पुरख अकाल आप अख्वा, आपणा बल आप रखाईआ। करता पुरख वेस वटा, आपणी करनी करे दिस ना आईआ। आदि जुगादी इक्क मलाह, निरगुण बेड़ा रिहा चलाईआ। वंज मुहाणा इक्क रखा, एका चप्पू हथ्थ उठाईआ। नाम सहारा दए लगा, शब्द अनादी आप प्रगटाईआ। बोध अगाधी भेव खुल्हा, आपणा राग आप सुणाईआ। आपणा मन्त्र आप दृढ़ा, आपणी बूझ आप

❋

❋

बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर घर साचा आप सुहाईआ। सति पुरख निरँजण ऊँच अपारा, बेअन्त भेव ना आंयदा। सो पुरख निरँजण खेल न्यारा, निरगुण नरायण निरवैर आप करांयदा। हरि पुरख निरँजण सुहाए इक्क मुनारा, अस्थिल चुबारा आप बणांयदा। एकँकारा आपे बणे शाहो भूप सच्चा सिक्दारा, तख्त निवासी तख्त सुहांयदा। आदि निरँजण कर पसारा, जोत उजाला जोत करांयदा। श्री भगवान वेखे सच अखाड़ा, दरगाह साची आप लगांयदा। अबिनाशी करता एका लाड़ा, आपणा जोबन आप सुहांयदा। पारब्रह्म प्रभ मीत मुरारा, आपणा संग आप निभांयदा। आदि जुगादी साची कारा, करता पुरख आप करांयदा। नाद अनादी बोल जैकारा, शब्द शब्दी डंक वजांयदा। शब्द शब्दी कर प्यारा, दर घर साचे मेल मिलांयदा। दर घर साचे बण वणजारा, वणज वपार इक्क करांयदा। वणज वपारी परवरदिगारा, गहर गम्भीर आप अख्वांयदा। गहर गम्भीर सभ तों वसे न्यारा, निराकार दिस ना आंयदा। निराकार कर पसारा, आपणी धारा आप बंधांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर घर साचा आप वड्यांअदा। सति पुरख निरँजण परवरदिगार, बेऐब नाउँ धरांयदा। सो पुरख निरँजण सांझा यार, दर घर साचे डेरा लांयदा। हरि पुरख निरँजण करे खेल अपर अपार, अपर अपरम्पर आपणा मुख छुपांयदा। आदि निरँजण वेखे विगसे पावे सार, वेखणहारा दिस ना आंयदा। श्री भगवान रूप रंग तों वसया बाहर, रेख भेख ना कोए बणांयदा। अबिनाशी करता खड़ग खण्डा ना कोए कटार, बस्त्र शस्त्र ना कोए उठांयदा। पारब्रह्म जोद्धा सूरबीर बली बलकार, बलधारी आप हो जांयदा। अछल अछल करे कराए आपणी कार, आपणी कल आप वरतांयदा। अकल कला हो उज्यार, हुक्मी हुक्म आप वरतांयदा। हुक्मी हुक्म कर पसार, इक्क इकल्ला वेख वखांयदा। धुर दरगाही दर दरबार, साचा तख्त आप सुहांयदा। राज राजाना हो त्यार, शाह सुलताना आसण लांयदा। सति सतिवादी सच निशाना देवे चाढ़, नाम डोरी इक्क रखांयदा। पंचम मुख ताज सीस धार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि आदि आपणी कार आप कमांयदा। कार करावणहारा एकँकार, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। सचखण्ड दुआरा कर पसार, निरगुण बैठा जोत जगाईआ। ना कोई साजण मीत मुरार, सगला संग ना कोए वखाईआ। ना कोई गुर पीर अवतार, साध सन्त ना रूप वटाईआ। ना कोई भगत करे जै जैकार, भगवन मेल ना कोए मिलाईआ। राम नाम ना कोए प्यार, कान्हा बंसरी ना कोए वजाईआ। ऐनलहक ना कोए नाअर, मुकामे हक ना कोए ख़ुदाईआ। नाम सति ना कोए प्यार, फ़तह वाहिगुरू ना कोए बुलाईआ। नानक गोबिन्द ना कोए धार, पंज तत्त ना कोए वखाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव ना करे कोए पुकार, त्रैगुण वण्ड ना कोए वण्डाईआ। इक्क इकल्ला एकँकार, करे कराए खेल अपार, बलधारी

❋

❋

आप हो जाईआ। इक्क इकल्ला श्री भगवान, दर घर साचे सोभा पांयदा। ना कोई शास्त्र सिमरत वेद पुराण, गीता ज्ञान ना कोए दृढ़ांयदा। ना कोई अञ्जील ना कुरान, तीस बतीस ना कोए गांयदा। खाणी बाणी ना गाए गान, रसना जिह्वा ना कोए हलांयदा। अठसठ ना पाणी कोई रिहा छाण, सर सरोवर ना कोए उपांयदा। चार जुग ना कोए निशान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग रूप ना कोए वटांयदा। चारे मुख ना कोए प्रधान, चारे कुंट ब्रह्मा राग ना कोए अल्हांयदा। सांगोपांग ना कोए सुहान, विष्नूं सेज ना कोए हंढांयदा। बाशक तशका ना कोए कल्याण, शंकर गल ना कोए लटकांयदा। अक्खर वक्खर ना जाणे कोई कलाम, गाइत्री मन्त्र ना कोए पढ़ांयदा। निउँ निउँ करे ना कोई प्रनाम, सीस जगदीस ना कोए झुकांयदा। ना कोई रसना कहे राम राम, जनक सपुत्री सीता ना कोए प्रनांयदा। ना कोई बण ना बनबास, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ फेरी कोए ना पांयदा। ना कोई नगर ना ग्राम, बंक दुआर ना कोए वखांयदा। ना कोई सुबाह ना कोई शाम, दिवस रैण ना वण्ड वण्डांयदा। ना कोई तृष्ना ना कोई ताम, आलस निन्दरा ना कोए बणांयदा। ना कोई मदि ना कोई जाम, ना कोई साकी बण प्यांअदा। ना कोई पल्लू ना कोई दाम, दामनगीर ना कोए अख्वांयदा। ना कोई चिल्ला तीर कमान, धनुष हथ्थ ना कोए रखांयदा। ना कोई रथ रथवाही करे कल्याण, महांसार्थी ना कोए अख्वांयदा। इक्क इकल्ला श्री भगवान, अकाल पुरख खेल महान, सचखण्ड दुआरे आपे सोभा पांयदा। ना कोई धरत धवल आकाश, पृथ्वी रूप ना कोए वटाईआ। ना कोई दिसे जगत बनास्पत बनास, फुल फुलवाड़ी ना कोए महिकाईआ। ना कोई नंदन ना कोई रास, गोपी काहन ना कोए नचाईआ। ना कोई सेवक दासी दास, दर दरबान ना कोए अख्वाईआ। ना कोई करे बन्द ख़लास, लक्ख चुरासी ना कोए भवाईआ। ना कोई राए धर्म पाए गल फाँस चित्रगुप्त हिसाब ना कोई वखाईआ। ना कोई बरस ना कोई मास, घड़ी पल वण्ड ना कोए वण्डाईआ। ना कोई सूरज चन्द करे प्रकाश, किरन किरन ना कोए चमकाईआ । ना कोई थल ना अस्गाह, जल जल रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला एकँकार, सचखण्ड वसे धाम न्यार, निरगुण आपणा नूर धराईआ। निरगुण नूर उजाला हरि गोपाला, पारब्रह्म भेव ना आंयदा। आदि जुगादी खेल निराला, चले अवल्लड़ी चाला, चाल निराली इक्क रखांयदा। सचखण्ड दुआर वसे सच्ची धर्मसाला, जोती नूर रंग गुलाला, नूरो नूर डगमगांयदा। इक्क इकल्ला बण रखवाला, जुग जुग करे सच्ची प्रितपाला, प्रितपालक आपणा नाउँ धरांयदा। अबिनाशी आपणा नाउँ आपे माला, आप आपणी सेव कमांयदा। आपे मात पित करे हित, आपे सुत दुलार बणे लाला, बालक बाल आपणा रूप वटांयदा। आपे काल आपे महांकाला, आपे घाले आपणी घाला, घाली घाल आपे लेखे

❋

❋

पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड वासा पुरख अबिनाशा, खेल तमाशा पुरख बिधाता आप कराईआ। पुरख बिधाता इक्क अकल्लड़ा, एका रंग समाया। सचखण्ड दुआरा साचा मलड़ा, थिर घर साचे सोभा पाया। आप वसाए नेहचल धाम अटलड़ा, उच्च महल्ल अटल आप वखाया। आपणे नूर आपे बलड़ा, जोती जोत आप जगाया। निरगुण निरवैर नर हरि आपणा फड़े आपे पल्लड़ा, आपणा बन्धन आप रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, हरि हरि सोहे एका कन्त, हरि मन्दिर आप उपाया। हरि मन्दिर हरि उपांयदा, सोभावन्त सच्चा पातशाह। निराकार आसण लांयदा, बेऐब नाउँ ख़ुदा। आपणा नूर आप प्रगटांयदा, आपे मेल मिलाए आपे होए जुदा। सच सिँघासण सोभा पांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगम्म अगम्म आपणा खेल खिलांयदा। अगम्म पुरख वडियाई वड, वड्डा आप सलाहया। आपणे विच्चों आपणा आप कढ्ढ, हरि आपे वेख वखाया। आप लडाए आपणा लड, समरथ पुरख आपणा नाउँ धराया। सति निशाना आपे गड्ड, सति सतिवादी आपे रिहा समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगम्म अगम्मड़ा आप अख्वाया। अगम्म पुरख भेव अवल्ला, सचखण्ड दुआरा रिहा तकाईआ। आपणे सिँघासण बैठा इक्क इकल्ला, अकल कल आपणा बल धराईआ। आपे होए अछल अछला, वल छल आपणा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अगम्म आपणा वेस वटाईआ। अगम्म धाम धाम न्यारा, निरगुण निरवैर आप उपांयदा। चार कंट ना कोई सहारा, छप्पर छन्न दा कोई उपांयदा। कमलापाती एका एक हो उज्यारा, एक एकँकारा खेल खिलांयदा। आप आपणा कर पसारा, आपणी रचना आप रचांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। आपणा लेखा आपणे रक्ख हथ्थ, दरगाह साची सोभा पांयदा। सो पुरख निरँजण साहिब समरथ, महिमा अकथ आप जणांयदा। हरि पुरख निरँजण साचे धाम वसे ना जाए ढट्ठ, घाड़न घड़त ना कोई घड़ांयदा। एकँकारा एक उत्पत, आपणी पति आप करांयदा। आदि निरँजण आपणे बैठ आपे रथ, साचा दर आप सुहांयदा। श्री भगवान आपणी वेखे आपे वथ, सच समग्री आप उपांयदा। अबिनाशी करता आपणा पन्ध मुकाए नट्ठ नट्ठ, आपणी कार आप करांयदा। पारब्रह्म पति परमेश्वर इक्क इकल्ला वसे सच महल्ला सच सुल्ताना ग़रीब निमाणा आपणे दुआरे आपे जाए ढट्ठ, आपणी भिख्या मंग मंगांयदा। निरगुण निराकार आपणा मार्ग आपे दस्स, आपणा राह आप चलांयदा। आपणा मेल मिलावा करे हस्स हस्स, हरि मन्दिर सोभा पांयदा। आपणा माणे आपे रस, रसक बैरागी आप हो जांयदा। आपणे तख्त आपे बह सज, सच सिँघासण सोभा पांयदा। आपणे नगारे आपे जाए वज्ज, एका धौसां नाम

❋

❋

वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क सुहाए साचा दर, दर दरवाजा आप सुहांयदा। दर दुआर सुहावना, हरि ठांडा दरबार। पुरख अबिनाशी डेरा लावना, इक्क इकल्ला कर पसार। तख्त ताज सीस टिकावना, राज राजाना हरि निरँकार। वड भाणा हुक्मी हुक्म सुणावना, शब्द अगम्मी बोल जैकार। निरगुण निरवैर निराकार आपणा सीस आप झुकावना, राज राजाना हरि निरँकार। धुर फ़रमाणा आपणी झोली आपे पावना, आपे वरते वरतावे साची कार। साचा शब्द आप वडियावना, वड वडा कर पसार। ब्रह्मण्ड खण्ड लोआं पुरीआं रचन रचावना, आकाश प्रकाश दए सहार। विष्न ब्रह्मा शिव अंस बणावना, त्रैगुण माया भर भण्डार। पृथ्मी प्रकाश आप करावना, जल बिम्ब दए अधार। ब्रह्म आपणा नाउँ धरावणा, पारब्रह्म करे खेल न्यार। लोकमात जोत जगावणा, लक्ख चुरासी हो उज्यार। चार जुग वण्ड वण्डावणा, नौं खण्ड पृथ्मी बन्न्हे धार। सत्तां दीपां रंग चढ़ावणा, राजस वरते आपणी कार। सांतक सति सरूप भेव ना आवणा, सति सतिवादी खेल न्यार। तामस आपणा तत्त तपावणा, लेखा जाणे जानणहार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग करे आप पसार। जुग पसारा जगत जोग, हरि साचा रचन रचांयदा। आपे भोगे साचा भोग, ब्रह्मा विष्न शिव आप उपजांयदा। आपे लक्ख चुरासी देवे चोग, वस्त अमोलक झोली पांयदा। आपे लेखा जाणे चौदां लोक, लोक परलोक आप सुहांयदा। आप सुणाए सच सलोक, शब्द नाद आप वजांयदा। आपे बख्शणहारा मोख, आपे गेड़ा गेड़ दवांयदा। आपे लक्ख चुरासी देवे झोक, आपे जोती जोत मिलांयदा। आपे नाता जोड़े हरख सोग, आपे हउमें रोग वखांयदा। आपे रूप प्रगटाए कोटन कोटि, कोटन कोटि आपणा रंग रंगांयदा। आपे तन नगारे लाए शब्द चोट, अनहद साचा ताल वजांयदा। आपे वासना कढ्ढे झूठी खोट, आपे काम क्रोध लोभ मोह हँकार हलकांयदा। आपे खोल्हणहारा बन्द सोत, आपे दूई द्वैती पर्दा पांयदा। आपे करे प्रकाश निर्मल जोत, अन्ध अन्धेर आप रखांयदा। आपे बन्धन पाए वरन गोत, दीन मज़्हब आप वण्डांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला एकँकारा, आदि जुगादी खेले खेल विच संसारा, वड संसारी आप हो जांयदा। वड संसारी खेल करंदड़ा, ख़ालक ख़लक रिहा समाए। जुग जुग आपणा वेस वटंदड़ा, जोती जोत करे रुशनाए। गुर सतिगुर नाउँ रखंदड़ा, पंज तत्त चोला आप हंढाए। शब्द ज्ञान इक्क दृढ़ंदड़ा, धुर दी बाणी बाण लगाए। हरि भगवन मेल मिलंदड़ा, हरि सन्तन ल्ए जगाए। गुरमुख एका धाम सुहंदड़ा, चरन कँवल सच्ची सरनाए। गुरसिख साचे धन्दे आप लगंदड़ा, एका मार्ग दए वखाए। जुगा जुगन्तर वेस वटंदड़ा, निरगुण सरगुण मेला सहिज सुभाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे करे सच न्याँए। जुग जुग जोत जगांयदा, जोती जाता आप निरँकार।

❋

❋

लक्ख चुरासी वेख वखांयदा, नौं नौं सत्त सत्त पावे सार। दर दर आपणी अलक्ख जगांयदा, ऊँची कूक करे पुकार। आपणा ढोला आपे गांयदा, आपणा अक्खर आप विचार। आपणा सोहला आप सुणांयदा, सृष्ट सबाई कर प्यार। साचा तोला आप हो जांयदा, नाम कंडा फड़ दातार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग करे अवल्लड़ी कार। जुग जुग कार कमांयदा, करता पुरख करनेयोग। सतिजुग आपणा रूप वटांयदा, बावन भोगे आपणा भोग। आपणी सेजा आप हंढांयदा, आप उसारे आपणा किला कोट। आपणा खेल आप करांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा बन्धन पांयदा। हरि हरि बन्धन आपणा पा, जुग जुग बन्दी तोड़ तुड़ाईआ। लक्ख चुरासी वेखे थाउँ थाँ, थान थनंतर फोल फुलाईआ। लग्गी बसन्तर दए बुझा, गुरमुख हरिभगत अमृत मेघ बरसाईआ। साचा सगन ल्ए मना, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। आपणा चोला ल्ए बदला, रूप रंग रेख ना कोई वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा मार्ग आप वखाईआ। सतिजुग आपणा मार्ग लाया, सच सच वरतांयदा। भगत भगवन्त वेख वखाया, दुरबाशा दर दुरकांयदा। भगत लेखा लेखे लाया, एका मन्त्र नाम दृढ़ांयदा। हरि के पौड़े ल्ए चढ़ाया, साचा मन्दिर आप सुहांयदा। रूप अनूप आप प्रगटाया, दस अठ्ठ खेल खिलांयदा। अठ दस मात पित किसे ना जाया, गोदी गोद ना कोई वखांयदा। आलम इल्म ना किसे पढ़ाया, पंडत पांधा ज्ञान ना कोई दृढ़ांयदा। मस्तक तिलक ना कोई लगाया, जोती जोत डगमगांयदा। अलक्ख अगोचर अगम्म अथाह आपणा रथ रिहा चलाया, आपणी सेवा आप कमांयदा। आपणी महिमा अकथ कहाणी आपे रिहा गाया, चार वेद भेद ना राया। ब्रह्मा विष्न शिव निउँ निउँ रहे सीस झुका, चरन कँवल ध्यान रखाया। जुगा जुगन्तर आपणी बणत बणा, लोकमात फेरा पाया। त्रेता तेरा तख्त सुहा, तख्त निवासी चरन टिकाया। आपणा लेखा आप गिणा, आपणी झोली आपे पाया। आपणा माण आप धरा, अभिमान आपे मेट मिटाया। आपणा चिल्ला आप उठा, आपणा निशान आप वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर आपणी वण्ड वण्डाया। जुग जुग पार करांयदा, सतिजुग त्रेता पार किनार। द्वापर लेखा वेख वखांयदा, मोहण रूप कर करतार। कान्हा कृष्ना वेस वटांयदा, रथ रथवाही तन शंगार। गीता ज्ञान इक्क दृढ़ांयदा, विश्व वैराटी हो त्यार। आपणा काल आप वरतांयदा, आपे मारनहारा मार। अठ दस आप खपांयदा, अठ दस कर अधार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर करे कराए साची कार। साची कार करंदड़ा, पारब्रह्म बेपरवाह। द्वापर पन्ध मुकंदड़ा, लेखा लेखे ल्ए पा। कलिजुग लोकमात उठंदड़ा, एक देवे जगत सलाह। जूठा झूठा रंग रंगदड़ा, माया ममता चोली ल्ए हंढा। मन मति मेल

❋

❋

मिलंदड़ा, बुध निमाणी रही शर्मा। मन राज जोग कमंदड़ा, उच्ची कूक रिहा गा। सृष्ट सबाई आप हिलंदड़ा, उलटा गेड़ा दए गिड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी खेल रिहा खला। जुग जुग खेल अवल्ला, हरि साचा आप करांयदा। आपे रूप प्रगटाए राणी अल्ला, बिस्मिल आपणा नाउँ धरांयदा। आपे होए वल छला, जल थल महीअल आप समांयदा। आप फड़ाए आपणा पल्ला, चारों कुंट वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग फड़ाए आपणा आपे पल्ला, आपणा संग आप निभांयदा। कलिजुग अन्तिम पल्लू आप फड़ाउणा, निरगुण निरवैर खेल कराईआ। पुरख अकाल वेख वखाउणा, वाह वाह वजदी रहे वधाईआ। एका मन्त्र नाम दृढ़ाउणा, वाह वाह सति सति रसना जिह्वा गाईआ। नानक विचोला इक्क रखाउणा, गोबिन्द वेखे थाउँ थाँईआ। अन्तिम चोला आप बदलाउणा, जोती जामा भेख वटाईआ। पुरख अबिनाशी खेल खिलाउणा, नर नरायण बेपरवाहीआ। सालस बणके आपे आउणा, कूड़ी क़िया दए मुकाईआ। चार कुंट नौं खण्ड पृथ्मी ख़ालस रूप आप प्रगटाउणा, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग एका जोत करे रुशनाईआ। एका जोत हरि उजागर, जागरत जोती जोत डगमगांयदा। एका नाम रती रत्नागर, रती रत विच समांयदा। एका शब्द सच्चा सौदागर, वणज वणजारा हट खुलांयदा। एका भाण्डा काया गागर, पंज तत्त आप घड़ांयदा। करता पुरख देवे आदर, घर घर विच डेरा लांयदा। मेल मिलावा करीम कादर, रहिमत रहिमान आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस आप धरांयदा। वेस वटंदड़ा हरि भगवन्त, भेव कोए ना पांयदा। कलिजुग वेखे वेला अन्त, अन्तिम आपणी धार चलांयदा। गुरमुख विरला उठाए सन्त, जिस जन आपणी बूझ बुझांयदा। जीआं जंतां साधां सन्तां माया पाए बेअन्त, काया गोदड़ी फोल ना कोई वखांयदा। नर नरायण नज़र ना आए साचा कन्त, जगत दुहागण सर्ब कुरलांयदा। चोली ना चढ़े रंग बसन्त, नाम भट्ठी ना कोई तपांयदा। मानस जन्म ना बणे बणत, लक्ख चुरासी फंद ना कोई कटांयदा। कलिजुग कूड़ कुड़यारा गढ़्ह बणया हउमे हंगत, हँकारी बुरज कोई ना ढांयदा। दर दर मंगन राज राजान होए मंगत, साची भिच्छया झोली कोई ना पांयदा। चार वरन किसे हथ्थ ना आए साची संगत, चार कुंट सर्ब कुरलांयदा। पाटा चीथड़ा दिसे नंगत, कलिजुग पर्दा ना कोई रखांयदा। रसना जिह्वा होई गंदत, गीत गोबिन्द ना कोई अल्हांयदा। काया मन्दिर अंदर कँवल फुल ना दिसे सच सुगंधत, काग विष्टा सर्ब फुलांयदा। सतिगुर पूरा किसे ना लाए अंगत, अंगीकार ना कोए करांयदा। मानस जन्म ना होए भंगत, मनमुख जीव लेखा लेख ना कोई मुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग

❋

❋

आपणा रूप प्रगटांयदा। कलिजुग अन्तिम वेखण आया, निहकलंका जामा धार। जोती जामा भेख वटाया, पुरख अबिनाशी हो त्यार। साचे अश्व तंग कसाया, सोलां कलीआं कर शंगार। सोलां इच्छया झोली पाया, दाता दानी देवे वड भण्डार। सर्ब रच्छया आप कराया, रख़शक होए आप निरँकार। साची सिख्या दए समझाया, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। धुर दा लेखा सके ना कोई मिटाया, चौथे जुग आई हार। कलिजुग रुट्ठया ना किसे मनाया, नेत्र रोवे ज़ारो ज़ार। धन माल लुट्टया ना कोए सहाया, नाता जुड़या ठग्ग चोर यार। गुरमुख बैठे मुख छुपाया, उप्पर आपणा पर्दा डार। कलिजुग जीव देण दुहाया, ताना रहे मार। पुरख अबिनाशी दया कमाया, वेले अन्तिम होए सहार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर ल्ए अवतार। कलिजुग कूड़ा रिहा कुरला, कूक कूक सुणाईआ। नाता तुटा भैण भ्रा, सज्जण साक सैण दिस ना आईआ। चार यारी बैठी मुख भवा, ना कोई देवे जगत सलाहीआ। मदि प्याला रिहा रुढ़ा, भर जाम ना कोई प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लक्ख चुरासी दए सजाईआ। लक्ख चुरासी वेखणहारा, घट घट आसण लांयदा। जुगा जुगन्तर इक्क अवतारा, गुर गुर रूप वटांयदा। कलिजुग वेखे पार किनारा, रुतड़ी रुत सुहांयदा। फल फुलवाड़ी वेखे जगत क्यारा, पत टहिणी फोल फुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। कलिजुग तेरा अन्तिम लेखा, हरि साचा वेख वखाईआ। अन्तिम मिटदी जाए रेखा, जगत चिन्न रहिण ना पाईआ। दर मंगण दर दरवेशा, ब्रह्मा विष्न महेषा दर बैठे निउँ निउँ सीस झुकाईआ। धरत मात करे अदेसा, रो रो नेत्र नीर वहाईआ। गुरमति रोवे वखाए खुलड़े केसा, साचा सीस ना कोई गुंदाईआ। राह तके दस दस्मेशा, दहिसिर रावण कलिजुग रिहा घाईआ। दो सहँसर जिह्वा कम्म ना करे शेषा, सहँसर मुख बैठा बन्द कराईआ। पारब्रह्म आपणा पक्ख आपे वेखा, किशना सुखला ना कोई दृढ़ाईआ। प्रगट होए नर नरेशा, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। करे प्रकाश देस प्रदेसा, दहि दिशा फेरी पाईआ। आदि जुगादी एको एका, दूसर नज़र ना कोई आईआ। सृष्ट सबाई देवे टेका, ज्ञान ध्यान इक्क दृढ़ाईआ। त्रैगुण माया चुकाए लेखा, लिखणहारा बेपरवाहीआ। कलिजुग मति कबुध डूमनी कमाया पैसा, नार वेसवा रूप वटाईआ। नर नरायण आपणे नेत्र पेखा, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग लहिणा झोली पाईआ। कलिजुग तेरा जगत लहिणा, हरि साचा आप चुकांयदा। काम क्रोध तेरे नैणां, कजल धार वखांयदा। जूठ झूठ झूठी सेजे बहिणा, माया ममता भोग बिलास करांयदा। लोकमात अन्त ना रहिणा, कूड़ी क़िया मेट मिटांयदा। वरन बरन तेरा मन्नया कहिणा, दूई द्वैती जड़ उखड़ांयदा। हरि का भाणा

❋

❋

सहिणा पैणा, गुर पीर अवतार साध सन्त ना कोई बचांयदा। हउमे हंगता बुरज अन्तिम ढहिणा, कल्लर कंध आप वखांयदा। सतिगुर पूरे दा मन्नणा कहिणा, वेला गया हथ्थ ना आंयदा। बाकी रहे ना किसे दा देणा, लक्ख चुरासी फोल फुलांयदा। करे शंगार लाड़ी मौत डैणा, राए धर्म हुक्म सुणांयदा। चित्रगुप्त लेखा कढ्ढ कढ्ढ अग्गे बहिणा, सम्मत सतारां वक्त लिआंयदा। महल्ल अटल राज राजान शाह सुल्तान दिसे ना बहिणा, ख़ाकी ख़ाक सर्ब रुलांयदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा बन्धन आपे पांयदा। कलिजुग मिटे कूड़ पसारा, कूड़ी क़िया रहिण ना पाईआ। चारों कुंट इक्क जैकारा, चार वरन दए सुणाईआ। चारे जुग करन पुकारा, कलिजुग अन्तिम रिहा कुरलाईआ। प्रगट होए हरि करतारा, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। शब्द अश्व हो अस्वारा, लोआं पुरीआं फेरा पाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां दए हुलारा, सूरज चन्न आप जगाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव नेत्र इक्क उग्घाड़ा, एका हुक्म दए सुणाईआ। त्रैगुण माया जगत अखाड़ा, पंज तत्त करे लड़ाईआ। मेल मिलाए रक्त बूंद गारा, हड्ड मास नाड़ी वेख वखाईआ। मन मति रोवें ज़ारो ज़ारा, नेत्र नैणा नीर वहाईआ। चार वरन ना कोई सहारा, घर घर जीव जंत करे लड़ाईआ। साध सन्त किसे ना मिल्या मीत मुरारा, पान्धी भुल्ले आपणा राहीआ। पुरख अबिनाशी खेल न्यारा, निरगुण निरवैर एका जोत करे रुशनाईआ। शब्द वजाए सच नगारा, ताल तलवाड़ा हथ्थ उठाईआ। गुरमुख साचे पाए सारा, घर घर दर दर मन्दिर फोल फुलाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों कर प्यारा, आप आपणा मेल मिलाईआ। कलिजुग मिटे धूंआँधारा, धुँधूकार रहिण ना पाईआ। अमृत बख्शे ठंडा ठारा, चरन चरनोदक आप प्याईआ। एका वणज कराए सच वणजारा, सोहँ शब्द करे पढ़ाईआ। छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश बहाए इक्क दरबारा, हँ पारब्रह्म आप समझाईआ। पंचम मेला कन्त भतारा, आत्म सेजा दए वड्याईआ। सारंगी सारंग विच संसारा, वजावणहार आप वजाईआ। गावणहारा गाए आपणी वारा, धुन आत्मक धुन सुणाईआ। कलिजुग अन्तिम प्रगट होया निहकलंक नरायण नर अवतारा, मात पित ना कोई बणाईआ। मात पित ना किया प्यारा, पुत्तर धी ना कोई वड्याईआ। गुरमुखां दर मंगे बण भिखारा, अगे आपणी झोली डाहीआ। आपणा करे खेल करतारा, करता कीमत आपे पाईआ। गुरमुख तेरा उच्च मुनारा, पारब्रह्म अबिनाशी करता आपे रिहा सुहाईआ। बणे दरवेश दर दरबान जुगा जुगन्तर साची कारा, कलिजुग अन्तिम वेस वटाईआ। खाली हथ्थ रक्खे गिरवर गिरधारा, गुरमुखां नाम भण्डारा झोली पाईआ। अलक्ख अगोचर अगम्म अपारा, जम की फाँसी दए कटाईआ । गुरसिख तेरे चरन राए धर्म करे निमस्कारा, चित्रगुप्त मंगण हिसाब कोई ना आईआ। सतिगुर पूरे एका शब्द सीस धरया दस्तारा, जगदीश आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां करे तेरा पार किनारा, तेरा धाम अवल्लड़ा इक्क वखाईआ।

❋

❋

शाह पातशाह बैठा हरि सच्चा सिक्दारा, साचे तख्त आसण लाईआ। गुरसिख गुरमुख हरिभगत हरिजन साचे सन्त सोहण इक्क दुआरा, सचखण्ड साचा सोभा पाईआ। कलिजुग अन्तिम पूर्ब करजा लाहे सिर रक्खे ना कोई अधारा, मकरूज़ आपणा कर्ज़ा पूरा दए कराईआ। नाता तोड़ सर्ब संसारा, आपणे चरन जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे ल्ए जगाईआ। गुरमुख सज्जण मीत प्यारा उठया, किरपा करी गुण निधान। साहिब सुल्तान गुर पूरा तुठया, पुरख अबिनाशी वड मेहरवान। अमृत जाम प्याए घुट्टया, धुर धाम वखाए इक्क निशान। देवे नाम ख़ज़ाना अतुटया, मुक ना जाए विच जहान। चोर यार किसे ना लुट्टया, जो जन चरनी डिगे आण। मानस जन्म ना भाग नखुटया, सतिगुर पूरा करे पछाण। विच्चों भुल्ले कोटन कोटया, आप आपणा देवे दान। हउमे कढ्ढे वासना खोटीआ, आत्म उपजाए ब्रह्म ज्ञान। बाहों पकड़ चढ़ाए चोटीआ, लेखा मंगे ना कोई आण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, कलिजुग गुरमुख उठाए बाल अंञाण। गुरसिख अंञाणा बाला, बाली बुध भेव ना आंयदा। पुरख अबिनाशी दीन दयाला, पूर्ब लहिणा वेख वखांयदा। निरगुण अंदर पाए माला, ब्रह्म पारब्रह्म जपांयदा। काया मन्दिर वेख धर्मसाला, सच दरवाज़ा आप खुलांयदा। अमृत ठाठ मारे उछाला, निझर झिरना आप झिरांयदा। शब्द दमामा वज्जे ताला, ताल तलवाड़ा आप वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन हरिभगत शब्द जोड़ी जोड़ जुड़ांयदा। सुरत शब्द हरि हरि जोड़, सुरत शब्द संग रखाईआ। पंचम विकारा होए ख्वार, पंचम मोह रहे ना राईआ। पंचम शब्द सुणाए अनहद सच्ची घनघोर, पंचम नाद आप वजाईआ। पंचम आपणे हथ्थ रक्खे डोर, पंचम चार कुण्ट भवाईआ। पंचम डूँग्घी कंदर पावण शोर, दिवस रैण रहे कुरलाईआ। पंचम ठग्ग चोर हराम खोर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन लेखा लेखे पाईआ। हरिजन लेख अपारड़ा, वेद कतेब भेव ना आया। गुरमुख वसे धाम न्यारड़ा, निरगुण साचे आप सुहाया। मिल्या मेल मित्र प्यारड़ा, यार सथ्थर रिहा हंढाया। जोती जोत सरूप हरि, हरिजन साचे वेख वखाया। हरिजन गुरसिख साचा मीत, पीआ प्रीतम वेख वखाईआ। काया करे ठंडी सीत, सति सन्तोख नाम दृढ़ाईआ। चार वरन कराए अतीत, त्रै त्रै अग्न ना कोई तपाईआ । एका इष्ट गुरदेव सच प्रीत, एका मन्दिर दए वसाईआ। एका रंग रंगाए हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोई वड्याईआ। गुरसिख धाम रखाए इक्क अनडीठ, जगत नेत्र दिस ना आईआ। पार कराए दया कमाए पतित पुनीत, पतित पावन रूप प्रगटाईआ। लक्ख चुरासी परखे नीत, घर घर लेखा रिहा गिणाईआ। सतिजुग चलाए साची

❋

❋

रीत, सतिजुग साची धार बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सज्जण मेल मिलाईआ। गुरसिख सज्जण सहेलया, जगत विछोड़ा कट्ट। एका रंग रंगाए गुरू गुर चेलया, शब्द लगाई साची सट्ट। धाम रखाया इक्क नवेलया, निरगुण सरगुण हो प्रगट। आदि निरँजण चाढ़े तेलया, जोत निरँजण मेला घट घट। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे ल्ए रक्ख। रक्खणहारा दीनां नाथ दर्द दु:ख भय भञ्जण, भव सागर आप तराईआ। नेत्र पाए ज्ञान नाम अंजन, अन्ध अन्धेर रहिण ना पाईआ। चरन धूढ़ कराए साचा मजन, दुरमति मैल कट्ट वखाईआ। अन्तिम आया पर्दे कज्जण, निहकलंक नरायण नर आपणा रूप आप प्रगटाईआ। लक्ख चुरासी भाण्डे भज्जन, जो घड़या भन्न वखाईआ। गुरसिख सतिगुर दुआरे बह बह सजण, सतिगुर पूरा सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। अमृत जाम पी पी रज्जण, सच प्याला इक्क वखाईआ। नाम चढ़ाए इक्क जहाज़न, पार किनारा दए जणाईआ। शब्द अगम्मी मारे वाजण, सुत्तयां ल्ए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रूप रंग ना कोई निशान, जीव जंत ना सके कोई पछाण, दाता दानी आप अख्वाईआ।