पुस्तकालयभाग ९

१६ भाद्रों २०१७ बिक्रमी कृपाल सिँघ दे गृह पिण्ड गोले वाला ज़िला फिरोज़ पुर

सति पुरख निरँजण अगम्म अथाह, इक्क इकल्ला भेव ना आंयदा। सो पुरख निरँजण बेपरवाह, आप आपणा रूप प्रगटांयदा। हरि पुरख निरँजण वसे साचे थाँ, अगम्म अगम्मड़ा धाम सुहांयदा। एकँकारा आपणा नाउँ धरा, नाउँ निरँकारा आप अख्वांयदा। आदि निरँजण आपणा आप कर रुशना, जोती जोत जोत प्रगटांयदा। श्री भगवान करे सच न्याँ, आप आपणा खेल खिलांयदा। अबिनाशी करता बण मलाह, साचा बेड़ा आप चलांयदा। पारब्रह्म बणया पिता माँ, पूत सपूता आपे जांयदा। शब्द अनादी नाउँ धरा, निरगुण आपणा रूप प्रगटांयदा। करता पुरख खेल खिला, साचा काम आप करांयदा। मूर्त अकाल अनुभव प्रकाश करा, अनुभव आपणा रूप वसांयदा। अजूनी रहित ना कोई निशान, रूप रंग रेख ना कोई वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आदि आपणी कल आप वरतांयदा। सति पुरख निरँजण सर्ब गुणवन्ता, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। सो पुरख निरँजण आदिन अन्ता, एका रंग रिहा समाईआ। हरि पुरख निरँजण बणाए बणता, निरगुण आपणा घाड़न आप घड़ाईआ। आदि निरँजण धाम सुहंता, दीपक नूर कर रुशनाईआ। अबिनाशी करता वेस वटंता, रूप अनूप आप दरसाईआ। श्री भगवान साचा घर सुहंता, थिर दरबार वज्जे वधाईआ। पारब्रह्म प्रभ बणे मंगता,

❋

❋

आपे आपणी झोली डाहीआ। निरगुण निरवैर निराकार आप लगाए आपणे अंगता, अंगीकार आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा घर आप सुहाईआ। सति पुरख निरँजण सति वसेरा, दरगाह साची धाम सुहांयदा। सो पुरख निरँजण गहर गम्भीरा, लेखा लेख ना कोई जणांयदा। हरि पुरख निरँजण चोटी चढ़े इक्क अख़ीरा, महल्ल अटल आप उपांयदा। एकँकारा ना कोई बस्त्र ना कोई चीरा, आपणा रूप आप सुहांयदा। आदि निरँजण वड पीरन पीरा, शाह पातशाह रूप प्रगटांयदा। अबिनाशी करता आपणा मंगे आपे सीरा, अमृत आपणा आप उपांयदा। श्री भगवान बण हकीरा, आपणी भिच्छया झोली पांयदा। पारब्रह्म आपे बख्शे आपणी धीरा, धीरज आपणी आप धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे रंग रंगांयदा। सो पुरख निरँजण बण दलाला, दो जहाना वेख वखाईआ। हरि पुरख निरँजण वसे सच्ची धर्मसाला, सचखण्ड दुआरे सोभा पाईआ। एकँकारा हरि गोपाला, थिर घर बैठा सेज हंढाईआ। आदि निरँजण जोत उजाला, नूरो नूर डगमगाईआ। अबिनाशी करता रूप प्रगटाए महांकालां, बल आपणा आप वखाईआ। श्री भगवान मारे इक्क उछाला, सर सरोवर धार वहाईआ। पारब्रह्म करे खेल निराला, निरगुण निरवैर आपणी कल वरताईआ। शब्द सुत निधाना बाला, पूत सपूता दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला एकँकार, करे खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर भेव ना राईआ। अलक्ख अगोचर भेव ना राया, ब्रह्म रूप ना कोई दिसांयदा। आदि आदि आपणा नाउँ धराया, धरनी धरत धवल ना कोई सुहांयदा। ब्रह्म ब्रह्मादि ना कोई रचाया, ब्रह्मण्ड ना रास रचांयदा। विष्न शिव ना कोई जगाया, ब्रह्मा नाउँ ना कोई रखांयदा। रवि ससि ना कोई चमकाया, दिवस रैण ना कोई बणांयदा। इक्क इकल्ला सति पुरख निरँजण दर घर साचा आप सजाया, सच दुआरा वड वड्यांअदा। सो पुरख निरँजण आपणी कल आप धराया, अकल कल आपणी खेल आप खिलांयदा। हरि पुरख निरँजण सेवा लाया, सेवक चाकर आप बण जांयदा। एकँकारा राह तकाया, सच मलाह रूप प्रगटांयदा। आदि निरँजण करे खेल दाई दाया, दूसर होर ना कोई दिसांयदा। अबिनाशी करता साचा तख्त रिहा सुहाया, सच सिँघासण सोभा पांयदा। अबिनाशी करता राज राजान सच निशान रिहा झुलाया, सति दुआरे आप उठांयदा। पारब्रह्म निउँ निउँ रिहा सीस झुकाया, दोए जोड़ चरन ध्यान लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड महल्ला कर त्यार, एका वसे एकँकार, निरगुण निरवैर अजूनी रहित अनुभव प्रकाश आप करांयदा। अनुभव प्रकाश समाया, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। अबिनाशी करता वेख वखाया, श्री भगवान वज्जी वधाईआ। आदि निरँजण संग निभाया, एकँकारा अंग समाईआ। हरि पुरख निरँजण रंग रंगाया, सो पुरख निरँजण वेखे चाँईं चाँईआ। सति पुरख

❋

❋

निरँजण सति सतिवाद आपणी रचना आप रचाया, दूसर वण्ड ना कोई वण्डाईआ। सचखण्ड दुआरा आप सुहाया, निर्मल जोत कर रुशनाईआ। साचे तख्त शाह सुल्ताना डेरा लाया, तख्त ताज इक्क वड्याईआ। हुक्मी हुक्म आप वरताया, शाह पातशाह सच्चा शहनशाहीआ। आपणी कार आप कमाया, करता आपे वेख वखाईआ। थिर घर साचे रूप प्रगटाया, छप्पर छन्न ना कोई छुहाईआ। चार दिवार ना कोई वखाया, ना कोई बाढी बणत बणाईआ। गुर पीर अवतार साध सन्त ना कोई नज़री आया, आदि पुरख आपणी जोत आप जगाईआ। साचा मन्दिर रिहा सुहाया, हरि जू हरि मन्दिर डेरा लाईआ। उतर पूर्ब पच्छिम दक्खण चारे दिशा ना वेख वखाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला कर पसारा, आपे वेखे वेखणहारा दिस किसे ना आया। सति पुरख निरँजण सति सतिवाद, दर घर साचा आप सुहांयदा। खेले खेल आदि जुगादि, जुग करता नाउँ धरांयदा। शब्द अगम्मी एका नाद, धुन तराना आप सुणांयदा। शब्द दुलारा आपे लाध, पूत सपूत सेवा लांयदा। नाम जणाए बोध अगाध, निश अक्खर वक्खर आप पढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी महिमा आप अल्हांयदा। आपणी महिमा आप जणा, आपे भेव खुल्हाईआ। आपणा तख्त आप सुहा, आपे बैठा आसण लाईआ। आपणा राज आप कमा, आपे रईयत वेख वखाईआ। आपणा हुक्म आप चला, हुक्मी हुक्म दए वड्याईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां रचन रचा, ब्रह्मा विष्न शिव तेरी झोली पाईआ। त्रैगुण माया हथ्थ उठा, एका कंगन तन पहनाईआ। पंज तत्त घाड़न आप घड़ा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश दए वड्याईआ। लक्ख चुरासी रचन रचा, घट घट जोत करे रुशनाईआ। आपणी विद्या आप पढ़ा, चारे वेदां करे सुणाईआ। चारे जुग वण्ड वण्डा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वेख वखाईआ। चारे बाणी आप अल्हा, चारे खाणी आप समझाईआ। लक्ख चुरासी डेरा ला, काया खेड़ा आप वसाईआ। निरगुण निबेड़ा दए करा, पंचम झेड़ा वेखे थाउँ थाँईआ। साचा बेड़ा रिहा चला, जुग जुग दाता बेपरवाहीआ। आपणा गेड़ा रिहा दवा, गेड़नहारा दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला एकँकार, आदि जुगादी साची कार, जुग करता आप कराईआ। साची कार कमांयदा, पारब्रह्म गुर करतार। निरगुण सरगुण रूप प्रगटांयदा, लोकमात लै अवतार। भगतन भगती मेल मिलांयदा, आत्म अन्तर कर प्यार। साचे सन्तन रंग रंगांयदा, उतर ना जाए विच संसार। गुरमुख आपणी गोद बहांयदा, दर घर साचे कर प्यार। गुरसिख साचे एका नैण खुलांयदा, नेत्र लोचण कर उज्यार। माया ममता पर्दा लांहयदा, हउमे हंगता कर ख्वार। आसा तृष्ना मेट मिटांयदा, देवे शब्द नाम भण्डार। पंच विकारा आप खपांयदा, कागद कलम ना लिखणहार। पंचम धुन आप उपजांयदा, अनहद शब्द सच्ची धुन्कार। अमृत

❋

❋

जाम आप प्यांअदा, निझर झिरना ठंडा ठार। बजर कपाटी पर्दा लांहयदा, किरपा कर आप करतार। गुर शब्दी मेल मिलांयदा, नाता तोड़ सर्ब संसार। साचे मन्दिर आप बहांयदा, हरि सन्तन करे प्यार। आत्म सेजा सोभा पांयदा, घर घर विच कर त्यार। निरगुण सरगुण मेल मिलांयदा, जीव आत्म पाए सार। परम आत्म वेख वखांयदा, ब्रह्म पारब्रह्म नारी कन्त भतार। दोहां विचोला शब्द जणांयदा, जुगां जुगन्तर साची कार। आपणा ढोला आप सुणांयदा, निरगुण बोल नाम जैकार। आपणा चोला आप बदलांयदा, मरे ना जम्मे विच संसार। साचा तोला इक्क अख्वांयदा, त्रैगुण माया तोलणहारा आपणा तत्त तोले भार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग खेले खेल अपर अपार। साचा खेल खिलंदड़ा, पारब्रह्म बेअन्त। जुग जुग वेस वटंदड़ा, लेखा जाणे साचे सन्त। साचा धाम इक्क सुहंदड़ा, पुरख अबिनाशी महिमा अगणत। आपणा भेव आप खुलंदड़ा, गुरमुख मेला नारी कन्त। गीत सुहागी आप सुनंदड़ा, आपे मणीआ आपे मंत। दीपक जोत इक्क जगंदड़ा, अन्ध अन्धेरा करे खण्डत। साचा अक्खर आप पढ़ंदड़ा, भेव ना जाणे पांधा पंडत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे कराए करनेहार, दूसर दर ना जाए मंगत। दूसर दर ना मंगदा, बेऐब परवरदिगार। करे खेल सूरे सरबंगदा, निरगुण निरवैर निराकार। आपणा दामन आपे रंगदा, रंगणहार आप करतार। आपणे अश्व आपे तंग कसदा, आपे होए अश्व अस्वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त खेले खेल श्री भगवन्त, आपणा रूप करे अपार। रूप अपारा हरि निरँकारा, वेद कतेब कहिण ना जाईआ। विष्नूं करे निउँ निउँ निमस्कारा, चरन कँवल ध्यान लगाईआ। ब्रह्मा दर बणे भिखारा, ख़ाली झोली रिहा भराईआ। शंकर वेखे इक्क दुआरा, पारब्रह्म सच्ची सरनाईआ। तिन्नां विचोला बण सच्ची सरकारा, साचा हुक्म आप सुणाईआ। एका ढोला शब्द जैकारा, निरगुण निरगुण ल्ए उपजाईआ। सरगुण साचा कर त्यारा, महल्ल मुनारा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर आप बुझाए लग्गी बसन्तर, त्रैगुण तत्त वेख वखाईआ। आदि जुगादि होए प्रगट, आदि बैठा वेस वटाईआ। शब्द नाद वजाए सट्ट, धुन अनहद ताल रलाईआ। वसणहारा घट घट, लक्ख चुरासी फोल फुलाईआ। खेले खेल बाज़ीगर नट, स्वांगी आपणा सांग वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग त्रेता द्वापर आपणे लेखे लाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर पार उतारया, कर किरपा गुण निधान। निरगुण सरगुण ल्ए अवतारा, भगत भगवन्त कर पछाण। ग़रीब निमाणयां देवे सहारया, हँकारीआं मेटे जगत निशान। एका वणज करे वापारया, वड दाता बेपरवाहया गुण निधान। एका राम नाम जैकारया, इक्क झुलाए सच निशान। एका लेखा जाणे आर पार किनारया, एका बेड़ा चलाए दो जहान। जोती जोत सरूप

❋

❋

हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग करे खेल महान। खेल महाना श्री भगवाना, आपणा आप करांयदा। सति सतिवादी सति निशाना, लोकमात आप चलांयदा। गुरमुख अंदर ब्रह्म ज्ञाना, ब्रह्म विद्या इक्क पढ़ांयदा। गुरमुखां इक्क सुणाए धुन तराना, अनहद साची तार हिलांयदा। एका बख्शे पीणा खाणा, तृष्ना भुक्ख सर्ब मिटांयदा। इक्क वखाए पद निरबाना, महल्ल अटल आप सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा खेल खिलांयदा। जुग जुग खेल खिलावणहारा, एका एक एकँकार। त्रै त्रै करया पार किनारा, चौथे जुग आई वार। चारे वेदां पावे सारा, पुराण अठारां खोल्ह किवाड़। शास्त्र सिमरत दए हुलारा, लेखा जाणे अंदर बाहर। जगत ज्ञान इक्क अधारा, देवणहार श्री भगवान। अञ्जीला कुरानां करे किनारा, शरअ शरीअत वेखे विच जहान। खाणी बाणी बण वरतारा, दाता दानी गुण निधान। कलिजुग अन्तिम रोवे ज़ारो ज़ारा, दिवस रैण सके ना कोई पछाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर आप उठाए आपणा बाण। जुग जुग बाण उठांयदा, हरि सतिगुर सच्चा पातशाह। गढ़्ह हँकारी आप तुड़ांयदा, शब्द निशाना एका ला। गुर पीर आप अख्वांयदा, कलधारी बेपरवाह। खड़ग खण्डा इक्क चमकांयदा, चण्ड प्रचण्ड हथ्थ उठा। ब्रह्मण्डां खण्डां वेख वखांयदा, त्रैभवन फेरा पा। लोआं पुरीआं फेरा पांयदा, ब्रह्मा विष्न शिव दए जगा। करोड़ तत्तीसा रहिण ना पांयदा, सुरपति रोवे मारे धा। शाह सुल्तानां हरि भगवाना आपणा बल आप धरांयदा, आपणीआं भुजां रिहा उठा। दो जहाना वेख वखांयदा, त्रिलोकी चरनां हेठ दबा। चौदां लोकां कुण्डा लांहयदा, चौदां तबकां पन्ध मुका। रवि ससि मुख शर्मांयदा, नेत्र नीर रिहा वहा। पारब्रह्म प्रभ खेल खिलांयदा, कलिजुग वेला अन्तिम गया आ। वेद कतेब भेव ना पांयदा, गुर पीर दे दे थक्के सलाह। वेद व्यासा लेख लिखांयदा, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा उच्चे टिल्ले पर्बत फेरा जाए पा। नानक निरगुण वेख वखांयदा, जोती जोत जोत जगा। हरि हरि आपणा रूप प्रगटांयदा, कलिजुग वेखे थाउँ थाँ। ज़िमी अस्मानां फेरी पांयदा, जुगां जुगन्तर छड्डे ना कोई थाँ। सत्तां दीपां डेरा ढांयदा, नौं खण्ड पृथ्मी दए हिला। नौं दुआरे खोज खुजांयदा, लक्ख चुरासी मन्दिर वेखे आ। मात पिता ना कोई बणांयदा, जनणी कुखों ना ल्ए जा। महांबली आप अख्वांयदा, सूरबीर बेपरवाह। निहकलंक नाउँ धरांयदा, जोती जामा भेख वटा। एका जोती डगमगांयदा, वेख वखा। पुरख अकाल इक्क मनांयदा, दो जहाना पिता माँ। दूसर इष्ट ना कोई जणांयदा, चार वरनां रिहा समझा। कलिजुग जीव भेव ना पांयदा, भरमे भुल्ला सर्ब जहां। छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश साचा कर्म ना कोई कमांयदा, नेहकर्मी करे खेल बेपरवाह। वरन बरन आप मिटांयदा, ऊँचां नीचां ल्ए मिला। राउ रंकां राज राजानां शाह सुल्तानां एका थाँ बहांयदा, राजे राणे तख्तों देवे लाह। वेले

❋

❋

अन्तिम आप सुहांयदा, कलिजुग रैण अन्धेरी मेटे छाँ। साचा खण्डा हथ्थ चमकांयदा, शब्द अगम्मी घाड़त ल्ए घड़ा। लुहार तरखान ना कोई बणांयदा, कलिजुग मुट्ठी ना देवे ला। जगत ज्ञान ना कोई रखांयदा, त्रैगुण माया ना सके छुपा। पुरख अबिनाशी आपणा खेल आप खलांयदा, आप आपणी कल वरता। निहकलंक नाउँ धरांयदा, धरती धवल भाग लगा। साचा खण्डा आप चमकांयदा, ब्रह्मण्डां दए डरा। जेरज अंडां वेख वखांयदा, उत्भुज सेत्ज दए हिला। सत्त समुंदर फोल फुलांयदा, सागर रिड़के आपणी बांह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा नाउँ आप प्रगटांयदा। आपणा नाउँ आप प्रगटाउणा, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सति पुरख निरँजण वेस वटाउणा, अलक्ख अलक्खणा एका अलक्ख दए जगाईआ। अगम्म अगम्मड़ा धाम सुहाउणा, धाम अवल्ला इक्क बणाईआ। सम्बल नगरी नाउँ रखाउणा, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। इट्ट गारा ना कोई लगाउणा, छप्पर छन्न ना कोई छुहाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी विच फिराउणा, सति सति डेरा रिहा ढाईआ। चार वरन चार जुग चार खाणी चार बाणी राह तकाउणा, चार वरन ध्यान लगाईआ। उच्च महल्ल अटल इक्क वसाउणा, थिर दरबारा आप बणाईआ। राग अनादी एका गाउणा, छत्ती राग भेव ना राईआ। नारद सुरस्ती मुख शरमाउणा, नेत्र नैणां नीर रिहा वहाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता एका आपणा खेल खिलाउणा, ख़ालक ख़लक वेखे बेपरवाहीआ। एका कलमा आप पढ़ाउणा, शरअ शरीयत इक्क जणाईआ। आलम उलमा आप समझाउणा, तालब तुलबा आप समझाईआ। नून नुकता मेट मिटाउणा, पारब्रह्म आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। साबत ईमान इक्क जणाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। लेखा हथ्थ करतार, कागद कलम ना लिखे शाहीआ। ब्रह्मा वेद ना पावे सार, चारे मुख दए दुहाईआ। पुराण अठारां करन पुकार, वेद संग रलाईआ। शास्त्र सिमरत होए लाचार, जीव जंत करन पढ़ाईआ। गीता गोझ इक्क ज्ञान ज्ञान विच टिका बीस बीसा अञ्जील कुरान, रसना जिह्वा रहे गाईआ। खाणी बाणी गुण निधान, गुणवन्त कहिण ना जाईआ। कलिजुग निहकलंक ना सके कोई पछाण, चारों कुंट अन्धेरा छाईआ। सच धर्म ना कोई निशान, जूठ झूठ वज्जे वधाईआ। हरि का नाउँ रसना गान, हिरदे हरि ना कोई वसाईआ। अठसठ तीर्थ करन अशनान, आत्म सरोवर ना कोई नहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। कलिजुग अन्तिम वेखणहारा, निरगुण रूप समांयदा। लक्ख चुरासी वेखे काया महल्ल मुनारा, घर घर आपणी जोत जगांयदा। अंदर मन्दिर डूँग्घी गारा, अन्ध अन्धेर आप समांयदा। पावे सार गढ़्ह हँकारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण आपणी खेल खिलांयदा। निरगुण खेल सरगुण

❋

❋

धार, गुर सतिगुर नाउँ धरांयदा। इक्क इकल्ला एकँकार, अकल कल रूप प्रगटांयदा। जुगा जुगन्तर हो त्यार, लोकमात वेख वखांयदा। शब्द अनादी बोल जैकार, एका मन्त्र नाम दृढ़ांयदा। कूड़ कुड़यारा करे ख्वार, सच सुच्च मार्ग एका लांयदा। कलिजुग दुहागण दिसे नार, कन्त सुहाग ना कोई हंढांयदा। मन बैरागण कवण मिले यार, पीआ प्रीतम कवण सेज सुहांयदा। कवण बाणी बोल करे जैकार, कवण नाद धुन वजांयदा। कवण पाणी मिले ठंडा ठार, निरगुण तत्त कवण बुझांयदा। कवण मन्दिर सोहे गुरूदुआर, जिस दुआरे सतिगुर वेस वटांयदा। कलिजुग जीव होए गंवार, मनमति सर्ब प्रनांयदा। मनमति ना करे कोई प्यार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार सर्ब तड़पांयदा। जागरत जोत ना जगे होए उज्यार, गोबिन्द मेल ना कोई मिलांयदा। सुरत सवाणी सुत्ती पैर पसार, आलस निन्दरा ना कोई गवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। कलिजुग तेरा कूड़ पसारा, तेरा रंग रिहा रंगाईआ। चारों कुंट हाहाकारा, सति सन्तोख ना कोई दसाईआ। साचा दिसे ना कोई दरबारा, ठांडा दर ना कोई वखाईआ। पंडत पांधे मुल्ला शेख़ मुसायक उच्ची कूकन करन पुकारा, रसना जिह्वा काग वांग कुरलाईआ। मिल्या मेल ना सांझे यारा, ख़ुदी ख़ुद ना कोई गंवाईआ। नाता तुट्टे ना जगत संसारा, साची सिख्या ना कोई समझाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी बणया जगत अखाड़ा, स्यासत विरासत दए दुहाईआ। कलिजुग अन्तिम प्रगट होेए पारब्रह्म अबिनाशी करता धुर दरबारा साचा लाड़ा, नर हरि आपणा रूप प्रगटाईआ। चारों कुण्ट करे ख्वारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग भगतन मेल मिलाईआ। जगे जोत जोत निरँकारा, कलिजुग अन्तिम अन्त सुहांयदा। मिले मेल भगत भगवन्त धुर दरबार, दर दरवाज़ा आप खुलांयदा। लोकमात पावे सारा, निरगुण सरगुण खेल खिलांयदा। दर दर बणे आप भिखारा, दर दरवेश वेस वटांयदा। एका अल्फ़ी हरि शंगारा, चुरासी कलीआं रंग रंगांयदा। ग़रीब निमाणयां पावे सारा, हँकारीआं गढ़्ह तुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेले आपणे घर, घर साचा आप सुहांयदा। हरिजन साचा मेलणहारा, पारब्रह्म इक्क अख्वांयदा। कलिजुग अन्तिम पावे सारा, जुग विछड़े वेख वखांयदा। घर दीपक जोती कर उज्यारा, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। शब्द सुणाए सच्ची धुन्कारा, अनहद साचा ताल वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी विरोले छाछ, लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, गुरमुख साचे मेल मिलांयदा। गुरमुख सज्जण मीत, सतिगुर साचा मीत मेल मिलाईआ। आदि जुगादी धुर दी रीत, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। एका रंग रंगाए हस्त कीट, ऊँच नीच दए इक्क वड्याईआ। धाम वखाए इक्क अनडीठ, जगत नेत्र दिस ना आईआ। गुरसिख करे पतित पुनीत, पतित पावन दया कमाईआ। काया करे ठंडी सीत,

❋

❋

बिरहों विछोड़ा सरगुण दए कटाईआ। मानस जन्म जन जाए जग जीत, जिस मिल्या बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख लेखा लेखे लाईआ। गुरसिख वेखणहारा गोपाला, गोबिन्द महिमा कहिण ना जाईआ। जुगा जुगन्तर तोड़े जगत जंजाला, अग्न बसन्तर दए बुझाईआ। एथे उथे होए रखवाला, सिर समरथ हथ्थ टिकाईआ। नेड़ ना आए काल महांकाला, राए धर्म ना दए सजाईआ। धाम वखाए सचखण्ड साची धर्मसाला, इक्क इकल्ला आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वसणहारा साचे घर, मानस मानस ल्ए मिलाईआ। मानस उपज्या मानस जात, पुरख अकाल दया कमांयदा। लक्ख चुरासी ना कोई नात, जूनी जून ना कोई फिरांयदा। जीव आत्म ना होए घात, परम आत्म मेल मिलांयदा। ना कोई वरन ना कोई ज़ात, ज़ात अज़ाती आप अख्वांयदा। इक्क इकल्ला एकँकारा पिता मात, आप आपणी गोद बहांयदा। जुग जुग वेस करे बिध नात, निरगुण सरगुण रूप वटांयदा। जन भगतां निभाए आपणे साथ, एका संग आप रखांयदा। जिउँ द्वापर मेला गोपी नाथ, कान्हा कृष्ना वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप जणांयदा। जुग जुग लेखा जानणहारा, सचखण्ड निवासी आप अख्वाईआ। गुरमुख साजन साचे कर पसारा, लोकमात वेख वखाईआ। मानस मानस दए सहारा, मानुख आपणा रूप प्रगटाईआ। पिता पूत करे प्यारा, गोदी मात आप सहाईआ। आपे वणज आप वणजारा, आपे खेवट खेटा बेड़ा रिहा चलाईआ। आपे पावणहारा सारा, महांसार्थी शहनशाहीआ। द्वापर तेरा खेल न्यारा, रथ चलाए बण रथवाहीआ। तीर कमान ना कोई सहारा, अर्जन बल ना कोई वखाईआ। पुत्तर धी ना कोई सहारा, भैण भाई ना लाड लडाईआ। ना कोई पुरख ना दिसे नारा, रूप अनूप खेल खलाईआ। सीस पग ना कोई दस्तारा, चूंडी गुंद ना कोई वखाईआ। वेखण वेखे जगत अठारां अक्षूणीआं ध्यान लगाईआ। अठाई लक्ख दए हुलारा, एका नैण नैण खुल्हाईआ। पुरख अबिनाशी पावे सारा, आपणी धारा धार विच टिकाईआ। देवे हुक्म गुप्त ज़ाहरा, गुप्त गुप्ती आप अख्वाईआ। तेरा मेरा इक्क प्यारा, लोकमात वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, एका तत्त रिहा समझाईआ। द्वापर नाता तुट्टणा, रहे ना विच संसार। कलिजुग लोकमात बुक्कणा, काला सूसा कर शंगार। नौं खण्ड पृथ्मी बूटा सुक्कणा, हरया होए ना पत डाल्ह। सरोवर अठसठ पाणी मुक्कणा, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती ना दए उछाल। सति धर्म पैंडा मुकणा, ना कोई दिसे राह सुख़ाल। साधां सन्तां काया झूठे गढ़्ह विच लुकणा, माया पर्दा उप्पर डाल। पुरख अबिनाशी घट घट वासी निरगुण रूप हो हो बुक्कणा, लोकमात ल्ए अवतार। ब्रह्मा विष्न शिव दर दुआरे सीस झुकना, रवि ससि करन निमस्कार। धरत मात दी सुफ़ल कराए कुक्खणा,

❋

❋

दु:खी दु:ख दए निवार। जन भगतां भार आपणे सीस चुक्कणा, निहकलंक ल्ए अवतार। मनमुखां मुख पैणा थुक्कना, चारों कुंट होयण ख्वार। हरि का भाणा कदे ना रुकणा, ना कोई रोके विच संसार। कन्ढ्ढी बूटा तेरा सुक्कणा, फल दिसे ना किसे डाल। सिम्मल समेरू दिसे रुखना, ऊँची कूक करे पुकार। प्रभ तेरे दरस इक्क भुक्खणा, नेत्र नैणां कर प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लेखा जाणे आप करतार। पूर्ब लेखा झोली पाया, हरि वड्डा वड वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम वेख वखाया, मानस मानस रूप वटाईआ। नपुंसक रंग ना कोए रंगाया, रंग रंगीला बेपरवाहीआ। काया चोली रंग दए रंगाया, जगत वासना दए मिटाईआ। निर्मल निरवैर आप कराया, वड दाता शहनशाहीआ । सच भण्डारा खोल्ह वखाया, वरतावणहार इक्क अख्वाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव झोली रिहा भराया, लक्ख चुरासी जून धराईआ। पंज तत्त घाड़न दए घड़ाया, रक्त बूंद मेल मिलाईआ। आत्म ब्रह्म आपणी अंस उपाया, निरगुण आपणी वण्ड वण्डाईआ। सरबंस बंस आप सुहाया, सहँस सहँसा वेखे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, पूर्ब लेखा दए चुकाईआ। पहला पूर्ब लेख चुकावना, कर्म कुकर्मां कर विचार। दूजा आपणा नाम जपावणा, कर किरपा आप निरँकार। तीजा नेत्र नैण खुल्हावणा, नैण वखाए अगम्म अपार। चौथा पद इक्क वखावणा, घर सच सच्चा घर बार। पंचम मेला सहिज सुभावणा, मेल मिलाए गुर करतार। छेवें छप्पर छन्न रंग रंगावणा, रंग रंगे अपर अपार। सत्तवें सति सतिवादी दया कमावणा, आप आपणी किरपा धार। अठवें अठ्ठा तत्तां खोज खुजावणा, अंदर बाहर पावे सार। नौंवे नौं दर वासना बाहर कढावणा, दसवें दस्म दुआरी कर प्यार। गुरमुख आत्म सेजा डेरा लावणा, घर मन्दिर जोत कर उज्यार। सो पुरख निरँजण एका नाम जपावणा, हँ ब्रह्म कर प्यार। हँ झोली आप भरावणा, घर घर विच कर त्यार। दर दरवाज़ा आप खुलावणा, नाभी कँवली पावे सार। पति परमेश्वर रूप वटावणा, आप आपणा कर विचार। सुखला पक्ख आप सुहावणा, किशना मारे मार। बूंद रक्त लेखे लावणा, नाता जुड़े विच संसार। साची वस्त एका वण्ड वण्डावणा, निखुट ना जाए अन्तिम वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवणहार प्यार । सच प्यारा नाम वस्त अनमोल, हरिजन हरि हरि झोली पांयदा। पहलां आपणे कंडे देवे तोल, दूजी धार वहांयदा। तीजा नेत्र खोल्ह वसे कोल, मृदंग ढोल आप वजांयदा। चौथे पद पए बोल, पंज तत्त ना कोई हड्ड मास नाड़ी रत ना कोई रखांयदा। पंचम पूर करे कीता कौल, देवे वडियाई उप्पर धौल, धरनी बूटा आपे लांयदा। फुल फुलवाड़ी जाए मौल, रुत बसन्ती आप वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, वर दाता आप हो जांयदा। फुल फुलवाड़ी लाए बूटा, कँवल

❋

❋

कँवला आप उपजाईआ। लोकमात हुलारा देवे साचा झूटा, मात पित ख़ुशी मनाईआ। रस वखाए इक्क अनूठा, रसना जेहवा चख ना पाईआ। जिस जन उप्पर सतिगुर पूरा तुट्ठा, देवे वस्त सहिज सभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार, द्वापर नाता तुटा, कलिजुग ल्ए मिलाईआ। कलिजुग आप मिलावणहारा, शब्द शब्दी खेल खिलांयदा। पूत सपूता सुत दुलारा, हरि निरँकारा झोली पांयदा। वसदा रहे जगत दुआरा, साचा खेड़ा आप सुहांयदा। भुल्ल ना जाए विच संसारा, अभुल्ल गुर भुल्ल कदे ना जांयदा। गुरमुखां करे जगत प्यारा, जागरत जोत जोत जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, एका दाता एका एक रंग रंगांयदा। एका रंग रंगे करतारा, कुदरत कादर वेख वखाईआ। जिस जन बख्शे चरन प्यारा, चात्रिक जीव ना कोई बिल्लाईआ। बूंद स्वांती देवे ठंडी ठारा, घर प्याला अमृत बूंद जाम प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख साचे तेरा लेखा लेखे पाईआ। लेखा लेखे पावना, लिख्या धुर दरबार। वेला वक्त आप सुहावणा, सोहे बंक दुआर। फल फुल आप महिकावणा, फुल फुलवाड़ी खिड़े सच गुलज़ार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, बख्शिश करे आप निरँकार।