१७ भादों २०१७ बिक्रमी हजूरा सिँघ दे गृह पिण्ड गोले वाला ज़िला फिरोज़ पुर
सतिगुर पूरा हरि निरँकारा, आदि जुगादि समांयदा। गुर गुर रूप विच संसारा, निरगुण सरगुण वेस वटांयदा। भगतन देवे नाम भण्डारा, साची भगती झोली पांयदा। सन्तन वखाए इक्क दुआरा, दर दरवाज़ा आप खुल्हांयदा। गुरमुखां बख्शे चरन प्यारा, चरन चरनोदक मुख चुआंयदा । गुरमुखां लेखा लिखे अपर अपारा, पूर्ब लहिणा वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर साचा रूप धरांयदा। सतिगुर सच्चा शाह सुल्तान, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। गुर गुर रूप प्रगट होए विच जहान, लोकमात कर रुशनाईआ। भगतन देवे ब्रह्म ज्ञान, आत्म ब्रह्म इक्क वड्याईआ। सन्तन वखाए इक्क निशान, दर घर साचे आप सलाहीआ। गुरमुखां रक्खे एका माण, आप आपणे अंग लगाईआ। गुरमुख वेखे बाल निधान, बाली बुध बुध समझाईआ। गुरमुख बणाए चतर सुजाण, त्तत्व तत्त इक्क रखाईआ। गुरमुखां पाए आपणी आण, हुक्मी हुक्म आप सुणाईआ। सन्तन राग सुणाए साचा कान, अनहद धुन आप वजाईआ। भगतां आत्म जगे महान, जोत निरँजण कर रुशनाईआ। गुर गुर रूप श्री भगवान, पंज तत्त चोला आप हंढाईआ। सतिगुर पूरा देवणहारा दानी दान,
❋
❋
पुरख अकाल इक्क अख्वाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल, दयानिध भेव ना राईआ। जुगा जुगन्तर चले अवल्लड़ी चाल, गुर मूर्त रूप प्रगटाईआ। सन्तां दस्से राह सुख़ाल, साचे मन्दिर आप सुहाईआ। सन्तन तोड़ जगत जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। गुरमुखां बख्शे पीण खाण, अमृत आत्म सच प्याला जाम प्याईआ। गुरसिखां देवे इक्क ज्ञान, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। खेले खेल दो जहान, गुरमुख साचे ल्ए मिलाईआ। सन्तन मेला साचे काहन, सुरत शब्द करे कुड़माईआ। भगतन वखाए इक्क दुकान, दर दरवाज़ा आपे लाहीआ। गुर गुर रूप नौजवान, ना मरे ना जाईआ। सतिगुर पूरा सद मेहरवान, इक्क इकल्ला आदि जुगादि आपणा खेल रिहा खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा बंक आप सुहाईआ। सतिगुर पूरा सोभावन्त, बंक दुआरी आप अख्वांयदा। आपे नारी आपे कन्त, आपे आपणी सेज हंढांयदा। आपे रूप प्रगटाए श्री भगवन्त, गुर गुर मात वेख वखांयदा। गुर गुर महिमा अगणत, वेद कतेब भेव ना पांयदा। भगतन वडियाई जीव जंत, आप आपणा घर सुहांयदा। लेखा जाणे आदि अन्त, जुग करता वेख वखांयदा। सन्तन देवे मणीआ मंत, एका मन्त्र नाम दृढ़ांयदा। आप बणाए साची बणत, दूसर घाड़न ना कोए घड़ांयदा। गुरमुखां तोड़े गढ़्ह हउमे हंगत, माया ममता मोह चुकांयदा। नाता तोड़े भुक्ख नंगत, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। गुरमुखां काया चोली चाढ़े रंगत, नाम मजीठी रंग रंगांयदा। दूजे दर ना जाए मंगत, शब्द भण्डारी आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खलांयदा। सतिगुर पूरा शाह पातशाह, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। सच सिँघासण रिहा सुहा, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। धुर फ़रमाणा रिहा सुणा, हुक्मी हुक्म आपे वरताईआ। शब्द गुर जोत जगा, लोकमात ल्ए अंगड़ाईआ। वरन गोत ना कोए वखा, बरनी बरन ना वड वड्याईआ। किला कोट आप सुहा, पंज तत्त डेरा रिहा लगाईआ। भगतन मीता भगत ल्ए जगा, शब्द नाद धुन सुणाईआ। साची रीता दए वखा, मन्दिर मसीत ना कोए बणाईआ। धाम अनडीठा सोभा रिहा पा, दीवा बाती ना कोए जगाईआ। सन्तन मेला मेल मिला, मिल मिल आपणे रंग रंगाईआ। गुर चेला एका रूप वखा, दूई द्वैती मेट मिटाईआ। सज्जण सुहेला पकड़े बांह, जुग जुग आपणी सेवा आप कराईआ। गुरमुखां बणे पिता माँ, पूत सपूता गोद सुहाईआ। इक्क जपाए आपणा नाँ, नाम निधाना झोली पाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, कागों हँस आप उडाईआ। गुरसिख निमाणयां देवे साचा थाँ, दरगाह साची इक्क सुहाईआ। अमृत आत्म जाम दए प्या, मदि प्याला हथ्थ उठाईआ। एका मार्ग देवे ला, पूर्ब लहिणा मूल चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बल आप धराईआ। सतिगुर सच्चा अलक्ख अभेव, अगम्म अगोचर भेव ना आंयदा। सचखण्ड निवासी करे साची
❋
❋
सेव, साचा हुक्म आप मनांयदा। दाता दानी वड देवी देव, देव आत्मा सर्ब समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि सदा नेहकेव, नेहचल धाम सोभा पांयदा। गुर गुर रूप सूरा सरबंग, निरगुण निरवैर आप अख्वाईआ। शब्द नाद वजाए मृदंग, दो जहाना रिहा सुणाईआ। आपणा दुआरा आपे लँघ, आपे वेखे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे अश्व कसे तंग, शाह अस्वार आप हो जाईआ। भगतन मीता हरि भगवाना, भेव अभेदा आप खुलांयदा। साची रीता विच जहाना, नाम गीता इक्क पढ़ांयदा। इक्क अतीता निगहबाना, दिस किसे ना आंयदा। ठांडा सीता एका बख्शे चरन ध्याना, चरन कँवल आप समझांयदा। सन्तन मेला हरि भगवाना, भावी भय ना कोए वखांयदा। अन्तर आत्म इक्क निशाना, धुर दा बाण लगांयदा। ना कोई तीर ना कमाना, मुखी तिक्खी ना कोए रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द अनादी मारे इक्क निशाना, ब्रह्म ब्रह्मादि खोज खुजांयदा। गुरमुखां रंग रंगांयदा, रंग अमोल अमुल। काया चोली वेख वखांयदा, तोलणहारा साचा तोल। एका अक्खर नाम पढ़ांयदा, निज अक्खर वक्खर आपे बोल। एका रूप अनूप दरसांयदा, काया माटी पंज तत्त फोल। गुरमुख साचे आप जगांयदा, दिवस रैण वसे कोल। घर नाद धुन सुणांयदा, अनहद वजाए ढोल। बजर कपाटी खोल्ह वखांयदा, सुरती शब्दी रिहा मौल। कीता कौल पूर करांयदा, भुल्ल ना जाए उप्पर धौल। धरत धवल आप सुहांयदा, आदि जुगादी रहे अडोल। सच सिँघासण सोभा पांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे आपणी सेवा कर, आपे आप आपणा घोली रिहा घोल। सतिगुर पूरा गहर गम्भीरा, सति पुरख निरँजण आप अख्वांयदा। सचखण्ड दुआरा उच्च मुनारा सच सिँघासण बैठा पीरन पीरा, शाह हकीरा नाउँ धरांयदा। सीस ताज साचा चीरा, पंचम राज जोग कमांयदा। लेखा जाणे अन्त अख़ीरा, आदि आपणी कल वरतांयदा। आपणा चुक्के आपे बीड़ा, दूसर संग ना कोए रखांयदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गुर रूप लोकमात, निरगुण सरगुण मेल मिलांयदा। इक्क इकल्ला वेखे मार झात, घर मन्दिर सोभा पांयदा । बन्द किवाड़ी खोल्हे ताक, दीवा बाती आप जगांयदा। बोध अगाधी भविख्त वाक, शब्द अनादी आप सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी पति आपे राख, ढाकण को पत आप हो जांयदा। भगत मेला साचे घर, घर सुहञ्जणा इक्क सुहांयदा। पारब्रह्म प्रभ मिले वर, नारी कन्त अन्त प्रनांयदा। इक्क खुल्हाए साचा दर, दरगाह साची धाम सुहांयदा। लेखा चुक्के नारी नर, नर नरायण मेल मिलांयदा। आप बंधाए आपणे लड़, एका बन्धन हथ्थ रखांयदा। सन्त साजन मीतड़ा, पारब्रह्म गुर करतार। एका शब्द जणाए मीठड़ा, रस रसक झिरना झिरे अपार। शब्द सुणाए सुहागी गीतड़ा,
❋
❋
पंचम गाईण वारो वार। करे कराए ठंडा सीतड़ा, अग्नी तत्त दए निवार। मीठा करे कौड़ा रीठड़ा, अमृत रस भरे भण्डार। गुरमुख साचा सोभावन्त, हरि सज्जण आप मिलांयदा। आदि जुगादी महिमा अगणत, वेद कतेब सर्ब जस गांयदा। एका मणीआ एका मंत, एका मन्त्र शब्द दृढ़ांयदा। एका आदि एका अन्त, मध एका खेल खिलांयदा। एका बणावणहारा बणत, घड़न भन्नणहार इक्क अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गुर लगाए आपणे अंग, अंगीकार आप हो जांयदा। सिख गुरसिख सिख साख्यात, गुर गुर दरसन पांयदा। गुर गुर मेला पारजात, जात अजाती मेट मिटांयदा। नाता तुटे अन्धेरी रात, साचा चन्द आप वखांयदा। शब्द अगम्मी जणाए गाथ, लिखण पढ़ण विच ना आंयदा। दुरमति मैल देवे काट, पतित पापी आप तरांयदा। जुगां जुगन्तर खोल्हे हाट, हट हटवाणा वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर साहिब देवे वर, गुर गुर जोत मात धर, भगत भगवन्त ल्ए फड़, सन्त लगाए आपणे लड़, गुरमुखां अंदर आपे चढ़, गुरसिख सरन सरनाई जाए पड़, जिस जन आपणी दया कमांयदा। गुरसिख सोया जागया, हरि साचा आप जगांयदा। गुरमुख उपजे मन वैरागया, नर हरि आप उपजांयदा। सन्तन मिले कन्त सुहागया, सच सुहञ्जणी सेज हंढांयदा। भगतन बह बह मारे वाजया, दिवस रैण एका रंग रंगांयदा। गुर गुर फिरे भाजया, चार कुंट दहि दिशा लोआं पुरीआं वेख वखांयदा। सतिगुर पूरे रचया काजया, अनुभव प्रकाश रूप रंग रेख ना कोए जणांयदा। आदि जुगादी ग़रीब निवाजया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी खेल खिलांयदा। सतिगुर पूरा सूरबीर, शहनशाह वडा पातशाहीआ। गुर गुर फड़ाए एका तीर, दो जहाना रिहा चलाईआ। भगतन पैंडा देवे चीर, पान्धी आपणा पन्ध मुकाईआ। सन्तन अमृत बख्शे ठांडा सीर, निझर झिरना आप झिराईआ। गुरमुखां कढ्ढे हउमे पीड़, बिरहों रोग रहिण ना पाईआ। गुरसिखां लक्ख चुरासी कट्टे जंजीर, राए धर्म ना दए सजाईआ। जुगा जुगन्तर घत्तदा रिहा वहीर, आउँदा जांदा दिस ना आईआ। लेखा जाणे शाह फकीर, दस्तगीर वेखे थाउँ थाँईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर साची कार, करे कराए करनेहार, करता कादर बेऐब परवरदिगार, नूरी जल्वा नूर इलाहीआ। सतिगुर सच्चा सर्ब गुण दाता, गुणवन्ता गुण निधानया। गुर गुर बणे पिता माता, पूत सपूता वेखे श्री भगवानया। भगतां देवे साची दाता, वस्त अमोलक इक्क वखानया। सन्तन बन्न्हे एका नाता, ना कोई तोड़न तोड़ तुड़ानया। गुरमुखां सुणाए आपणी गाथा, बोध अगाध शब्द नाद तरानया। गुरसिखां लहिणा देणा चुकाए तीर्थ अठ साठा, चरन कँवल धूढ़ बख्शे सच अशनानया। पन्ध मुकाए चौदां हाटा, चौदां लोकां वेखणहारा उच्च निशानया, आपे सोया साची खाटा। जोती जोत सरूप हरि, आप
❋
❋
आपणी किरपा कर, आपे होए बीना दानया। बीना दाना सतिगुर साहिब सुल्तान, इक्क इकल्ला खेल खिलांयदा। लोकां तीनां देवे दान, वड प्रधान भेव ना आंयदा। भगवन मेला गोपी काहन, सन्तन सुरती सीता राम प्रनांयदा। गुरमुखां वसाए नगर ग्राम, गुरसिखां खेड़ा आप सुहांयदा। जुगा जुगन्तर करे खेल श्री भगवान, सति सतिवादी आपणी धार चलांयदा। ब्रह्म ब्रह्मादी हो त्यार, आदि जुगादी कल वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम एका रंग रंगांयदा। एका धार सतिगुर, दूजी गुर गुर विच समाईआ। तीजे भगत चढ़ाए आपणे घोड़, चौथे सन्त वज्जे वधाईआ। पंचम गुरमुखां आपे जाए बौहड़, छेवें गुरसिख आपे ल्ए तराईआ। सत्तवें सति सतिवादी जुगां जुगां दी लग्गी बुझाए औड़, अमृत मेघ आप बरसाईआ। लक्ख चुरासी रीठा कराए मिट्ठा कौड़, पत डाल्ही फोल फुलाईआ। दो जहानां लाए एका पौड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर सतिगुर गुरू गुरदेव, भगत भगवान सन्त कन्त लाए एका सेव, गुरमुख गुरसिख करे जणाईआ। सतिगुर पूरा उठया, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। तेरा वकारा फड़ फड़ कुठया, त्रैगुण मारनहारा मार। जूठा झूठा धन जाए लुट्टया, ना कोई रहे हट्ट बाज़ार। शाह सुल्तान हथ्थ फड़ाए ख़ाली ठूठया, घर घर मंगण भिक्ख भिखार। सतिगुर सूरा एका रुठया, कोई ना पावे किसे सार। जगत जीव दिन दिहाढ़े जाए लुट्टया, कलिजुग मारे अन्तिम मार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर साहिब होए त्यार। सतिगुर साचा गुण निधाना, आपणी करवट आप बदलांयदा। जुगां जुगन्तर खेले खेल महाना, सतिजुग त्रेता द्वापर पन्ध चुकांयदा। कलिजुग अन्तिम वेखे कूड़ प्रधाना, चारों कुंट अन्धेरा छांयदा। सच सुच्च ना कोए निशाना, गुर पीर ना कोए मनांयदा। सतिगुर भुल्लया जीव नादाना, ब्रह्म पारब्रह्म ना कोए समझांयदा। माया ममता बध्धा गाना, आसा तृष्ना सगन मनांयदा। हउमे हंगता बणया जगत मकाना, कंचन गढ़्ह ना कोए वड्यांअदा। एका मिले ना नाम श्री भगवाना, रसना जिह्वा सर्ब हलांयदा। पढ़ पढ़ थक्के वेद पुराणा, शास्त्र सिमरत भेव ना आंयदा। गीता अठारां अध्याए कर ज्ञाना, अठ्ठ दस पन्ध ना कोए मुकांयदा। अञ्जील कुरान सुणायण तराना, बीस तीस बतीस सर्ब अल्हांयदा। नूर इलाही ना मिल्या इक्क निशाना, जल्वा जलाल ना कोए रखांयदा। पढ़ पढ़ बाणी बाण लाण पंज शैताना, धायल कर ना कोए वखांयदा। अठसठ तीर्थ कर अशनाना, दुरमति मैल ना कोए धवांयदा। पूजा कर कर थक्के सीता रामा, राम इष्ट ना नज़री आंयदा। पा पा रास मंडल थक्के कृष्ना कान्हा, नाम बंसरी ना कोए वजांयदा। उच्ची कूक सुणायण बांगां, सच महिराब एका हुजरे सयदा नबी ना कोए करांयदा। पीर फ़कीर पढ़न कलामां, इलाही कलाम ना कोए सुणांयदा। छत्ती राग गायण गाणा, धुन नाद ना कोए वजांयदा। रूप नज़र ना आए हरि भगवाना,
❋
❋
हरि की पौड़ी चढ़ चढ़ जीव जंत सभ तारीआं लांयदा। मनमुख जीव होया अञ्याणा, कलिजुग कूड़ा कप्पड़ तन सुहांयदा। माया ममता मन लोभाना, काम क्रोध लोभ मोह हँकार साचा मेला मेल मिलांयदा। अंगीकार करे पंज शैताना, पंचम शब्द ना कोए सुणांयदा। लाड़ी मौत बद्धा गानां, सतिगुर पूरा नज़र ना आंयदा। चार कुंट दहि दिशा नौं खण्ड पृथ्मी सत्त दीप होए वैराना, कलिजुग आपणा डौरू वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर वेस धर, लोकमात फेरी पांयदा। लोकमात हरि जुग जुग आए, जुगा जुगन्तर सेव कमाईआ। भगत भगवन्त ल्ए तराय, भावी भगत नेड़ ना आईआ। सन्त साजण ल्ए मिलाए, सतिगुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। गुरमुख गुर गुर ल्ए उठाए, गुर शब्दी शब्द सुणाईआ। गुरसिख साचे मार्ग आपे पाए, पिछला पैंडा दए मुकाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल रचाए, निरगुण निरवैर आपणी कल धराईआ। जूनी रहित रूप प्रगटाए, पुरख अकाल नज़र ना आईआ। करता करनी किरत कमाए, जोती जोत करे रुशनाईआ। निहकलंका नाउँ धराए, शब्द डंका इक्क वजाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां दए हलाए, ब्रह्मा विष्न शिव करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इंद रहिण ना पाईआ। एका खण्डा हथ्थ चमकाए, ब्रह्मण्डां देवणहार सजाए, लक्ख चुरासी डेरा ढाहीआ। जेरज अंडां फोल फुलाए, उत्भुज सेत्ज वेखे थाउँ थाएं, जंगल जूह ऊजाड़ पहाड़ डूँग्घी कंदर समुंद सागर फोल फुलाईआ। कलिजुग अन्तिम पंज तत्त काया वेखे मन्दिर, हट वणजारा फेरी पाईआ। कूड़ी क़िया तोड़े जंदर, नाम हथौड़ा एका लाईआ। सृष्ट सबाई करे खण्डर, खण्ड खण्ड आपणी वण्ड वण्डाईआ। गुरसिखां मेल मिलाए अंदरे अंदर, सुरत शब्द कर कुड़माईआ। मनूआ मन ना भवे बन्दर, दहि दिशां ना उठ उठ धाईआ। पाए डोरी डूँग्घी कंदर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। उच्चे टिल्ले लाहे ग़ोरख मछन्दर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख साचे ल्ए तराईआ। गुरमुख साचा तारया, तारनहार निरँकार। गुर गुर पैज मात सुआरया, भवजल करे पार। माणस जन्म ना आए हारया, जिस पाया धुर दरबार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सच्चे ल्ए उभार। गुरमुख सज्जण सर्ब गुणवन्त, सतिगुर पूरा आप बणांयदा। नारी नर एका रंग चढ़ाए बसन्त, नारी पुरष वण्ड ना कोए वण्डांयदा। सतिगुर दुआरे एका संगत, दूजा रूप ना कोई वखांयदा। एका भिख्या मंगे मंगत, नाम भिच्छया झोली पांयदा। लेखा जाणे जिउँ गुर नानक अंगद, अंगीकार आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे वेख वखांयदा। गुरमुखां दु:ख निवार, दु:ख सुख विच समाईआ। किरपा कर आप करतार, कूड़ी क़िया दए उठाईआ। सफा उठे मलेछ विच संसार, माया ममता रहिण ना पाईआ। गणपति गणेश ना कोई अधार, ब्रह्मा विष्न शिव कोए ना सीस झुकाईआ।
❋
❋
दर खोल्हे इक्क निरँकार, चार वरनां करे पढ़ाईआ। ऊँचां नीचां इक्क घर बार, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाईआ। पुरख अकाल करे प्यार, सृष्ट सबाई पिता माईआ। गुरसिख सज्जण सोहन सच दरबार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जन भगतां देवे साचा वर, जगत दलिद्र देवे कट्ट, दूई द्वैती मेटे फट्ट, रती रत आप रंगाईआ। रती रत रंग चाढ़े गूढ़, उतर कदे ना जाया। चतर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाया। हरिजन बख्शे एका धूढ़, चरन चरनोदक तिलक लगाया। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, सच समग्री, इक्क इक्क वखाया। आसा मनसा करे पूर, जो जन सरनाई आया। मनमुखां तों वसे दूर, मुख आपणा पड़दा पाया। गुरमुखां अग्गे हाज़र हज़ूर, जुग जुग रूप अनूप वटाया। सर्बकला आपे भरपूर, समरथ पुरख आपणा नाउँ धराया। जगत विकारा करे चूर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख आपणी सेज सुहाया। गुरसिख सेज सुहावनी रंगीला पलँघ, लुहार तरखान ना कोई बणाईआ। पारब्रह्म प्रभ चाढ़े आपणा रंग, रंगणहार एका माहीआ। उप्पर बैठ सूरा सरबंग, आपणी सेजा आप सुहाईआ। शब्द अगम्मी इक्क मृदंग, निरगुण आपणा आप वजाईआ। गुरमुखां कोलों मंगे मंग, सच प्रीती वड वड्याईआ। हो निधड़क दस्म दुआरी लँघ, अद्धविचकार ना कोई लटकाईआ। त्रैगुण माया ना मारे डंग, पंज चोर ना करन लड़ाईआ। सुखमन नाड़ी ना अन्धेरा अन्ध, ईड़ा पिंगल ना मुख भवाईआ। सतिगुर पूरा गुरसिख तेरा आप मुकाए पन्ध, आउणा जाणा लेखे लाईआ। मदिरा मास तजाया रसना गंद, घर मेला सहिज सुभाईआ। जोत निरँजण चाढ़े चन्द, सूरज चन्न मुख शर्माईआ। अठ्ठे पहर परमानंद, निज रस आपणा आप वखाईआ। ख़ुशी कराए बन्द बन्द, बन्दीख़ाना तोड़ साचे घोड़ ल्ए चढ़ाईआ। रसना गायण बत्ती दन्द, जिह्वा रसना रस ध्याईआ। आपे ढाहे भरमां कंध, दूई द्वैती रहिण ना पाईआ। जिस जन गाया सोहँ सुहागी छन्द, जन्म मरन विच ना आईआ। तख्त सुल्तान श्री भगवान हो मेहरवान आप सुहाए आपणा पख, आसण सिँघासण खेल तमाशण पृथ्मी आकाशन सोभा पाईआ। गुरमुखां कट्टे भुक्ख नंग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत जन्म जुग धराए, कलिजुग अन्तिम ल्ए मिलाईआ।
१७ भाद्रों २०१७ बिक्रमी सूबेदार राम सिँघ दे गृह गवाल टोली मकान नं० ३८६ फिरोज़पुर छाउँणी
सो पुरख निरँजण गुण निधान, हरि वड वड्डी वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण वाली दो जहान, अगम्म अगम्मड़ा खेल कराईआ। एकँकारा रखाए सच निशान, दर घर साचे आप झुलाईआ। आदि निरँजण नूर महान, जोती जोत डगमगाईआ।
❋
❋
अबिनाशी करता आप सुहाए सच मकान, सचखण्ड दुआरा सोभा पाईआ। श्री भगवान वड दाना दानी दान, देवणहार इक्क अख्वाईआ। पारब्रह्म सुणे सुणाए धुर फ़रमाण, हुक्मी हुक्म आप जणाईआ। करे खेल होए निगहबान, निरवैर आपणा बल आप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त इक्क वड्याईआ। सो पुरख निरँजण शाह सुल्ताना, तख्त ताज आप सुहांयदा। सचखण्ड दुआर वसे सच मकाना, दरगाह साची आसण लांयदा। रूप रंग ना रेख कोई वखाना, अनुभव प्रकाश आप करांयदा। हुक्मी हुक्म सुणाए सच तराना, धुर तराना आप जणांयदा। एका राग एका गाणा, राग अनादी आप वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा इक्क उपांयदा। दर घर साचा आप उपाया, आपे आपणा आसण लाईआ। इक्क इकल्ला खेल खलाया, खेलणहार दिस ना आईआ। निरगुण आपणा नाउँ धराया, ना मरे ना जाईआ। थिर दरबार आप खुल्हाया, महल्ल अटल अचल्ल सोभा पाईआ। कमलापाती दीपक इक्क रिहा जगाया, तेल बाती ना कोई रखाईआ। साची हाटी इक्क खुल्हाया, वस्त अमोलक इक्क वरताईआ। सर्बकला समरथ आप अख्वाया, अकल कल हरि रघराईआ। आपणी खाणी आपणा भण्डारा आप वखाया, आपे मन्दिर रिहा सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि मन्दिर डेरा लाईआ। हरि मन्दिर हरि सुहावना, पारब्रह्म बेअन्त। आपणी कीमत करता आपे पावना आदि जुगादि महिमा अगणत। आपणा थान आप सुहावना, आपे होए सोभावन्त। आपणा रूप आप प्रगटावना, आपे खेले खेल नारी कन्त। आपे साची सेज हंढावना, आपे चाढ़े रंग बसन्त। आपे सगला संग निभावना, आपे लेखा जाणे आदि अन्त। आपे जुग जुग रूप धरावना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क वसाए साचा घर, दर घर साचा इक्क सुहंत। दर घर साचा हरि सुहांयदा, सोभावन्त गहर गम्भीर। सति पुरख सति सतिवादी आपणा आसण लांयदा, आदि जुगादी ठांडा सीर। त्तत्व तत्त ना कोई वखांयदा, ना कोई बस्त्र पहने चीर। निरगुण जोत इक्क जगांयदा, चोटी चढ़या इक्क अख़ीर। शब्द नाद धुन अल्हांयदा तुरीआ राग सुणाए पीरन पीर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा आपे खोल्ह, पुरख अगम्मा आपे बोल, आदि जुगादि ना जाए डोल, अडुल आपणा नाउँ धरांयदा। सचखण्ड दुआरा खोल्हया, कर किरपा गुण निधान। निरगुण अंदर वड़ वड़ बोलया, जोद्धा सूरबीर बली बलवान। आपे बणया साचा तोलया, तोलणहार दो जहान। आपे बणे सच विचोलया, निरगुण निरगुण हो प्रधान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, आप सुहाए हरि हरि कन्त, दूसर अवर ना कोई जणाईआ। सचखण्ड दुआर सुहांयदा, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाह। निरगुण आपणा आसण लांयदा, दीपक जोती
❋
❋
जोत जगा। नूरो नूर डगमगांयदा, निरवैर खेल रिहा खिला। अकाल मूर्त आप प्रगटांयदा, रूप रेख ना रिहा जणा। साचे तख्त चरन टिकांयदा, शाहो भूप बणे सच्चा पातशाह। सति पुरख निरँजण साची कार कमांयदा, अलक्ख अगोचर अगम्म अथाह। सच निशाना आप झुलांयदा, अगम्म अगम्मड़ा आपणे हथ्थ टिका। आपणी वण्डण आप वण्डांयदा, आपे करे सच न्याँ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाह। बेपरवाह हरि निरँकारा, निरवैर आपणा खेल खिलांयदा। साचे तख्त बैठा सच्ची सरकारा, तख्त ताज आप सुहांयदा। रचया काज परवरदिगारा, नूर अलाही नूर समांयदा। मुकामे हक हक करे प्यारा, लाशरीक खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर साचा आप वड्यांअदा। थिर घर वडा वड वडियाए, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। सो पुरख निरँजण आसण लाए, हरि पुरख निरँजण सोभा पाईआ। एकँकारा वेख वखाए, आदि निरँजण करे रुशनाईआ। श्री भगवाना पर्दा लाहे, अबिनाशी करता दया कमाईआ। पारब्रह्म प्रभ पए सरनाए, आपणा सीस जगदीस आप झुकाईआ। रूप रंग ना कोई वखाए, रेख भेख ना कोई वटाईआ। सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाए, छप्पर छन्न ना कोई बणाईआ। दीवा बाती इक्क जगाए, कन्त कन्तूल डगमगाईआ। साची हाटी इक्क खुल्हाए, वणज वणजारा भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला एकँकारा, करे खेल अगम्म अपारा, निरगुण निरवैर उपजाए साची धारा, धार धार विच समाईआ। आपणी धार समालीअन, पारब्रह्म बेअन्त। आपे खेले खेल नरायण, श्री भगवान साहिब गुणवन्त। आपे जोत जगाए इक्क अकालीअन, अबिनाशी करता महिमा अगणत। आपणा दीप प्रगटाए इक्क ज्वालीअन, आदि निरँजण साचा कन्त। आपे साचा धाम सुहालीअन, एका एकँकारा आदि अन्त। आपे लेखा जाणे दो जहानीअन, हरि पुरख निरँजण सर्ब गुणवन्त। आपे दरगाह साची धाम सुहालीअन, सो पुरख निरँजण आदि अन्त। सति पुरख निरँजण आपणी आप करे प्रितपालीअन, आपे करे आपणी मंत। सो पुरख निरँजण दर सुहावना, दीना नाथ वड्डी वड्याईआ। सचखण्ड दुआरा सोभा पावना, सो पुरख निरँजण जोत जगाईआ। थिर घर साचा एका रंग रंगावना, हरि पुरख निरँजण सेव कमाईआ। एकँकारा नाद अनादी इक्क वजावना, तुरीआ राग आप सुणाईआ। आदि निरँजण डगमगावना, सूरज चन्न ना कोई चढ़ाईआ। अबिनाशी करता रूप वटावना, निरभउ आपणा नाउँ धराईआ। श्री भगवान संग निभावना, ना मरे ना जाईआ। पारब्रह्म प्रभ आपणा खेल खिलावना, मात पित ना कोई भैण भाईआ। इक्क इकल्ला वसे सच महल्ला उच्च अटला आप सुहावना, आपे बैठा सेज विछाईआ। शाह पातशाह बेपरवाह आप अख्वावना, शहनशाह करे सच्ची पातशाहीआ। निरगुण रूप मलाह आप बणावना, सति पुरख सहिज सुखदाईआ। आपणी
❋
❋
दिशा आपणी कूट वेख वखावना, चार कुंट ना वण्ड वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआर सुहञ्जणा, जोत जगाए आदि निरँजणा, आदि पुरख वड्डी वड्याईआ। आदि पुरख नाद अनाद, एका रंग समांयदा। खेले खेल आदि जुगादि, जुग जुग वेस धरांयदा। लेखा जाणे ब्रह्म ब्रह्मादि, पारब्रह्म आपणा सीस सुहांयदा। शब्द जणाई बोध अगाध, थिर घर साचे आपे गांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा आप वड्यांअदा। सचखण्ड दुआरा खेल अपारा, परम पुरख आप कराईआ। निरगुण दीआ कर उज्यारा, कमलापाती जोत जगाईआ। रवि ससि ना कोई सतारा, मंडल मंडप ना कोई रुशनाईआ। गगन गगनंतर ना कोई अखाड़ा, लोआं पुरीआं रचन रचाईआ। विष्नूं सेज ना सांगोपांग कोई हुलार, सहँसर मुख बाशक रसना कोई ना गाईआ। ब्रह्म ब्रह्म ना करे पसारा, चार वेद ना कोई पढ़ाईआ। शंकर हथ्थ त्रशूल ना फड़े कटारा, बाशक तशका ना गल लटकाईआ। करोड़ तेतीसा ना कोई अखाड़ा, सुरपति राजा इंद ना सोभा पाईआ। गण गंधर्ब ना गाए वारा, किन्नर यच्छप ना नाच नचाईआ। ज़िमी अस्मान ना कोई अधारा, धरत धवल ना कोए उपाईआ। जल बिम्ब ना कोए अधारा, समुंद सागर ना कोए वखाईआ। त्रैगुण माया ना कोए भण्डारा, लोकमात ना कोए वरताईआ। पंज तत्त ना कोई उज्यारा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश जोड़ ना कोई जुड़ाईआ। ना कोई मात पुत सुत दुलारा, भैण भाई साक सैण ना कोई अख्वाईआ। ना कोई शाह सुल्तान दिसे दारा, राज राजान ना कोई बणाईआ। सीस ताज ना कोई दस्तारा, हुक्मी हुक्म ना कोई वरताईआ। गुर पीर ना कोई अवतारा, कंचन गढ़्ह ना कोई वखाईआ। रसना जिह्वा ना कोई हुलारा, बत्ती दन्द ना कोई हिलाईआ। मन मति बुध ना कोई दुआरा, निरगुण वण्ड ना कोई वण्डाईआ। लक्ख चुरासी ना कोए पसारा, उत्भुज सेत्ज जेरज अंड ना रूप प्रगटाईआ। चार खाणी ना कोए हुलारा, छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना कोए अख्वाईआ। चार बाणी ना कोए जैकारा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी उच्ची कूक ना कोए सुणाईआ। चार जुग ना कोए अखाड़ा, शस्त्र बस्त्र ना कोए सुहाईआ। तीर तलवार तुफ़ंग ना रक्खे कोए तिक्खी धारा, चण्ड प्रचण्ड ना कोए चमकाईआ। चतुर्भुज ना कोए निराकारा, आदि शक्ति ना रूप वटाईआ। अष्टभुज ना करे पुकारा, सिँघ अस्वार ना कोए बणाईआ। राम कृष्न ना कोई अवतारा, जनक सपुत्री ना कोए विआहीआ। सख़ीआ मंगलचार ना कोए संसारा, मुकंद मनोहर रूप ना कोइ वटाईआ। ईसा मूसा ना कोए हुलारा, काला सूसा ना कोए रंगाईआ। नानक गोबिन्द ना करे कोए पुकारा, पुरख अकाल कूक कूक ना कोए सुणाईआ। आदि जुगादी इक्क इकल्ला एकँकारा, सचखण्ड दुआरे बैठा सोभा पाईआ। आपे पाए आपणी सारा, दूजा संग ना कोए वखाईआ। तीजा खोले्ह ना कोए किवाड़ा, चौथे
❋
❋
पद ना कोए बहाईआ। पंचम मिले ना मीत मुरारा, छेवें घर ना दए सलाहीआ। सत्तवें सति सतिवादी ना करे कोए पुकारा, अठ तत्त ना रंग रंगाईआ। नौं दर ना होए ख्वारा, लक्ख चुरासी जीव वासना ना विच भराईआ। आत्म अन्तर ना करे कोई विचारा, ब्रह्म रूप ना कोई प्रगटाईआ। अनहद शब्द ना कोए धुन्कारा, धुन आत्मक ना कोए सुणाईआ। अमृत जाम ना ठंडा ठारा, निझर झिरना ना कोए झिराईआ। सुख़मन टेढी ना दिसे गारा, ईड़ा पिंगल ना बैठा ताड़ी लाईआ। मेरू डण्ड ना करे पुकारा, हड्ड मास नाड़ी रत ना कोई मेला मेल मिलाईआ । बूंद रक्त ना कोए आधारा, नारी कन्त ना संग रखाईआ। पिता पूत ना कोए प्यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी इक्क इकल्ला आपे वसे सच महल्ला, सचखण्ड दुआरे जोत जगाईआ। जोत उजाला हरि गोपाला, गोबिन्द आपणा नाउँ धरांयदा। दीना नाथ दीन दयाला, आपणा खेल करे निराला, निरगुण धारा आप चलांयदा। आपे पत आपे डाल्हा, आप फुल फुलवाड़ी वेखे दो जहाना, दो जहानां वाली आप अख्वांयदा। आपे वसे सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, आपे शाह आपे कंगाला, शाह पातशाह आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा भेव खुलांयदा। सचखण्ड दुआरा भेव खुलाउणा, पुरख अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार कराईआ। सति सतिवादी आपणा रंग आप रंगाउणा, रंग रंगीला एका माहीआ। चारों कुंट बन्द कराउणा, उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण दिशा ना कोए गणाईआ। चार दीवार ना कोए बणाउणा, उप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। दीवा बाती ना कोए टिकाउणा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। इक्क इकांती आपणा आसण लाउणा, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ । तख्त ताज प्रभ आप सुहाउणा, आपणी बणत आप बणाईआ। साचा घाड़न घड़ आप आपणा वेख वखाउणा, नेत्र लोचण नैण ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी वण्डण आप वण्डाईआ। साचे तख्त बैठ भगवान, आपणी वण्ड वण्डांयदा। सुते प्रकाश जोत महान, नूर नुराना डगमगांयदा। सति पुरख निरँजण वेखे मार ध्यान, आपणी रचना आप रचांयदा। आपणा रंग रूप महान, मेहरवान आप वटांयदा। लाल गुलाला खेले कर ध्यान, कंचन आपणा मेल मिलांयदा। सूहा रंग करे प्रधान, चिट्टी धार धार बनांयदा। पीला रंग इक्क निशान, नीली धारों धार करांयदा। काला अकल कला भगवान, निरगुण आपणी खेल खिलांयदा। सत्तां मेला सच जहान, दरगाह साची आप सुहांयदा। सत्त रंग निशाना गुण निधान, सचखण्ड दुआरे आप झुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तख्त आसण सोभा पांयदा। भूपन भूप वड वड राजा, पारब्रह्म इक्क अख्वांयदा। सति सरूप रचया काजा, लेखा लेख ना कोए लिखांयदा। शब्द अगम्मी मारे वाजा, दर दरबान आप अख्वांयदा। आपे आपणा साजण साजा, आपे
❋
❋
हुक्म चलांयदा। आपे अंदर बाहर फिरे भाजा, गुप्त ज़ाहर खेल खिलांयदा। आपे शाह आपे नवाबा, आपे रइयत रूप वटांयदा। आपे अश्व आपे आसण आपे चरन टिकाए विच रकाबा, शाहअस्वार आपणा नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप सुणांयदा। साचा हुक्म हरि करतार, आपणा आप सुणाईआ। पंचम मुख ताज करना त्यार, दरगाह साची घाड़त आप घड़ाईआ। चारे मुख चार दीवार, चारों कुंट बन्द कराईआ। पंजवां मुख आप करतार, निरगुण आपणा ल्ए खुल्हाईआ। तख्त निवासी बण सिक्दार, सो पुरख निरँजण करे सच सच्ची शहनशाहीआ। चारों कुंट दए हुलार, चारे मुख मुख सालाहीआ। चारे अंदर कर प्यार, साचा मन्दिर वेख वखाईआ। सो पुरख निरँजण खेल न्यार, आपणी कल आप वरताईआ। आपणी वण्ड वण्डे अपर अपार, वण्डणहारा दिस ना आईआ। निराकार रूप करे साकार, निरगुण सरगुण आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप खलाईआ। खेल खलाए हरि भगवन्त, आपणा रूप आप प्रगटांयदा। आपणी महिमा जाणे आदि अन्त, दूसर भेव कोए ना पांयदा। दरगाह साची धाम सुहंता इक्क बसन्त, सोभावन्त चरन टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम मुख आप सालांहयदा। पंचम मुख बणत बणाए, सतिगुर पूरा बेपरवाहया। चारे मुख आप लगाए, चारे बाणी राग अल्हाया। चारे वेदां दए लिखाए, ब्रह्म पारब्रह्म पढ़ाया। चारे जुग वण्ड वण्डाए, चार वरन रहे सरनाया। चार यारी मूल चुकाए, लेखा मात रहे ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम मुख ताज आप बणाया। पंचम मुख घड़या घाड़, पुरख अबिनाशी सेव कमांयदा। साचे तख्त सोहे साचा लाड़, दरगाह साची सोभा पांयदा। सेवक सेवा करे आप करतार, दर दरवेश दरबान अख्वांयदा। भूप शाह बणे नरेश, निरवैर आपणा नाउँ रखांयदा। मुच्छ दाढ़ी ना दिसे केस, सीस जगदीस ना मूंड मुंडांयदा। इक्क इकल्लड़ा करे अवल्लड़ा वेस, वेस अनेका रूप प्रगटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरगाह साची धाम सुहांयदा। पंचम मुख कर त्यार, हरि सतिगुर हथ्थ उठांयदा। सचखण्ड दुआरा खोल्ह किवाड़, आपणे अंदर आपे आंयदा। आपे तख्त बैठ सच्ची सरकार, आप आपणा हुक्म चलांयदा। आपे दोए जोड़ करे निमस्कार, निउँ निउँ आपणा सीस झुकांयदा। आपे आपणी पैज ल्ए संवार, साचा मुक्ट सीस टिकांयदा। खड़ग खण्डा ना कोए कटार, तीर कमान ना हथ्थ उठांयदा। जोद्धा सूरबीर ना कोए नाल बलकार, सगला संग ना कोए रखांयदा। इक्क इकल्ला कर पसार, सचखण्ड दुआरे वेख वखांयदा। सोहे ताज सच्ची सरकार, निरगुण साचा आप सुहांयदा। पंचम मुख अपर अपार, सो पुरख निरँजण आप प्रगटांयदा। हुक्मी हुक्म करे वरतार, धुर फ़रमाणा आप सुणांयदा। विश्व रूप
❋
❋
कर त्यार, विष्न जोत आप जगांयदा। आपे कँवला अमृत भर भण्डार, फुल नाभी आप खुलांयदा। आपे अंदरों आए बाहर, आपे भवरा गूंज गुंजांयदा। आपे पारब्रह्म ब्रह्म हो त्यार, ईश जीव आपणी वण्ड वण्डांयदा। आपे परमात्म आत्म खेल न्यार, लोकमात वेख वखांयदा। आपे शंकर सुन्न अगम्मी धूंआँधार, आपणा इष्ट आप जणांयदा। आपे तिन्नां मेला करे करतार, आपे आपणा मुख छुपांयदा। आपे बण भण्डारी भण्डार, साची वस्त आप उपांयदा। त्रैगुण माया कर प्यार, विष्न ब्रह्मा शिव झोली पांयदा। लक्ख चुरासी तन शंगार, काया गढ़्ह आप बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका तख्त ताज सुहांयदा। तख्त ताज सुहांयदा, हरि सतिगुर दीन दयाल। दरगाह साची सोभा पांयदा, निरगुण जोत पुरख अकाल। आपणा बल आप वखांयदा, आदि जुगादि करे प्रितपाल। आपणे सीस आप सुहांयदा, जगदीश चले अवल्लड़ी चाल। साचा ताज आप टिकांयदा, पारब्रह्म प्रभ घालण घाल। काल महांकाल दर दुरकांयदा, बैठ सचखण्ड सच्ची धर्मसाल। आपणा नाउँ आप धरांयदा, नाउँ निरँकारा हक हलाल। इक्क जैकारा बोल सुणांयदा, सो पुरख निरँजण हो उज्यार। पहला मुखड़ा आपणा आप खुल्हांयदा, इक्क ललकारा देवे मार। ब्रह्म रूप अनूप प्रगटांयदा, आपे बणे सच दलाल। ब्रह्मा विष्न मेल मिलांयदा, शंकर उठाए साचा लाल। तिन्नां आपणा रूप जणांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सीस ताज धर, दरगाह साची आप सुहांयदा। ब्रह्मे विष्न शिव हरि दरस दखाया, पंचम ताज सीस हरि रक्ख। निरगुण आपणा रूप प्रगटाया, थिर घर साचे हो प्रतक्ख। अनुभव आपणा प्रकाश जणाया, आप आपणा कर कर वक्ख। स्वै शक्ती आप प्रगटाया, आदि शक्ति अलक्खणा अलक्ख। चतुर्भुज रूप वटाया, आपणा मार्ग आपे दस्स। आपणा गोझ खुल्हाया, तीर निराला मारे कस। विष्न निउँ निउँ सीस झुकाया, मानणहारा एका रस। ब्रह्मा नेत्र नीर वहाया, तेरा विछोड़ा अन्धेरी रैण मस। शंकर खुल्हड़े केस वखाया, तेरा दर ना मिले नस्स नस्स। तूं दाता बेपरवाहया, हउँ सेवक तेरे चरन रहे झस्स। साची भिच्छया झोली पाया, साडी पूरी कर आस। दर भिखारी बणके मंगण आया, सतिगुर पूरे शाहो शाबास। तेरी मंडल रास वेख वखाया, ना कोई पृथ्मी ना कोई आकाश। सूरज चन्न ना कोई चढ़ाया, ना कोई जंगल ना कोई प्रभास। इक्क इकल्ला डेरा लाया, सचखण्ड दुआरे खेल तमाश। तेरे सीस ताज सुहाया, आदि जुगादि ना होए विनास। एका तेरा दरसन पाया, दूजी वस्त ना कोई पास। रुत रुतड़ी ना कोई वखाया, घड़ी पल बरस ना मास। दिवस रैण वण्ड वण्डाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ सेवक चाकर दासी दास। सतिगुर पूरा दया कमांयदा, ब्रह्मा विष्न शिव करे प्यार। एका एक हुक्मी हुक्म सुणांयदा, हरि भाणा वरते विच संसार।
❋
❋
त्रैगुण तेरी झोली पांयदा, रजो तमो सतो कर शंगार। लक्ख चुरासी भाण्डे आप घड़ांयदा, पंज तत्त वस्तू देवे डार। पंज दस एका रंग रंगांयदा, पंज पंज करे जैकार। पंज तिन्न मेला मेल मिलांयदा, मन मति बुध दए अधार। नौं दुआरे खोल्ह खुलांयदा, आसा तृष्ना भरे भण्डार। काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाल रलांयदा, झूठ जूठ कर पसार। माया ममता झोली पांयदा, हउमे हंगता गढ़्ह हँकार। भुक्खा नंगा आप फिरांयदा, मन मनुआ कर ख्वार। घर घर विच आप सुहांयदा, बाढी बण सच्ची सरकार। साचे तख्त आसण लांयदा, निरगुण जोत कर उज्यार। ब्रह्म आपणा रूप प्रगटांयदा, ब्रह्मे तेरी पावे सार। विष्नूं घर घर रिज़क पुचांयदा, देवणहार आप करतार। शंकर जो घड़या भन्न वखांयदा, मारनहारा डाहडी मार। तिन्नां विचोला खेल खिलांयदा, बोले शब्द नाम जैकार। धुर दा तोला आप हो जांयदा, साचा कंडा कर त्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वरते सच वरतार। सतिगुर भाणा हरि समझांयदा, कर किरपा गुण निधान। विष्नूं तेरी सेवा लांयदा, लोकमात कर प्रधान। ब्रह्मे तेरी वण्ड वण्डांयदा, ब्रह्म रूप श्री भगवान। शंकर हथ्थ त्रशूल रखांयदा, अठ्ठे पहर निगाहबान। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग तेरी झोली पांयदा, एका चौकड़ा जगत निशान। गुर पीर अवतार तेरी गोद बहांयदा, लै के आवण धुर फ़रमाण। साचे सन्ता कन्त मिलांयदा, इक्क इकल्ला नौजवान। भगतां भगती इक्क दृढ़ांयदा, आत्म भिच्छया देवे दान। गुरमुख साचे आप जगांयदा, आलस निन्दरा नाता तोड़ जगत जहान। गुरसिख सज्जण वेख वखांयदा, निरगुण सरगुण हो प्रधान। जुग जुग आपणा रूप धरांयदा, करे खेल वाली दो जहान। नौं नौं चार गेड़ा आपणे हथ्थ रखांयदा, चार वेद ना करन पछाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका देवे धुर फ़रमाण। धुर फ़रमाणा हरि जणांयदा, पुरख अबिनाशी बोल जैकार। विष्न तेरा बंस सुहांयदा, बंस बंसा कर त्यार। ब्रह्मा तेरी ब्रह्म बिन्द उपजांयदा, नादी सुत कर शंगार। शंकर तेरा बल वखांयदा, बल धारे आप करतार। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग खेल खिलांयदा, लेखा जाणे त्रिताली लक्ख बीस हज़ार। बावन रूप आप प्रगटांयदा, लोकमात ल्ए अवतार। राम रामा आप अख्वांयदा, दुष्ट हँकारी करे ख्वार। कान्हा कृष्ना कंसा केसा पकड़ आप गिरांयदा, नाता तोड़ जीव गंवार। ईसा मूसा डंक वजांयदा, बीस बीसा कूक करे पुकार। नानक निरगुण मेल मिलांयदा, निरगुण इष्ट पुरख अकाल। गोबिन्द सूरा सूरबीर नाउँ धरांयदा, जगत जहाना बण दलाल। कलिजुग वेला अन्तिम आंयदा, सृष्ट सबाई खाए काल। चार कुंट अन्धेरा छांयदा, ना कोई करे प्रितपाल। नारी नार विभचार कमांयदा, सन्त कन्त ना कोई प्यार। आत्म सेजा ना कोई हंढांयदा, घर घर काम क्रोध वड़या चण्डाल। जोती दीपक ना कोई जगांयदा, काया सेजा वसे धर्मसाल। घर शब्द ना
❋
❋
कोई अल्हांयदा, गीत गोबिन्द ना गाए सुख़ाल। अमृत जाम ना कोई प्यांअदा, अठसठ तीर्थ रहे नुहाल। काया माटी पोच ना कोई पुचांयदा, चिकड़ भरया जीव जहान। साध सन्त ना कोई बचांयदा, झूठी रसना करन ज्ञान। आत्म राम ना कोई दिसांयदा, बिरहों मारे ना कोई बाण। नाम बंसरी ना कोई वजांयदा, नज़र आए ना साचा काहन। घनईआ रास ना कोई नचांयदा, सख़ीआं जंगल मिले ना आण। कलिजुग प्रभास अन्तिम डेरा ढांयदा, मथरा गोकल ना कोई निशान। खाणी बाणी सर्ब अल्हांयदा, पाए पद ना कोई निरबान। नाम सति ना कोई गांयदा, कलिजुग काग विष्टा मुख रखान। आत्म ब्रह्म ना कोई जणांयदा, मिले मेल ना श्री भगवान। साचे मन्दिर हरि का दरस कोई ना पांयदा, भरमे भुल्ले जीव निधान। बजर कपाटी तोड़ ना कोई चढ़ांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मा विष्न शिव आपणी दस्से इक्क पछाण। ब्रह्मे विष्न शिव दए दिलासा, सतिगुर दया कमाईआ। नौं नौं चार खेल तमाशा, त्रैगुण वण्डण वण्ड वण्डाईआ। गगन गगनंतर पावे रासा, आकाश प्रकाश रूप वटाईआ। अन्तिम पूरी करे आसा, जगत निरास ना कोई बणाईआ। पंज तत्त वेखे काया कासा, कवण खप्परी हथ्थ उठाईआ। तोल तोलणहारा तोला मासा, रत्ती रत्त आप तुलाईआ। लेखा जाणे पवण स्वासा, सास ग्रास आपणे विच टिकाईआ। आदि जुगादि ना कदे विनासा, अबिनाशी करता आपणा नाउँ धराईआ। अन्तिम करे बन्द खुलासा, बन्दी तोड़े बन्धन रहे ना फाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिन्नां विचोला आपे बण, आपणा लेखा दए समझाया। लेखा हरि समझाया, कर किरपा गुण निधान। वेला अन्तिम दए सुहाया, लोकमात हो प्रधान। लहिणा देणा दए चुकाया, मूल रहे ना कोई निशान। अन्त कन्त ल्ए गल लाया, नार सुहागण कर पछाण। विष्नूं तेरा जोड़ जुड़ाया, नाता जोड़े आप भगवान। ब्रह्मे तेरा रूप वखाया, हँ ब्रह्म इक्क निशान। शंकर तेरा तख्त सुहाया, तेरा लेखा चुकावे आण। करोड़ तेतीसा रहिण ना पाया, सुरपति राजा इंद मंगे चरन ध्यान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा दस्से सच निशान। सच निशाना हरि समझाए, तिन्नां एका मति जणाईआ। नौ नौ चार गेड़ा आप दवाए, देवणहार दिस ना आईआ। गुर पीर अवतार साध सन्त सेवा लाए, जुग जुग आपणी कार कराईआ। कर्म धर्म जरम आपणे लेखे लाए, वरन बरन वण्ड वण्डाईआ। साची सरन इक्क रघुराय, एका इष्ट देव अलक्ख अभेव मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम लेखा दए वखाईआ। कलिजुग वेला अन्तिम आउणा, पुरख अबिनाशी खेल खलावणा। निरगुण निरवैर नर हरि जामा पाउणा, जोती जोत दीप जगावणा। मात पित ना कोए बणाउणा, गोदी गोद ना कोए सुहावना। पंज तत्त ना कोए रखाउणा, दस दस मास ना गर्भ तपावणा। अन्न
❋
❋
जल ना पान कराउणा, आसा तृष्ना ना कोए प्रगटावणा। नारी कन्त ना कोए हंढाउणा, पुत्तर धीआं ना कोई वखावणा। रंग बसन्त ना कोए चढ़ाउणा, जोती रंग ना कोए चमकावणा। गोली बण ना सेव कमाउणा, दर दर फेरी कोई ना पावणा। एका आपणा नाम धराउँणा, साचा डंक आप वजावणा। कल काती कूड़ कुड़यारा मेट मिटाउणा, साचा मार्ग इक्क वखावणा। निहकलंका नाउँ धराउणा, शाहो भूप आप हो जावणा। आपणा पड़दा आपे लौहणा, मुख नकाब ना कोई पावणा। दो जहाना जहाज आप चलाउणा, एका चप्पू नाम रखावणा, राज राजाना शाह सुल्ताना तख्तों लौहणा, सीस ताज ना कोई टिकावणा। लक्ख चुरासी बन्दर घर घर नचाउणा, कलिजुग डौरु हथ्थ रखावणा। गुरमुख विरले दरस दिखाउणा, पूर्ब जन्मां वेख वखावणा। विष्नूं तेरा नाउँ प्रगटाउँणा, तेरी सेवा इक्क जणावणा। काया चोला तेरा नाउँ धराउँणा, शब्द अनमोला विच समावणा। ब्रह्म भोला फड़ उठाउणा, पारब्रह्म वेख वखावणा। शंकर अंगड़ाई लै लै आउणा, वेला अन्त आप समझावणा। तिन्नां एका हुक्म सुणाउणा, अभुल्ल गुर आप अल्हावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्दी शब्द आप सुणावणा। ब्रह्म विष्न शिव कर निमस्कार, दोए जोड़ पए सरनाईआ। कवण वेला वक्त सोहे विच संसार, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। कवण रूप वरते वरताए एकँकार, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। कवण जोत जगे निरँकार, निरगुण निरवैर आपणा नाउँ धराईआ। कवण हउँ करे प्यार, तेरा मेरा रहिण ना पाईआ। कवण विष्नूं विश्व मिले दातार, वास्तक आपणा रूप दरसाईआ। कवण पारब्रह्म ब्रह्म करे आपणी कार, साची नारी कन्त प्रनाईआ। कवण रूप करे शंगार, कवण नैण नैण कवण मटकाईआ। कवण रूप करे प्यार, आपणीआं भुजां आप उठाईआ। कवण शंकर दए हुलार, सहिंसा सागर दए मुकाईआ। कवण काया गागर मारे मार, हथ्थ त्रिशूल इक्क वखाईआ। कवण निर्मल कर्म करे उजागर बेड़ा जाए तार, वंझ मुहाना कवण लगाईआ। कवण कूटे प्रगट होए आप निरँकार, कवण खेड़ा दए वसाईआ। कवण बिध तेरा दरसन करीए आण, लोकमात मिले वड्याईआ। साचे तख्त बैठ श्री भगवान, एका हुक्म रिहा समझाईआ। प्रगट हो विच जहान, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। सरगुण वेखे मार ध्यान, घट घट आपणी सेज सुहाईआ। पंचम मुख ताज महान, पारब्रह्म प्रभ आपणे सीस टिकाईआ। ब्रह्मे विष्न शिव तेरा विचोला बणे आण, एका शब्द सुनेहड़ा दए घलाईआ। गुरमुख साचे कर प्रधान, तेरी पुरी वेख वखाईआ। सिँघ पाला नौंजवान, ना मरे ना जाईआ। ब्रह्मे देवे इक्क ज्ञान, सो पुरख निरँजण रिहा पढ़ाईआ। किरपा करे गुण निधान, छोटे बाले बाल वड्याईआ। शंकर तेरा रक्खे माण, अन्तिम आपणे रंग रंगाईआ। सुरपति राजा इंद होए हैरान, मिटदी जाए अन्तिम शाहीआ। बाल निधान लै के आया धुर फ़रमाण, कढ्ढ परवाना रिहा वखाईआ। उप्पर
❋
❋
लिख्या नाम महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लोआं पुरीआं रिहा उलटाईआ। गुर पीर अवतार मंगदे दर दरबान, देवणहार इक्क अख्वाईआ। लेखा जाणे सीता राम, राधा कृष्न मेल मिलाईआ। नानक गोबिन्द कर परवान, नमो नमो रहे सुणाईआ। राम रूप श्री भगवान, एकँकारा आप अख्वाईआ। इक्क इक्क वरते सर्ब संसार, वारता आपणी आपे गाईआ। ब्रह्मे विष्न शिव तेरा रक्खे माण, कीता कौल भुल्ल ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, लोकमात वेखे मार झात, लक्ख चुरासी भुल्ल रहे ना राईआ। लक्ख चुरासी वेखणहारा, सतिगुर आपणा नाउँ धरांयदा। गुर गुर रूप प्रगटाए विच संसारा, शब्द शब्दी मेल मिलांयदा। भगतन वखाए सच दरबारा, भाउ भगत पूर करांयदा। सन्तन देवे नाम अधारा, नाम रस अनडिठा इक्क चखांयदा। गुरसिखां बणाए चरन भिखारा, धूढ़ी टिक्का मस्तक लांयदा। गुरसिख गायण वारो वारा, अजपा जाप आप करांयदा। अंदरे अंदर खेल न्यारा, निरगुण सरगुण आप खलांयदा। पंज तत्त तन कर ख्वारा, मन मति बुध दर दुरकांयदा। बुध बिबेकी दए हुलारा, नेत्र पेखी पेख पेख दरस दिखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग विछड़े मेल मिलांयदा। जुग जुग जगत विछड़िआं मिलणहार करतार। मिट्ठा करे कौड़ा रीठड़या, जिस जन बख्शे चरन प्यार। करे पवित पतित पापी पुनीतड़या, पतित पावन आप गिरधार। आदि जुगादी ठंडा सीतड़या, कलिजुग अग्नी देवे ठार। गुरसिख काया अंदर वखाए शिवदुआला मन्दिर मठ ना कोए मसीतड़या, ना कोई लाए इट्टां गार। छन्द गाए सुहागी गीतड़या, दिवस रैण इक्क धुन्कार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पैज दए संवार। हरिजन पैज संवारदा, निरगुण सरगुण कर प्यार। लक्ख चुरासी गेड़ निवारदा, राए धर्म ना करे ख्वार। चित्रगुप्त ना हिसाब वखालदा, दर दरवारिउँ कढ्ढे बाहर। सतिगुर पूरा सार समालदा, आदि जुगादी साची कार। लेखा जाणे शाह कंगाल दा, ऊँच नीच ना कोई विचार। ग़रीब निमाणयां पार उतारदा, छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश बन्न्हे धार। करे खेल सच्ची सरकार दा, साचे तख्त बैठ करे साची कार। जुग जुग गेड़ा गेड़ आप निवारदा, सतिजुग त्रेता द्वापर करया पार। कलिजुग तोड़े किला गढ़्ह हँकार दा, निहकलंका ल्ए अवतार। लक्ख चुरासी पुण छाणदा, गुरमुख साचे ल्ए निकाल। इक्क मधाणा दीन दयाल दा, छाछ विरोले दो जहान। गुरसिख सुरत सवाणी शब्द हाणी रंग माणदा, मिल्या मेल श्री भगवान। घर सोहया गोपी काहन दा, मंडल रास रचाए आण। विछोड़ा तोड़े सीता राम दा, रावण तोड़ झूठा निशान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग भगतां मेले आण। भगत मिलावा सच घर, दर दर सतिगुर दया कमांयदा। सन्त साजण ल्ए फड़, घर मन्दिर आप सुहांयदा। गुरमुख लगाए आपणे लड़, एका पल्लू
❋
❋
हथ्थ उठांयदा। गुरसिख एका अक्खर जाए पढ़, गुर गुर सूरा आप पढ़ांयदा। साचे पौड़े जाए चढ़, अद्धविचकार ना कोई अटकांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव गुरसिख तेरे चरन रहे फड़, समरथ सिर हथ्थ आप टिकांयदा। कलिजुग अन्तिम मिल्या वर, लोकमात मेल मिलांयदा। धरनी धरत धवल उप्पर आपणा आप धर, धरत धवल आप सुहांयदा। करता पुरख आपणी करनी कर, कलिजुग क़िया मेट मिटांयदा। गुरसिख बूटा होया हर, अमृत आत्म सिंच हरा करांयदा। फुल फुलवाड़ी लाए पत डाल्ह, फुल गुंचा आप खिलांयदा। भवरा भँवरी अंदर वड़, डूँग्घी कँवरी आप महिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जिस जन फड़ाए आपणा लड़, दो जहानां पार उतारदा। दो जहाना पार कराउणा, लक्ख चुरासी रहिण ना पाईआ। जिस जन नेत्र लोचण दरस पाउणा, राए धर्म ना दए सजाईआ। साध संगत विच बहके जिस रसना गाउणा, जन्म मरन विच ना आईआ। गुरसिख अवण गवण किसे ना पाउणा, त्रै भवण तेरे चरनां हेठ दबाईआ। कलिजुग अन्तिम दे बांह सरहाणे सौणा, सतिगुर पूरा होए सहाईआ। पूजा पाठ इक्क रखाउणा, तीर्थ तट इक्क नुहाउणा, चौदां हट्ट इक्क खुल्हाउणा, शब्द सुत इक्क मलाउणा, द्वैती फट इक्क मिटाउणा, नाम शब्द पट पहनाउणा, सोहँ शब्द वड्डी वड्याईआ। दुरमति मैल कट्ट निर्मल जाम पिआउणा, राती सुत्तया उठ उठ दरस दिखाउणा, गुरसिख बाल अंञाणा आपणी गोद बहाउणा, कलिजुग फड़ फड़ काग हँस माणक मोती चोग चुगाउणा, आपणी सेवा आप कमाईआ। जुग जुग दा विछोड़ा पन्ध कटाउणा, जगत विजोग दिस ना आउणा, हउमे रोग ना किसे मिटाउणा, तिन्नां लोकां पार बहाउणा, एका रूप अनूप सति सरूप आपणा दरस दिखाउणा, स्वच्छ सरूपी रूप दरसाईआ। गुरसिख साचे माण रखाउणा, उँणंजा पवण चँवर झुलाउणा, छिआनवे करोड़ मेघ माला उप्पर बरसाउणा, करोड़ तेतीसा दर दुआरे आए निउँ निउँ सीस झुकाउँणा, समरथ पुरख महिमा अकथ आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ । हरिसंगत तेरा रथ आप चलाउणा, जगत विकारा मथ बाहर कढाउणा, अमृत धारा इक्क वखाईआ। सगल विसूरा जाए लथ्थ जिस जन आए दरसन पाउणा, मन का बंक हँकारी जाए ढट्ठ, किला कोट आप तुड़ाउणा, हरि मन्दिर दए सुहाईआ। लट लट दीप जोत जगाउणा, घट घट सुहञ्जणी सेज वछाउणा, ब्रह्म पारब्रह्म मेल मिलाउणा, अन्त जोती जोत समाईआ। दरगाह साची आप बहाउणा, सचखण्ड दुआर भाग लगाउणा, थिर घर वासी वेख वखाउणा, दूसर वेखणहारा ना कोए अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख तेरा उच्चा घर, दूसर कोए ना सके वड़, जीव जंत रहे राह तकाईआ। राह तक्कण जीव जंत, कलिजुग साध सन्त कुरलाया। किसे ना मिल्या हरि हरि कन्त, नार दुहागण दए दुहाया। नाउँ ना जप्या मणीआं मंत, मन का मणका ना कोए भवाया।
❋
❋
मिल मिल बैठे जगत संगत, हरिसंगत रंग ना कोए चढ़ाया। गा गा थक्के नानक अंगद, अंगीकार ना कोए कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग हरिजन साचे ल्ए मिलाया। मेलणहार गोबिन्द गोपाल, ठाकर अबिनाशी करतारा। आदि जुगादि करे प्रितपाल होए रखवाल, एथे ओथे बण सहारा। शब्द सरूपी होए दलाल अवल्लड़ी चाल, जुगां जुगन्तर जाणे पार किनारा। जो जन घालण रहे घाल, देवे नाम वस्त धन माला। सेवा करे जोत अकाल, गुरसिख तेरा भार उठाए आपणे सीस खारा। नेड़ ना आए काल महांकाल, सतिगुर पूरा वेले अन्त करे संभाल, गुरसिख आए तेरे चल दुआरा। लाड़ी मौत ना पाए धमाल, रंग मैहन्दी ना लाए लाल, सीस मींढी ना गुंदे वाल, नैण कज्जल ना कोए पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख अन्तिम ल्ए वर, शब्द अगम्मी घोड़े चढ़, ना कोई सीस ना कोई धड़, दरस दिखाए अग्गे खड़, किरपा निध गुण निधान, दीनन दीन ल्ए तराईआ। दीन दयाल सर्ब प्रितपालक, पल पल छिन्न छिन्न वेख वखांयदा। मेहरवान महिबां वेखे ख़ालक, ख़लक ख़लक ख़ालक वेख वखांयदा। इक्क सुणाए आप अजां, सच महिराब अहिबाब कूक सुणांयदा। अन्तिम कल शाह नवाब, अमाम अमामां सिर रक्खे ख़िताब, शाह शहाना आप हो जांयदा। लै के आया आबेहयात, दो दो आबा मेल मिलांयदा। लेखा चुकाए मक्का काअबा, काया काअबा आप सुहांयदा। मुर्शद मुरीद ना देवे कोए अज़ाबा, अज़मत आपणे हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, चार वरन बहाए एका दर, ऊँच नीच राउ रंक चुक्के डर, राज राजान शाह सुल्तान एका; हुक्म सुणांयदा। गुरसिख गुरमुख हरिजन हरि सन्त हरिभगत भगवन्त मेला एका घर, दर घर नर हरि साचा इक्क सुहांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ब्रह्म पारब्रह्म आप आपणे विच टिकांयदा।