पुस्तकालयभाग ९

२० भाद्रों २०१७ बिक्रमी सुरैण सिँघ दे गृह पिण्ड निधां वाली ज़िला फिरोजपुर

सति पुरख निरँजण शाह सुल्तान, अगम्म अगम्मड़ी कार करांयदा। सो पुरख निरँजण वड मेहरवान, इक्क इकल्ला खेल खिलांयदा। हरि पुरख निरँजण वाली दो जहान, जूनी रहित वेस वटांयदा। एकँकारा वड बलवान, बल धारी आप अख्वांयदा। आदि निरँजण नूर महान, जोती जोत डगमगांयदा। अबिनाशी करता देवणहारा धुर फ़रमाण, हुक्मी हुक्म आप वरतांयदा। श्री भगवान दर दरवेश बण दरबान, दर घर साचे अलक्ख जगांयदा। पारब्रह्म आप आपणा कर परवान, आपणा लेखा आपे लांयदा। वसणहारा निरगुण सच मकान, सचखण्ड दुआरा सोभा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला खेल अपारा, करे कराए करनेहारा, करता पुरख आपणा नाउँ धरांयदा। सति पुरख निरँजण उच्च अगम्म, भेव कोए ना पांयदा। हरि पुरख निरँजण ना मरे ना पए जम्म, जूनी जून ना कोए भवांयदा। सो पुरख निरँजण ना कोई तृष्ना ना कोई तम, ख़ुशी ग़म ना कोए वखांयदा। एकँकारा आदि जुगादि जाणे आपणा कम्म, आपणी करनी आपणे हथ्थ रखांयदा। आदि निरँजण आपणा कर आप प्रकाश ना कोई वखाए सूरज चन्न, नूरो नूर नूर डगमगांयदा। अबिनाशी करता बेड़ा बन्न्ह, सच मलाह आप हो जांयदा। श्री भगवान आपणा हुक्म आपे मन्न, आपे निउँ निउँ सीस झुकांयदा। पारब्रह्म किसे जननी ना जणया जन, मात पित ना कोए बणांयदा। ना कोई राग नाद सुणे कन्न, ताल तलवाड़ा ना कोए वजांयदा। ना कोई माल दौलत दिसे धन, जगत खज़ीना ना कोए वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा आप सुहांयदा। सति पुरख निरँजण खेल अपारा, निरगुण निरगुण आप करांयदा। सो पुरख निरँजण हो उज्यारा, हरि पुरख निरँजण वेख वखांयदा। एकँकारा वसणहारा धाम न्यारा, उच्च महल्ल अटल आप सुहांयदा। आदि निरँजण आपणा रूप करे न्यारा, रूप अनूप आप हो जांयदा। श्री भगवान बण शाह सिक्दारा, साचे तख्त सोभा पांयदा। अबिनाशी करता सोहे दर दरबारा, दर दरवाज़ा आप सुहांयदा। पारब्रह्म प्रभ सेवादारा, याचक सेवा आप कमांयदा। सचखण्ड दुआरा खोल्ह किवाड़ा, निरगुण धारा आपणी आप चलांयदा। घर विच घर कर त्यारा, थिर घर बैठे सच्ची सरकारा, शाह सुल्तान आपणा नाउँ धरांयदा। आपे नारी कन्त भतारा, सच सुहञ्जणी सेज आप सुहांयदा। आपे करे अगम्मी कारा, अगम्म अगम्मड़ा वेख वखांयदा। सुत उपजाए शब्द दुलारा, मात पित साचा हित आप करांयदा। चरन कँवल अमृत बख्शे ठंडी ठारा, सांतक सति सति वरतांयदा। दूसर अवर ना कोए सहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, हरि जू बैठा एका कन्त, कन्त कन्तूल साचा धाम सुहाईआ। साचा धाम सुहञ्जणा, सो पुरख निरँजण आप

❋

❋

सुहांयदा। हरि पुरख निरँजण आपणे दर आपे करे मजना, आपणा सरोवर आप सुहांयदा। हरि पुरख निरँजण आपे रक्खे आपणी लजणा, आपणा पर्दा आपे पांयदा। एकँकारा ना घड़या ना भज्जणा, घड़न भन्नणहार पुरख समरथ आपणा नाउँ धरांयदा। आदि निरँजण साचे मन्दिर आपणे दीपक आपे जगणा, तेल बाती ना कोए टिकांयदा। श्री भगवान साचा सज्जणा, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर सगला संग निभांयदा। श्री भगवान साचे मन्दिर आपे वसणा, हरि मन्दिर सोभा पांयदा। पारब्रह्म प्रभ निरगुण निरगुण मिल मिल हस्सणा, आप आपणा मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआरा आप सुहाए, निरगुण निरवैर जोत जगाए, रूप रंग रेख ना कोए जणांयदा। रूप रंग ना कोए रेखा, वेस अवल्लड़ा आप कराईआ। सो पुरख निरँजण नर नरेशा, नर नरायण बैठा आसण लाईआ। हरि पुरख निरँजण आपणे नेत्र आपे पेखा, दोए लोचण ना कोए खुल्हाईआ। एकँकारा ना कोई मुच्छ दाढ़ी दिसे केसा, सीस जगदीस ना मूंड मुंडाईआ। आदि निरँजण करया वेसा, निराकार आपणी कल धराईआ। श्री भगवान आपे जाणे आपणा लेखा, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। अबिनाशी करता आपणे जोत आप प्रवेशा, त्तत्व तत्त ना कोए बणाईआ। पारब्रह्म प्रभ करे आदेसा, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। अलक्ख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह, निरगुण निरवैर देवे सच संदेशा, शब्द अनादी आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वसणहारा साचे घर, दर घर साचे दए वड्याईआ। दर घर साचे वड वडियाई, हरि वड्डा वड वड्यांअदा। पारब्रह्म अबिनाशी करता निरगुण निरवैर बैठा जोत जगाई, अलक्ख निरँजण आपणी अलक्ख आप जगांयदा। हरि पुरख निरँजण वेखणहारा थाउँ थाई, सो पुरख निरँजण मेल मिलांयदा। सति पुरख निरँजण खेले खेल बेपरवाही, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका जोत जोत उजाला, पारब्रह्म प्रभ वसे सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, दूसर दर ना कोए वखांयदा। सचखण्ड दुआरे वसया, एका रंग समाए। आपणे मन्दिर बह बह आपे हस्सया, आप आपणा सगन मनाए। आपणी जोत आपे करे प्रकाशया, प्रकाश प्रकाश विच टिकाए। आपणा नाउँ धराए पुरख अबिनासया, ना मरे ना जाए। जुगा जुगन्तर होए दासी दासया, सेवक सेवा सेव कमाए। लेखा रक्खे ना पृथ्मी आकासया, मंडल मंडप ना कोए सुहाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी एकँकारा, करे खेल अगम्म अपारा, सचखण्ड दुआर आप सुहाए। सचखण्ड दुआर सुहञ्जणा, सो पुरख निरँजण आप सुहांयदा। जोत जगाए इक्क निरँजणा, नूरो नूर डगमगांयदा। थिर घर वासी पुरख अबिनाशी ना घड़या ना भज्जणा, रूप अनूप आप प्रगटांयदा। थिर घर मेला आप मिलाए आपणे सज्जणा, सज्जण मीत आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे दर, थिर घर साचा आप

❋

❋

सुहांयदा। थिर घर सच सुहावणा, पारब्रह्म सुहाईआ। आपणा गीत आपे गावणा, आपणी इच्छया पूर कराईआ। आपणा कन्त आप हंढावणा, आप आपणी सेज सुहाईआ। आपणी बणत आप बणावणा, आपे वेखे चाँईं चाँईआ। आपणा रंग आप रंगावणा, रंग रंगीला साचा माहीआ। आपणा कबीला आप उपजावणा, पूत सपूता आपे जाईआ। सुत दुलारा नाउँ धरावणा, शब्दी शब्द शब्द सलाहीआ। एका अक्खर आप पढ़ावणा, दूजी विद्या ना कोए पढ़ाईआ। एका सथ्थर आप विछावणा, आपणीआं भुजां रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, अलक्ख अगम्म अथाह आपणी दया आप कमाईआ। दया कर करे उत्पत, शब्दी सुत दुलारा जाया। हड्ड मास नाड़ी ना दिसे रत, रक्त बूंद ना मेल मिलाया। रूप प्रगटाए ना कोई पंज तत्त, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश ना रंग रंगाया। त्रैगुण माया ना रंगे रत, मन मति बुध ना कोए धराया। करे खेल हरि कमलापत, आप आपणी रचन रचाया। वेस अनेका करे अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म प्रभ आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। देवे माण साचे सुत, धन्न धन्न जणेंदी माया। आप सुहाए आपणी रुत्त, सचखण्ड दुआरे सोभा पाया। आपणी गोदी आपे चुक्क, आपे रिहा खडाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा आप सुहाए, जोती जोत आप जगाया। जोती जाता हरि निरँकार, आपणी कल आप वरतांयदा। बेऐब ख़ुदाई परवरदिगार, नूरो नूर डगमगांयदा। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, साचा हुक्म आप चलांयदा। शाहो भूप बण सिक्दार, राज राजान आपणा नाउँ धरांयदा। सीस बन्न्ह सच्ची दस्तार, साचा ताज आप टिकांयदा। पंचम मुख मुख कर त्यार, शब्द नाद धुन वजांयदा। तुरीआ राग अपर अपार, पारब्रह्म आपणा आपे गांयदा। बोध अगाधी एका कार, हरि जू हरि हरि आप कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, दर घर साचा आप वड्यांअदा। दर घर साचा हरि वड्यांअदा, रूप रंग रेख ना कोए जणाईआ। साचे सुत दया कमांयदा, एका हुक्म रिहा समझाईआ। आपणा वेला वक्त आपणे हथ्थ रखांयदा, थित वार ना बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचे वर, धुर फ़रमाणा इक्क जणाईआ। धुर फ़रमाणा हरि भगवान, आपणा आप सुहांयदा। साचे तख्त बैठ सुल्ताना, आदल अदल कमांयदा। एका मन्दिर इक्क टिकाणा, इक्क बबाणा आप उडांयदा। एका राज इक्क राजाना, एका रईयत वेख वखांयदा। एका राग इक्क तराना, एका नाद धुन सुणांयदा। एका वरते आपणा भाणा, आपणे भाणे सद रहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द देवे वर, साची वस्त झोली पांयदा। साची वस्त नाम आधार, आपणी झोली आप भराईआ। एका हुक्म वरते वरतार, हुक्मी हुक्म सर्ब फिराईआ। सति वणजारे करना साचा वणज वपार, भुल्ल

❋

❋

रहे ना राईआ। किरपा करे आप करतार, तेरी सेवा सच लगाईआ। लोअ पुरी ब्रह्मण्ड खण्ड महल्ल उसार, ब्रह्मा विष्न शिव तेरी अंस उपजाईआ। त्रैगुण तेरा तत्त भण्डार, पंचम मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका भिच्छया रिहा वरताईआ। एका भिच्छया नाम अनमोल, आपणी झोली आप भरांयदा। सचखण्ड निवासी बोले साचा बोल, आपणा हुक्म आप जणांयदा। इक्क इकल्ला निरगुण निरवैर बैठा तोले तोल, तोलणहारा दिस ना आंयदा। आदि जुगादि रहे अडोल, अडुल आपणी कार करांयदा। आपे वसे आपणे कोल, आपणा पर्दा आपे लांहयदा। आपे मृदंग नाम ढोल, आपे धुन नाद सुणांयदा। आपे शब्दी शब्द रिहा मौल, रूप रंग ना कोए वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा एका घर, घर साचा इक्क उपांयदा। एका घर एका हरि, एका मन्दिर सोभा पाईआ। एका नारी एका नर, नर नरायण इक्क अख्वाईआ। इक्क दुआर इक्क दर, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाईआ। इक्क सरोवर इक्क सर, एका रिहा नुहाईआ। एका घाड़न एका रिहा घड़, एका भन्न वखाईआ। एका अंदर इक्क धर, इक्क इक्क नाम जोड़ जुड़ाईआ। विश्व रूप आपे कर, विष्न आपणा बंस सुहाईआ। विष्न अंदर आपे वड़, कँवल नाभी फुल्ल खिलाईआ। कँवला अमृत वेखे सर, नाभी धारा आप चलाईआ। आपे आपणा प्रकाश कर, निरगुण निरगुण वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द देवे साचा वर, साची वण्ड आप वण्डाईआ। आपे विष्न आपे अन्तर, आपे बाहर समांयदा। आपे शब्द आपे गुर मन्त्र इष्ट रूप प्रगटांयदा। आप बणाए आपणी बणतर, आपे कँवला कँवल समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, आपणा रंग आप चढ़ांयदा। आपणा रंग आपे रंग, आपे वेख वखाईआ। अबिनाशी करता सूरा सरबंग, घर बैठा सोभा पाईआ। विष्नूं दुआरे आपे लँघ, पारब्रह्म रूप प्रगटाईआ। ब्रह्म ब्रह्म वज्जे मृदंग, कँवल कँवल दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार धार विच्चों प्रगटाईआ। धार विच्चों धार कढ्ढ, हरि साचा वेख वखांयदा। सो पुरख निरँजण लडाए लड, आप आपणा मेल मिलांयदा। निरगुण निरगुण करया अड्ड, आपणी वण्ड आपणे हथ्थ रखांयदा। वेखणहार हरि ब्रह्मण्ड, ब्रह्म जोती जोत जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा खेल आप खलांयदा। खेल खलंदड़ा वड खलारी, एका एकंकारया। पारब्रह्म ब्रह्म कर पसारी, विष्न देवे इक्क आधारया। एका जोत जोत निराकारी, आपणा दीपक आप जगा रिहा। एका शब्द शब्द धुन्कारी, नाद अनादी आप सुणा रिहा। एका रूप अगम्म अपारी, अगम्म अगम्मड़ा आप वखा रिहा। इक्क महल्ल इक्क अटारी, नेहचल धाम आप सुहा रिहा। एका शाहो भूप सच्चा सिक्दारी, तख्त ताज इक्क जणा रिहा। एका हुक्म

❋

❋

इक्क वरतारी, एका भाणा सद रखा रिहा। एका सुत इक्क दुलारी, एका मात पित रूप प्रगटा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख पुरख अबिनाशा, आपे खेले खेल तमाशा, आपणे मंडल आपणी रास आप रचा रिहा। विष्न ब्रह्मा कर त्यार, शंकर संग निभाया। तिन्नां विचोला सिरजणहार, दिस किसे ना आया। शब्द सोहला एकँकार, आप आपणा आपे गाया। जाणे ढोला आपणी वार, आपणा बोला आप जणाया। बणया तोला पावे सार, एका कंडा हथ्थ उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआरा आप सुहाया। सचखण्ड दुआरे हरि निरँकारा, आपणा खेल खिलांयदा। निरगुण निरवैर हो त्यारा, अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर आपणी कल वरतांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव तन कर शंगारा, ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म मेल मिलांयदा। ना कोई दूसर देवे होर सहारा, तृष्ना भुक्ख ना कोई रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, साचा मन्दिर आप सुहांयदा। सचखण्ड खेल रचाई, ब्रह्मा विष्न शिव कर प्यार। साचे शब्द करे कुड़माई, शब्द सुत जाए बलिहार। सेवक सेवा इक्क समझाई, तिन्नां विचोला इक्क निरँकार। विछड़ कदे ना जाई, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म आप वरतार। शब्दी हुक्म वरतांयदा, पारब्रह्म गुर करतार। ब्रह्मा विष्न शिव समझांयदा, तिन्नां मेला एका वार। एका माई गोद बहांयदा, एका पिता करे प्यार। एका कंगण आप सुहांयदा, एका करे सच शंगार। एका मन्त्र नाम दृढ़ांयदा, एका खाण पीण दए अहार। एका मन्दिर आप सुहांयदा, रवि ससि ना कोई उज्यार। एका गीत अनादी गांयदा, सारंग सारंगी वज्जे ना कोई सितार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपार। अपर अपार हरि हरि खेल, सचखण्ड दुआरे रिहा कराईआ। लेखा जाणे गुरू गुर चेल, गुर चेला एका अंक समाईआ। आपे वसे धाम नवेल, धाम अवल्लड़ा इक्क वड्याईआ। अचरज पारब्रह्म प्रभ खेल, ब्रह्मा विष्न शिव रिहा समझाईआ। आदि निरँजण चाढ़े तेल, घर साचे सगन मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरन दुआरा इक्क सुहाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव चरन दुआर, सो पुरख निरँजण आप बहांयदा। हरि पुरख निरँजण कर प्यार, निरगुण आपणा दरस दिखांयदा। एकँकारा दए अधार, धीरज धीर धीर धरांयदा। आदि निरँजण हो उज्यार, नूरो नूर इक्क चमकांयदा। अबिनाशी करता मीत मुरार, सिर आपणा हथ्थ धरांयदा। श्री भगवान सांझा यार, तिन्नां एका मार्ग लांयदा। पारब्रह्म प्रभ ख़बरदार, आलस निन्दरा विच ना आंयदा। शब्द अनादी सच जैकार, धुर दरबार आप सुणांयदा। करे खेल हरि करतार, दूसर संग ना कोई निभांयदा। शब्दी शब्द वरते करतार, वरतावणहार दिस ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा लेख वखांयदा।

❋

❋

धुर दा लेखा अगम्म अपारा, ब्रह्मे विष्न शिव वखाईआ। शब्दी करे शब्द प्यारा, दोहां विचोला बेपरवाहीआ। आदि जुगादी वसे कोला, दूर नेड़े ना पन्ध जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत शब्द तेरी अंस आप सुहाईआ। साचे सुत तेरी साची अंस, ब्रह्मा विष्न शिव उपाया। प्रभ आपणा वेखे आपे बंस, बंस सरबंसा नाउँ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिन्नां एका रंग रंगाया। ब्रह्मा विष्न शिव शब्द सच मीत, एका धार वखाईआ। सच दुआरा ठांडा सीत, पारब्रह्म सच्ची सरनाईआ। कवण जणाए आपणी रीत, कवण मार्ग दए वखाईआ। कवण प्रगटाए सच प्रीत, चरन दुआर कवण बहाईआ। कवण सुणाए एका गीत, दूसर दर ना कोई पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव अभेदा दए खुलाईआ। तिन्नां मेला एका धार, शब्दी संग निभाया। ब्रह्मा विष्न शिव कर विचार, गुर गुर रिहा ध्याया। कवण बन्न्हे साडा भार, कवण बेड़ा ल्ए तराया। कवण लेखा जाणे आर पार, कवण मध वेस वटाया। कवण रूप होए करतार, निरगुण आपणा दरस दिखाया। कवण शब्द मिले भण्डार, कवण वस्त दए वरताया। कवण खण्डा तेज कटार, कवण शस्त्र ल्ए चमकाया। कवण होए शाह अस्वार, कवण रूप अनूप प्रगटाया। कवण साचे तख्त बणे सिक्दार, कवण हुक्मी हुक्म सुणाया। तेरा रूप अगम्म अपार, निरगुण दिस किसे ना आया। ना कोई दिसे जगत पसार, लक्ख चुरासी रचन ना कोई रचाया। त्रैगुण माया भरे ना कोई भण्डार, पंज तत्त ना कोई रखाया। जंगल जूह ना उजाड़ पहाड़, समुंद सागर नीर ना कोए वहाया । गुर पीर ना कोए अवतार, साध सन्त दिस ना आया। सूरज चन्न ना कोई उज्यार, मंडल मंडप ना कोई सुहाया। नाम शब्द ना कोई जैकार, इष्ट देव ना कोई बणाया। ब्रह्मा विष्न शिव दोए जोड़ जोड़ करन निमस्कार, दर बैठे सीस झुकाया। शब्द विचोला उच्ची करे पुकार, आपणा ढोला रिहा सुणाया। पारब्रह्म हरि करे कराए करनेहार, आपणी कल आप वरताया। जुगा जुगन्तर पावे सार, भुल्ल कदे ना जाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे तख्त रिहा सुहाया। ब्रह्मा विष्न शिव मंगण मंग, अगे आपणी झोली डाहीआ। सदा निभाउँणा आपणा संग, हउँ भिखक भिखारी दर आईआ। इक्क चढ़ाउणा, आपणा रंग, उतर कदे ना जाईआ। तेरे मन्दिर तेरे दुआर तेरे घर हरि जू आए लँघ, चरन दुआर बैठे रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बख्श सच्ची सरनाईआ। सतिगुर पूरा दीन दयाला, पुरख अकाल अख्वांयदा। सचखण्ड वसाए सच्ची धर्मसाला, साची दरगाहि आसण लांयदा। सुत दुलारा वेखे बाला, बाल निधाना राह तकांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव होए कंगाला, वस्त हथ्थ ना कोए रखांयदा। हरि जी हरि हरि होए आप कृपाला, कृपानिध आपणी दया आप कमांयदा।

❋

❋

एका फल लगाए तिन्नां डाल्हा, फुल फुलवाड़ी आप महिकांयदा। मार्ग दस्से इक्क सुख़ाला, चरन कँवल ध्यान समझांयदा। प्रभ चले अवल्लड़ी चाला, लेखा लिख्त विच ना आंयदा। लोकमात बणे दलाला, साची वण्डण वण्ड वण्डांयदा। त्रैगुण माया जगत दोशाला, इक्क इक्क नाल जोड़ जुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक्क सिखांयदा। साची सिख्या सिखावणहारा, एका हुक्म सुणांयदा। पारब्रह्म वरते वरतारा, भेव कोई ना पांयदा। विष्न शिव तेरा भरे भण्डारा, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। लक्ख चुरासी भाण्डा कर त्यारा, घट घट आपणी जोत जगांयदा। करे खेल अपर अपारा, निरगुण सरगुण वण्ड वण्डांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वस्त अमोलक झोली पांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव दर बण भिखार दर बैठे सीस झुकाई, पारब्रह्म अबिनाशी करते तेरी सच सरनाया। जगत जगदीश तेरे हथ्थ वडियाई, हउँ याचक सेवक सेव कमाया। तेरे हुक्म रहे रज़ाई, तेरा हुक्म इक्क भाया। प्रभ लेखा लिखण ना जाई, आदि आदि आपणी खेल खलाया। ब्रह्म ब्रह्मादि वज्जी वधाई, साची दाद झोली पाया। नाम नामा साचे शहनशाही, बोध अगाध शब्द सणाया। आपणी करे आप पढ़ाई, विष्न आपणे रंग रंगाया। एका तत्त रिहा समझाई, जीअ दाता दया कमाया। सच भण्डार दए वरताई, ब्रह्म आपणा नाम सुहाया। निष्अक्खर करे पढ़ाई, साचा ढोला आपे गाया। चारे वेदां दए लिखाई, विष्नूं तेरे सिर हथ्थ टिकाया। ब्रह्मा मेला सहिज सुभाई, शंकर तेरा माण वधाया। जो घड़या भन्न वखाई, पुरख अबिनाशी खेल रचाया। रचनहारा दिस ना आई, सुत दुलारा नाल रलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप वटाया। ब्रह्मा विष्न शिव कर सलाह, ढह ढह पए सरनाईआ। पुरख अबिनाशी लोकमात कवण रूप बणे मलाह, जुग जुग बेड़ा बन्न्ह तराईआ। कवण नाम दए सलाह, सिफ्ती सिफ्त सालाहीआ। कवण खेड़ा दए वसा, कवण नगर सोभा पाईआ। कवण झेड़ा दए मुका, अन्तिम आपणा पन्ध मुकाईआ। कवण रूप जोती जोत ल्ए मिला, ब्रह्मा विष्न शिव एका मंग मंगाईआ। शब्द सुत आपणा बोला दए सुणा, भेव अभेदा आप खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, दर घर साचे सोभा पाईआ। विष्न ब्रह्मे शिव हरि जणांयदा, किरपा कर अगम्म अपार। लक्ख चुरासी सेवा लांयदा, घाड़न घड़ बण ठठयार। चार जुग वण्ड वण्डांयदा, चारे वेदां बण लिखार। चारे बाणी आप पढ़ांयदा, चारे खाणी कर त्यार। चार वरनां रंग रंगांयदा, चार यारी दए अधार। चार चार वेस वटांयदा, चार कुंट ख़बरदार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणी कार। चार जुग इक्क चौकड़, लोकमात वण्ड वण्डाईआ। आपणे अक्खर थल्ले लाए एका औंकड़, लकीर तकदीर आप खिचाईआ।

❋

❋

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप समझाईआ। एका चौकड़ी नौं नौं चार, नौं सत्त रहिण ना पाईआ। इक्क चवी अवतार गुर गुर आपणा रूप धराईआ। सन्त भगवन्त जगत करे प्यार, गुरमुख गुरसिख ल्ए जगाईआ। मूर्ख मुग्ध अञान मनमुख मारे मार, दूती दुष्ट दए खपाईआ । एका मन्त्र कर उज्यार, जुगा जुगन्तर करे मात पढ़ाईआ। लक्ख चुरासी वेखे वेखणहार, निरगुण सरगुण थाउँ थाईंआ। ब्रह्मे विष्न शिव तेरा इक्क प्यार, पुरख अबिनाशी आप निभाईआ। घट घट अंदर कर पसार, तेरा मन्दिर दए सुहाईआ। नौं नौं चार अन्तिम उतरे पार, चौकड़ी जुग रहिण ना पाईआ। कलिजुग होए रैण अन्धेरी अन्ध अँध्यार, साचा चन्द ना कोई चढ़ाईआ। लक्ख चुरासी होए विभचार, नार कन्त ना कोए हंढाईआ। लेखा चुक्के गुर पीर अवतार, साध सन्त ना कोए सहाईआ। धुर दी बाणी मारे बाण अपार, धुर फ़रमाणा शब्द जणाईआ। हुक्मी हुक्म वरते वरतार, हुक्म अटल आप शहनशाहीआ। शाह पातशाह हो त्यार, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। लोकमात खेल अपार, जोती जामा भेख वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मा विष्न शिव समझाईआ। ब्रह्मे विष्न शिव सुण कर ध्यान, पारब्रह्म प्रभ आप समझांयदा। कलिजुग अन्तिम वेखे मार ध्यान, लोकमात वेस वटांयदा। निहकलंक प्रगट होए बली बलवान, निरगुण आपणा नाउँ धरांयदा। सति निशाना देवे चाढ़, सचखण्ड दुआरे सोभा पांयदा। खेले खेल दो जहान, लोआं पुरीआं वेख वखांयदा। ब्रह्मण्ड खण्ड चुकाए कान, जेरज अंड फोल फुलांयदा। नाता तोड़ जीव शैतान, शब्द कमान हथ्थ उठांयदा। देवणहारा धुर फ़रमाण, एका अक्खर नाम पढ़ांयदा। कलिजुग अन्तिम वेखे आण, रूप अनूप आप धरांयदा। विष्नूं करे आप परवान, आप आपणा मेल मिलांयदा। ब्रह्मे तेरी चुक्के काण, ब्रह्म आपणी अंस बणांयदा। शंकर चुक्के पीण खाण, लहिणा देणा अन्त ना कोई वखांयदा। प्रगट होए श्री भगवान, निहकलंक नाउँ धरांयदा। डंका वज्जे विच जहान, हरि साचा आप वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप समझांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव दोए दोए जोड़, चरन कँवल ध्यान लगाईआ। पारब्रह्म कवण कूटे आए दौड़, कवण रुतड़ी मात सुहाईआ। कवण लगाए दो जहान पौड़, कवण डण्डा हथ्थ रखाईआ। कवण रूप वेखे लक्ख चुरासी फल मिट्ठा कौड़, कवण रीठे भन्न वखाईआ। कवण रूप बुझाए लग्गी औड़, अमृत मेघ मेघ बरसाईआ। कवण रूप लक्ख चुरासी तृष्ना देवे होड़, भाण्डे घड़ ना कोई बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ याचक ढह पए सरनाईआ। सतिगुर साचा आप सुणाए, पुरख अकाल दया कमांयदा। कलिजुग वेला अन्तिम आए, नौं सौ चुरानवें चौकड़ी जुग गेड़ा आप दवांयदा। पंज तत्त गुर ना कोई अख्वाए, शब्द गुर इक्क धरांयदा। जोती जोत डगमगाए, अजूनी

❋

❋

रहित वेस वटांयदा। सरगुण वेखे थाउँ थाएं, नौं खण्ड पृथ्मी फोल फुलांयदा। सत्तां दीपां फेरा पाए, औदां जांदा दिस ना आंयदा। लोआं पुरीआं दए हिलाए, करोड़ तेतीसा सर्ब कुरलांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव ल्ए जगाए, आप आपणा हुक्म सुणांयदा। चारे मुख चारे बाणी वेखे थाउँ थाएं, चारे वेदां खोज खुजांयदा। शास्त्र सिमरत फोल फुलाए, अञ्जील कुरानां पर्दा लांहयदा। गीता ज्ञान वेखे अठारां अध्याए, धुर दी धार आप जणांयदा। कलिजुग अन्तिम करे रुशनाए, निरगुण रूप डगमगांयदा। सो पुरख निरँजण रूप प्रगटाए, आपणा बल आप वखांयदा। निहकलंका कल वरताए, कल कल्की आप अख्वांयदा। विष्न ब्रह्मा शिव ल्ए मिलाए, त्रै चेले एका माता गोद बहांयदा। लक्ख चुरासी भाण्डे भन्न वखाए, थिर कोए रहिण ना पांयदा। आपणी साजण हरि आपे साज वखाए, आपणा भाणा आपणे हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा रूप प्रगटांयदा। इक्क चौकड़ी चार जुग उतरे पार, नौं नौं चार गेड़ा आप दवाईआ। प्रगट होए निहकलंक हरि अवतार, निरगुण आपणा रूप प्रगटाईआ। कल्गी तोड़ा सीस दस्तार, शब्दी जोड़ा जोती जोत होए कुड़माईआ। अगम्मी घोड़ा हरि निरँकार, दो जहाना आप भवाईआ। दरगाह साची लाया एका पौड़ा, सोहँ शब्द करे पढ़ाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म प्रभ आपे बौहड़ा, निरगुण सरगुण लेखा थाउँ थाईंआ। कलिजुग भन्ने रीठा कौड़ा, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। रूप प्रगटाए ब्रह्मण गौड़ा, वरन गोत ना कोई जणाईआ। उच्चे टिल्ले पर्बत आपे चढ़या गहर गवरा, गहर गम्भीर आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण दाता पुरख बिधाता, कलिजुग मेटे अन्धेरी राता, काली धार रहिण ना पाईआ। निरगुण निरवैर पुरख अकाल, अगम्म अगम्मड़ी कार कमांयदा। चरनां हेठ दबाए काल महांकाल, दो जहाना फेरी पांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव ल्ए उठाल, कलिजुग वेला अन्तिम आंयदा। लक्ख चुरासी वेखे घाली घाल, घट घट अंदर आप फोलांयदा। शब्द अनादी वज्जे ताल, छत्ती राग भेव ना आंयदा। सृष्ट सबाई वेखे पत डाल्ह, फुल फलवाड़ी फोल फुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, इक्क इकल्ला वसणहारा सच महल्ला, दरगाह साची धाम सुहांयदा। दरगाह साची धाम सुहाया, पुरख अबिनाशी डेरा ला। कलिजुग अन्तिम खेल खलाया, निरगुण निरगुण रूप धरा। सरगुण जोती जोत जगाया, नूर नुराना डगमगा। काया कोट किला वसाया, सम्बल नगर नाउँ धरा। गोबिन्द लेखा दए चुकाया, लिख्या लेख ना कोए मिटा। गुरसिखां देवे ठंडी छाया, सिर आपणा हथ्थ रखा। बाल निमाणे ल्ए उठाया, आपणी गोद लाड लडाए जिउँ पिता माँ। मात पित आप हो जाया, फड़ फड़ हँस बणाए काँ। जो जन सरनाई आया, लक्ख चुरासी फंद दए तुड़ा। राए

❋

❋

धर्म ना दए सज़ाया, चौथे पौड़े दए चढ़ा। चौथा पद आप वखाया, तीजा नेत्र दए खुल्हा। राती सुत्तयां दरस दिखाया, दोए दोए अक्खर जाप जपा। सोहँ मन्त्र इक्क दृढ़ाया, इक्क इकल्ला फेरी पा। सृष्ट सबाई रिहा हिलाया, गुरमुखां बणे अन्त मलाह। कलिजुग बेड़ा ल्ए तराया, एका देवे सच सलाह। सतिगुर चरन सच्ची सरनाया, निथाव्यां देवणहारा साचा थाँ। दरगाह साची धाम सुहाया, फड़ फड़ पार कराए बांह । भव सागर ना कोए रुढ़ाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण आपणा खेल खलाया। निरगुण दाता सूरबीर, जोद्धा बली बलवान बलकारया। शब्द निशाना मारे एका तीर, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां करे पार किनारया। त्रैगुण माया घत्ती जाए वहीर, पंज तत्त रोवे ज़ारो ज़ारया। लक्ख चुरासी लथ्थे चीर, चारों कुंट हाहाकारया। ना कोई सहाई पीर फ़कीर दस्तगीर, मुल्ला शेख़ मुसायक मुख शर्मा रिहा। पंडत पांधा कट्टे ना कोए ज़ंज़ीर, अमृत आत्म सीर ना कोए प्या रिहा। बिन सतिगुर पूरे चोटी चढ़े ना कोए अख़ीर, ग्रन्थी पढ़ पढ़ रसना जिह्वा सर्ब हिला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लक्ख चुरासी वेख वखा रिहा। लक्ख चुरासी वेखण आया, निरगुण जोती जामा धार। गुरमुख साचे परखण आया, गुर गोबिन्द कर प्यार। लक्ख चुरासी विच्चों रक्खण आया, निहकलंकी जामा धार। सतिजुग साचा मार्ग दस्सण आया, सोहँ शब्द सच्चा जैकार। लस्सी विच्चों मक्खण वरोलण आया, नाम मधाणा एका डार। घर घर अंदर डूँग्घी कंदर फोलण आया, काया कप्पड़ खोल्ह बन्द किवाड़। गुरमुखां अंदर आपे बह बह बोलण आया, नाद सुणाए सच्ची धुन्कार। धुर दी प्रीत गुरमुखां उत्तों घोल घोली घोलण आया, निरगुण सरगुण कर प्यार। काया चोली आप बदलावण आया, रंग रंगीला देवे चाढ़। गुरमुख जुग जुग विछड़े मेल मिलावण आया, कल कल्की लै अवतार। सम्मत सतारां एका ढोला गावण आया, उच्ची कूक करे पुकार। चार वरनां लोकमात वरोलण आया, ख़ाकी ख़ाक पावे सार। छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश आपणे कंडे तोलण आया, ऊँच नीच करे विचार। राज राजान शाह सुल्तान जगत ख़ज़ीना फोलण आया, माया राणी आए हार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग अन्तिम करे ख्वार। कलिजुग अन्तिम ख्वारया, चारों कुंट हाहाकार। नाता तुट्टे चार यारया, अल्ला राणी रोवे ज़ारो ज़ार। संग मुहम्मद ना करे प्यारया, ऐनलहक ना कोए विचार। मुकामे हक ना कोए नाअरया, मिले मेल ना बेऐब परवरदिगार। नाता तुटे जीव गंवारया, एका भुलया सांझा यार। चारों कुंट पासा हारया, हरि जू मारे शब्दी मार। खेले खेल जगत जवारीआ, सार पाशा कर त्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, कलिजुग क़िया दए नवार। कलिजुग कूड़ा नाता तुटणा,

❋

❋

अन्त रहिण ना पाईआ। जूठा झूठा पन्ध मुकणा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। लक्ख चुरासी बूटा सुक्कणा, हरया सिंच ना कोए कराईआ। सिँघ शेर दलेर एका बुक्कणा, कलिजुग झल्ल कूक कूक सुणाईआ। शाह सुल्तानां राज राजानां तख्त छड्ड छड्ड लुकणा, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। हरि का भाणा कदे ना रुकणा, गोबिन्द लेखा गया लिखाईआ। गुरमुख विरले सतिगुरू दुआरे आ के झुकणा, जिस सिर उप्पर हथ्थ टिकाईआ। दाणा पाणी सभ दा मुक्कणा, विष्नूं देवे ना रिज़क सबाईआ। ब्रह्मा नौं सौ चुरानवें चौकड़ी जुग सुखदा रिहा सुखणा, कवण वेला प्रभ साचे सच मिले सरनाईआ । शंकर हथ्थ त्रशूल ना कोए रक्खणा, बाशक तशका ना गल लटकाईआ। गुरमुख विरला पारब्रह्म अबिनाशी करते आपणी सरन रक्खणा, सरनगत इक्क वड्याईआ। लक्ख करोड़ी करे कक्खणा, करता कीमत कोए ना पाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी होवे घर सक्खणा, दीवा बाती ना कोई जगाईआ। करे खेल प्रभ अलक्ख अलक्खणा, अलक्ख अगोचर आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। सति सतिवादी साचा मार्ग शाह पातशाह एका दस्सणा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे ल्ए जगाईआ। हरिजन उठाए चार वरन, सोया कोए रहिण ना पाईआ। नेत्र खोल्हे हरन फरन, निज नेत्र नूर रुशनाईआ। किरपा करे हरि करनी करन, करता पुरख दया कमाईआ। आपे होए तरनी तरन, गुरसिख साचे ल्ए तराईआ। लेखा चुक्के मरन डरन, लक्ख चुरासी ना कोए भवाईआ। बख्शे टेक धुर दरगाही एका चरन, चरन कँवल कँवल फुल महिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख आपणे रंग समाईआ। गुरमुख अंगीकार कर कर, आपणा भेव जणांयदा। आत्म जोती नूर धर धर, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। चरन धूढ़ नुहा सर सर, दुरमति मैल गंवांयदा। नाम भण्डारा आपे भर भर, पूजा पाठ ना कोए करांयदा। दरस दिखाए घर घर, रूप अनूप आप वटांयदा। चार जुग दे विछड़े फड़ फड़, कलिजुग अन्तिम मेल मिलांयदा। आप बंधाए आपणे लड़ लड़, एका पल्लू नाम उठांयदा। दरस दिखाए अगे खड़ खड़, जोती जोत जोत डगमगांयदा। साची वस्तू अगे धर धर, त्रै वस्तू मूल चुकांयदा। लेखा चुक्के नारी नर नर, ब्रह्म पारब्रह्म समांयदा। कलिजुग अन्तिम आपणी किरपा आपे कर, पूर्ब लहिणा झोली पांयदा। पारब्रह्म पति परमेश्वर स्वासी ना कोई सीस ना कोई धड़, रूप रंग ना कोए वखांयदा। गुरसिखां अंदर जाए वड़, औदां जांदा दिस ना आंयदा। किला तोड़ हँकारी गढ़्ह, माया ममता मोह चुकांयदा। पंच विकारा मारे मार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आंयदा। आत्म सेजा चरन धर, सुहञ्जणी सेज आप सुहांयदा। ब्रह्म पारब्रह्म प्रभ ल्ए फड़, आप आपणे अंग लगांयदा। जोत अंदर जोती धर, जोती जोत विच समांयदा।

❋

❋

ना जन्मे ना जाए मर, जुग जुग आपणा खेल खिलांयदा। कलिजुग कूड़ा चुक्के डर, जिस जन आपणी दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे पार लँघांयदा। गुरसिख उतरे पार किनारा, मँझधार ना कोए रुढ़्हाईआ। सतिगुर साहिब सुल्तान इष्ट दृष्ट देवे इक्क सहारा, नाम निधान झोली पाईआ। ईश जीव आत्म परमात्म निज घर कर प्यारा, पिण्ड ब्रह्मण्ड खोज खुजाईआ। शब्द नाद धुन अगम्म जैकारा, अनहद राग अवल्लड़ा आप सुणाईआ। अमृत आत्म सरोवर ठंडा जल निझर धारा, सच प्याला दीन दयाला नाम प्याईआ। प्रगट हो गुर करतारा, पावे सार निरँकार निराकारा, निरवैर मूर्त अकाल वड वड्याईआ। गुरसिख सोहण सच दुआरा, सतिगुर पूरा पावे सारा, एथे उथे दो जहान वेखणहारा, वेखे मार ध्यान, इक्क जणाए सच निशान, नाम निशाना हथ्थ उठाईआ। गुरमुख गोपी मेला काहन, सीता सुरती पाए राम, सवाणी गोबिन्द करे प्रनाम, साचा हाणी घर मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सन्त सुहेले मेले आपणे घर, गुर चेले एका आपणे रंग रंगाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क इकल्ला अनुभव रूप प्रकाश प्रकाश विच रखाईआ।