पुस्तकालयभाग ९

२५ भाद्रों २०१७ बिक्रमी बगीचा सिँघ दे गृह पिण्ड मुंडी जमाल ज़िला फिरोज़ पुर

दीन दयाल ठाकर गुणवन्त, प्रितपाल सर्ब सुखदाईआ। खेले खेल जुगा जुगन्त, नित नवित कार कमाईआ। हरिजन वेखे साचे सन्त, गुर सतिगुर रूप प्रगटाईआ। देवे नाम मणीआ मंत, मंत नाम इक्क दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह गहर गुण सागर, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। जन भगतां निर्मल कर्म करे उजागर, जुगा जुगन्तर सेव कमाईआ। लेखा जाणे काया सागर, पंचम विचोला सच्चा शहनशाहीआ। नाम वणज कराए सच सौदागर, हट्ट हटवाना इक्क खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता वेस वटाईआ। नाम ख़ज़ाना शब्द भरपूर, गुर सतिगुर आप वरतांयदा। आदि जुगादि हाज़र हज़ूर, जुग जुग खेल खिलांयदा। गुरमुखां आसा मनसा करे पूर, साची भिच्छया झोली पांयदा। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, साचा मार्ग इक्क वखांयदा। जिस जन बख्शे चरन धूढ़, जन्म जन्म दी दुरमति मैल मिटांयदा। दरस दिखाए दाता सूर, सूरबीर आपणा बल धरांयदा। जोती जाता बख्शे नूर, अन्ध अन्धेर अज्ञान चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर खेल खिलांयदा। खेल अवल्लड़ा बेपरवाह, आदि जुगादि करांयदा । निरगुण निरवैर बण मलाह, लोकमात वेस वटांयदा। भगत भगवन्त ल्ए उठा, लक्ख चुरासी फोल फुलांयदा। शब्द अगम्मी दए सलाह, साचे मन्दिर आप सुहांयदा। ग़रीब निमाणयां पकड़े बांह, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। सदा सुहेला सिर रक्खे ठंडी छाँ, समरथ पुरख आपणी दया कमांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, अमृत आत्म जाम प्यांअदा। गुरसिख बाल अंञाणे उठाए जिउँ बालक गोदी माँ, पिता पूत वेख वखांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, सोहँ हँसा चोग चुगांयदा। लेखा जाणे काया नगर खेड़ा ग्रां, सच बंक आप सुहांयदा। निथांवयां देवे साचा थाँ, चरन दुआरा इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निर्धन सरधन आपणे रंग रंगांयदा।

❋

❋

निर्धन मीतड़ा हरि निरँकार, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। गुरसिख काया चोलड़ा रंगे विच संसार, रंग मजीठी इक्क चढ़ाईआ। साचा तोला बणे आप निरँकार, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। गुरमुख सज्जण कर त्यार, वेखणहारा थाउँ थाँईआ। बनास्पत वण्ड वण्डाए अठारां भार, गुरसिख चरन धूढ़ तुल ना राईआ। करे खेल अगम्म आपार, अलक्ख अगोचर दिस ना आईआ। आदि जुगादी कर पसार, जुगा जुगन्तर वेख वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर करया पार, कलिजुग अन्तिम वज्जी वधाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव करन पुकार, नेत्र नैण रहे उठाईआ। करोड़ तेतीसा हाहाकार, उच्ची कूक देण दुहाईआ। सुरपति राजा इंदर धाहां रिहा मार, तख्त ताज ना सोभा पाईआ। धरत धवल करे पुकार, पापी जीव रहे कुरलाईआ। चारों कुंट होया विभचार, सति धर्म ना कोए रखाईआ। जीवां जंतां आई हार, हरि का नाम ना कोए ध्याईआ। पढ़ पढ़ विद्या होए ख्वार, आत्मक विद्या ना कोए जणाईआ। बिन सतिगुर पूरे कोए ना उतरे पार, कलिजुग चारों कुंट अन्धेरा छाईआ। शाह पातशाह होयण ख्वार, राज राजान रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निर्धन मेला सहिज सुभाईआ। निर्धन हरि हरि मेलया, कर किरपा आप करतार। लेखा जाणे गुरू गुर चेलया, सोहे सच दरबार। धुर दरगाही सज्जण सुहेलया, बेऐब परवरदिगार। आपणा मेल आपे मेलया, पूर्ब लहिणा कर्म विचार। अचरज खेल पारब्रह्म प्रभ खेलया, भेव ना पायण वेद चार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुर दरबार। धुर दरबार सुहञ्जणा, हरि साचा आप सुहाए। जोत जगाए आदि निरँजणा, कँवल नैण डगमगाए। दाता दानी दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भय भयानक वेख वखाए। लोकमात जन भगतां बणे साचा सज्जणा, जुगा जुगन्तर साची सेव कमाए। नेत्र पाए नाम अञ्जणा, अन्ध अन्धेर दए मिटाए। चरन धूढ़ कराए मजना, कोटन कोटि जन्म दी मैल धुआए। जो घड़या सो भज्जणा, थिर कोए रहिण ना पाए। बिन सतिगुर पूरे पर्दा किसे ना कज्जणा, लक्ख चुरासी रही कुरलाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निर्धन मेला सहिज सुभाए। निर्धन आसा पूरीआ, पूरन ब्रह्म वीचार। पुरख अबिनाशी हाज़र हज़ूरीआ, दर दरवेश बणे भिखार। नाद वजाए एका तूरीआ, तुरीआ धार अगम्म अपार। लेखा चुक्के नेड़ा दूरीआ, दूर नेड़े ना कोए विचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे करे प्यार। हरिजन प्रेम पीआ प्रीती, परम पुरख इक्क जणाईआ। आदि जुगादि परखणहारा नीती, घर घर विच आसण लाईआ। गुरमुख विरले काया करे ठंडी सीती, जिस जन त्रैगुण अग्न बुझाईआ। एका रंग रंगाए हस्त कीटी, ऊँच नीच ना कोए वड्याईआ। इक्क सुणाए सुहागी गीती, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। पंज तत्त काया होए पतित पुनीती, पतित पावन सतिगुर पूरा मिल्या साचा माहीआ। वख निकले

❋

❋

कौड़ी रीठी, मिट्ठा रस इक्क चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए मिलाईआ। हरिजन शब्द मिलाया, मेल मिलावा धुर संयोग। गुर सतिगुर वेख वखाया, कट्टे हउमे रोग। एका मन्त्र नाम दृढ़ाया, सोहँ शब्द अगम्मी चोग। धुर दरगाही जोग इक्क वखाया, शब्द अनादी गाए सलोक। हरख सोग रहे ना राया, चरन दासी मुक्ती मोख। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे लोक परलोक। लोक परलोक वखाणदा, दो जहाना खेल अपार। ब्रह्मण्डां खण्डां पुण छाणदा, लोआं पुरीआं ख़बरदार। लक्ख चुरासी खेल श्री भगवान दा, ब्रह्म पारब्रह्म करे उज्यार। विष्नूं कम्म करे प्रितपालदा, ब्रह्मा जोत होए उज्यार। शंकर हुक्म अन्तिम सँघारदा, हुक्मी हुक्म वरतार। तिन्नां बेड़ा आपे तारदा, त्रैगुण अतीता हरि निरँकार। गुरमुख साचे पैज संवारदा, जुगां जुगन्तर ल्ए अवतार। निरगुण सरगुण मेला नारी कन्त भतार दा, पंज तत्त काया करे शंगार। शब्द सुनेहड़ा साचे यार दा, लोकमात सुणाए वारो वार। सतिजुग त्रेता द्वापर पार उतारदा, कलिजुग आई अन्तिम वार। लेखा जाणे धुर दरबार दा, धुर दरगाही सच्ची सरकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार। अलक्ख अगम्म अगम्मड़ा, निरगुण निरवैर अकाल। हड्ड मास नाड़ी ना दिसे चमड़ा, जोती जल्वा नूर जलाल। माया ममता ना दमड़ी दमड़ा, दोवें हथ्थ ख़ाली रिहा वखाल। जन भगतां दस्से राह इक्क सुख़लड़ा, जुगत जग अवल्लड़ी चाल। सच सिँघासण आपे मलड़ा, सचखण्ड दुआर सच्ची धर्मसाल। हरिजन फड़ाए आपणा पल्लड़ा, जुगा जुगन्तर चले नाल। हरख सोग ना ख़ुशी गमड़ा, आलस निन्दरा ना खाए काल महांकाल। साचे धाम आप सुहंदड़ा, उच्च महल्ल अटल मुनार एकँकार। शब्द अनादी नाद वजंदड़ा, धुर दी बाणी सच्ची धुन्कार। कलिजुग अन्तिम वेस वटंदड़ा, निहकलंका लै अवतार। हरिजन साचे वेख वखंदड़ा, डुब्बदे पाथर लाए पार। जिस दुआरे चरन छुहंदड़ा, होए बंक मात उज्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे पावे सार। हरिजन सार संभालदा, सर्ब गुणां गुणवन्त। करे खेल सदा प्रितपाल दा, पारब्रह्म पूरन भगवन्त। रूप प्रगटाए दीन दयाल दा, लेखा चुकाए जीव जंत। माण गुआए काल महांकाल दा, हरिजन वडियाए साचे सन्त। धर्मसाल इक्क वखालदा, हरि मन्दिर मेल मिलावा नारी कन्त। नाता तोड़ जगत जंजाल दा, काया चोली चाढ़े रंग बसन्त। जो जन चरन प्रीती घालण घालदा, सतिगुर पूरा होए सहाई अन्त। लेखा जाणे पत पत डाल्ह दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी महिमा जाणे अगणत। महिमा अगणत पुरख अकाल, लेखा लिख ना सके कोई राईआ। जुगा जुगन्तर वेस वटाए दीन दयाल, दयानिध बेपरवाहीआ। भगत भगवन्त ल्ए उठाल, पूर्ब कर्मां वेख वखाईआ। सन्तन बणे

❋

❋

आप दलाल, शब्द विचोला फेरा पाईआ। गुरमुख वेखे साचे लाल, लाल अणमुलड़े गोद बहाईआ। गुरसिख फल लगाए काया डाल्ह, पत डाल्ही आप महिकाईआ। चले चलाए अवल्लड़ी चाल, वेद कतेब भेव ना राईआ। खाणी बाणी करे पुकार, बेअन्त सच्चा शहनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले सहिज सुभाईआ। हरिजन गुरमुख गुरसिख, निवण सु अक्खर इक्क पढ़ांयदा। धुर दी बाणी धुर दा लेखा लिख, मस्तक लेखा आप चुकांयदा। नाम अनादी पाए भिक्ख, साची झोली आप भरांयदा। जगत तृष्ना मेटे तृख, माया ममता मोह चुकांयदा। हउमे हंगता लहे विस, अमृत आत्म जाम प्यांअदा। हरि मन्दिर घर विच घर पए दिस, सतिगुर पूरा आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल मिलांयदा। हरि मन्दिर सोहे काया गढ़्ह, गुर सतिगुर आप सुहांयदा। निरगुण सरगुण अंदर बैठा वड़, दिस किसे ना आंयदा। आपणे पौड़े आपे चढ़, आपणा बंक सुहांयदा। आपणी विद्या आपे पढ़, आपणा जाप आप जपांयदा। ना कोई सीस ना कोई धड़, निरगुण आपणा रूप प्रगटांयदा। दरस दिखाए अगे खड़, स्वच्छ सरूपी खेल खिलांयदा। ना जन्मे ना जाए मर, जूनी जून ना कोए भुआंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। हरिजन साचे वेखणहारा, घट घट रिहा समाईआ। लक्ख चुरासी करे खेल न्यारा, निरगुण सरगुण जोत जगाईआ। गुरमुख विरले पाए सारा, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। अन्ध अन्धेर मिटाए धूंआँधारा, जोत निरँजण कर रुशनाईआ। शब्द अनाद सुणाए सच्ची धुन्कारा, धुन आत्मक आप वजाईआ। अमृत बख्शे ठंडी ठारा, चरन चरनोदक मुख चुआईआ। देवे दरस नैण मुँधारा, नेत्र नैण आप खुल्हाईआ। रोगां सोगां करे पारा, चिंता सोग रहे ना राईआ। जिस मिल्या गुर करतारा, करता कीमत आपे पाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, हरि का भेव ना सके कोए जणाईआ। जुगा जुगन्तर इक्क अवतारा, गुर इष्ट इक्क अख्वाईआ। जन भगतां देवे नाम आधारा, नाम निधाना झोली पाईआ। सृष्ट सबाई करे ख्वारा, चारों कुंट कुंट हलकाईआ। नाम खण्डा तेज़ कटारा, चण्ड प्रचण्ड आप चमकाईआ। नौं सति दए हुलारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा जाणे बेपरवाहीआ। बेपरवाह गहर गम्भीर, गुण अवगुण ना कोए रखांयदा। लेखा जाणे अन्त अखीर, लिख्या लेख ना कोए वखांयदा। शब्द निराला पकड़े तीर, चिल्ला हथ्थ ना कोए उठांयदा। लक्ख चुरासी मारे ज़ंज़ीर, आपणी आपे गंढ्ढ पुआंयदा। नाता तोड़े पीर फ़कीर, शाह हकीर रहिण ना पांयदा। राज राजान होए दिलगीर, धीरज धीर ना कोए रखांयदा। अठसठ तीर्थ वरोले नीर, नाम मधाणा एका पांयदा। माया ममता हउमे हंगता कढ्ढे पीड़, साची संगता मेल मिलांयदा। जूठा झूठा वेखे बस्त्र चीर, तन कफ़नी कौण हंढांयदा।

❋

❋

आपे चोटी चढ़े अख़ीर, दरगाह साची धाम सुहांयदा। गुरमुखां बख्शे साचा सीर, भर प्याला आप प्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी कार कमांयदा। जुग जुग कार कमांयदा, निहकर्मी कर्म वीचार। ग़रीब निमाणे गले लगांयदा, शाह सुल्ताना मारे मार। राउ रंक एका रंग रंगांयदा, इक्क सुहाए बंक दुआर। शब्द अगम्मी डंक वजांयदा, चार कुंट होए जैकार। भगत भगवन्त वेख वखांयदा, नेत्र नैण खोल्ह किवाड़। साचे सन्तां आप उठांयदा, वा लग्गे ना तत्ती हाढ़। गुरमुख आपणी गोद सुहांयदा, दर घर साचे ल्ए वाड़। गुरसिख आपणे अंग लगांयदा, करे प्रकाश बहत्तर नाड़। लाड़ी मौत दर दुरकांयदा, राए धर्म ना करे ख्वार। चित्रगुप्त ना लेख वखांयदा, जो जन चरन सरन करे निमस्कार। वेले अन्त मेल मिलांयदा, लक्ख चुरासी उतरे पार। सतिगुर पूरा दया कमांयदा, भव जल बेड़ा लाए पार। मानस जन्म लेखे लांयदा, नाता तोड़ सर्ब संसार। पुरख बिधाता वेख वखांयदा, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। उत्तम ज़ाता आप धरांयदा, वरन बरन ना कोए अधार। जोती जाता आप अख्वांयदा, जोती जोत करे प्यार। इक्क इकांता वेख वखांयदा, दिस ना आए वेखणहार। अंदर मन्दिर जाम प्यांअदा, भर प्याला ठंडा ठार। गुरमुख नारी कन्त मिलांयदा, घर सख़ीआं मंगलचार। जगत विछोड़ा पन्ध मुकांयदा, टुट्टी गंढ्ढे गंढ्ढणहार। आपणा लेखा लेखे पांयदा, लेखा कोए ना मंगे दूजी वार। जिस जन आपणी सरन लगांयदा, दो जहानां दए अधार। अन्तिम जोती जोत मिलांयदा, ब्रह्म पारब्रह्म करे प्यार। दरगाह साची धाम बहांयदा, सचखण्ड दुआरा खोल्ह किवाड़। गुरसिख जन्म मरन विच ना आंयदा, जिस पाया हरि निरँकार। जुग जुग लेखा आप मुकांयदा, शाहो भूप बण सच्ची सरकार। साचे तख्त आप सुहांयदा, सचखण्ड निवासी एकँकार। कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा, रैण अन्धेरी धूंआँधार। गुरसिख गुरमुख आप जगांयदा, सन्त भगत भगवन्त करे प्यार। एका मन्दिर सोभा पांयदा, हरि जू हरी हरि खेल न्यार। गुरमुख साचे चरन बहांयदा, आप आपणी किरपा धार। निर्धन सरधन वेख वखांयदा, दोहां विचोला सिरजणहार। घर घर आपे रिज़क सबांयदा, विष्नूं वंसी सेवादार। सच भण्डार आप वरतांयदा, अतोट अतुट वरते विच संसार। गुरसिख साचे मेल मिलांयदा, गुर पूरा कर प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा जीआ दान, दाता दानी आप करतार।

२५ भाद्रों २०१७ बिक्रमी बिशन सिँघ दे गृह पिण्ड कादरवाला ज़िला फिरोज़पुर

पुरख अकाल इक्क अख्वांयदा, आदि जुगादी एकँकार। सति पुरख निरँजण नाउँ धरांयदा, जूनी रहित बेऐब परवरदिगार।

❋

❋

दरगाह साची धाम सुहांयदा, सचखण्ड दुआरा उच्च मुनार। दीपक दीआ इक्क जगांयदा, निरगुण बाती कर त्यार। थिर घर साचे सोभा पांयदा, तख्त निवासी अगम्म अपार। आपणी रचना आप रचांयदा, आपे वेखणहार। आपणा हुक्म आप वरतांयदा, आपे बणे सच्चा सिक्दार। आपणे मंडल रास रचांयदा, निरगुण खेल करे अपार। आपणा शब्द अनादी आपे गांयदा, धुन वजाए साची तार। अकल कल आपणी खेल खिलांयदा, अलक्ख अगोचर अगम्म अथाह करे खेल निराकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणी कार। इक्क इकल्ला खेल अपारा, पुरख अबिनाशी आप कराईआ। सति पुरख निरँजण वसे धाम न्यारा, धाम अवल्लड़ा सोभा पाईआ। सचखण्ड निवासी खेल न्यारा, थिर घर साचे आप खिलाईआ। अगम्म अगम्मड़ी करे कारा, अलक्ख अगोचर भेव ना राईआ। आपणा खोल्ह आप किवाड़ा, दर दरवाज़ा आप सुहाईआ। आपे प्रगट होए निरगुण निराकारा, साकारा आपणा रूप धराईआ। आपे लक्ख चुरासी कर पसारा, विष्न ब्रह्मा शिव उपजाईआ। आपे त्रैगुण दात बणे वरतारा, दाता दानी शहनशाहीआ। आपे घट घट लक्ख चुरासी भाण्डा घड़े ठठयारा, भन्नणहारा आप अख्वाईआ। आपे पंज तत्त तत्त कर पसारा, ब्रह्म पारब्रह्म वण्ड वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला खेल खलाईआ। इक्क इकल्ला खेल अवल्ला, श्री भगवान आप करांयदा। वसणहारा सच महल्ला, थिर घर साचे सोभा पांयदा। धाम सुहाए उच्च अटला, निहचल आपणा रंग रंगांयदा। सरूप समाए जलां थलां, जल थल महीअल वेख वखांयदा। लेखा जाणे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ जलां झलां, डूँग्घी कंदर सोभा पांयदा। लक्ख चुरासी जीव जंत चारे खाणी आपे रला, उत्भुज सेत्ज जेरज अंड वेख वखांयदा। शब्द अनाद हरि ब्रह्मादि, सच सुनेहड़ा एका घल्ला, नाद अनादी धुन सुणांयदा। बोध अगाधी अछल अछला, भेव कोए ना पांयदा। सच सिँघासण हरि जू हरि मन्दिर एका मल्ला, सच दुआरा आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला खेल खिलांयदा। इक्क इकल्ला एकँकारा, आदि जुगादि समांयदा। आप आपणा कर पसारा, निरगुण निरवैर वेख वखांयदा। लोआं पुरीआं बन्न्हे धारा, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा बन्धन पांयदा। रवि ससि ना कोए पसारा, मंडल मंडप आप सुहांयदा। ज़िमी अस्माना बन्न्हे धारा, धरनी धरत धवल उपजांयदा। शब्द अगम्मी बोल जैकारा, नाद अनादी नाद वजांयदा। हुक्मी हुक्म वरते वरतारा, हुक्मी गेड़ा आप चलांयदा। जुगा जुगन्तर खेल अपारा, जुग करता आप करांयदा। विष्नूं बख्शे चरन प्यारा, विश्व रूप आप समांयदा। पारब्रह्म ब्रह्म कर पसारा, ब्रह्म साची सेवा लांयदा। धुर दरगाही धुर फ़रमाणा, शब्द अगम्मी आप सुणांयदा। चारे वेदां बण लिखारा, लोकमात राह चलांयदा। शंकर मेला धुर दरबारा, दर दरवाजा आप खुलांयदा।

❋

❋

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला वेस वटांयदा। इक्क इकल्ला पुरख अबिनाश, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। सचखण्ड दुआरे पाए आपणी रास, गोपी काहन ना कोए नचाईआ। शाहो भूप सच सुल्तान शाह शाबास, शहनशाह बेपरवाहीआ। चरनां हेठ रखाए पृथ्मी आकाश, कोटन कोटि मंडल धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। आदि जुगादी आप आपणी पूरी करे आस, आपणी महिमा आपणे विच समाईआ। सूरज चन्न कर प्रकाश, दिवस रैण वण्ड वण्डाईआ। लेखा जाणे जंगल जूह उजाड़ प्रभास, समुंद सागर फोल फुलाईआ। जूनी रहित ना होए विनास, अबिनाशी करता आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला सच महल्ला रिहा वसाईआ। सच महल्ला श्री भगवन्त, सचखण्ड दुआर आप सुहांयदा। आदि जुगादी एका कन्त, कन्त कन्तूल वेस वटांयदा। आप बणाए आपणी बणत, दूसर संग ना कोए रखांयदा। आदि जुगादि महिमा अगणत, वेद पुराण सर्ब जस गांयदा। आपणा लेखा आपे जाणे आदि अन्त, मध भेव ना कोए रखांयदा। लेखा जाणे गुरमुख साचा सन्त, जिस जन आपणी बूझ बुझांयदा। शब्द जणाई मणीआ मंत, नाम निधाना झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लक्ख चुरासी खेल खिलांयदा। लक्ख चुरासी खेल खिलंदड़ा, आदि निरँजण पुरख अगम्म। जुग जुग आपणा वेस वटंदड़ा, निरगुण निरवैर ना मरे ना पए जम्म। लक्ख चुरासी जीव जंत वेख वखंदड़ा, करता पुरख करे कराए आपणा कम्म। गुरमुख साचे वेख वखंदड़ा, पवण स्वासी लेखा जाणे दमा दम। सन्त सुहेले रंग रगंदड़ा, काया चोली रंगे हड्ड मास नाड़ी चम्म। जम का तरास आप मिटंदड़ा, दो जहानां बेड़ा देवे बन्न्ह। साचा मार्ग इक्क वखंदड़ा, राए धर्म ना देवे डंन। साचे पौड़े आप चढ़ंदड़ा, चौथा पद आप सुहाया ना कोई सूरज ना कोई चन्न। गीत सुहागी आप सुनंदड़ा, राग अनादी एका कन्न। निरगुण सरगुण मेल मिलंदड़ा, गढ़्ह हँकारी भाण्डा भन्न। जोती जोत इक्क जगंदड़ा, किरपा कर श्री भगवान। लक्ख चुरासी वेख वखंदड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला खेल अपारा, करे कराए करनेहारा, आदि जुगादी धन्न धन्न। इक्क इकल्ला साची कार, दो जहानां आप चलाईआ। हरि पुरख निरँजण हो त्यार, आपणा बल आप वखाईआ। एकँकारा कर पसार, वेखणहारा थाउँ थाँईआ। आदि निरँजण जोत उज्यार, जोत निरँजण घट घट रिहा जगाईआ। श्री भगवान दिवस रैण कर प्यार, भगतन मेला बेपरवाहीआ। अबिनाशी करता रहे ख़बरदार, आलस निन्दरा विच ना आईआ। पारब्रह्म प्रभ कर पसार, आपणी कल आप वरताईआ। निरगुण जोत जोत उज्यार, जोती जाता वेख वखाईआ। सचखण्ड दुआर सच्चा दरबार, सति पुरख निरँजण आप लगाईआ। सच सिँघासण कर त्यार, पुरख अबिनाशन आसण लाईआ। हुक्मी हुक्म वरते वरतार, धुर फ़रमाणा

❋

❋

शब्द जणाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां पावे सार, लोक परलोक वेख वखाईआ। दो जहाना इक्क जैकार, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। शाह सुल्ताना बेऐब परवरदिगार, नूरी जल्वा नूर अलाहीआ। सृष्ट सबाई सांझा यार, सृष्ट सबाई वेखे थाउँ थाँईआ। लाशरीक बोले एका नाअर, कलमा कायनात आप पढ़ाईआ। आपे गुप्त आपे ज़ाहर, अंदर बाहर आपणी धार चलाईआ। आपे जुगा जुगन्तर लै अवतार, निरगुण सरगुण रूप ल्ए प्रगटाईआ। आपे गुर पीर अवतार, आपणा मार्ग दए वखाईआ। आपे भगत भगवन्त करे उज्यार, सिर रक्ख हथ्थ समरथ दए वड्याईआ। आपे सन्तन दए हुलार, नाम हुलारा इक्क रखाईआ। आपे गुरसिख साचे साचे बेड़े देवे चाढ़, मँझधार ना कोई रुढ़ाईआ। आपे गुरसिखां फड़ फड़ लाए पार, आदि जुगादी सेव कमाईआ। जगत विचोला बणे हरि निरँकार, शब्द ढोला एका गाईआ। तोला बणे अगम्म अपार, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। बदले चोला जोती धार, जुगा जुगन्तर वेस वटाईआ। कोटी कोटि करे विचार, कोटी कोटि जीव तराईआ। शब्द सोटी हथ्थ फड़ निरँकार, नौं खण्ड पृथ्मी फेरा पाईआ। सत्तां दीपां करे ख़बरदार, शाह सुल्तानां रिहा जगाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर उतरया पार, कलिजुग कूक दए दुहाईआ। सृष्ट सबाई जीव नार विभचार, हरि कन्त ना कोए हंढाईआ। मूर्ख मूढ़े सुते पैर पसार, पुरख अकाल मिल्या ना किसे थाँईंआ। चारे वरन रोवण ज़ारो ज़ार, साची मिले ना कोई सरनाईआ। अठारां बरन करन पुकार, मिल्या मेल ना पीआ प्रीतम साचे माहीआ। पुरख अबिनाशी खेल अपार, जुग करता आपणा वेस आप धराईआ। शब्द अगम्मी अगम्म जैकार, दो जहानां आप सुणाईआ। कलिजुग अन्तिम लै अवतार, निरगुण आपणा नाउँ रखाईआ। जोती जामा विच संसार, रम्मईआ रामा वेस वटाईआ। घनईआ शामा पावे सार, नाम बंसरी इक्क वजाईआ। ईसा मूसा काला सूसा करे तन शंगार, तन अल्फ़ी इक्क हंढाईआ। संग मुहम्मद वेखे चार यार, अल्ला राणी मुख घूँगट दए उठाईआ। नानक निरगुण एका नाम सति करे जैकार, सति नाम सच्ची सरनाईआ। छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश करे प्यार, दूई द्वैती ना कोई रखाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, एका एक ख़ुदाईआ। ख़ालक ख़लक रिहा पसार, ख़लक ख़ालक वेखे बेपरवाहीआ। आदि जुगादी जाणे आपणी कार, जुग जुग सेवक सेवा आप वखाईआ। कलिजुग रैण अन्धेरी अन्ध अँध्यार, साचा चन्द ना कोई चढ़ाईआ। राज राजान ना करे कोई विचार, ग़रीब निमाणे रहे कुरलाईआ। चारों कुंट धूंआँधार, साचा हवन ना कोई वखाईआ। पवण सुगंधी ना विच संसार, दुरगंधी आपणा रूप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर खेल हरि, इक्क इकल्ला आप कराईआ। इक्क इकल्ला पारब्रह्म, ब्रह्म वेखे लक्ख चुरासीआ। ना मरे ना पए जम्म, जुग जुग खेले खेल तमासया। आदि जुगादी आपणा कम्म,

❋

❋

करे कराए मंडल रासीआ। गगन पताल रखाए बिन बिन थम्म, अग्न जोत जोत प्रकाशया। जुग जुग देवणहारा डन्न, लक्ख चुरासी वेखे जम की फाँसीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, करे खेल घनक पुर वासीआ। इक्क इकल्ला घनक पुर वास, साची पुरी आप सुहाईआ। निरगुण सरगुण होया दासी दास, दास दासी सेव कमाईआ। बवन्जा अक्खर पवण स्वास, सर्ब मास बीत बताईआ। पैंतीस अक्खर त्रैगुण वेख रास, जगत रचना आप रचाईआ। एका साता अंदर कर कर वास, दस सत्त करे रुशनाईआ । लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, पिृथम आपणा आप प्रगटाईआ। चरना हेठ दबाए करे खेल पुरख अबिनाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी धार चलाईआ। इक्क इकल्ला जुगा जुगन्तर, जागरत जोत करे रुशनाईआ। लोकमात बुझाए लग्गी बसन्तर, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। शब्द जणाए साचा मन्त्र, धुर दी बाणी आप अल्हाईआ। लेखा जाणे सर्ब जी अन्तर, घट घट बैठा सेज हंढाईआ। लेखा जाणे गगन गगनंतर, भुल्ल रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग करता हरि बेपरवाहीआ। शब्द अगम्मा बण मलाह, लोकमात फेरा पांयदा। इक्क इकल्ला जगत मलाह, जुग जुग बेड़ा आप चलांयदा। शब्दी शब्द दए सलाह, साचा मार्ग इक्क वखांयदा। आपणा प्रगटाए आपे नाँ, नाउँ निरँकारा आप अख्वांयदा। आपे वसे हर घट थाँ, थान थनंतर सोभा पांयदा। आपे करे सच न्याँ, शाह पातशाह आपणा नाउँ धरांयदा। आपे जन भगतां पकड़े बांह, लक्ख चुरासी विच्चों बाहर कढांयदा। आपे हँस बणाए फड़ फड़ काँ, कागों हँस आप उडांयदा। आपे निथावयां देवे साचा थाँ, दरगाह साची धाम सुहांयदा। आपे हँकारीआं देवे गढ़्ह तुड़ा, नाम खण्डा हथ्थ चमकांयदा। आपे ब्रह्मण्डां वेखे ठंडी छाँ, आप आपणी दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी कार करांयदा। इक्क इकल्ला कार कमांयदा, करता पुरख करतार। चार वेद भेव ना आंयदा, ब्रह्मा चारे मुख रिहा पुकार। जुगा जुगन्तर आपणी कल वरतांयदा, अकल कल खेल अपार। कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा, सृष्ट सबाई पावे सार। निहकलंका नाउँ धरांयदा, निरगुण सरगुण ल्ए अवतार। सरगुण आपणे लेखे लांयदा, पंज तत्त ना कोई प्यार। एका शब्दी डंक वजांयदा, सुणे सुणाए सुणनेहार। राउ रंकां आप जगांयदा, शाह सुल्तानां करे ख़बरदार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्ची सरकार। शाह पातशाह सच्चा शहनशाह, गुरू गुर आप अख्वांयदा। कलिजुग अन्तिम निरगुण निरवैर बणे इक्क मलाह, बेपरवाह बेड़ा आप चलांयदा। सन्त सहेले गुरू गुर चेले पकड़े बांह, जुग जुग विछड़े मेल मिलांयदा। गुरसिख गोद उठाए जिउँ बालक माँ, नित नवित वेख वखांयदा। भाग लगाए नगर खेड़ा काया ग्रां, नौं

❋

❋

दुआरे खोज खुजांयदा। सुरत सवाणी शब्द हाणी दए मिला, अमृत आत्म ठंडा पाणी मुख चुआंयदा। धुर दी बाणी शब्द दए सुणा, अनहद साचा ताल वजांयदा। जम की फ़ासी दए कटा, राए धर्म नेड़ ना आंयदा। चारे खाणी लेखा दए चुका, मात गर्भ ना फेर फिरांयदा। ब्रह्म पारब्रह्म दए मिला, मेल विछोड़ा आपणे हथ्थ रखांयदा। मानस जन्म लेखे ला, गुरमुख साचा संग निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हर घट आपे वेख वखांयदा। हरिजन हरि दरस दरसाया, किरपा कर गुण निधान। ग़रीब निमाणे गले लगाया, आदि जुगादी धुर दी बाण। एका अक्खर नाम पढ़ाया, निष्अक्खर कर प्रधान। बजर कपाटी पत्थर तोड़ तुड़ाया, फड़ शब्द तीर कमान। पंच विकारा सथ्थर लाहया, मनूआ उठे ना नौंजवान। मति मतवाली डेरा ढाहया, बुधी वेखे चरन ध्यान। सतिगुर पूरा काया खेड़ा आप वसाया, शब्द जणाए सच्ची धुनकान। घर मन्दिर राग इक्क अल्हाया, मिल सख़ीआं मंगल गान। साची सेजा आप सुहाया, दस्म दुआरी हो प्रधान। सुरत सवाणी शब्द मिलाया, एका हाणी मिल्या हाण। जोबन जवानी इक्क वखाया, बाल बुड़ेपा ना कोई निशान। अमृत पाणी मुख चुआया, निझर झिरना झिरे महान। कँवल कँवला आप भवाया, गुरमुखां देवे साचा दान। ब्रह्म पारब्रह्म मिलाया, नाल रलाया श्री भगवान। जन्म मरन विच ना आया, नाता तुट्टा दो जहान। जिस जन सतिगुर पूरा दर्शन पाया, दरगाह साची होए परवान। सचखण्ड दुआरे आप बहाया, धर्म दिखाए इक्क निशान। सच निशाना आप झुलाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि इक्क इकल्ला होए निगहबान।

२६ भाद्रों २०१७ बिक्रमी बीबी हरनाम कौर पिण्ड तलवण्डी ज़िला फीरोज़ पुर

पुरख अकाल सर्ब जीआ दाता, आदि जुगादि समांयदा। जुगा जुगन्तर मेटे अन्धेरी राता, निरगुण जोती जोत जगांयदा। शब्द जणाए अगम्मी गाथा, धुर मन्त्र नाम दृढ़ांयदा। जन भगतां निभाए सगला साथा, सगला संग आप हो जांयदा। लहिणा देण चुकाए मस्तक माथा, पूर्ब कर्मां वेख वखांयदा। चरन सरोवर सच वखाए तीर्थ ताटा, दुरमति मैल मैल धवांयदा। चरन कँवल बंधाए साचा नाता, नर नरायण खेल खिलांयदा। चार वरन कराए उत्तम ज़ाता, वरन गोत ना कोए वखांयदा। अनहद शब्द अनादी धुन अगम्मी पूजा पाठा, रसना जिह्वा ना कोए हलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला एकँकार, करे खेल अगम्म अपार, जुग जुग आपणी धार बंधांयदा। पुरख अकाल सर्ब गुणवन्त, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। जोती नूर श्री भगवन्त, आदि निरँजण वड वड्याईआ। दरगाह साचा धाम सुहंत, सचखण्ड दुआरे सोभा

❋

❋

पाईआ। निराकार बणाए आपणी बणत, दूसर संग ना कोए वखाईआ। लक्ख चुरासी त्रैगुण माया पंज तत्त फुल फुलवाड़ी वेखे रुत बसन्त, पत डाल्ही आप महिकाईआ। लेखा जाणे जीव जंत, · पकड़ उठाए साचे सन्त, धुर दी बाणी

बाण लगाईआ। गढ़ तोड़े हउमे हंगत, माया ममता मोह चुकाईआ। नाता तोड़े भुक्ख नंगत, सच सुच्च इक्क वरताईआ। मेल मिलावा साची संगत, वेख वखाए थाउँ थाँईआ। नाम चाढ़े साची रंगत, रंग मजीठी इक्क चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता वेस वटाईआ। पुरख अकाल पारब्रह्म श्री भगवान, भेव कोए ना आंयदा। अबिनाशी करता ना मरे ना पए जम्म, सो पुरख निरँजण खेल खिलांयदा। हरि पुरख निरँजण आदि जुगादि जाणे आपणा कम्म, करता पुरख रूप अनूप आप धरांयदा। सचखण्ड निवासी साचे तख्त बराज करे आपणा कम्म, करनी किरत आप कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर आपणी धार चलांयदा। पुरख अकाल ठांडा दरबारा, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहांयदा। इक्क इकल्ला एकँकारा, निरगुण सच सिँघासण सोभा पांयदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, हुक्मी हुक्म आप वरतांयदा। थिर घर वासी खोल्ह किवाड़ा, एका रूप आप प्रगटांयदा। लोआं पुरीआं दए सहारा, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा बन्धन पांयदा। रवि ससि कर उज्यारा, जोती नूर डगमगांयदा। शब्द अगम्मी इक्क जैकारा, तुरीआ राग आप अल्हांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव कर त्यारा, अंस बंस आप सुहांयदा। त्रैगुण माया भर भण्डारा, पंचम पंचम जोड़ जुड़ांयदा। लक्ख चुरासी कर पसारा, घट घट आसण लांयदा। घर विच घर कर त्यारा, घर मन्दिर सोभा पांयदा। दीपक जोती कर उज्यारा, नूर नुराना डगमगांयदा। हरि शब्द अनाद सच्ची धुन्कारा, अनहद साचा ताल वजांयदा। सर सरोवर अमृत ठंडी ठारा, कँवल नाभी आप रखांयदा। करे खेल अगम्म अपारा, अलक्ख अगोचर भेव ना आंयदा। जुगा जुगन्तर वरते वरतावे विच संसारा, गुर पीर अवतार आपणा नाउँ धरांयदा। निरगुण सरगुण बन्न्हे धारा, धार अवल्ली इक्क वखांयदा। सन्त भगत भगवन्त मेल मलाए आपणी वारा, मेल मिलावा आपणे हथ्थ रखांयदा। गुरसिखां वखाए सच दुआरा, बन्द किवाड़ा आप खुलांयदा। गुरमुख बख्शे चरन प्यारा, चरन चरनोदक मुख चुआंयदा। एका बख्शे शब्द भण्डारा, वस्त अमोलक आप वरतांयदा। लेखा जाणे लिखणहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला पुरख अकाल, दीना बंधप दीन दयाल, सगला संग आप निभांयदा। सगला संग सतिगुर मीत, पुरख अकाल निभााईआ। आदि जुगादी साची रीत, जुगा जुगन्तर आप चलाईआ। लेखा जाणे हस्त कीट, ऊँच नीच वेख वखाईआ। गुरमुख विरले बख्शे चरन प्रीत, लक्ख चुरासी विच्चों फोल फुलाईआ। शब्द सुणाए सुहागी गीत, धुन आत्मक आप वजाईआ। करे कराए पतित पुनीत,

❋

❋

पतित पापी ल्ए तराईआ। काया करे ठंडी सीत, पंज तत्त अग्नी आप बुझाईआ। लेखा जणाए देहुरा मन्दिर मसीत, घर हरि मन्दिर दए वखाईआ। सतिगुर पूरा वसया धाम अनडीठ, आत्म सेजा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर साची कार, करे कराए करनेहार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। वेखणहारा पुरख अकाला, जुगा जुगन्तर वेख वखांयदा। जुगा जुगन्तर अवल्लड़ी चाला, लोकमात वेख वखांयदा। निरगुण सरगुण दस्से राह सुख़ाला, शब्द अगम्मी मार्ग आपे पांयदा। दिवस रैण करे प्रितपाला, प्रितपालक आपणी सेव कमांयदा। नाता तोड़े जगत जंजाला, लक्ख चुरासी वेख वखांयदा। चरन कँवल रखाए काल महांकाला, हुक्मी हुक्म आप वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर साची कार, करे कराए विच संसार, दूसर संग ना कोए रखांयदा। पुरख अकाल खेल अपारा, निरँकारा आप कराईआ। सतिजुग त्रेता लै अवतारा, द्वापर निरगुण जोत जोत समाईआ। पंज तत्त शब्द भण्डारा, आप आपणा कर त्यारा, आपणा नाअरा दए सुणाईआ। खेले खेल खेलणहारा, रूप अनूप वड्डी वड्याईआ । कलिजुग अन्तिम हो उज्यारा, नूर इलाही डगमगाईआ। बेऐब ख़ुदाई परवरदिगारा, मुकामे हक वज्जी वधाईआ। लाशरीक वसे सभ तों बाहरा, अनुभव आपणा रूप दरसाईआ। ईसा मूसा संग मुहम्मद चार यारा, एका कलमा नबी पढ़ाईआ। अमाम अमामां बण वरतारा, मुल्ला शेख़ मुसायक पीर एका राह वखाईआ। अञ्जील कुराना भर भण्डारा, तीस बतीसा रिहा सुणाईआ। जुगां जुगन्तर साची धारा, लोकमात आप रखाईआ। नानक निरगुण कर प्यारा, पंज तत्त जोती जोत जगाईआ सचखण्ड निवासी खेल अपारा, थिर दरबारे आप वखाईआ। मेल मिलावा कन्त भतारा, दर घर साचे वज्जी वधाईआ। पाया पुरख सच्चा भतारा, आदि जुगादि ना मरे ना जाईआ। मिल्या मेल एका वारा, विछड़ कदे ना जाईआ। पुरख अकाल मीत मुरारा, नानक निरगुण वेखे चाँईं चाँईआ। एका मंगे मंग दुआरा, देवणहारा बेपरवाहीआ। नाम सति भर भण्डारा, वस्त अमोलक हथ्थ फड़ाईआ। चार वरन बण वरतारा, जीव जंत ल्ए तराईआ। हँकारीआं तोड़े गढ़्ह हँकारा, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश सोहण इक्क दुआरा, हिन्दू मुस्लिम वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यारा, इक्क इकल्ला वेख वखाईआ। उच्ची कूक करे पुकारा, सृष्ट सबाई गया समझाईआ। कलिजुग अन्तिम होवे अन्ध अँध्यारा, सूरज चन्न ना कोई रुशनाईआ। लक्ख चुरासी होए नार विभचारा, हरि हरि कन्त ना कोए हंढाईआ। ना कोई दिसे शाह दुआरा, सच गुलाम ना कोई वड्याईआ। साध सन्त होए ख्वारा, हरि के पौड़े ना कोई चढ़ाईआ । अठसठ तीर्थ मारन नाअरा, नर नरयण दिस ना आईआ। धरत धवल करे पुकारा, नेत्र रो रो नीर वहाईआ। पुरख अबिनाशी बेऐब परवरदिगारा, दरगाहि

❋

❋

साची बैठा करे खेल बेपरवाहीआ। लोकमात पावे सारा, लोक चौदां चौदां तबकां चरनां हेठ दबाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां दए हुलारा, ब्रह्मा विष्न शिव ल्ए उठाईआ। करोड़ तेतीसा मारे मारा, सुरपति राजा इंद आप उठाईआ। एका खण्डा तेज़ कटारा, नाम निधान हथ्थ उठाईआ। सति पुरख निरँजण साची कारा, सति सतिवादी आप धराईआ। प्रगट होवे निहकलंक नरायण नर अवतारा, मात पित ना कोए अख्वाईआ। शब्द अगम्मी बोल जैकार, शब्द निश अक्खर वक्खर करे पढ़ाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, चारे वेद देण गवाहीआ। पुराण अठारां करन निमस्कारा, गीता ज्ञान सीस झुकाईआ। अञ्जील कुरान रोवण ज़ारो ज़ार, वेला अन्त ना दिसे कोई सहाईआ। खाणी बाणी मारे तीर करारा, शब्द निशाना आप लगाईआ। गुरमुख साचे करे प्यारा, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। वरते वरतावे शब्द वरतारा, जूठ झूठ दए मिटाईआ। चार वरनां वखाए इक्क दुआरा, ऊँच नीच रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि खेल ब्रह्म ब्रह्मादि, शब्द अनाद धुन वजाईआ।