२६ भाद्रों २०१७ बिक्रमी गुरबचन सिँघ दे गृह पिण्ड उसमा ज़िला अमृतसर
सति पुरख निरँजण सच्चा पातशाह, सति सतिवादी सति समांयदा। सो पुरख निरँजण गुणवन्ता बेपरवाह, अलक्ख अगोचर आपणा नाउँ धरांयदा। हरि पुरख निरँजण सिफ्त सलाह, सलाही भेव ना आंयदा। एकँकारा निरगुण रूप आप धरा, निरवैर आपणी धार बंधांयदा। आदि निरँजण जोत उजाला डगमगा, नूर नुराना आप अख्वांयदा। श्री भगवान वसणहारा साचे थाँ, दरगाह साची धाम सुहांयदा। अबिनाशी करता इक्क उपाजाए आपणा नाँ, नाउँ निरँकारा आप रखांयदा। पारब्रह्म आपे बणे पिता माँ, पूत सपूता आपणा खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला कर पसार, आपे वेखे वेखणहार, निरगुण आपणी कल वरतांयदा। निरगुण रूप अकल कल धार, आपणा खेल खिलांयदा। जोती जोत कर उज्यार, नूर ज़हूर आप प्रगटांयदा। वसणहारा दर घर सच्चे दरबार, सचखण्ड दुआरा सोभा पांयदा। सचखण्ड अंदर खेल न्यार, पुरख अकाल आप करांयदा। थिर घर खोल्हे इक्क किवाड़, आप आपणा पर्दा लांहयदा। साचा मन्दिर कर त्यार, शाह सुल्तान वेख वखांयदा। छप्पर छन्न ना कोए सहार, बाढी बणत ना कोई बणांयदा। निरगुण दीपक दीआ कर उज्यार, जोती नूर डगमगांयदा। कमलापाती खेल न्यार, निज घर आपणे आप खलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वसणहारा साचे घर, दर घर साचा आप वड्यांअदा । दर घर साचा सचखण्ड दुआरा, सति पुरख
❋
❋
निरँजण आप उपांयदा। इक्क इकल्ला कर पसारा, आप आपणा बल रखांयदा। आपणे नूर हो उज्यारा, नूर नूर विच समांयदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, तख्त ताज वेख वखांयदा। सिँघासण बैठ सच्ची सरकारा, हुक्मी हुक्म आप सुणांयदा। आदि जुगादि वरते वरतारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप खलांयदा। खेलणहारा पुरख समरथ, इक्क इकल्ला एकंकारया। आप चलाए आपणा रथ, निरगुण रथवाही शाह अस्वारया। हरि की महिमा कथनी अकथ, कथनी कथ ना करे विचारया। दरगाह साची धाम न्यार आप उपाए आपणी वथ, आपे वणज करे वपारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे दर, दर दुआर करे प्यारया। दर दुआर सुहांयदा, सोभावन्त करतार। सो पुरख निरँजण वेख वखांयदा, हरि पुरख निरँजण पावे सार। एकँकारा भेव चुकांयदा, आदि निरँजण कर उज्यार। श्री भगवान खेल खिलांयदा, अबिनाशी करता दए अधार। पारब्रह्म प्रभ एका नाउँ धरांयदा, अजूनी रहित बेऐब परवरदिगार। साचे तख्त सोभा पांयदा, शाह सुल्तान सच्ची सरकार। आपणी इच्छया भिच्छया आपे वेख वखांयदा, ना कोई दूसर मीत मुरार। थिर घर वासी थिर दरबारे रंग रंगांयदा, रंगे रंग अगम्म अपार। अलक्ख अलक्खणा आपणी अलक्ख जगांयदा, शब्द अगम्मी बोल जैकार। सुर ताल ना कोई वजांयदा, सति सरूपी साची धार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे आपे वड़, थिर घर वेखे अगे खड़, आप आपणा कर पसार। सचखण्ड दुआरा खोल्हया, कर किरपा गुण निधान। थिर घर साचे मन्दिर बह बह बोलया, शब्द अगम्मी धुर फ़रमाण। निरगुण निरवैर आपे बणे विचोलया, आपे वेखे मार ध्यान। सचखण्ड थिर घर आपणे कंडे आपे तोलया, तोलणहार श्री भगवान । आदि जुगादि रहे अडोलया, तख्त निवासी शाह सुल्तान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बणे आप मलाह, खेवट खेटा आप अख्वा रिहा। खेवट खेटा पारब्रह्म करतारा, एका रंग समाया। दरगाहि साची हो उज्यारा, रूप अनूप आप वटाया। सति सरूपी हो न्यारा, अनरंग रूपी दिस ना आया। आप आपणा खोल्हे बन्द किवाड़ा, आपणा मन्दिर आप सुहाया। आपे बणे साचा लाड़ा, आप आपणा वेस वटाया । आपे नारी कन्त भतारा, आपे साची सेज हंढाया। आपे दर मंगे बण भिखारा, आपे लहिणा झोली पाया। आपे शाह आपे दारा, आपे दर दरबान सीस झुकाया। पुरख अगम्म अगम्मड़ी कारा, इक्क इकल्ला रिहा कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेस वटाया। अगम्म अगम्मड़ी कार, निरगुण जोती जोत डगमगांयदा। सति सरूप सच्ची सरकार, शब्द अगम्मी नाद वजांयदा। तुरीआ राग कर त्यार, हरि मन्दिर साचे सोभा पांयदा। थिर घर खोल्हे बन्द किवाड़, अंदर बह बह मंगल गांयदा। आप आपणा कर प्यार, आपणा
❋
❋
बन्धन आपे वेख वखांयदा। निरगुण निरगुण कर पसार, सूरज चन्न ना कोई चढ़ांयदा। दीवा बाती ना कोई अधार, प्रकाश प्रकाश विच टिकांयदा। पारब्रह्म हरि पुरख करतार, ख़ुशी ग़म ना कोई रखांयदा। हरख सोग वसया बाहर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, दरगाह साची धाम सुहांयदा। दरगाह साची सच दुआर , सति पुरख निरँजण आप वसाया। सो पुरख वसे इक्क इकल्ला, हरि पुरख निरँजण रंग रंगाया। एकँकारा सच सिँघासण बैठा मला, आदि निरँजण करे रुशनाया। श्री भगवान शब्द सनेहड़ा एका घल्ला, अबिनाशी करता हुक्मी हुक्म आप वरताया। पारब्रह्म प्रभ फड़या पल्ला, आप आपणा अंग लगाया। आदि जुगादी इक्क इकल्ला, अकल कलधारी खेल खिलाया। आपणी जोती आपे रला, मात पित ना कोई बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा आप सुहाया। सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहांयदा। करे खेल नारी कन्त, कन्त कन्तूल सेज हंढांयदा। आप बणाए आपणी बणत, घड़न भन्नणहार ना कोई अख्वांयदा। लेखा जाणे आदि अन्त, अन्त आदि आपणा बल धरांयदा। आपे उपजाए आपणा नाउँ मणीआ मंत, शब्द शब्दी नाद वजांयदा। पुरख अबिनाशी महिमा अगणत, भेव अभेद आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वसणहारा साचे घर, बंक दुआरा इक्क सुहांयदा। बंक दुआर सुहाया, हरि सतिगुर गहर गम्भीर। आप आपणा दर खुलाया, आपे वेखे बेनज़ीर। आप आपणा घर वसाया, आपे शाह आपे फ़कीर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा एका घर, हरि मन्दिर सोभा पाया। हरि मन्दिर उच्च मुनारा, पुरख अकाल आप उपांयदा। जूनी रहित कर पसारा, निरवैर आसण लांयदा। मूर्त अकाल खेल न्यारा, निर्भय आपणा वेस वटांयदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, तख्त निवासी तख्त सुहांयदा। आपणा हुक्म आप कर वरतारा, धुर फ़रमाणा आप जणांयदा। शब्द उठाए सुत दुलारा, साची सेवा इक्क वखांयदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां कर पसारा, विष्न आपणी अंस सुहांयदा। कँवल कँवला कर उज्यारा, नाभी एका अमृत रखांयदा। पारब्रह्म ब्रह्म कर न्यारा, निरगुण निराकारा साची वण्ड वण्डांयदा। लेखा जाणे धूंआँधारा, साचा शंकर आप प्रगटांयदा। त्रै त्रै मेला पुरख करतारा, करता पुरख आप करांयदा। आपे वसे सभ तो बाहरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरगाहि साची धाम सुहांयदा। त्रै त्रै मीता इक्क अतीता, विष्न ब्रह्मा शिव ल्ए उपजाईआ। धाम वखाए इक्क अनडीठा, पुरख अगम्म वड्डी वड्याईआ। धुर दरबारा ठांडा सीता, सांतक सति सति वरताईआ। आप चलाए आपणी रीता, राज जोग दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वसणहारा साचे घर, दर घर साचे दए वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर त्यार, पुरख अकाल खेल खिलांयदा। नाम
❋
❋
अनादी बोल जैकार, साचा नाद आप सुणांयदा। साची वस्त अगम्म अपार, वण्डणहारा वण्ड वण्डांयदा। त्रैगुण माया तत्त विचार, रजो तमो सतो आपणी इच्छया आप प्रगटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, घर साचा इक्क सुहांयदा। साचे घर हो प्रधान, आपणी दया कमाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव मिल्या दान, पुरख अबिनाशी आप वरताईआ। त्रैगुण माया कर प्रधान, त्रै त्रै अंग लगाईआ। लक्ख चुरासी ब्रह्म निशान, घट भाण्डा आप बणाईआ। घर विच घर सच मकान, मेहरबान आप उपाईआ। आदि जुगादी वेखे निगहबान, निरवैर नैण खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका एक एक एक सुहाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव लै अगंड़ाई, प्रभ चरन ध्यान लगाया। पुरख अबिनाशी तेरी सरनाई, हउँ सेवक भुल्ल ना जाया। तूं करता करतार तेरी चलना हुक्म रज़ाई, हुक्मी हुक्म आप वरताया। लक्ख चुरासी तेरी रचना रच वेखे थाँउँ थाँईं, थान थनंतर आप सुहाया। आदि अन्त पकड़ी बांही, दूसर दर ना कोई जणाया। जुगा जुगन्तर रक्खी ठंडी छाईं, समरथ पुरख तेरी वड वड्याआ। कवण वेला करे न्याँई, निरगुण सरगुण मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देणा साचा वर, हउँ ढह पए सरनाया। सरन सरनाई त्रै त्रै मीत, दोए जोड़ सीस झुकाया। एका गायण तेरा गीत, तेरा नाम ढोला इक्क सुणाया। सदा सहेला वसणा चीत, विसर कदे ना जाया। लोकमात चले तेरी रीत, तेरा तेरी सेव कमाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला होए सहाया। पुरख अबिनाशी दया कमा, विष्न ब्रह्मा शिव समझाईआ। जुग जुग तेरी सेवा ला, तेरा रूप सृष्ट सबाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म वण्ड वण्डा, आपणा अंग कटाईआ। विष्नूं देणा रिज़क सबा, सिदक सबूरी तेरे हथ्थ रखाईआ। शंकर लेखा देणा चुका, अन्त रहिण ना पाईआ। नौं सौ चुरानवें चौकड़ी जुग गेड़ा दए दवा, गेड़ा आपणा आप रखाईआ। गुर पीर अवतार साध सन्त ल्ए उपजा, एका नाम शब्द करे कुड़माईआ। भगत भगवन्त वेखे थाउँ थाँ, आप आपणे ल्ए जगाईआ। गुरमुखां पकड़े आपे बांह, जगत विछोड़ा फंद कटाईआ। जुग जुग करे सच न्याँ, शाह सुल्ताना बेपरवाहीआ। चित्रगुप्त लेखा रिहा लिखा, हरि हरि साची सेव लगाईआ। राए धर्म दए सज़ा, भुलया कोए रहिण ना पाईआ। लाड़ी मौत ल्ए प्रना, लक्ख चुरासी वेखे थाउँ थाँईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता गुरमुख विरले ल्ए बचा, जुग जुग आपणा मेल मिलाईआ। निष्अक्खर वक्खर ल्ए पढ़ा, धुन अनादी नाद वजाईआ। ब्रह्म ब्रह्मादी खोज खुजा, लेखा लेखे ल्ए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, वर साचा झोली पाईआ। हरि करता शब्द जणांयदा, धुरदरगाही अगम्मी बोल। विष्न तेरी सेव लगांयदा, नौं नौं चार करना घोल। ब्रह्मा तेरी वण्ड वण्डांयदा,
❋
❋
लक्ख चुरासी जाणा मौल। शंकर तेरा कौल निभांयदा, लेखा चुक्के उप्पर धौल। रवि ससि तेरा पन्ध मुकांयदा, पुरख अबिनाशी रहे अडोल। दो जहानां वेख वखांयदा, नव सत्त फोलण लए फोल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे तोले आपणा तोल। हरि सतिगुर आप समझांयदा, विष्नूं कर ध्यान। पुरख अबिनाशी खेल खिलांयदा, लेखा जाणे दो जहान। तेरा सगला संग निभांयदा, मेल मिलावा श्री भगवान। आपणे अंगी अंग रखांयदा, आप आपणी दए पछाण। साचा नाम मृदंग वजांयदा, धुर दरगाही धुर फ़रमाण। सांगोपांग सेज विछांयदा, कँवल नैण सिँघासण वेखे आण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा भेव खुलांयदा। पारब्रह्म ब्रह्म आप जणाया, एका हुक्म सुणाईआ। नौं नौं चार तेरा मृदंग वजाया, घट घट तेरी जोत करे रुशनाईआ। लक्ख चुरासी मन्दिर काया पलँघ विछाया, साची सेजा दए वसाईआ। परमानंद धाम वखाया, निजनंद वज्जे वधाईआ। अनहद शब्द मृदंग तेरे हथ्थ फड़ाया, पुरख अबिनाशी वजाए चाँईं चाँईआ। जगत दुआरा लँघ तेरा बंक सुहाया, सोहे बंक इक्क रघुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, ब्रह्मे एका ब्रह्म जणाईआ। पुरख अबिनाशी दया कमांयदा, बोले शब्द जैकार। शंकर अक्खर इक्क पढ़ांयदा, निष्अक्खर कर प्यार। एका चौकड़ी जुग वण्ड वण्डांयदा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग चले कार। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग गेड़ा आप दवांयदा, लेखा लिखे लिखणहार। दूसर भेव ना कोए रखांयदा, लिख लिख सके ना कोए विचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा वक्त आप सुहांयदा। साचा वेला अन्तिम आउणा, नौं नौं चार रहिण ना पाईआ। लक्ख चुरासी मूल चुकाउणा, जो घड़या भन्न वखाईआ। चार वेद किसे ना गाउणा, पुराण अठारां ना कोए अल्हाईआ। गीता ज्ञान ना कोए दृढ़ाउणा, अञ्जील कुरान ना कोए सुणाईआ। खाणी बाणी ना राग अल्हाउणा, छत्ती राग ना देण गवाहीआ। पुरख अबिनाशी वेस वटाउणा, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। गुर पीर अवतार साध सन्त कोई दिस ना आउणा, चारों कुंट अन्धेरा छाईआ। शब्द सुहागी छन्द किसे ना गाउणा, घर घर विद्या जगत पढ़ाईआ। सुरत सवाणी सीता राम ना किसे प्रनाउणा, राधा कृष्न ना कोए मिलाईआ। ईसा मूसा चोली रंग ना किसे रंगाउणा, काला सूसा वेखे लग्गी शाहीआ। संग मुहम्मद चार यार कलमा नबी अमाम ना किसे पढ़ाउणा, अल्ला राणी नेत्र रोवे नीर वहाईआ। पीर दस्तगीर सिर हथ्थ ना किसे टिकाउणा, मुल्ला शेख़ मुसायक बैठण मुख छुपाईआ। पंडत पांधे ज्ञान ना किसे दृढ़ाउणा, साचा मार्ग ना कोए रखाईआ। चार वरन ना सरन कोए तकाउणा, अठारां बरन देण दुहाईआ। पुरख अबिनाशी साचे मन्दिर दिस किसे ना आउणा, काया मन्दिर ना कोए सुहाईआ। सच सरोवर किसे ना नहाउणा, अमृत
❋
❋
ताल ना कोए वड्याईआ। साचा चन्द ना किसे चढ़ाउणा, रवि ससि बैठण मुख शर्माईआ। नारी कन्त ना किसे हंढाउणा, विभचार सर्ब लोकाईआ। गुर इष्ट देव ना किसे मनाउणा, सति सति ना कोए वरताईआ। ब्रह्म तत्त ना किसे वटाउणा, हड्ड मास नाड़ी उब्बले रत्त घर घर अग्न लगाईआ। कमलापत साची सेज ना किसे सुहाउणा, अंगीकार ना कोए कराईआ। अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी साचा संग ना किसे निभाउणा, चारे बाणी वेख वखाईआ। चारे जुग पन्ध मुकाउणा, नौं नौं वेला दए वखाईआ। हउमें हंगता भरमां कंध किसे ना ढाउणा, दूई द्वैती ना कोए मिटाईआ। परमानंद ना किसे समाउणा, चौथे पद ना वज्जे वधाईआ। पंचम नाद धुन शब्द किसे ना गाउणा, सुंजी सेज सृष्ट सबाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करते नेहकर्मी आपणा कर्म कमाउणा, आपणा वेला ल्ए सुहाईआ। जोती जामा जोत जगाउणा, निरगुण निरगुण जोत करे रुशनाईआ। विष्नूं तेरा माण रखाउणा, आप आपणे अंग लगाईआ। ब्रह्मे तेरा पन्ध मुकाउणा, ब्रह्म पारब्रह्म समाईआ। शंकर तशका हार लौहणा, त्रशूल हथ्थ ना कोए उठाईआ। अन्तिम जोती जोत मिलाउणा, जोती जाता इक्क अख्वाईआ। तिन्नां वचोला आप अख्वाउणा, आदि जुगादि खेल खिलाईआ। आपणा ढोला आपे गाउणा, सो पुरख निरँजण वड्डी वड्याईआ। हँ ब्रह्म प्रभ मेल मिलाउणा, दरगाह साची धाम सुहाईआ। पिछला लहिणा झोली पाउणा, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा रूप प्रगटाईआ। जुग जुग खेल अवल्लड़ा, सति पुरख निरँजण आप करांयदा। कलिजुग अन्तिम प्रगट होए इक्क इकल्लड़ा, दूसर संग ना कोए रखांयदा। जन भगतां फड़ाए आपणा पलड़ा, नाम पल्लू आप वखांयदा। साचे सन्तां नाम संदेश एका घलड़ा, बोध अगाधी शब्द जणांयदा। गुरमुखां जोती सुरती शब्दी आपे रलड़ा, आप आपणा मेल मिलांयदा। गुरसिखां दस्से राह सुख़लड़ा, सोहँ अजपा जाप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता खेल खिलांयदा। जुग करता हरि करनेहारा, कुदरत कादर वेख वखाईआ। कादर करता खेल अपारा, करे खेल बेपरवाहीआ। मुकामे हक खोल्ह किवाड़ा, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। अमाम अमामां सिर शाह सिक्दारा, शाह सुल्ताना वड वड्याईआ। उच्ची कूक बोले एका नाअरा, हक हकीकत वेखे भुल्ल ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा खेल आप खलाईआ। आपणा खेल खिलांयदा, पारब्रह्म बेअन्त। नौं नौं चार पन्ध मुकांयदा, जुगा जुगन्तर महिमा अगणत। कलिजुग अन्तिम वेस वटांयदा, पारब्रह्म श्री भगवन्त। जोती जामा आपे पांयदा, साचा धाम सुहाए सोभावन्त। हरि मन्दिर आसण लांयदा, पुरख अबिनाशी साचा कन्त। सम्बल नगर आप वड्यांअदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए फड़, आप आपणा मेल मिलांयदा।
❋
❋
हरिजन साचा हरि जू फड़या, लेखा लिख्त विच ना आईआ। निरगुण सरगुण अंदर वड़या, काया मन्दिर फोल फुलाईआ। डूँग्घी भँवरी आपे खड़या, सुखमन टेढी बंक पार कराईआ। अमृत आत्म सर सरोवर वेखे ठांडा ठरया, कँवल नाभी मुख भवाईआ। अनहद शब्द अनादी तूर आप वजाए साचे घरया, घर मंगल गीत गोबिन्द अल्हाईआ। आपे गढ़्ह हँकारी तोड़े शब्द खण्डा एका फड़या, तिक्खी धार वखाईआ। बजर कपाटी पार करया, आर पार आपणी खेल वखाईआ। आत्म परम आत्म आत्म सेजा आपे चढ़या, अनुभव आपणा रूप प्रगटाईआ। कन्त सुहागी आपे वरया, वाह वा घर साचे वज्जे वधाईआ। पुरख अबिनाशी निरगुण सरगुण खेल करया, सरगुण निरगुण मेला एका थाईंआ। दस्म दुआरी सोहे दरया, दर घर साचे मिल्या साचा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले सहिज सुभाईआ। सहिज सुभाए हरिजन मेलया, कर किरपा गुर करतार। गृह मन्दिर वसे गुरू गुर चेलया, घर साचे होए उज्यार। ब्रह्म पारब्रह्म बणया सज्जण सुहेलया, आदि जुगादि करे प्यार। थित वार सुहाए साचा वेलया, वक्त सुहञ्जणा मीत मुरार। धाम वखाए इक्क नवेलया, निरगुण वसे सचखण्ड सच्चे दरबार। कलिजुग अन्तिम खेल आपणा खेलया, अकल कलधारी बेऐब परवरदिगार। गुरमुखां कट्टे धर्म राए दी जेलया, लक्ख चुरासी उतरे पार। कर किरपा आपे मेलया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अमृत बूंद स्वांती बख्शे ठंडी ठार। अिंर्मत बूंद शब्द प्याला, सतिगुर पूरा आप प्यांअदा। जुगा जुगन्त बणे रखवाला, जन भगतां सेव कमांयदा। दीना बंधप दीन दयाला, दयानिध गहर गुण सागर आपणी कार आप कमांयदा। कलिजुग अन्तिम चली अवल्लड़ी चाला, वेद कतेब भेव ना पांयदा। शब्द गुरू बण दलाला, लोकमात खेल खिलांयदा। चरनां हेठ दबाए काल महांकाला, कलिजुग काली धार मिटांयदा। गुरमुख वेखे साचे लाला, लाल अनमुल्लड़े आपणी गोद बहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दो जहानां वेख वखांयदा। दो जहानां वेखण आया, विष्नूं पावे सार। चतुर्भुज हरि खेल खलाया, आदि शक्ति हो उज्यार। नादी सुत एका जाया, शब्दी शब्द करे प्यार। ब्रह्म ब्रह्मादी खोज खुजाया, खोजणहारा आप निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुर दरबार। धुर दरबार हरि हरि लेखा, पारब्रह्म ब्रह्म वण्ड वण्डाईआ। रूप रंग ना दिसे रेखा, निरगुण निरगुण विच समाईआ। मुछ दाढ़ी ना दिसे केसा, मूंड मुंडाए ना शहनशाहीआ । लेखा चुकाए विष्न महेषा, ब्रह्मा शंकर भेव ना राईआ। पुरख अकाल इक्क रखाए सद अदेसा, दूसर सीस ना कोई झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पन्ध मुकाईआ। नौं नौं चार चौकड़ी खेल महान, हरि साचा दया कमाईआ। शब्द
❋
❋
मारे तीर निशान, सच निशान लगाईआ। कलिजुग मेटे झूठ दुकान, कूड़ी क़िया रहिण ना पाईआ। चौदां लोक वेखे मार ध्यान, त्रै त्रै आपणा वेस वटाईआ। जन भगतां राग सुणाए कान, धुन अगम्मी नाद वजाईआ। सति सरूपी देवे धुर फ़रमाण, सो पुरख निरँजण बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरि सन्त मेले आपणे घर, गुरमुखां चुकाए जम का डर, गुरसिख लगाए आपणे लड़, आपणा बन्धन आपे पाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल दो जहान, दाता दानी शाह सुल्तान, शहनशाह पातशाह आप हो जाईआ।
१ अस्सू २०१७ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच
सो पुरख निरँजण शहनशाह, इक्क इकल्ला खेल महान। हरि पुरख निरँजण बेपरवाह, आदि जुगादी वड मेहरवान। एकँकारा अगम्म अथाह, खेले खेल दो जहान। आदि निरँजण नूर धरा, जोती जोत जगे महान। श्री भगवान आपणी अलक्ख जगा, शब्द गाए अनादी गान। अबिनाशी करता आपे वसे आपणे थाँ, सचखण्ड दुआरा सच मकान। पारब्रह्म प्रभ भेव ना रा, रंग रूप ना कोए निशान। तख्त निवासी बण सच्चा शहनशाह, सिँघासण सुहाए राज राजान। सति सरूपी रंग रंगा, सति सतिवादी झुलाए इक्क निशान। छेवें छप्पर ना कोई बणा, निरगुण वसे साचे धाम इक्क मकान। पंचम मुख सीस ताज टिका, धुर दरगाही देवे धुर फ़रमाण। चौथे घर करे सच न्याँ, रूप अनूप एका एक पकड़े बांह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला कर पसारा, नूर नुराना हो उज्यारा, बेऐब ख़ुदा परवरदिगारा, मूर्त अकाल निरगुण निरवैर अजून अजूनी रहित आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। चौथे दर दरवाज़ा खोल्ह, हरि साचा दया कमांयदा। शब्द अगम्मी एका बोल, नाद अनादी ढोल वजांयदा। आपणा तोले आपे तोल, तोलणहारा आप अख्वांयदा। आपणी शक्ती जोती आपे मौल, आप आपणा बल धरांयदा। आपे निरगुण निरगुण करे कौल, आपणा हुक्म आप सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप वखांयदा। साचे घर साची धार, निरगुण आपणी आप चलाईआ। शब्द अगम्मी कर पसार, हुक्मी हुक्म वरताईआ। आप आपणा कर प्यार, साची सेज आप हंढाईआ। नारी कन्त बण भतार, पूत सपूता सुत दुलारा एका जाईआ। शब्द रक्ख नाउँ निरँकार, आपणी कल आप वरताईआ। आपणी इच्छया भर भण्डार, साची वस्त इक्क वरताईआ। आपणे मन्दिर हो उज्यार, आप आपणी खेल खिलाईआ। आपणे अंदरों आए बाहर, विष्न आपणा रूप वटाईआ। आपणा प्याला अमृत धार, कँवल नाभ रखाईआ। आपणा रंग रंग निरँकार, पत डाल्ही फुल महिकाईआ।
❋
❋
आपणी वण्ड कर अपर अपार, पारब्रह्म ब्रह्म रूप प्रगटाईआ। आपणा खेल कर करनेहार, करता पुरख आपणी धार बंधाईआ। आपणा वैराग वेखे सुहाग, शंकर नाउँ रखाईआ। तिन्नां पकड़े आपणे हथ्थ वाग, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। निर्मल जोती जगे चिराग, घर नूर करे रुशनाईआ। शब्द जणाए बोध अगाध, निश अक्खर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी धार हरि आप वखाईआ। त्रै त्रै धार हरि निरँकार, एका जोती मात उपाईआ। सुत दलारे कर प्यार, अबिनाशी अचुत सेव वखाईआ। पंज तत्त काया बुत घड़ ठठयार, लक्ख चुरासी भाण्डे दए घड़ाईआ। त्रैगुण माया बण वरतार, आपणी भिच्छया झोली पाईआ। हड्ड मास नाड़ी रत कर पसार, ब्रह्म मति विच रखाईआ। मन मति बुध कर पसार, निरगुण आपणे विच टिकाईआ। देवे हुक्म सच्ची सरकार, शहनशाह सच्चा पातशाहीआ। ब्रह्मा विष्न शिव दर खड़े भिखार, पुरख अबिनाशी वेखे आपणा नैण उठाईआ। लोकमात पावे सार, पुरी लोअ होए सहाईआ। जेरज अंडज उत्भुज सेत्ज करे विचार, वण्डणहारा इक्क अख्वाईआ। नौं नौं चार दए आधार, चार वेद इक्क पढ़ाईआ। नौं दर खोल्ह किवाड़, नौं खण्ड पृथ्मी दए वखाईआ। चार जुग पावे सार, आप आपणा बल धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खलाईआ। नौं नौं चार खेल खलाया, लोकमात वज्जी वधाईआ। लक्ख चुरासी रचन रचाया, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। धरत धवल आप सुहाया, मंडल मंडप फेरा पाईआ। पृथ्मी आकाश रंग रंगाया, रंग रंगीला आप वखाईआ। पवण स्वास सर्ब समाया, सर्ब गुणतास वड्डी वड्याईआ। जोत प्रकाश दीपक दीआ आप कराया, जोत निरँजण इक्क रुशनाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म वेखे थाउँ थाया, आप आपणी दया कमाईआ। आपणा बल ल्ए धराया, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। गुर गुर आपणा रूप वटाया, शब्द दाता सच्चा शहनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेस वटाईआ। चार जुग वण्ड वण्डा, हरि साचा खेल खिलांयदा। चारे वेदां लेख लिखा, लिख लिख लेखा आप समझांयदा। चारे बाणी आपणा भेव खुल्हा, आपणा अक्खर आप समझांयदा। चारे खाणी रचन रचा, चारों कुण्ट वेख वखांयदा। चारे पद रिहा समा, आप आपणी जोत टिकांयदा। विष्न शिव ब्रह्मा सेवा ला, साचा हुक्म सुणांयदा। नौं नौं चार गेड़ दवा, जुगा जुगन्तर आप भवांयदा। सतिजुग लेखा जाणे बेपरवाह, रूप अनूप आप प्रगटांयदा। त्रेता देवे पन्ध मुका, राम रामा नाउँ धरांयदा। हँकारीआं गढ़्ह दए तुड़ा, साचा चिल्ला हथ्थ रखांयदा। द्वापर आपणा रूप वटा, मुंकद मनोहर नाउँ धरांयदा। ग़रीब निमाणे गले लगा, माया ममता वेख वखांयदा। कलिजुग अन्तिम वेस धरा, निरगुण सरगुण जोत जगांयदा। ईसा मूसा आप प्रगटा, काला सूसा तन छुहांयदा। चार यारी संग निभा, मुहम्मद अंग समांयदा। नानक
❋
❋
निरगुण दरसन पा, नाम सति वरतांयदा। गोबिन्द मेला सहिज सुभा, वेला अन्तिम राह तकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी खेल आप खिलांयदा। जुग जुग खेल खलाया, पारब्रह्म हरि निरँकार। जगत चौकड़ी वेख वखाया, निरगुण सरगुण लै अवतार। भगत भगवन्त ल्ए मिलाया, सच भगौती खिच कटार। हरिजन साचे सन्त उठाया, सति सतिवादी कर प्यार। गुरमुख मुखी मुख सालाहया, शब्द निराला तीर मारे मार। गुरसिख आपणे कंठ लगाया, लक्ख चुरासी करे पार। जुग जुग आपणा वेस धराया, गुर पीर लै अवतार। भेव अभेदा दए खुलाया, वेद व्यासा बण लिखार। नानक निरगुण इक्क समझाया, भुल्ल रहे ना विच संसार। गोबिन्द उठ उठ राह तकाया, पुरख अबिनाशी मेला कन्त भतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अगम्म अपर, अलक्ख अगोचर आपे जाणे आपणी कार। करता पुरख कार कमांयदा, जुगा जुगन्तर खेल अपार। धरनी धरत धवल वेख वखांयदा, लक्ख चुरासी पावे सार। ब्रह्मा कँवल कँवल मुख खुलांयदा, उच्ची कूक करे पुकार। विष्न रो रो नैण नीर वहांयदा, राह तक्के परवरदिगार। शंकर हथ्थ त्रशूल सुटांयदा, उठाया जाए ना जगत भार। कलिजुग वेला अन्तिम आंयदा, निरगुण पावे साची सार। आपणा कीता कौल निभांयदा, भुल्ल ना जाए अभुल्ल गुर करतार। आदि आदि आपणा हुक्म सुणांयदा, मध खेल करे सर्ब संसार। अन्तिम आपणी जोत जगांयदा, जोती जामा भेव न्यार। नानक गोबिन्द राह तकांयदा, राह तक्के मीत मुरार। पुरख अबिनाशी वेख वखांयदा, सचखण्ड दुआरे बैठ सच्ची सरकार। निहकलंकी जामा पांयदा, आप आपणा कर पसार। सम्मत सम्मती राह तकांयदा, आदि जुगादी साची कार। वीह सद बिक्रमी माण दवांयदा, दो जहानां सांझा यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेखा जाणे धुर दरबार। धुर दरबारी हरि निरँकारा, एका रंग समाया। दूजी कुदरत कर पसारा, तीजे नेत्र वेख वखाया। चौथे पद हो उज्यारा, पंचम आपणा नाद सुणाया। छेवें छप्पर छन्न ना कोए पसारा, सत्तवें सति पुरख निरँजण आसण लाया। अठ्ठां तत्तां दए सहारा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध नाल रलाया। नौं दर खोल्हे जगत किवाड़ा, पंचम धाड़ा मेल मिलाया। दसवें घर ब्रह्म पसारा, ब्रह्म जोती जोत जगाया। पारब्रह्म वसे धाम न्यारा, इक्क दस रंग रंगाया। दो दस गुप्त ज़ाहरा, सूरा सरबंग मृदंग हथ्थ उठाया। त्रै दस साधां सन्तां करे पार किनारा, शाह सुल्ताना सीस ताज ना कोए टिकाया। चार दस गुरमुखां मेला हस्स हस्स करे प्यारा, पूर्ब लहिणा झोली पाया। दस पंज पंदरां नस्स नस्स तीर्थ तट्टां करे ख्वारा, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती पावे सारा, गुरदर मन्दिर मस्जिद मठ फोल फुलाया। वीह सद सोलां ख़ाली करे भण्डारा, नौं खण्ड पृथ्मी फेरा पाया। सत्तां दीपां दए हुलारा, हरि का भेव किसे ना आया। वीह सद सतारां हो उज्यारा,
❋
❋
निहकलंक नरायण ल्ए अवतारा। सीस आपणे ताज सुहाया, सृष्ट सबाई करे ख़बरदारा, भुल्ल रहे ना राया। लिख्या लेख धुर दरबारा, धुर दी बाणी बाण लगाया। गूढ़ी नींदे सुत्ते हो गंवारा, कलिजुग कूड़ा पर्दा पाया। माया ममता मोह विकारा, हउमे हंगता रही जलाया। मिल्या मेल ना साचे यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए खुलाया।
१ अस्सू २०१७ बिक्रमी राष्ट्रपती डाकटर रजिंदर प्रसाद नूं
पहली चेत्र लेख लिखाया, पारब्रह्म दया कमाईआ। राष्ट्रपति आप उठाया, श्री भगवान भेव ना राईआ। गति मित ना कोए जणाया, अबिनाशी करता बेपरवाहीआ। पंज तत्त काया रत्त तपाया, आदि निरँजण ना जोत रुशनाईआ। एकँकारा नज़र ना आया, दूई द्वैती पर्दा ना कोए लाहीआ। हरि पुरख निरँजण हरि का रूप दिस ना आया, वेले अन्त ना कोए सहाईआ। सो पुरख निरँजण सीस आपणे ताज टिकाया, जगत जगदीश बेपरवाहीआ। अस्सू तिन्न दिवस समझाया, भुल्ल रहे ना राईआ। सिँघ शेर शेर बण के लोकमात आया, शब्द रूप करे चढ़ाईआ। रातीं सुत्तयां ल्ए दबाया, आपणा जल्वा दए वखाईआ। पंचम मुख ताज अग्गे नज़री आया, नेत्र रोवे नीर वहाईआ। सगला संग ना कोए दसाया, झूठी दिसे सर्ब शहनशाहीआ। एका जोत निरगुण निरवैर करे रुशनाया, इष्ट गुर गोबिन्द रूप दरसाईआ। शब्द विचोला विच धुनी धुनी नाद वजाया, आपणी तार आपणी सितार आप हलाईआ। इक्क इक्क पंज पंज वक्त लिखाया, लेखा लिख्या ना मेटे कोई मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछला कौल पूर कराईआ। रातीं सुत्तयां दरसन देणा, नेत्र नैण खुल्हाईआ। शाह भबीखण चुक्के लहिणा, रामेशवर पन्ध मुकाईआ। तेरे कोलों ल्ए आपणा गहिणा, सिर आपणे ताज सुहाईआ। कलिजुग अन्तिम वहण वहणा, शाह सुल्ताना दए रुढ़ाईआ। ना कोई मेटे गुरू गोबिन्द कहिणा, पुरख अकाल पूरा रिहा कराईआ। पहली चेत्र वीह सौ अठारां बिक्रमी वेखणा आपणे नैणां, पंज प्यारे आवण वाहो दाहीआ। ख़ाली खण्डा पुरख अबिनाशी आपणे हथ्थ रखाउँणा, उप्पर म्यान ना कोए चढ़ाईआ। पंजां प्यारयां पीले बस्त्र तन छुहाउँणा, उच्ची कूक दए सुणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा नाम जपाउँणा, तेरे कन्न वाज एका नाद वजाईआ। बांह दे सराणे मूल ना सौणा, लुट्टी जाए जगत शहनशाहीआ। पुरख अबिनाशी आपणा हुक्म मनाउँणा, हुक्में अंदर सर्ब लोकाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी एका राग अल्हाउँणा, तेरी रसना करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तीजी अस्सू देवे दरस, पहली चेत्र मेटे हरस, अर्श फर्श करे रुशनाईआ।
❋
❋