पुस्तकालयभाग ९

श्री हरिमन्दिर साहिब पन्थ ख़ालसा श्री अमृतसर साहिब

पुरख अकाल खेल रचाया, गोबिन्द सूरा नाल रलांयदा। नाम खण्डां हथ्थ उठाया, लोहार तरखाण ना कोए घड़ांयदा। धुर दा ताज सीस टिकाया, राज राजान ना कोए सुहांयदा। शब्द अगम्मी बाज उडाया, लोआं पुरीआं आप फिरांयदा। दो जहानां काज रचाया, निरगुण आपे वेख वखांयदा। फ़तेह डंका इक्क वजाया, नौं खण्ड पृथ्मी आप उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी धार आप बंधांयदा। पन्थ ख़ालसा उठणा जाग, गुर गोबिन्द सिँघ सूरबीर जोत जगाईआ। पहली चेत्र दिल्ली दुआरे लाए भाग, नंगी कटार हथ्थ उठाईआ । नौं खण्ड पृथ्मी जगाए इक्क चराग, घर घर दीवा दए बुझाईआ। शब्द उपजाए धुन वैराग, धुर दी बाणी बाण लगाईआ। कलिजुग अन्तिम जीव क्यों बणया काग, हँस हँसा चोगी चोग चुगाईआ। जिस उपजाया तिस पकड़ी वाग, डोरी हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। त्रैगुण माया डस्सणी नाग, घर घर आपणा डंग चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा धुर फ़रमाणा दए समझाईआ। धुर फ़रमाणा हरि भगवाना, आपणा आप जणांयदा। निहकलंकी पहरया बाणा, जोती जामा भेख वटांयदा। गोबिन्द सूरा सिँघ बलवाना, शस्त्र बस्त्र तन सजांयदा। साचा खण्डा रक्खे सच म्याना, दो जहाना आप चमकांयदा। नौं खण्ड पृथ्मी सुणाए एका गाणा, एक अक्खर आप अल्हांयदा। सभ नूं मन्नणा पए भाणा, पुरख अबिनाशी सद भाणे विच रहांयदा। तख्तों लाहे राजा राणा, सीस ताज ना कोए टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा हुक्म सुणांयदा।

राम राम हरि जोत जगाई, सृष्ट सबाई सुरत ल्ए प्रनाया। सीता सुरत होए कुड़माई, घर साचे वज्जे वधाईआ। शास्त्र सिमरत देण गवाही, जुगा जुगन्तर सेव कमाईआ। कलिजुग अन्तिम कट्टे फ़ाही, निहकलंक वड्डी वड्याईआ। काया बण फिरे साचा माही, दिवस रैण फेरी पाईआ। जन भगतां मेटे लग्गी शाही, दुरमति मैल धुआईआ। सीता राम गाउँदे भुल्ले राही, आपणा पन्ध ना कोए मुकाईआ। पंडत पांधे थक्के मांदे साचा राह ना कोए वखाई, साचे पौड़े ना कोए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका तत्त दए समझाईआ। राधा कृष्न कर ध्यान, निरगुण निरवैर आपणा खेल खलाया। अठारां अध्याए गीता देवे इक्क ज्ञान, जिस जन आपणा दरस दिखाया। कूड़ा तोड़े माण अभिमान, माया ममता मोह चुकाया। सति सतिवादी वखाए इक्क निशान, दर घर साचे आप झुलाया। कलिजुग अन्तिम वेखे आण, वेद व्यास गया लिखाया। निहकलंक बली बलवान, ना मरे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

❋

❋

जोत धर, करे खेल बेपरवाहया। खेल अवल्ला इक्क इकल्ला, कायनात आप करांयदा। आपणा रूप बणाए हरि बिस्मिला, बिस्मिल आपणी धार चलांयदा। लेखा जाणे राणी अल्ला, संग मुहम्मद संग जणांयदा। चौदां तबकां एका बल्ला, ऐनलहक बोल सुणांयदा। हक हकीकी लाशरीकी हक मकान एका मल्ला, दूसर दर ना कोए सुहांयदा। नूर नुराना नूर इलाही आपे रला, नूरी जल्वा डगमगांयदा। अमाम महिदी दिशा लहिंदी फड़ाए आपणा पल्ला, एका पल्लू हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणी कल वरतांयदा। वाली हिन्द कर ध्यान, हरि शब्द सच्ची जणाईआ। चार वरन कर पछाण, छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश हरि समझाईआ। प्रगट होया हरि मेहरवान, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। देवणहारा धुर फ़रमाण, धुर दी बाणी बाण लगाईआ। कलिजुग अन्तिम चुक्कणी काण, लोकमात रहिण ना पाईआ। वरन बरन सर्ब मिट जाण, दीन मज़्हब ना कोए वड्याईआ। सृष्ट सबाई एका पीण खाण, इष्ट देव गुर इक्क अख्वाईआ। पन्थ ख़ालसा ना बण अंञाण, वेला गया हथ्थ ना आईआ। मुस्लिम सुन्नी तेरा इक्क ईमान, आलमगीर बेपरवाहीआ। पंडत पांधे कवण करे तेरी कल्याण, आप मेटे झूठी शाहीआ। जगत समाज वेखे विधान, आप आपणी जोत कर रुशनाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी देवे एका दान, पारब्रह्म प्रभ आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि आपणा बल रखाईआ। बल रखाए हरि भगवन्त, महिमा कथ कथी ना जाईआ। कलिजुग लहिणा देण चुकाए अन्त, अन्तिम आपणी कल वरताईआ। सतिजुग फुलवाड़ी लाए सुहाए रुत बसन्त, गुरमुख साचे मेल मिलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीवां देवे इक्क ज्ञान, जीआ दान आप अख्वाईआ।

हरि सतिगुर भोग लगांयदा, कर किरपा गुण निधान, हरिसंगत घाल लेखे पांयदा, पुरख अबिनाशी वाली दो जहान। काल महांकाल हरिसंगत चरनां हेठ रखांयदा, उप्पर बिठाए साचे लाल। शब्द सरूपी ताल वजांयदा, दो जहानां बण दलाल। नाम धन वस्त झोली पांयदा, नाता तोड़ जगत जंजाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे कराए सदा प्रितपाल। हरि रसना भोग अपारा, निरगुण सरगुण चोग चुगांयदा। हरि अमृत भर भण्डारा, आपणी दृष्टी विच समांयदा। हरि वस्त वेख हरि थारा, दर घर साचे आप सुहांयदा। हरिभगतन करे प्यारा, पीआ प्रीतम वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रस रस भोगी आप अख्वांयदा। रसना भोग निरगुण धार, सरगुण सतिगुर रूप समांयदा।

❋

❋

आदि जुगादी साची कार, सति सतिवादी आप करांयदा। पहला भोग लाया हरि निरँकार, विष्नूं आपणा जल प्यांअदा। दूजा रंग चाढ़े अपर अपार, ब्रह्मे कँवल नाभ भरांयदा। तीजे शंकर कर प्यार, संसा रोग सर्ब मिटांयदा। चौथे रक्ख सचखण्ड सच्चे दरबार, आपणे चरनां हेठ दबांयदा। जुग जुग गुरूआं पीरां देवे बण वरतार, आपणी भिच्छया झोली पांयदा। साध सन्त मंगदे रहिण बण भिखार, नेत्र नैण सर्ब राह तकांयदा। पुरख अबिनाशी बेपरवाह, करे खेल अगम्म अपार, साचा अमृत साचा रस आपणे हथ्थ रखांयदा। जुग जुग गुरमुख विरले देवे हस्स हस्स, लक्ख चुरासी सर्ब तरसांयदा। अठसठ तीर्थ नौं खण्ड पृथ्मी रहे नट्ठ, साचा अमृत हथ्थ ना आंयदा। सतिगुर पूरा गहर गम्भीर गुणी गहीरा गया दस, सच प्याला सतिगुर हथ्थ उठांयदा। जिस जन हिरदे अंदर जाए वस, तिस अमृत जाम प्यांअदा। मेटे रैण अन्धेरी मस, कोटन कोटि रवि ससि आप चमकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे साचा भोगी, निरगुण निरगुण भोग वखांयदा। निरगुण भोग हरि संजोग, सचखण्ड दुआरे आप लगाईआ। ना कोई लेखा जाणे चौदां लोक, चौदां तबक भेव ना राईआ। ना कोई चारे बाणी गाए सलोक, ब्रह्मा वेद ना दए गवाहीआ। ब्रह्मा विष्न शंकर मंगे मोख, प्रभ अमृत रिहा प्याईआ। हरि का अमृत मिटाए हरख सोग, चिंता दु:ख नेड़ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भोग आप लगाईआ। लगाए भोग भव प्रसादि, त्रैगुण भेव मिटाया। पुरख अकाल आदि जुगादि, जुग जुग आपणा वेस वटाया। लेखा जाणे ब्रह्म ब्रह्मादि, पारब्रह्म भेव ना राया। शब्द वजाए साचा नाद, दूजा संख ना हथ्थ उठाया। हथ्थ जोड़ ना किसे अगे करे कोई अरदास, आपणा भोग आप लगाया। गुरमुखां लहिणा देणा कट्टे दस दस मास, मात गर्भ फेर ना आया। रसना गाया लेखे लाए स्वास स्वास, जो जन सरनाई आया। लहिणा देणा चुक्या पृथ्मी आकाश, गगन मंडल गुरसिख चरनां हेठ दबाया। सतिगुर साहिब सुल्तान जन भगतां करे पूरी आस, हरिजन निरास ना कोए रखाया। निज घर निज आत्म निज दाता करे वास, निज खेड़ा आप सुहाया। निरगुण सरगुण होया दासी दास, जुग जुग आपणी सेव कमाईआ। नाता तुटा जंगल जूह उजाड़ प्रभास, गुरमुख तीर्थ तट नहावण कोए ना जाया। घर मन्दिर मस्जिद जोत करे प्रकाश, घर गुर शब्दी मेल मिलाया। दूजे दर ना रक्खणी कोई आस, कलिजुग कूके दए दुहाया। साची वस्त ना किसे पास, कलिजुग सन्त ख़ाली ठूठे हथ्थ रखाया। प्रगट होया शाहो शाबास, शाह सुल्तान वड्डी वड्याआ। आपणी खेली आपे रास, देवणहार आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रसादि गुर किरपा नाउँ धराया। सच प्रसादि शब्द भण्डारा, सतिगुर पूरा आप वरताईआ। जन भगत सोहण सच दुआरा, घर साचे वज्जी वधाईआ। जिस

❋

❋

जन नेत्र लोचण नैण दरसन पाया एका वारा, शिवदुआला मठ ना पूजण जाईआ। हरि का रूप अगम्म अपारा, घर घर बैठा मुख छुपाईआ। जिस जन किरपा करे आप निरँकारा, निरगुण निरवैर दए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच भण्डारा नाम वरताईआ। सच भण्डारा रस रसना भोग, रस रसीआ आप करांयदा। नाता तोड़े जगत विजोग, जुगत जग आपणे हथ्थ रखांयदा। गुर शब्द मिलावा धुर संजोग, दर घर साचा आप सुहांयदा। लेखा चुक्के लोक परलोक, मोख मुक्त चरन दासी आप करांयदा। हरिसंगत पुरख अकाल रक्खणी एका ओट, शब्द गुरू संग निभांयदा। कलिजुग माया ममता मनमुख जीवां भरी ना पोट, दिवस रैण सर्ब कुरलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, साचा रस अमृत धार गुरसिखां मुख चुआंयदा। गुरमुखां मुख अमृत धार, निझर झिरना आप झिराईआ। कँवल कँवला कर उज्यार, पत डाल्ही फूल महिकाईआ। फुल फलवाड़ी वेख संसार, साची मालण बेपरवाहीआ। जोत अकालण हो त्यार, कलिजुग अन्तिम वेस वटाईआ। गुरमुखां दुआरे बणे सवालण ख़ाली झोली अगे डाहीआ। जिस जन सतिगुर पूरा मिल्या प्रितपालण, पूरी इच्छया दए कराईआ। जो जन पहली अस्सू आए घाल घालण, कोटन कोटि जन्म दे पाप दए मिटाईआ। कलिजुग तेरी गले ना कोए दालण, दलिद्री दु:ख आप मिटाईआ। त्रैगुण हड्डीआं ना पाए बालण, चिंता चिखा ना कोए वखाईआ। जोत निरँजण बख्शे चानण, चन्द चांदनी मुख शर्माईआ। आप उठाए पंछी डिगे आहलण, गुरमुख आपणी गोद बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन अमृत रस चखाईआ। जिस जन अमृत चाख्या, मिटया जगत अन्धेर। गुर सतिगुर पूरा भाख्या, नाता तुटा संझ सवेर। गुण गाया अलक्ख अलाख्या, अलक्ख अलक्खणा मेले अन्तिम वेर। धुर दरगाही मिल्या साचा साकीआ, भर प्याला देवे सिँघ शेर दलेर। लहिणा देणा चुक्के बाकीआ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब लहिणा दए नबेड़। पूर्ब लहिणा मुकाया, कर किरपा आप करतार। अमृत आत्म जाम प्याया, भर सुराही मीत मुरार। साचे हुजरे बह बह पर्दा लाहया, मुख नकाब दए उतार। अहिबाब रबाब इक्क वजाया, सति सतिवादी सच सितार। आदि जुगादी खेल खलाया, बोध अगाध शब्द धुन्कार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे लाए पार। लग्गयां भोग होया परवान, परम पुरख पति परमेश्वर दया कमाईआ। साची सखीआं मिल्या साचा काहन, जिउँ सीता राम सुहाईआ। साचे मन्दिर प्रकाश कोटन भान, अन्ध अन्धेर रहिण ना पाईआ। सच दुआर धर्म निशान, दरगाह साची आप झुलाईआ। कलिजुग अन्त करे पछाण, पुरख अबिनाशी बेपरवाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर विछड़े मेले आण, वेखणहारा दिस ना आईआ।

❋

❋

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नगयण नर, नर हरि नरायण आप अख्वाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पिछला लेखा दए नबेड़, बिन कागद कलम छाहीआ। कागद कलम छाही करे प्यार, तेरा लेख लिख्या ना जाईआ। अलक्ख अलक्खना जगत लेखे वसे बाहर, जुगत जगत ना कोए रखाईआ। नौं नौं चार चौकड़ी जुग निरगुण सरगुण करया खेल गुप्त ज़ाहर, कलिजुग अन्तिम गुप्त धार वखाईआ। गुरमुखां करे आप प्यार, प्रेम प्याला जाम प्याईआ। लेखा जाणे धुर दरबार, दीन दयाला दया कमाईआ। कागद कलम ना लिखणहार, सत्त समुंदर बणे मस, कोटन कोटि कोटि जुग सेव कमाईआ। बनास्पत अठारां भार ना कोए विचार, मुखी मुख ना कोए सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि आदि अन्त अन्त हरि भगवन्त, आपणी कल आप वरताईआ।

५ अस्सू २०१७ बिक्रमी करतार सिँघ दे गृह पिण्ड मांगा सराय ज़िला अमृतसर

सो पुरख निरँजण ठांडा दरबार, सचखण्ड दुआर आप सुहांयदा। थिर घर खोल्ह किवाड़, निरगुण निरवैर आसण लांयदा। एकँकारा रूप अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर भेव ना आंयदा। आदि निरँजण नूर उज्यार, जोत उजाला डगमगांयदा। श्री भगवान वसे धाम न्यार, नेहचल महल्ल अटल आप सुहांयदा। अबिनाशी करता बेऐब परवरदिगार, जूनी रहित दिस ना आंयदा। पारब्रह्म निराकार, रूप रेख रंग ना कोए रखांयदा। जोती जोत कर प्रकाश, आप आपणी धार बंधांयदा। जुगा जुगन्तर खेल तमाश, करता पुरख आप करांयदा। आदि जुगादि ना जाए विनास, आपणी रचना वेख वखांयदा। निरगुण निरगुण होए दास, निरगुण निरगुण सेव कमांयदा। निरगुण वसे निरगुण पास, निरगुण संग समांयदा। निरगुण मंगे निरगुण पूरी करे आस, निरगुण भिच्छया आपणी इच्छया झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सो पुरख निरँजण खेल अपारा, करे कराए करनेहारा, इक्क इकल्ला आपणी खेल खिलांयदा। सो पुरख निरँजण सच महल्ला, हरि पुरख निरँजण आप सुहाईआ। एकँकारा इक्क इकल्ला, आदि निरँजण जोत जगाईआ। अबिनाशी करता आपे वसया उच्च अटला, श्री भगवान सेव कराईआ। पारब्रह्म सच सिँघासण बैठा मला, दरगाह साची धाम सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरवैर निराकार मूर्त अकाल खेल अपार, अनुभव आपणी धार चलाईआ। अनुभव धार हरि मेहरवान, एकँकारा आप चलांयदा। सचखण्ड दुआरे हो त्यार, निरगुण आपणा रूप प्रगटांयदा। थिर घर साचे खोल्ह किवाड़, आपणा पर्दा आप उठांयदा। आप आपणा कर प्यार, मेल मिलावा आपणे हथ्थ रखांयदा। आपे जोती जाता

❋

❋

हो उज्यार, दर घर साचे साचा वेस धरांयदा। आपे कमलापाती मीत मुरार, नर नरायण भेव ना आंयदा। आपे नारी कन्त खेले खेल अगम्म अपार, आपे साची सेज सुहांयदा। आपे वेखे विगसे करे विचार, दूसर संग ना कोए धरांयदा। अनुभव रूप हो प्रकाश, पुरख अबिनाशी खेल खिलांयदा। साचे मंडल पावे रास, सूरज चन्न ना कोए चढ़ांयदा। ना कोई पृथ्मी ना आकाश, गगन मंडल ना सोभा पांयदा। त्रैगुण माया ना कोए दासी दास, ब्रह्मा विष्न शिव ना संग रलांयदा। पंज तत्त ना कोए वास, मन मति बुध ना कोए धरांयदा। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ ना कोए प्रभास, समुंद सागर ना वेख वखांयदा। लक्ख चुरासी कोए ना करे पूरी आस, साध सन्त गुर पीर अवतार चोला तन ना कोए हंढांयदा। शब्द नाद ना कोए धुन्कार, चारे वेद ना कोए सुणांयदा। अक्खर वक्खर ना कोए प्यार, जगत विद्या ना कोए पढ़ांयदा। रसना जिह्वा ना कोए जैकार, बत्ती दन्द ना कोए हलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला खेल अपारा, करे कराए करनेहारा, दर घर साचे सोभा पांयदा। सोभावन्त श्री भगवान, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। तख्त निवासी हरि मेहरवान, सच सिँघासण रिहा सुहाईआ। सचखण्ड दुआरे नौंजवान, इक्क इकल्ला रूप वटाईआ। शाहो भूप बण सुल्तान, राज राजान आप अख्वाईआ। धर्म उठाए सच निशान, दरगाह साची आप झुलाईआ। खेले खेल गुण निधान, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। दर दरवेश बणे दरबान, आपणी सेवा आप कराईआ। आपे देवे धुर फरमाण, शब्दी शब्दी शब्द जणाईआ। सचखण्ड सुहाए सच मकान, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला खेल अपारा, करे कराए एकँकारा, अकल कल आपणा नाउँ रखाईआ। अकल कला हरि भगवन्त, वेद कतेब भेव ना राया। आदि जुगादी महिमा अगणत, लेखा लिख ना सके कोए राया। सच सिँघासण सोभावन्त, पुरख अबिनाशी डेरा लाया। ना कोई शब्द ना कोई मंत, अकशर अक्खर ना कोए पढ़ाया। ना कोई नारी ना कोई कन्त, सेज सुहञ्जणी ना कोए हंढाया। ना कोई चाढ़े रूप बसन्त, फुल फलवाड़ी ना कोए महिकाया। लेखा जाणे आदि अन्त, आदिन अन्त बेपरवहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाला दीन दयाला, अनुभव आपणा रूप दरसाया। अनुभव रूप पारब्रह्म, नेत्र नैण ना कोए दरसाईआ। मात गर्भ ना पए जम्म, रक्त बूंद ना मेल मिलाईआ। जुगां जुगन्तर जाणे आपणा कम्म, करता करनी आपणी किरत आप कमाईआ। ना कोई ख़ुशी ना कोई ग़म, हरख सोग विच ना आईआ। ना कोई पवण स्वासी ल्ए दम, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। हड्ड मास नाड़ी ना दिसे चम्म, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश पंज तत्त ना कोए हंढाईआ। आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह, पारब्रह्म प्रभ आप चलाईआ। आपे जननी जने जन, जोती जाता जोत कर

❋

❋

रुशनाईआ। आपे राग सुणाए आपणे कन्न, धुनी नाद आप वजाईआ। आपे वसे बिन छप्पर छन्न, महल्ल अटल सोभा पाईआ। आपे घड़े आपे ल्ए भन्न, घड़न भन्नणहार समरथ पुरख वड्डी वड्याईआ। आपे देवणहारा डंन, आपे वेखे थाउँ थाँईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका जोती नूर उज्यार, आदि जुगादी खेल अपार, खेलणहारा दिस ना आईआ। खेलणहारा बेपरवाह, एका रंग समाया। सचखण्ड दुआरे वसे साचे थाँ, थिर घर साचा बंक सुहाया। जुगा जुगन्तर करे सच न्याँ, निरगुण निरवैर आपणा वेस वटाया। आप उपजाए आपणा नाँ, नाउँ निरँकारा आप धराया। आपे पिता आपे माँ, पूत सपूता आपे गोद उठाया। आपे देवणहारा ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण जोत साचे धाम वसे, ना कोई किला ना कोई कोट, चार दीवार ना कोए वखाया। साचा किला हरि करतार, आपणा आप उपजाईआ। सचखण्ड निवासी खेल अपार, थिर घर साचे रिहा कराईआ। दरगाह साची खोल्ह किवाड़, अनुभव रूप करे रुशनाईआ। जोती जोत कर प्यार, जोती जाता नाउँ वड्याईआ। सुत दुलारा होए उज्यार, पूत सपूता शब्दी नाउँ उपजाईआ। शब्दी सुत खेल न्यार, अबिनाशी करता आपणी इच्छया इक्क समझाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड कर त्यार, लोआं पुरीआं रचना रचाईआ। लेखा जाणे जणाए अगम्म अपार, आपणी धारा धार वहाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर प्यार, बंस बंसा दए वड्याईआ। त्रैगुण माया भर भण्डार, रजो तमो सतो करे कुड़माईआ। पंज तत्त दर दर भिखार, दर दरवेश वेख वखाईआ। कागद कलम ना लिखणहार, हरि लेखा बेपरवाहीआ। शब्द अगम्मी बोल जैकार, आप आपणा भेव चुकाईआ। विष्नूं विश्व पावे सार, हरि हरि एका नज़री आईआ। एका ब्रह्म कर पसार, पारब्रह्म आपणी वण्ड वण्डाईआ। शब्द नाद नाद धुन्कार, धुन आत्मक आप सुणाईआ। चारे वेदां भर भण्डार, चारे खाणी चारे बाणी दए समझाईआ। चारे जुग पावे सार, चार यारी ल्ए मिलाईआ। चारों कुंट होए उज्यार, चौथे पद बह बह आपणा मंगल गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल अगम्म अपार, सृष्ट सबाई रचन रचाईआ। सृष्ट सबाई रचन रचांयदा, पारब्रह्म हरि करतार। मंडल मंडप आप सुहांयदा, रवि ससि कर उज्यार। ब्रह्मा विष्न शिव सेवा लांयदा, तिन्नां देवे नाम आधार। लक्ख चुरासी भाण्डा आप घड़ांयदा, घाड़न घड़े बण ठठयार। गृह गृह घर घर अंदर मन्दिर वण्ड वण्डांयदा, माणस मानुश कर विचार। नौं दुआरे खेल खिलांयदा, जगत वासना भर भण्डार। काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाल रलांयदा, आसा तृष्ना करे प्यार। हउमें हंगता गढ़्ह बणांयदा, दूई द्वैती बन्न्हे धार। शरअ शरायती इक्क रखांयदा, लाशरीक खेल अपार। घर घर विच आप उपजांयदा, आप आपणी किरपा धार। आपणा मार्ग आप वखांयदा, डूँग्घी कंदर खेल न्यार। सुखमन

❋

❋

टेढी बंक सुहांयदा, ईड़ा पिंगल करे विचार। आत्म सरोवर इक्क सुहांयदा, नाभी भरया आप करतार। जोत निरँजण आप जगांयदा, कमलापाती मीत मुरार। बजर कपाटी कुण्डा लांहयदा, नेड़ ना आए पंचम धाड़। आप आपणा खेल खिलांयदा, लेखा जाणे गुप्त ज़ाहर। आत्म सेजा आप सुहांयदा, दस्म दुआरी होए करे खेल अगम्म अपार, आप आपणा नाउँ धरांयदा, नूर नुराना हो उज्यार। शब्द अनादी धुन सुणांयदा, पंचम सख़ीआं मिल मिल गायण वारो वार। सुरत सवाणी वेख वखांयदा, शब्द हाणी कर प्यार। अमृत ठंडा जल पाणी आप प्यांअदा, आपे होए पीवणहार। आपे हँस काग रूप वटांयदा, आपे काग उडे हँसां डार। आपे आपणी चोग चुगांयदा, सो पुरख निरँजण हो त्यार। हँ रूप सर्ब दरसांयदा, सोहँ पारब्रह्म ब्रह्म एका धार। आदि आपणी रचन रचांयदा, रचना रचे हरि निरँकार । काया माटी भाण्डे कच हरि सुहांयदा, त्रैगुण तत्त कर वरतार। ब्रह्मा विष्न शिव सीस झुकांयदा, पुरख अबिनाशी दर दुआर। तेरा भेव कोए ना आंयदा, हउँ सेवक सेवादार। कवण रूप लोकमात मेल मिलांयदा, निरगुण सरगुण पावे सार। पुरख अबिनाशी शब्द जणांयदा, नाद अनादी इक्क धुन्कार। निरगुण सरगुण रूप धरांयदा, लोकमात खेल करे अपार। ब्रह्म पारब्रह्म मेल मिलांयदा, दोहां विचोला सिरजणहार। साचा ढोला आपे गांयदा, जुगा जुगन्तर करे साची कार। पंज तत्त चोला आप हंढांयदा, मात गर्भ वसे बाहर। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म लेखा लेखे पांयदा, गुर रूप आप निरँकार। अवतार आपणी खेल खिलांयदा, जुग जुग करे सच विहार। साचे भगत आप जगांयदा, लक्ख चुरासी विच्चों ल्ए उठाल। एका मन्त्र नाम दृढ़ांयदा, मार्ग दस्से राह सुख़ाल। साचे सन्त वेख वखांयदा, नेड़ ना आए काल महांकाल। गुरमुख आपणे लेखे पांयदा, नाता तोड़ जगत जंजाल। गुरसिख साचे धाम बहांयदा, निरगुण सरगुण करे प्रितपाल। कलिजुग जीव जूनी जून आदि अन्त लक्ख चुरासी गेड़ा आप दवांयदा, ना कोई सके सुरत संभाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक्क वखांयदा। साची सिख्या धुर दरबार, ब्रह्मे विष्न शिव हरि समझांयदा। पुरख अबिनाशी लै अवतार, गुर गुर आपणा रूप वटांयदा। सतिगुर खेल करे संसार, संसा रोग सर्ब मिटांयदा। भगत भगवन्त ल्ए उधार, साध सन्त मेल मिलांयदा। गुरमुखां बख्शे चरन प्यार, चरन चरनोदक मुख चुआंयदा। गुरसिख साचे लाए पार, डुबदे पाथर आप तरांयदा। लक्ख चुरासी मारे मार, जम की फ़ाँसी इक्क वखांयदा। राए धर्म करे ख्वार, चित्रगुप्त वेख वखांयदा। लाड़ी मौत कराए शंगार, वेले अन्त सर्ब प्रनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका तत्त हरि समझांयदा। एका तत्त हरि जणाया, भुल्ल रहे ना राईआ। विष्नूं विश्व आप उठाया, आप जल्वा नूर दरसाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म रंग रंगाया, उतर कदे ना जाईआ। शंकर लेखा रिहा वखाया, अन्तिम आपणा

❋

❋

भेव खुलाईआ। तिन्नां विचोला बण के आया, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। अगम्मी ढोला एका गाया, लिखण पढ़ण विच ना आईआ। लक्ख चुरासी काया चोला जीव जंत बणाया, जुग जुग आपणी सेज सुहाईआ। निरवैर तोला इक्क अख्वाया, तोलणहार सृष्ट सबाईआ। आपणा पर्दा ओहला दए चुकाया, ब्रह्मे विष्न शिव नेत्र नैण इक्क खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा अछल अछेदा चारे वेदां वेख वखाईआ। चारे वेद हरि का ज्ञान, पारब्रह्म ब्रह्म आत्म आप जणांयदा। शब्द अगम्मी इक्क निशान, लोकमात झुलांयदा। चार जुग वेखे आण, अन्तिम पन्ध मुकांयदा। नौं दरवाज़े खोल्ह दुकान, माणस जीव आप भवांयदा। नौं खण्ड पृथ्मी हो प्रधान, नव नव आपणी धार चलांयदा। चार जुग पावे सार, एका रंग रंगांयदा। जुगा जुगन्तर आवे जावे वारो वार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आपणी वण्ड वण्डांयदा। नौं सौ चुरानवें चौकड़ी जुग उतरे पार, पारब्रह्म ब्रह्म एह समझांयदा। गुर पीर अवतार गावण आपणी वार, वार सोहला ढोला आप सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सचा वर, आपणी भिच्छया इक्क वखांयदा। विष्नूं रक्खणा इक्क ध्यान, सो पुरख निरँजण आप जणांयदा। ब्रह्मे देवे इक्क ज्ञान, पारब्रह्म आप वड्यांअदा। शंकर बख्शे साचा माण, नेत्र नैणां दरस दिखांयदा। तिन्नां विचोला जाणी जाण, जानणहारा खेल खिलांयदा। नौं सौ चुरानवें चौकड़ी जुग चुक्कणी आण, थिर कोए रहिण ना पांयदा। सतिजुग तेरा चुक्के माण, बावण रूप ना कोए धरांयदा। त्रेता त्रिया आवे हाण, राम रावण ना कोए घांयदा। द्वापर दिसे ना कोए निशान, कान्हा बंसरी ना कोए वजांयदा। कलिजुग अन्तिम झूठ निशान, सृष्ट सबाई छांयदा। ना कोई दीसे राज राजान, शाह सुल्तान सीस ताज ना कोए रखांयदा। नव नव नाता पंज शैतान, पंच प्रपंच खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी साचा हरि, हरि मन्दिर सोभा पांयदा। सो पुरख निरँजण सूरा बलवान, हरि पुरख निरँजण बेपरवाहीआ। एकँकारा नौजवान, ना मरे ना जाईआ। आदि निरँजण खेल महान, श्री भगवान आप कराईआ। अबिनाशी करता देवे दान, पारब्रह्म प्रभ आपणी झोली पाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव खोल्ह दुकान, त्रैगुण माया हट्ट चलाईआ। चौदां लोक हो प्रधान, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। निष्अक्खर गुण निधान, आप आपणे विच रखाईआ। लोकमात हो प्रधान, पंज तत्त मेला सहिज सुभाईआ। गुर रूप गुण निधान, सतिगुर साचा वेस वटाईआ। सतिजुग त्रेता वेखे आण, द्वापर आपणा बन्धन पाईआ। कलिजुग करे कूड़ कल्याण, कालख टिक्का वेखे शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नौं नौं चार गेड़ा रिहा भवाईआ। नव नौ चार गेड़ भवाया, जुग करता खेल खिलांयदा। सति सतिवादी साची धार बंधाया, सतिजुग साचा राह चलांयदा। ब्रह्म

❋

❋

ब्रह्मादी खोज खुजाया, आप आपणी खेल खिलांयदा। नाद अनादी शब्द वजाया, बोध अगाधी आप अल्हांयदा। वार अठारां खेल अपारा, हरि निरँकारा सतिजुग साचे जोत जगाया, भगत भगवन्त वेख वखांयदा। त्रेता तेरी धार बंधाया, गढ़्ह हँकारी रहिण ना पाया, एका चिल्ला हथ्थ उठांयदा। सच सवाणी ल्ए प्रनाया, ग़रीब निमाणे गले लगाया, धुर दी बाणी राग अल्हाया, राम राम राम वड वड्याईआ। नूरी जोत जोत रुशनाया, काया चोला ल्ए बदलाया, पर्दा ओहला इक्क रखाया, भेव अभेदा भेव खुलाईआ। कान्हा कंसा नाउँ धराया, आपणा बंसा आप सुहाया, ज्ञान गीता इक्क दृढ़ाईआ। वेद व्यासा भेव जणाया, अठ दस अठारां पुराण लिखाया, लक्ख चार सतारां हज़ार सलोक गणाया, अक्खर अक्खर करे पढ़ाईआ। कलिजुग आपणा रूप वटाया, काला सूसा तन छुहाया, ईसा मूसा खेल खलाया, चार यार संग मुहम्मद बेऐब परवरदिगार नूरी अल्ला एको गाया, मुकामे हक इक्क ख़ुदाईआ। हक हकीकत वेख वखाया, लाशरीक इक्क ख़ुदाया, नूरी जल्वा सच्चा शहनशाहीआ। सच महिराबे आसण लाया, मुख नकाब ना कोए धराया, आपणा नूर आप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी धार बंधाईआ। जुग जुग धार हरि निरँकार, आपणी आप चलांयदा। कलिजुग वेख कूड़ अँध्यार, पारब्रह्म प्रभ दया कमांयदा। पंज तत्त तन कर प्यार, निरगुण सरगुण वेस वटांयदा। नानक नाम हो उज्यार, नाम सति मन्त्र इक्क दृढ़ांयदा। चार वरनां करे प्यार, ऊँच नीच राउ रंक राज राजान आपणे गल लगांयदा। देवणहारा धुर फ़रमाण, शब्द अनादी नाद वजांयदा। चारे खाणी कर प्यार, साची बाणी आप अल्हांयदा। परा पसन्ती एका धार, मद्धम बैखरी आप सुणांयदा। नौं खण्ड पृथ्मी उच्ची कूक रिहा पुकार, बिन हरि साचा कोए नज़र ना आंयदा। जुग जुग बेड़ा लाए पार, सतिजुग त्रेता द्वापर आप तरांयदा। कलिजुग अन्तिम आए वार, सगला संग ना कोए रखांयदा। नाता तुट्टे मीत मुरार, मात पित भाई भैण लोकमात मुख भवांयदा। चारों कुंट आसा तृष्ना हउमे हंगता फिरे डायण, सति सन्तोख धीरज धीर ना कोए धरांयदा। गुर का दरस ना पेखे कोए नैण विभचार, सृष्ट सबाई जणांयदा। पारब्रह्म अबिनाशी करता आप चुकाए लहिणा देण, कलिजुग अन्तिम निहकलंकी जामा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका शब्द शब्द फ़रमाणा, देवणहारा दो जहाना, लोआं पुरीआं ब्रह्मंडां खण्डां आप सुणांयदा । ब्रह्मण्ड खण्ड हरि शब्द जणाया, नानक निरगुण सरगुण सेव कमाईआ। शब्द गुरू गुर इक्क समझाया, आदि जुगादि सेव कमाईआ। इक्क इकेला फेरी पाया, जुगां जुगन्तर वड वड्याईआ। सज्जण सुहेला दिस ना आया, दहि दिशा सेव कमाईआ। काया चोला ल्ए बदलाया, एका जोती दस अवतार, गुर गोबिन्द वज्जे वधाईआ। साचा बोला इक्क समझांयदा, वाह वा गुरू फ़तेह गजाईआ। अन्तिम तोला इक्क समझाया, पारब्रह्म सच्ची सरनाईआ।

❋

❋

कलिजुग हौला भार दए कराया, धरती धरत धवल धरनी होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे वसे आपणे घर, घर सुहञ्जणां इक्क सुहाईआ। घर सुहञ्जणा हरि सुहाया, तख्त निवासी बेपरवाह। पुरख अकाल डेरा लाया, शहनशाह सच्चा पातशाह। गुर गोबिन्द दरसन पाया, मिल्या मेल धुर दरगाहि। आपणा बोला आप सुणाया, गल पल्लू एका पा। हउँ गोला सेव कमाया, पिता पूत सेव कमा। पंज तत्त प्यार ना कोए रखाया, तेरी जोती जोत रिहा समा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा एका दित्ता जणा। धुर फ़रमाणा हरि जणाया, गुर गोबिन्द वज्जी वधाईआ। पुरख अबिनाशी होए सहाया, कलिजुग अन्त रहिण ना पाईआ। तेरा तेरे विच टिकाया, तेरी सरन सच्ची सरनाईआ। तेरी रत्त लेखे लाया, तेरा तत्त तत्त वड्याईआ। पुरख समरथ जोत जगाया, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। कलिजुग अन्तिम वेखे थाउँ थांया, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां फोल फुलाईआ। साढे तिन्न तिन्न हथ्थ लेखा दए चुकाया, रविदास चुमारा गया लिखाईआ। नाम खण्डा हथ्थ उठाया, चारों कुंट वेख वखाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी वेखे थाउँ थांया, सत्तां दीपां फेरा पाईआ। शाह सुल्तानां दए हलाया, राज राजानां ख़ाक मिलाईआ। चारे वरन दए मिटाया, छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका रंग रंगाईआ। एका इष्ट सर्ब जणाया, पुरख अकाल सच्ची सरनाईआ। सतिगुर पूरा ना मरे ना जाया, मढ़ी गोर ना कोए दबाईआ। जीव जंत ना वण्ड वण्डाया, घट घट आपणा रूप रिहा टिकाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा आसण आप सुहाया, लोआं पुरीआं करे रुशनाईआ। ब्रह्मा विष्न सेव लगाया, आदि जुगादी भुल्ल ना जाईआ। कलिजुग अन्तिम आपणा रूप ल्ए प्रगटाया, निहकलंका नाउँ रखाईआ। नाम डंका इक्क वजाया, नव नव सत्त सत्त चार चार आप सुणाईआ। साचा बंका दए सुहाया, सम्बल नगरी वड वड्याईआ। आदिन अन्ता फेरा पाया, जुगा जुगन्त भेव ना राईआ। वेद पुराण शास्त्र सिमरत अञ्जील कुरान खाणी बाणी रिहा गाया, बेअन्त बेअन्त बेअन्त लक्ख चुरासी कूके सर्ब लोकाईआ। आपणा भाणा आपणे हथ्थ रखाया, भावी सभ दे सिर ते आप वरताईआ। गुर पीर अवतार साध सन्त पंज तत्त भाण्डा कोई रहिण ना पाया, जो घड़या भन्न वखाईआ। कलिजुग अन्तिम निहकलंक रूप शाहो भूप सति सरूप निरवैर मूर्त अकाल जूनी रहित बण के आया, फड़ ना सके कोई शहनशाहीआ। शब्द अगम्मी घोड़े चढ़ के आया, नाम खण्डा रिहा चमकाईआ। सचखण्ड दुआरे उच्चे पौड़े साचे डण्डे खड़ के आया, आपणा पर्दा रिहा उठाईआ। गुरमुखां गुरसिखां लड़ फड़ के आया, सन्त भगत भगवन्त ल्ए मिलाईआ। साची नारी हरि कन्त वर के आया, हरिजन आत्म सेज सुहाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम खेले खेल महान, जूठ झूठ मिटे दुकान, सतिजुग सतिजुग सतिवाद सति पुरख निरँजण साचा मार्ग आप लगाईआ।

❋

❋