६ अस्सू २०१७ बिक्रमी पिण्ड मांगा सराय ज़िला अमृतसर
सतिगुर पूरा हरि भगवान, हरी हरि एका एकंकारया। आदि जुगादी खेल महान, जुगा जुगन्तर लै अवतारया। धर्म वखाए सच निशान, दो जहानां आप झुला रिहा। कलिजुग अन्तिम होए प्रधान, निरगुण आपणा रूप वटा ल्या। पुरख अबिनाशी नौजवान, निरगुण नेहकर्मी कर्म कमा रिहा। साचे तख्त बैठ सुल्तान, हुक्मी हुक्म आप वरता रिहा। कलिजुग कूड़ी क़िया वेखे आण, नौं खण्ड पृथ्मी अन्धेरा छा रिहा। ब्रह्मण्ड खण्ड होए सुंञ मसाण, हरि हरि गीत ना कोए अल्हा रिहा। घट घट अंदर पंज शैतान, जगत विकारा संग निभा रिहा। चौदां लोक होए हैरान, साचा हट्ट ना कोए खुला रिहा। चार वरन ना कोए ज्ञान, अठारां बरन भरम भुल्ला रिहा। सख़ी सुल्तान ना देवे कोई दान, साची भिच्छया ना कोए वरता रिहा। सच प्रकाश ना कोए भान, अन्ध अन्धेर ना कोए गंवा रिहा। धुनी नाद ना कोए कान, अनहद शब्द ना कोए सुणा रिहा। सतिगुर पूरा ना कोए पछाण, गुर गुर मन्त्र ना कोए दृढ़ा रिहा। अमृत सरोवर ना पीण खाण, दुरमति मैल ना कोए धवा रिहा। चरन कँवल ना कोए माण, हरि चरन सेव ना कोए कमा रिहा। पुरख अकाल ना कोए आण, एका इष्ट ना कोए वखा रिहा। चारों कुंट जूठ झूठ जगत प्रधान, माया ममता मोह वधा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा रूप आप धरा ल्या। चारों कुंट अन्धेरा अन्ध, सच प्रकाश ना कोए जणाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां ना कोए मुकाए पन्ध, पूरी आस ना कोए कराईआ। आत्म उपजाए ना कोए परमानंद, निजानंद ना कोए रसाईआ। भरमां ढाहे ना द्वैती कंध, दूई पर्दा ना कोए उठाईआ। शब्द सुणाए ना कोए सुहागी छन्द, साची सख़ीआं मिल मिल मंगल गीत ना कोए गाईआ। जोत उजाला ना चढ़े चन्द, निरवैर जोत ना कोए रुशनाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता सुत्ता दे कर कंड, लक्ख चुरासी करवट सके ना कोए बदलाईआ। लेखा जाणे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। भेव जणाए ब्रह्म ब्रह्मण्ड, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। शाह सुल्तानां राज राजानां तोड़नहारा जुग जुग घमंड, घुम्मण घेर वेखे सृष्ट सबाईआ। एकँकारा हरि निरँकारा, जोद्धा सूर बली बलकारा शब्द फड़े चण्ड प्रचण्ड, चण्डी चण्डिका हथ्थ उठाईआ। गोबिन्द सूरा हाज़र हज़ूरा, लक्ख चुरासी वेखे नार दुहागण रंड, कन्त कन्तूल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग अन्तिम वेस कर, निरगुण निरगुण निरगुण आपणी चाल चलाईआ। जुग जुग वेख वखाया, कर किरपा आप करतार। सतिजुग त्रेता द्वापर पार लँघाया, कलिजुग आई अन्तिम वार। निहकलंकी जामा पाया, प्रगट हो विच संसार। चारे वरन दए गंवाया, रंग चाढ़े अगम्म अपार। ऊँच नीच ना कोए रखाया, ज़ात पात वसया बाहर। शब्द गुर इक्क
❋
❋
समझाया, सृष्ट सबाई सांझा यार। दरगाह साची आप बहाया, नूर ख़ुदाई परवरदिगार। राम रामा रूप प्रगटाया, राम रामा सिरजणहार। साचे तख्त आप सुहाया, तख्त निवासी सच्चा शाहकार। शहनशाह आपणा नाउँ धराया, पातशाह सच्ची सरकार। सच निशाना हथ्थ उठाया, चाढ़े रंग अपर अपार। दरगाह साची आप झुलाया, सचखण्ड दुआरा खोल्ह किवाड़। थिर घर साचे आप गढ़ाया, आप आपणी किरपा धार। पंचम सीस ताज सुहाया, जगदीस करे विचार। ब्रह्मा विष्न शिव भेव ना राया, गुर पीर अवतार निउँ निउँ करदे रहे निमस्कार। नानक गोबिन्द जगत वखाया, राह तक्के परवरदिगार। पुरख अबिनाशी होए सहाया, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। जोती जामा भेख वटाया, शब्द अगम्मी फड़ कटार। सच म्यान आप छुहाया, दिस ना आए विच संसार। तिक्खी धारा मुख रखाया, ना कोई घड़े लोहार तरखाण। नौं खण्ड पृथ्मी लक्ख चुरासी जीव जंत दिस किसे ना आया, आपे वसे सभ तों बाहर। आपणा हिस्सा आप वण्डाया, कलि कल्की लै अवतार। साची नगरी धाम सुहाया, ना कोई दीसे चार दीवार। जागरत जोत कर रुशनाया, नूरो नूर पसर पसार। धुन अगम्मी नाद वजाया, तुरीआ राग करया ख़बरदार। सच बसन्ती रुत्त सुहाया, पुरख अबिनाशी खिड़ी गुलज़ार। तख्त निवासी वेख वखाया, सतिगुर पूरा सच्ची सरकार। आपणी वण्डण वण्ड वण्डाया, वण्डणहारा निरगुण निराकार। गुरमुख साचे ल्ए जगाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगां जुगन्तर जाणे आपणी कार। कलिजुग अन्धेरा छाया, सच सुच्च ना कोए वड्याईआ। चारों कुंट त्रैगुण माया, त्रै त्रै लोकां पर्दा रही पाईआ। सच सलोक ना कोए जणाया, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। चौदां लोक पन्ध ना किसे मुकाया, चौदां तबक रहे कुरलाईआ। जगत मोख चरनां हेठ ना कोए दबाया, जगत मुक्ती राह तकाईआ । चार जुग चार वरन हरख सोग ना किसे चुकाया, गुर पीर नेत्र नीर वहा वहा गए जुग जुग पान्धी राहीआ। कलिजुग अन्तिम खेल खलाया, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। नौं नौं चार पन्ध मुकाया, नव नौं आपे वेख वखाईआ। चार यारी सथ्थर हेठ विछाया, पंचम मुख मुख वड्याईआ । धुर दा राज जोग इक्क वखाया, स्यासत विरासत रहिण ना पाईआ। शब्द सलोक ढोला साचा गाया, शब्दी बोला इक्क अल्हाईआ। निरगुण सरगुण चोला इक्क हंढाया, पंज तत्त माटी वेख वखाईआ। जन भगतां गोला बण के आया, दिवस रैण सेव कमाईआ। साचा तोला नर नरायण साचा कंडा हथ्थ फड़ के आया, आपणा भार आप वण्डाईआ। अठारां भार चरनां हेठ मल के आया, जगत बनास्पत रही कुरलाईआ। गुरसिखां हौला भार सिर आपणे धर के आया, धरनी धरत धवल दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर साची कार, करे कराए करनेहार, आदि पुरख अबिनाशी करता आपणी धार आप बंधाईआ। कलिजुग
❋
❋
रैण अन्धेरी रात, चार कुंट रिहा कुरलाईआ। चार वरन ना गाए कोई गाथ, घर घर जगत विद्या पई लड़ाईआ। किसे ना मिले त्रिलोकी नाथ, कँवल नैण नैण ना मुख कोए सालाहीआ। कोई ना करे पूरा घाट, माणस जन्म लेखे कोए ना लाईआ। कोए ना खोल्हे बजर कपाट, दुरमति पर्दा ना कोए लाहीआ। कोए ना जगाए जोत ललाट, जोत निरँजण ना कोए रुशनाईआ। कोए ना वखाए तन पाट, पीत पीतम्बर ना कोए सुहाईआ। कोए ना जणाए नेड़े वाट, चल चल थक्के पान्धी राहीआ। कोए ना दुरमति मैल देवे काट, अठसठ तीर्थ देण दुहाईआ। कोए ना सोए आत्म सेजा साची खाट, पीआ प्रीतम कोए ना दए मिलाईआ। कोए ना अमृत आत्म रस ल्ए चाट, बिख वेखे सृष्ट सबाईआ। कलिजुग अन्तिम खेले खेल बाज़ीगर नटूआ नाट, स्वांगी आपणा सांग रचाईआ। गुरमुख गुर गुर वेखे पंज तत्त काया चोला माटी माट, तन हाटी आप सुहाईआ। लेख चुकाए आन बाट, मात गर्भ फेर ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरवैर निराकार मूर्त अकाल जूनी रहित बेपरवाह वड्डी वड्याईआ। कलिजुग अन्ध अँध्यार, चार वरन कुरलाया। घर मन्दिर ना कोए उज्यार, गृह अन्धेर ना कोए मिटाया। तन बंक ना कोए प्यार, नाम डंक ना कोए वजाया। तन बस्त्र ना कोए शंगार, कजला धार नैण नैण ना कोए सुहाया। बस्त्र भूशन ना कोए आधार, साचा वेला ना कोए सुहाया। कलिजुग दूशन जीव विभचार, दूती दुष्ट सर्ब कुरलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण आपणा नाउँ धराया। निरगुण निरँकार निरवैर आपणा नाउँ रक्ख, लोकमात वेस वटाईआ। दीन दयाल हो प्रतक्ख, पुरख समरथ खेल खिलाईआ। हरि सज्जण साचे ल्ए रक्ख, मीत मुरारा दया कमाईआ। लेखे जाणे किशना सुख़ला पक्ख, वदी सुदी वेख वखाईआ। सूरज चन्न राह तक्कण आपणा पक्ख, घड़ी पल रहे गणत गणाईआ। चार वेद मार्ग दस्स, अन्तिम पन्ध ना सके कोए मुकाईआ। पुरख अबिनाशी खेल खलाए हस्स हस्स, हरि हरि महिमा अकथ कथी ना जाईआ। कलिजुग अन्तिम वेखे नस्स नस्स, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। गुरमुखां अंदर वस वस, वास्तक आपणा रूप दरसाईआ । मेटे रैण अन्धेरी मस, साचा भान करे रुशनाईआ। तीर निराला मारे कस, बिरहों आपणी धार बंधाईआ। जुगा जुगन्तर जन भगतां गाए जस, वेद पुराण करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आप आपणे ल्ए मिलाईआ। कलिजुग अन्त अन्धेरा चुकया, जिस मिल्या बेपरवाह। दो जहानां पैंडा मुक्कया, लक्ख चुरासी तुट्टा फाह। गुर का बूटा कदे ना सुक्कया, सतिगुर पूरा बणे मलाह। हरि का भाणा कदे ना रुक्या, जुग जुग रिहा वरता। गुरमुखां उज्जल करे मुख्या, सोहँ अक्खर जाप जपा। जुगां जुगां दा मिटे दुख्या, दु:ख दलिद्र दए गंवा। आत्म रस देवे हरिजन भुख्या,
❋
❋
तृष्ना भुक्ख रहे ना रा। सुफ़ल कराए मात कुख्या, जो जन दरसन पाए आ। गुरमुख सीस जगदीस सदा झुकया, झुक झुक आपणा सीस रिहा निवा। हरि सन्त सुहेला आपणी गोदी आपे चुक्कया, चुकणहारा बेपरवाह। कलिजुग अन्तिम रहे ना लुकया, आपणा पर्दा दए उठा। सिँघ शेर दलेर एका बुकया, लक्ख चुरासी जम्बक रूप ल्ए छुपा। तीर निराला दो जहानां छुट्टया, साचा चिल्ला हरि उठा। कलिजुग बूटा जाए पुट्टया, ना कोए सके मात लगा। गुरमुखां अमृत जाम प्याए घुट्टया, सच प्याला हथ्थ उठा। जन्म जन्म दा मेल मिलाया रुसया, चार कुंट दहि दिशां फेरी पा। तन पहनाए साचा सूसया, नाम अल्फ़ी इक्क वखा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन साचे सचखण्ड दुआरे दए बहा। सचखण्ड दुआर आप वसाउणा, थिर घर आपणा चरन टिकाईआ। सुन्न अगम्मी पन्ध मुकाउणा, सुन्न समाध ना कोए वखाईआ। रवि ससि अद्धविचकारे राह तकाउणा, ब्रह्मा विष्न शिव ध्यान लगाईआ। नेहकर्मी नेहकर्म कमाउणा, कर्म गति ना कोए जणाईआ। जिस जन आपणा दरस दिखाउणा, त्रैगुण कट्टे गलों फाहीआ। हँस मुख सोहँ हँसा चोग चुगाउणा, सहँस दु:ख रहिण ना पाईआ। विष्नूं वंसी आप वडिआउणा, पारब्रह्म ब्रह्म वेखे थाउँ थांया। शंकर मेला इक्क कराउणा, भोले नाथ दीनां नाथ दया कमाईआ। पूजा पाठ इक्क दरसाउणा, पुरख अकाल रसना जिह्वा गाईआ। दूसर दर ना सीस झुकाउणा, बिन करते कीमत कोए ना पाईआ। गुरसिख साचे लेखे आप लगाउणा, आपे लेखा लिखणहार सच्चा शहनशाहीआ। कागद कलम मुख शर्मौणा, सत्त समुंदर मस्स लिख ना सके लेख राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे ल्ए वर, एका बन्धन नाम पाईआ। बन्धन पाया आत्म डोर, दिस किसे ना आया। करया खेल अन्धघोर, चोर चोरी आप कमाया। जीव जंत भुलाए कर कर शोर, आत्म रस ना किसे वखाया। गुरमुख गुरसिख आपणे संग ल्ए तोर, आपणा मन्त्र नाम दृढ़ाया। मनमुखां चाढ़े मन के घोड़, मन मनका गेड़ा आप दवाया। भरम भुलेखे रहे दौड़, भाण्डा भरम ना कोए भन्नाया। गुरमुखां वखाए एका पौड़, चौथे पद आप लगाया। हँ ब्रह्म लेख मुकाए ब्रह्मण गौड़, सो पुरख निरँजण रूप प्रगटाया। कलिजुग अन्तिम बुझाए औड़, जुग जुग तृष्ना रहे ना राया। गुरसिख बणाए साचे कौर, आपणा टिक्का मस्तक आप लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम रस अनडिठा आपणा आपे रस चखाया।
❋
❋
६ अस्सू २०१७ बिक्रमी बेला सिँघ दे गृह पिण्ड माहल ज़िला अमृतसर
सो पुरख निरँजण अगम्म अथाह, अलक्ख अगोचर बेपरवाहीआ। हरि पुरख निरँजण सच्चा शहनशाह, शाह पातशाह इक्क अख्वाईआ। एकँकारा आदि जुगादी इक्क मलाह, रूप अनूप दिस ना आईआ। आदि निरँजण सुते प्रकाश करा, जोती नूर करे रुशनाईआ। श्री भगवान साचा धाम सुहा, सचखण्ड दुआरा सोभा पाईआ। अबिनाशी करता सच सिँघासण डेरा ला, थिर घर साचा वेख वखाईआ। पारब्रह्म देवणहार सलाह, सच सुच्च इक्क दृढ़ाईआ। महल्ल अटल उच्च मुनार आप रचा, निरगुण आपणी बणत बणाईआ। सर्ब सुख दाता वसया साचे थाँ, दर घर साचे सोभा पाईआ। राज राजान शाह सुल्तान नौजवान नाम धरा, नाउँ निरँकारा आप अख्वाईआ। सति सतिवादी सति पुरख निरँजण सच निशाना हथ्थ उठा, दरगाह साची आप झुलाईआ। साचा ताज सीस प्रभ आप टिका, सच सिँघासण दए वड्याईआ। धुर फ़रमाणा हुक्म सुणा, साचा राणा दए सलाहीआ। लोआं पुरीआं रचन रचा, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणी धार बंधाईआ। शब्द अगम्मी सुत उठा, साची सेवा इक्क वखाईआ। इच्छया भिच्छया झोली पा, नाम भण्डार हरि वरताईआ। दहि दिशा एका रंग रंगा, चारे कूटा होए सहाईआ। आपणा बंस आप बणा, आपणी अंस आप सुहाईआ। आपणा विष्नूं नाउँ धरा, ब्रह्म सुत आप प्रगटाईआ। लेखा जाणे बेपरवाह, शंकर मेला सहिज सुभाईआ। तिन्नां जपाए एका नाँ, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख अबिनाशी करता आपणी धारा आप बंधाईआ। सो पुरख निरँजण धार चलांयदा, अलक्ख अगोचर अगम्म अपार। हरि पुरख निरँजण खेल खिलांयदा, सचखण्ड बैठ सच्चे दरबार। एकँकारा सोभा पांयदा, इक्क इकल्ला हो उज्यार। आदि निरँजण डगमगांयदा, नूर नुराना बेऐब परवरदिगार। अबिनाशी करता वेस वटांयदा, आदि जुगादी सांझा यार। श्री भगवान तख्त सुहांयदा, तख्त निवासी शाह सच्चा सिक्दार। पारब्रह्म आपणा हुक्म आप वरतांयदा, हुक्मी हुक्म कराए साची कार। बोध अगाधी शब्द जणांयदा, धुन अनादी आप सुणाए आपणी वार। ब्रह्म ब्रह्मादी वेख वखांयदा, ब्रह्मा विष्न शिव दए आधार। आपणी वण्डण आप वण्डांयदा, त्रैगुण माया भर भण्डार। साचे मन्दिर आप रखांयदा, थिर घर साचे खोल्ह किवाड़। दूसर हथ्थ ना कोए फड़ांयदा, ना कोई वेखे वेखणहार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला एकँकारा, आदि अनादी कर पसारा, आपणा भेव आप खुल्हांयदा। सो पुरख निरँजण भेव खुल्हाउणा, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। हरि पुरख निरँजण वेस वटाउणा, रूप रेख ना कोए वखाईआ। एकँकारा साचा मन्दिर आप सुहाउणा, महल्ल अटल उच्च मुनारे सोभा पाईआ। आदि निरँजण जोती जोत दीपक इक्क जगाउणा, थिर घर साचे
❋
❋
करे रुशनाईआ। अबिनाशी करते सीस ताज टिकाउणा, पंचम मुख मुख सालाहीआ। श्री भगवान आपणा हुक्म आप फ़रमाउणा, धुर फ़रमाणा इक्क पढ़ाईआ। पारब्रह्म निउँ निउँ सीस झुकाउणा, दर दरवेश आप हो जाईआ। सुत दुलारा शब्द इक्क उपजाउणा, एका एक दए वड्याईआ। विष्नूं विश्व धार धराउणा, दर घर साचे वज्जे वधाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म आप बहाउणा, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। शंकर संसा इक्क चुकाउणा, साख्यात रूप परटाईआ। तिन्नां मेला एका थाँ कराउणा, चरन कँवल वड्डी वड्याईआ। चरन चरनौदक मुख पिआउणा, अमरा पद इक्क सुहाईआ। स्वच्छ सरूपी रूप प्रगटाउणा, पंज तत्त ना ल्ए कोए अंगड़ाईआ। आपणा मेला आप मिलाउणा, मेलणहार दिस ना आईआ। चेला गुर आप अख्वाउणा, एका माई करे कुड़माईआ। साचा मार्ग इक्क रखाउणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सचखण्ड दुआरे बह बह हुक्म चलाउणा, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। जूनी रहित खेल खिलाउणा, जून अजूनी वण्ड वण्डाईआ। मूर्त अकाल रूप प्रगटाउणा, अकल कल आप धराईआ। इक्क इकल्ला खेल खलाउणा, ओंकारा वेस धराईआ। ब्रह्मा विष्न शिव साची सेवा लाउणा, सेवक सेवा इक्क जणाईआ। त्रैगुण मेला मेल मिलाउणा, एका वस्त झोली पाईआ। एका अक्खर आप पढ़ाउणा, ब्रह्म मुख करे पढ़ाईआ। चारे वेदां आप अलाउणा, चार बाणी खोज खोजाईआ। चारे जुग खेल खिलाउणा, चारे खाणी वेखे थाउँ थाँईआ। चौथे पद रंग चढ़ाउणा, चतुर्भुज भेव ना राईआ। आदि शक्ति रूप प्रगटाउणा, बिमल जोत कर रुशनाईआ। आपणी वण्डण आप वण्डाउणा, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा हिस्सा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, विष्न एका तत्त समझाईआ। विष्न हरि समझाया, पारब्रह्म खेल अपार। अगम्म अगम्मड़ा रूप वटाया, रूप रंग रेख ना कोए करे विचार। अम्मी अम्मड़ा ना कोए बणाया, मात पित ना कोए आधार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, एका बोले शब्द जैकार। विष्नूं शब्द जणाया, पुरख अबिनाशी एका बोल। आपणे कंडे आप तुलाया, आपे बैठा रहे अडोल। तेरी साची सेव वखाया, जुगा जुगन्तर पूरा करना कौल। धरनी धरत धवल ल्ए उपाया, जल बिम्ब आपे जाए मौल। तेरे अंदर काया कँवला नाभी आप भराया, आपणी फलवाड़ी आपे जाए मौल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, दर दरवाज़ा साचा खोल्ह। दर दरवाज़ा खोल्हया, सचखण्ड दुआर निरँकार। शब्द अगम्मी एका बोलया, निरगुण खेल अपर अपार। विष्नूं मेल आपे मेलया, मेल मिलावा धाम न्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म करे वरतार। एका हुक्म धुर फ़रमाणा, तख्त निवासी आप सुणांयदा। जुग जुग मन्नणा पए भाणा, सद भाणे आप रहांयदा। पुरख अकाल एका राणा, दूजा तख्त ना कोए वखांयदा।
❋
❋
मेरा नाउँ अगम्मी गाणा, धुनी नाद नाद वजांयदा। मेरा बंस सुघड़ स्याणा, मन मति बुध ना कोए वखांयदा। चरन कँवल बख्शे माणा, इक्क ध्यान वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया साची भिच्छया एका वस्त झोली पांयदा। एका वस्त नाम अमुला, पुरख अबिनाशी आप वरताईआ। आपणी करनी करता कदे ना भुल्ला, अभुल्ल अभुल्ल वड बेपरवाहीआ। आपणी नाभी आपणे कँवल आपणी शक्ती आपे मौला, आपणी फुलवाड़ी आप महिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, विष्न एका घर वखाईआ। विष्न वखाया सच घर, चार दीवार ना कोए बणाईआ। छप्पर छन्न ना उप्पर बैठा धर, ना कोई बाढी संग रखाईआ। इक्क इकल्ला आपणा घाड़न घड़, अंदर वड़या शहनशाहीआ। सचखण्ड दुआरे साचे चढ़, सच सिँघासण सोभा पाईआ। आपणा अक्खर आपे पढ़, आपे करे पढ़ाईआ। आपे हुक्म सुणाए दर दुआरे खड़, आपे निउँ निउँ सीस झुकाईआ। आपे निरगुण विष्नूं बाहों फड़, मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। आपे भेव खुलाए हरी हरि, हरी हरि बह एका थाँईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होए साचा हरि, हरी विष्नूं नाउँ धराईआ। हरी हरि एका मेला, पुरख अबिनाशी आप कराया। एका धाम वसया गुर चेला, चेला गुर रूप वटाया। धुर दरगाही सज्जण सुहेला, सति सतिवादी वेख वखाया। आपणी खेल पारब्रह्म प्रभ आपे खेला, दूसर भेव कोए ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, विष्न वखाए एका घर, घर सुहञ्जणा सोभा पाया। घर सुहञ्जणा सोभावन्त, सति पुरख निरँजण आप अख्वाईआ। इक्क इकल्ला बैठा हरि हरि कन्त, सेज सुहञ्जणी आप हंढाईआ। निरगुण निरवैर बणाई बंत, आपणा घाड़न आप घड़ाईआ। थिर घर वेखे महिमा अगणत, जोती जोत जोत रुशनाईआ। ना कोई साध ना कोई सन्त, गुर पीर अवतार दिस कोए ना आईआ। ना कोई जीव ना कोई जंत, लक्ख चुरासी रंग ना कोए वखाईआ। ना कोई मणीआ ना कोई मंत, ना कोई अक्खर करे पढ़ाईआ। ना कोई दरवेश ना दिसे मंगत, साची भिच्छया कोए ना झोली पाईआ। इक्क इकल्ला एकँकारा साचे धाम सोभावन्त, सचखण्ड बैठा आसण लाईआ। आप बणाए आपणी बणत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं वखाए साचा घर, आपणा बंक आप खुल्हाईआ। विष्न घर सुहावणा, हरि साचा सच दृढ़ांयदा। आदि जुगादी आसण लावणा, तख्त निवासी सोभा पांयदा। जुगा जुगन्तर हुक्म चलावणा, धुर फ़रमाणा आप अल्हांयदा। आपणा भाणा आप वरतावणा, सद भाणे रहिणा इक्क समझांयदा। जुग जुग आपणा गाणा आपे गावणा, अक्खर वक्खर आप पढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न वखाए साचा घर, दरगाह साची आप सुहांयदा। दरगाह साची थान सुहंतर, हरि पुरख निरँजण
❋
❋
आप सुहाया। विष्नूं तेरी बिध जाणे अन्तर, तेरी जोती मेरी रुशनाया। मेरा नाउँ तेरा गुर मन्त्र, सो पुरख निरजण एका जाप दिसाईआ। हँ ब्रह्म बणाए बणतर, अंस बंस रूप प्रगटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाए साचा दर, दर घर साचा आप सुहाया। दर घर साचा हरि सुहांयदा, दरगाह साची धाम अनडीठ। आपणी ताकी आपे लांहयदा, करे खेल पुरख समरथ। साचा साकी जाम प्यांअदा, किरपा करे सिर रक्खे दे कर हथ्थ। आपणा लहिणा देणा बाकी सर्ब समझांयदा, नाम देवे अगम्मी वथ। जोती जोत डगमगांयदा, विष्नूं विश्व चलाए रथ। सच भण्डारा हथ्थ फड़ांयदा, महिमा जणाए अकथना अकथ। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग तेरी सेवा सच लगांयदा, लोकमात रक्खणा हठ। ब्रह्मण्ड तेरी वण्ड वण्डांयदा, पन्ध मुकाए नट्ठ नट्ठ। दो जहानां खेल खिलांयदा, वसणहारा घट घट। तेरा लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे एका नाम साची वथ। नाम वथ साची दात, हरि हरि झोली पाईआ। चरन कँवल बंधाए नात, नौं नौं चार लेखा दए समझाईआ। चार चार लेखा कमलापात, कँवल नैण नैण मिलाईआ। आपे वेखे साची खाट, साची सेज आप सुहाईआ। जुग चौकड़ी मुकाए तेरी वाट, गेड़ा आपणा आप भवाईआ। लेखा वेखे मस्तक माथ, जो लिख्या बेपरवाहीआ। एका पूजा एका पाठ, इष्ट देव गुर इक्क जणाईआ। एका तीर्थ एका ताट, सर सरोवर इक्क नुहाईआ। एका बस्त्र एका खाट, एका भूशन तन पहनाईआ। एका वणज वणजारा कराए साचा हाट, एका करता कीमत पाईआ। एका खेले खेल बाज़ीगर नाट, स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, विष्न एका रूप दरसाईआ। विष्न रूप हरि दरसाया, रूप रेख ना कोए वखांयदा। अनुभव प्रकाश डगमगाया, नूर नुराना डगमगांयदा। दरगाह साची धाम सुहाया, सच सिँघासण इक्क विछांयदा। सचखण्ड दुआरे चरन टिकाया, साचे मन्दिर सोभा पांयदा। थिर घर साचे बन्द किवाड़ा आप खुल्हाया, आप आपणा वेस वटांयदा। विष्नूं मेला सहिज सुभाया, पुरख अबिनाशी मेल मिलांयदा। तेरी सेवा सच सुणाया, लक्ख चुरासी घर घर रिज़क पुचांयदा। नौं सौ चुरानवें चौकड़ी जुग तेरा गेड़ा दए दवाया, जुग जुग आपणा खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दित्ता साचा वर, वर दाता आप हो जांयदा। विष्नूं सुणया कर ध्यान, हरि जू साचा छन्द सुणाईआ। निरगुण निरवैर तेरा इक्क ज्ञान, निष्अक्खर मेरी पढ़ाईआ। हउँ याचक भिखक मंगे दान, तूं देवणहार बेपरवाहीआ। जुग जुग तेरा दरस नेत्र लोचण नैण पेखां आण, चरन ध्यान लगाईआ। लोकमात करे आप पछाण, तेरा तेरे अगे सीस झुकाईआ। कवण सु वेला चुक्के काण, थित वार वार समझाईआ। जोत मिले जोती आण, जोती जोत जोत समाईआ।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तोट रहे ना राईआ। विष्नूं मंगे दान, प्रभ अग्गे झोली डांहयदा। हउँ सेवक बाल निधान, तेरा अन्त कोए ना पांयदा जुग जुग मंगां चरन ध्यान, नेत्र नैणां तेरा राह दिसांयदा। हउँ सखी तूं साचा काहन, घर साचे सोभा पांयदा। आदि अन्त जुगां जुगन्त रक्खणा मेरा माण, होए निमाणा सीस झुकांयदा। एका देणा धुर फ़ुरमाण, शब्द संदेशा इक्क अल्हांयदा। तेरी लक्ख चुरासी करां परवान, घर घर तेरी सेव कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम देणा एका वर, दूजा दर मंगण कोई ना जांयदा। एका दर तेरा शाह सुल्तान, वड वड्यांअदा। आदि जुगादि श्री भगवान, भगवन आपणी खेल खिलांयदा। विष्नूं चरन डिगा आण, नेत्र नैणा नीर वहांयदा। नौं सौ चुरानवें चौकड़ी जुग तेरा कवण रूप करां पछाण, कवण वेला वक्त सुहांयदा। कवण महल्ला कवण कूचा कवण गढ़्ही दरस देवे आण, कवण मन्दिर सोभा पांयदा। कवण वेला कवण घड़ी कवण पल वखाए सच निशान, कवण रुती रुत वड्यांअदा। कवण मास कवण बरख कवण पुरख करे वाली दो जहान, कवण कसवट्टी हथ्थ रखांयदा। कवण रूप मिले साचा काहन, कवण नाद धुन सुणांयदा। कवण धार हरि निरँकार सुणाए धुर फ़रमाण, कवण तार सितार हिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम वेला देणा वर, कवण रंग रंग रंगांयदा। कवण रंग हरि चढ़ाउणा, रंग रंगीला हरि समझाईआ। कवण मृदंग नाम वजाउणा, कवण ढोला एका गाईआ। कवण सगला संग निभाउणा, दो जहाना होवे कवण सहाईआ। कवण अंगी अंगकार कराउणा, कवण आपणी गोद बहाईआ। कवण मंगी मंग पूर कराउणा, नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पन्ध मुकाईआ। कवण शब्द नाम जपाउणा, कवण अक्खर करे पढ़ाईआ। कवण फरज़ंद गले लगाउणा, सुत दुलारा कवण जणाईआ। कवण सद बख्शिंद पूर्ब लहिणा झोली पाउणा, बाकी कोए रहिण ना पाईआ। कवण तन्द तन्द बंधाउणा, कवण डोरी हथ्थ रखाईआ। कवण रूप बन्दी तोड़ नाम धराउणा, माया बन्धन दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं मंगे एका वर, नेत्र नैणा नीर वहाईआ। नेत्र नैणा नीर वहाया, चरन कँवल ध्यान लगांयदा। एका पल्लू गल विच पाया, निउँ निउँ आपणा सीस झुकांयदा। हउँ भिखारी बणके आया, ख़ाली झोली अग्गे डांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, वर घर एका मोहे भांयदा। दर घर एका रहिणा हरि करतार, तेरा तेरे अग्गे सीस झुकांयदा। तूं पुरख करता हउँ चरन दासी नार, सेवक सेवा सच कमांयदा। तूं शाहो भूप सच्चा सिक्दार, हउँ दर दरवेश सीस निवांयदा । तूं दरगाह साची वसे धाम न्यार, हउँ चरन कँवल राह तकांयदा। तूं धुर दरगाही देवे धुर फ़रमाण, हउँ हउँ हुक्मी हुक्म
❋
❋
सेव कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बख्शे साचा दर, नेहकर्मी आपणा कर्म कमांयदा। पारब्रह्म प्रभ करे जणाई, भेव अभेद रहे ना राईआ। विष्नूं तेरे अंदर आपणी धार टिकाई, अमृत रस इक्क वखाईआ। नाभी कँवला फुल उपजाई, रूप अनूप बेपरवाहीआ। ब्रह्म पारब्रह्म ल्ए प्रगटाई, आप आपणी वण्ड वण्डाईआ। एका अक्खर करे पढ़ाई, चार वेदां करे लिखाईआ। सृष्ट सबाई ल्ए रचाई, त्रैगुण माया झोली पाईआ। पंज तत्त करे कुड़माई, घड़ भाण्डे वेख वखाईआ। शंकर धार ल्ए जणाई, निराकार बेपरवाहीआ। साची मति इक्क दरसाई, इक्क त्रसूल हथ्थ वखाईआ। जो घड़या सो भन्ने चाँईं चाँईं, थिर कोए रहिण ना पाईआ। तिन्नां विचोला एका माही, पारब्रह्म सच्ची सरनाईआ। आदि अन्त पकड़े बांही, आपणा मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। विष्नूं खेल करना चाँईं चाँईं, लोकमात भुल्ल रहे ना राईआ। नौं सौ चुरानवें चौकड़ी जुग गेड़ा रिहा दवाई, जुग जुग आपणा गेड़ा रिहा भवाईआ। गुर पीर अवतार साध सन्त नाउँ धराई, भगत भगवन्त सेज हंढाईआ। चारे जुग करे कुड़माई, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आपणे अंग लगाईआ। चारे खाणी वज्जे वधाई, चारों कुंट होए रुशनाईआ। चार जुग वेखे जीव प्राणी, ईश जीव बेपरवाहीआ। आपे गाए अकथ कहाणी, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। आपे लेखा जाणे दो जहानी, दोहां विचोला आप अख्वाईआ। आपे लेखा जाणे धुर दी बाणी, आपणी इच्छया मात प्रगटाईआ। आपे होए सुघड़ सवाणी, सीता सुरती राम प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं देवे एका वर, अभेद अभेदा दए खुल्हाईआ। भेव अभेद खुल्हांयदा, कर किरपा गिरवर गिरधार। सतिजुग साख्यात रूप प्रगटांयदा, निरगुण सरगुण ल्ए अवतार। त्रेता त्रैगुण पार करांयदा, राम नाम हो उज्यार। पारब्रह्म आपणी वण्ड वण्डांयदा, वेद व्यासा बणे लिखार। कान्हा कृष्ना रूप प्रगटांयदा, गीता ज्ञान करे उज्यार। रथ रथवाही रथ चलांयदा, सेवा करे विच संसार। कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा, पुरख अबिनाशी खेल अपार। आपणा चोला आप बदलांयदा, काला सूसा तन शंगार। ईसा मूसा रंग रंगांयदा, मेल मिलावा मुहम्मदी यार। एका नाअरा हक सुणांयदा, ऐनलहक करे प्यार। मुल्ला शेख़ मुसायक पीर समझांयदा, आप आपणी किरपा धार। बेपरवाह परवरदिगार आप अख्वांयदा, नूर अलाही हो उज्यार। सच तराना इक्क सुणांयदा, अञ्जील कुराना कर त्यार। वड अमामा आप हो जांयदा, नबी रसूलां करे प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगां जुगन्तर जाणे साची कार। जुगां जुगन्तर कार कमावंदा, इक्क इकल्ला एकँकार। निरगुण सरगुण रूप प्रगटावंदा, नानक पंज तत्त करे प्यार। दरगाह साची सचखण्ड दुआरे आप बहावंदा, एका वणज कराए सच वणजार। सच नाम वस्त अमोलक झोली पावंदा, चार वरन बणे वरतार। ऊँच नीच राउ रंक राज
❋
❋
राजान आप सुहावंदा, अमृत आत्म सरोवर ठंडा ठार। साचा साकी भर भर जाम प्यांअदा, लेखा जाणे डूँग्घी गार। बन्द ताकी आप खुल्हांयदा, काया मन्दिर खोल्ह किवाड़। पाकन पाकी रूप प्रगटांयदा, ख़ाकी ख़ाक ना दिसे कोए छार। एका मन्त्र नाम दृढ़ांयदा, उच्ची कूक करे पुकार। सृष्ट सबाई आप समझांयदा, छत्ती राग करे प्यार। छत्ती जुग मूल चुकांयदा, नारद सुरस्ती जाए हार। अथरबन वेद बह कुरलांयदा, उच्ची कूकां रिहा मार। एका जोती जोत जगांयदा, गोबिन्द सुत आप उठ, जोद्धा सूरबीर बली बलकार। साचा खण्डा तन चमकांयदा, लेखा जाणे गुप्त ज़ाहर। विष्नूं लेखा इक्क वखांयदा, पुरख अबिनाशी बेपरवाह परवरदिगार। नूर नुराना डगमगांयदा, सर्ब जीआं दा सांझा यार। कलिजुग अन्तिम चौथे जुग फेरा पांयदा, वेस अवल्लड़ा रूप करतार। नौं नौं लेखा पन्ध मुकांयदा, चार यारी करे ख्वार। चार वरन ना कोए दसांयदा, अठारां बरनां मारे मार। चारे वेदां पन्ध मुकांयदा, पंडत पांधे गए हार। साचा हुक्म आप सुणांयदा, धुर दी बाणी धुर दी कार। अगला लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा, गुर पीर अवतार उच्ची कूक वाजां रहे मार। प्रभ का भेव कोए ना पांयदा, बेअन्त बेअन्त बेअन्त सच्ची सरकार। विष्नूं तेरा रंग रंगांयदा, रंगणहारा सिरजणहार। कलिजुग अन्तिम आपणा नाउँ धरांयदा, प्रगट हो विच संसार। निरगुण निरगुण जोत जगांयदा, जोती जगे अगम्म अपार। शब्दी शब्द डंक वजांयदा, सुणे सुणाए सुणनेहार। ब्रह्मा शंकर सीस झुकांयदा, तेरी आए अन्तिम वार। तेरा मेला मेल मिलांयदा, गुर चेला सोहे इक्क दुआर। तेरा बस्त्र तन भूशन चोला आप हंढांयदा, अंदर बैठ हरि निरँकार। तेरा ढोला आप अल्हांयदा, उच्ची कूक करे पुकार। लक्ख चुरासी पन्ध मुकांयदा, गेड़ा रहे ना दूजी वार। तीजा नैण आप वखांयदा, चौथे पद करे प्यार। पंचम लेखा बह समझांयदा, छेवें छप्पर छन्न ना कोए आधार। सत्तवें सति पुरख निरँजण सोभा पांयदा, अठ्ठां तत्तां वसया बाहर। लक्ख चुरासी नौं दुआरे खोज खुजांयदा, दसवें खेल करे सच्ची सरकार। भगत भगवन्त मेल मिलांयदा, जुगा जुगन्तर पावे सार। आप आपणी गोद बहांयदा, दरगाह साची करे प्यार। कागों हँस आप उडांयदा, हँस रले ना कागां डार। माणक मोती चोग चुगांयदा, सोहँ हँसा कर प्यार। कोटन कोटि जीव जंत लक्ख चुरासी जून भवांयदा, राए धर्म करे ख्वार। कोटन कोटि चित्रगुप्त लेख वखांयदा, माणस जन्म गए हार। कोटन कोटि जीव लाड़ी मौत नाल प्रनांयदा, अन्तिम अन्त करे शंगार। गुरमुख विरले वेख वखांयदा, आप आपणा खोल्ह किवाड़। दरगाह साची सोभा पांयदा, साचे तख्त सच्ची सरकार। कलिजुग वेला अन्तिम आंयदा, गुर पीर रहे पुकार। नानक गोबिन्द रसना गांयदा, प्रगट होवे निहकलंक नरायण नर अवतार। कलिजुग कूड़ा मेट मिटांयदा, सतिजुग वरते साची धार। राज राजानां शाह सुल्तानां ख़ाक मिलांयदा, ऊँचां नीचां करे इक्क प्यार।
❋
❋
वरन बरन गोत ना कोए रखांयदा, छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्क बहाए सच्चे दरबार। साचा हुक्म आप सुणांयदा, चारों कुंट बोल जैकार। जो घड़या भन्न वखांयदा, शंकर रहिणा ख़बरदार। ब्रह्मे तेरा तत्त तेरे विच रलांयदा, ब्रह्म रूप आप निरँकार। विष्न भण्डार ना कोए वरतांयदा, कलिजुग अन्तिम जाए हार। पुरख अबिनाशी खेल खिलांयदा, निरगुण निरवैर लै अवतार। विष्नूं लहिणा लहिणा आप मुकांयदा, तन गहिणा बस्त्र कर शंगार। साची पुरी फेरा पांयदा, पूरन गुर आप करतार। आपणा रूप आप प्रगटांयदा, स्वच्छ सरूपी हो उज्यार। जोत उजाला दीप डगमगांयदा, पुरख अकाला भेव न्यार। दीन दयाला खेल खिलांयदा, ख़ालक ख़लक करे विचार। राज़क रिज़क रहीम आप अख्वांयदा, दाता दानी सिरजणहार। कलिजुग अन्तिम पन्ध मुकांयदा, कागद कलम ना लिखणहार। सत्त समुंदर सर्ब कुरलांयदा, मस्स छाही रोवे ज़ारो ज़ार। बनास्पत धीर ना कोए धरांयदा, अठारां तुले ना कोए भार। प्रभ का भेव किसे ना आंयदा, चार वेद करन पुकार। सतिजुग त्रेता द्वापर पन्ध मुकांयदा, कलिजुग आई अन्तिम वार। निहकलंका जामा पांयदा, शब्द डंका वज्जे विच संसार। सम्बल नगरी धाम सुहांयदा, साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर कर त्यार। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा डेरा लांयदा, उच्चे टिल्ले पर्बत चढ़ सच्ची सरकार। विष्नूं तेरा वेला वक्त सुहांयदा, विश्व रूप करे संसार। ब्रह्म तेरा ब्रह्म रूप सर्ब दसांयदा, पारब्रह्म करे पसार। शंकर तेरी त्रसूल लेखे लांयदा, बाशक तशका सोहे कंठ हार। अन्त वेला वक्त मुकांयदा, नौं नौं चार उतरे पार। जोती जोत जोत मिलांयदा, जोती जाता इक्क आधार। गुरमुख साचे आप प्रगटांयदा, कलिजुग अन्तिम कर विचार। सतिजुग साचा मार्ग लांयदा, पुरी लोअ करे ख़बरदार। ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा हुक्म सुणांयदा, दूसर अवर ना कोए वरतार। पुरख अकाल सृष्ट सबाई इष्ट जणांयदा, सो पुरख निरँजण हो त्यार। हँ ब्रह्म नाउँ रखांयदा, सोहँ शब्द साची धार। ओअँ सोहँ एका रंग रंगांयदा, सोइम रूप निराकार। दूजी कुदरत वेख वखांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, विष्नूं लेखा चुकाए दर दर, घर साचा आप सुहांयदा। दर घर हरि सुहाया, कर किरपा गुण निधान। कलिजुग अन्तिम वेख वखाया, नौं खण्ड पृथ्मी कूड़ दुकान। सत्त दीप रहे कुरलाया, चार कुंट होया वैरान। चार वरन रहे बिल्लाया, घर घर वड़या पंज शैतान। साचा रंग ना कोए रंगाया, कलिजुग ललारी बेईमान। नाम दान भिच्छया कोए ना पाया, साधां सन्तां टुट्टा माण। मन का मणका ना कोए भवाया, धूढ़ी बख्शे ना कोए अशनान। जन का जन लेखे ना कोए लाया, लेखा चुक्के ना आवण जाण। कलिजुग गनका रूप वटाया, घर घर होए प्रधान। कूड़ी क़िया मुख घूँगट इक्क उठाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल श्री भगवान। श्री भगवान खेल खिलांयदा, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। गुरमुख
❋
❋
साचे मेल मिलांयदा, लक्ख चुरासी विच्चों कर प्यार। पूर्ब लहिणा झोली पांयदा, माणस जन्म ल्ए सुधार। नेत्र नैणां दरस दिखांयदा, जोती जोत हो उज्यार। जुग जुग दी हरस मिटांयदा, कर तरस बेऐब परवरदिगार। अमृत मेघ इक्क बरसांयदा, निझर झिरना ठंडा ठार। ग़रीब निमाणे गले लगांयदा, कल काती कर ख्वार। जम की फ़ाँसी आप कटांयदा, राए धर्म ना मारे मार। रसन स्वासी जो जन गांयदा, चरन दासी बणे निरँकार। पूरी आसी आप करांयदा, गुरमुख निरासा रहे ना विच संसार। जोत प्रकाशी दीप जगांयदा, मेट मिटाए अन्ध अँध्यार। घनक पुर वासी संग निभांयदा, शाहो शाबासी मीत मुरार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुरसिख गुरमुख गुर गुर सज्जण जाए तार।