७ अस्सू २०१७ बिक्रमी हरबंस सिँघ बलवन्त सिँघ दे गृह पिण्ड माहल ज़िला अमृतसर
पारब्रह्म ब्रह्म उपाया, आप आपणी उत्पत कर सन्तान। साचे मन्दिर आप बहाया, सति जणाए धुर फ़रमाण। हुक्मी राजा इक्क अख्वाया, अबिनाशी करता वाली दो जहान। आपणा पर्दा आप उठाया, नर निरँकारा होए निगहबान। दर घर बरदा आप बणाया, सेवा बख्शे श्री भगवान। आपणा पल्लू आप फड़ाया, लेखा जाणे आवण जाण। साचा सालू रंग रंगाया, रंग वेखे गुण निधान। दीन दयालू दया कमाया, चरन दुआरे बख्शे माण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क वखाए आपणी आण। ब्रह्म उपाया हरि हरि सुत, करे खेल वड्डी वड्याईआ। लेखा जाणे अबिनाशी अचुत, दूसर भेव कोए ना राईआ। पंज तत्त ना दीसे बुत्त, रक्त बूंद ना संग निभाईआ। आप सुहाए बसन्ती रुत, सोभावन्त बेपरवाहीआ। लेखा जाणे ओत पोत, बंस सरबंसा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका रूप अनूप प्रगटाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म सुत उपाया, जन जननी आप अख्वांयदा। साची गोदी आप सुहाया, दर घर साचे मेल मिलांयदा। अमृत साचा सीर प्याया, रस रसीआ एका रस चखांयदा। थिर घर ठांडे नीर वहाया, साचा झिरना आप झिरांयदा। शब्द निराला तीर लगाया, तिक्खी मुखी धार वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लेखा आप जणाया। सुत उपजाया सच दुलारा, दुल्हा दुल्हन ख़ुशी मनाईआ। सो पुरख निरँजण करे खेल अगम्म अपारा, हरि पुरख निरँजण आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। एकँकारा कर पसारा, आपणी रचना आप रचाईआ। आदि निरँजण गुप्त ज़ाहरा, नूर नुराना नूर रुशनाईआ। अबिनाशी करता देवे सच भण्डारा, वस्त अमोलक आप वरताईआ। श्री भगवान बण सिक्दारा, हुक्मी हुक्म आप सुणाईआ। पारब्रह्म प्रभ दए आधारा, निरगुण निरगुण वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत
❋
❋
धर, एका लाल दीन दयाल वेख वखाईआ। एका लाल बाल निधाना, पारब्रह्म प्रभ आप उपजांयदा। शब्द सुणाए अगम्म तराना, श्री भगवान आप अल्हांयदा। एका बख्शे पीणा खाणा, अबिनाशी करता अमृत जाम प्यांअदा। चरन कँवल सच ध्याना, आदि निरँजण राह वखांयदा। एका तत्त चतर सुघड़ स्याणा, एकँकारा वेख वखांयदा। एका रत पद निरबाना, हरि पुरख निरँजण सोभा पांयदा। एका समरथ पुरख खेल महाना, सो पुरख निरँजण आप करांयदा। लेखा जाणे दो जहानां, सचखण्ड साचे सोभा पांयदा। थिर घर रखाए इक्क बबाणा, आदि जुगादी आप उडांयदा। इक्क इकल्ला हो प्रधाना, सुन्न अगम्मी रूप समांयदा। आपे होए जाणी जाणा, जानणहार भेव ना आंयदा। तख्त निवासी बण सुल्ताना शाहो भूप राज कमांयदा। पारब्रह्म ब्रह्म देवे माणा, निमाण निमाणयां आप हो आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म आप सुणांयदा। छोटा बाला बाली बुध, ब्रह्म पारब्रह्म समझाईआ। चरन ध्यान साची सुध, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ । सच प्रीती जाणा लुझ, अन्तर गति इक्क लिव लाईआ। आपणा आप लैणा बुझ, कवण पिता कवण माईआ। भेव खुल्हाए हरि हरि गुझ, गुप्त ज़ाहर वड वड्याईआ। एका रूप नाउँ दुज, सोहँ आपणा खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा हुक्म सुणाईआ। ब्रह्मे सुण पारब्रह्म जणाया, ब्रह्म भेव रहे ना राईआ। अंस बंसा रूप धराया, सहँस सहँसा खेल खलाईआ। साचा मार्ग पन्था आप लगाया, नाम ग्रन्था करे पढ़ाईआ। चारे वेद अक्खर इक्क जणाया, एकँकार रूप दरसाईआ। ओंकार तेरी सेवा लाया, कुदरत वेखे बेपरवाहीआ। दोहां विचोला आप बेपरवाहया, आपणी रचना आप रचाईआ। साचा ढोला इक्क सुणाया, नाद अनादी धुन उपजाईआ। सोहँ बोला बोल बुलाया, पारब्रह्म ब्रह्म एका रूप जणाईआ। धुर दा तोला इक्क अख्वाया, साचा कंडा हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी आदि ब्रह्म, पारब्रह्म सहिज सुखदाईआ। ब्रह्म बाल उत्पत हरि, दर घर साचे वज्जी वधाईआ। नारी नर किरपा कर, नर नरायण ख़ुशी मनाईआ। आपणे मन्दिर आपे वड़, आपे वेखे बेपरवाहीआ। आपे फिरे पिच्छे अगाड़, आपणी सेवा आप कमाईआ। आप बणाए साचा लाड़, साची चोली आप रंगाईआ। आप वखाए सच अखाड़, जगत अखाड़ा इक्क वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे सुत उठाए फड़, आप आपणा हुक्म वरताईआ। हुक्म वरताए हरि भगवान, ब्रह्म पारब्रह्म जणाया। विष्नूं संग मेल महान, ब्रह्म मित्र सखाई आप हो आया। एका देवे देवणहारा दान, दाता दानी नाम वरताया। हँ ब्रह्म रूप पछाण, सो पुरख निरँजण खेल खिलाया। इक्क वखाए सच निशान, दरगाह साची आप झुलाया। साचे तख्त बैठ वड राज राजान, सीस ताज इक्क टिकाया। आदि आदि देवे इक्क फ़रमाण, सच
❋
❋
संदेशा शब्द अल्हाया। नौं नौं चार करना परवान, नौं सौ चुरानवें चौकड़ी जुग एका हुक्म वरताया। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां रक्खे एका आण, लोकमात आपणा वेस धराया। त्रैगुण माया बख्शे माण, आपणी इच्छया तेरी भिच्छया झोली पाया। लक्ख चुरासी कर प्रधान, चारे खाणी वण्ड वण्डाया। जेरज रूप होए निगहबान, ब्रह्मे रत तत्त तपाया। अंडज खेले खेल महान, ब्रह्म पथ इक्क वखाया। उत्भुज वेखे मार ध्यान, चरन कँवल दए वड्याआ। सेत्ज बख्शे एका दान, आपणा रोम रोम खुलाया। लेखा जाण गुण निधान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मा एका अक्खर पढ़ाया। एका अक्खर सो सो सो धार, त्रै त्रै त्रै रंगण रंग रंगाईआ। हँ हँ हँ सर्ब पसार, हँ ब्रह्म रूप दरसाईआ। सोहँ रूप आप निरँकार, पंज तत्त ना कोए रखाईआ। लक्ख चुरासी करे प्यार, पंज तत्त काया चोला आप हंढाईआ। जुग जुग चलाए आपणी कार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। ब्रह्म तेरा रूप अपार, घट भीतर डेरा लाईआ। तेरे मन्दिर मंगलाचार, घर ख़ुशी वज्जे वधाईआ। तेरी आवाज़ अनहद धुन्कार, साचा शब्द तेरी रसाईआ। तेरी सेज अपर अपार, पावा चूल ना कोए बणाईआ। तेरा कन्त हरि भतार, दूसर अंग ना कोए लगाईआ। तेरा रंग बसन्त बहार, तेरी महिक नाम महिकाईआ। तेरा अन्त घर हरि दुआर, दूसर मन्दिर ना सोभा पाईआ । तेरा अंदर इक्क गुलज़ार, ग़रीब निवाज़ आप खलाईआ। तेरा राज सच्चा सिक्दार, लक्ख चुरासी जोग वखाईआ। तेरा ताज भूप निरँकार, धुर फ़रमाणा शब्द सुणाईआ। तेरी लाज रक्खे विच संसार, जुग जुग आपणा रूप धराईआ। नौं सौ चुरानवें चौकड़ी कर विहार, अन्तिम लेखा लेखे पाईआ। आपणा रूप जणाए पुरख करतार, कुदरत कादर वेखे थाउँ थाँईआ। हँ ब्रह्म ल्ए उभार, सो पुरख निरँजण सहिज सुखदाईआ। सोहँ शब्द बोल जैकार, पंज तत्त पूजा दए मिटाईआ। एका रूप दरसाए हरि निरँकार, घर घर पुरख अकाल वज्जे वधाईआ। जगत जुग जुगत चले अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक्क रखाईआ। सो पुरख निरँजण बण दलाल, हँ ब्रह्म ल्ए मिलाईआ। लेखा जाणे काल महांकाल, काल दयाल आपणा रूप वटाईआ। राए धर्म भेव खुल्हाए आण, चित्रगुप्त गुप्त समझाईआ। लाड़ी मौत वखाए हाणी हाण, लक्ख चुरासी नारी कन्त पूरन भगवन्त वेखे थाउँ थाँईआ। हरिजन गुरमुख गुरसिख जो जन घालन रहे घाल, घाली घाल लेखे लाईआ। गगन मंडल वेखे मस्तक थाल, रवि ससि सूरज चन्न तारका मंडल आपणे गेड़े आप भवाईआ। एका देवे नाम सच्चा धन माल, सच ख़ज़ाना बेपरवाहीआ। गुरसिख ना होए कदे कंगाल, धन दौलत जगत बदौलत दीन दुनी दए गवाहीआ। इक्क वखाए सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, दरगाह साची धाम सुहाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जन भगतां सदा चले नाल, बिखम मार्ग ना कोई जणाईआ। शब्द अनादि वजाए ताल, सुरत सवाणी आप उठाईआ। मूर्त
❋
❋
अकाल बेमिसाल, जोती नूर करे रुशनाईआ। सन्त सुहेले साचे भाल, नौं खण्ड पृथ्मी आप उठाईआ। तन पहनाए साची माल, मन का मणका आप भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ब्रह्म मिलाए साचे घर, पारब्रह्म आपणी दया कमाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म मेल मिलाउणा, एका रंग वखांयदा। कलिजुग वेला अन्तिम आउणा, सृष्ट सबाई अन्धेरा छांयदा। ज्ञान ध्यान ना किसे दृढ़ाउणा, जोग अभ्यास ना कोए वखांयदा। सुरत शब्द ना किसे मेल मिलाउणा, साध सन्त सर्ब कुरलांयदा। पंज तत्त नाता ना किसे तुड़ाउणा, पंचम शब्द ना जोड़ जुड़ांयदा। अनहद राग ना किसे अल्हाउणा, सारंग ढोलक सर्ब वजांयदा। अगम्मी शब्द ना किसे अल्हाउणा, रसना बोल सर्ब कुरलांयदा। तुरीआ राग ना किसे उपजाउणा, सृष्ट सबाई वेख वखांयदा। पुरख अबिनाशी दया कमाउणा, जुग जुग जन भगतां मेल मिलांयदा। आप आपणा पर्दा लौहणा, बजर कपाटी तोड़ तुड़ांयदा। बण बण साकी जाम पिआउणा, नाम सुराही हथ्थ उठांयदा। खोल्ह ताकी दरस दिखाउणा, आत्म ब्रह्म आप जणांयदा। साची सेजा डेरा लाउणा, सच सिँघासण सोभा पांयदा। पारब्रह्म ब्रह्म रंग चढ़ाउणा, उतर कदे ना जांयदा। सो पुरख निरँजण खेल खलाउणा, हँ ब्रह्म सर्ब उठांयदा। लक्ख चुरासी पन्ध मुकांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा भेव आप जणाउणा। पारब्रह्म ब्रह्म करे जणाई, जागरत जोत कर रुशनाईआ। एका घर वखाए साचा थाँईं, थान थनंतर सोभा पाईआ। एका बख्शे सच सरनाई, सरनगत बेपरवाहीआ। एका पकड़ उठाए फड़ फड़ बांही, पुरख अबिनाशी वड वड्याईआ। एका मेल मिलाए चाँईं चाँईं, चातरक तृखा दए बुझाईआ। एका करे सच न्याँईं, जुगां जुगन्तर आपणा वेस वटाईआ। कलिजुग अन्तिम मेटे कूड़ी शाही, शहनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। ब्रह्म पारब्रह्म जाए समाई, निरगुण निरगुण अंग लगाईआ। सोहँ शब्द अगम्म पढ़ाई, चारे बाणी जिस उपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ब्रह्मे देवे पारब्रह्म वर, ब्रह्म तेरी अंस सुहाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, आदि जुगादि श्री भगवन्त, खेले खेल जुगा जुगन्त, ब्रह्म पारब्रह्म आपणी खेल खिलाईआ।
७ अस्सू २०१७ बिक्रमी सविंदर सिँघ दे गृह पिण्ड भुलर ज़िला अमृत सर
सो पुरख निरँजण अगम्म अपारा, अगम्म अगम्मड़ी धार चलांयदा। हरि पुरख निरँजण खेल न्यारा, निरगुण निरवैर आप करांयदा। एकँकारा ऊँच अपारा, बेपरवाह भेव ना आंयदा। आदि निरँजण जोत उज्यारा, नूर नुराना डगमगांयदा। अबिनाशी करता इक्क सुहाए सच दुआरा, सचखण्ड साचे सोभा पांयदा। श्री भगवान खोल्ह किवाड़ा, थिर घर मन्दिर आप
❋
❋
वड्यांअदा। पारब्रह्म प्रभ कर पसारा, निराकार आपणा आप वेख वखांयदा। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकारा, शाह भूप आपणा हुक्म वरतांयदा। लेखा जाणे धुर दरबारा, आप आपणा रंग रंगांयदा। आपणी इच्छया भर भण्डारा, साची भिच्छया आप वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सो पुरख निरँजण हरि मेहरवान, सचखण्ड दुआर झुलाए इक्क निशान, सति सतिवादी आप प्रगटांयदा। सति सतिवादी साहिब गुणवन्त, इक्क इकल्ला अकल कल धारीआ। सचखण्ड दुआरे सोभावन्त, सति पुरख निरँजण मीत मुरारीआ। आप बणाए आपणी बणत, पुरख अकाल शाह सिक्दारीआ। आपणा लेखा जाणे आदि अन्त, दूसर अवर ना कोए लखारीआ। आपे नार आपे कन्त, कन्त कन्तूल आपे पैज संवारीआ। आपे शब्द आपे मंत, आपे नाउँ निरँकार करे उज्यारीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर वसे एका हरि, सचखण्ड दुआरा आप सुहा रिहा। सचखण्ड दुआर सुहांयदा, सो परख निरँजण बेपरवाह। थिर घर साचे खेल खिलांयदा, अलक्ख अगोचर अगम्म अथाह। एकँकारा रूप प्रगटांयदा, जूनी रहित नाउँ धरा। आदि निरँजण रूप प्रगटांयदा, मूर्त अकाल डगमगा। श्री भगवान वेस वटांयदा, रूप रंग ना रिहा कोए वखा। अबिनाशी करता बंक सुहांयदा, दरगाह साची धाम बणा। पारब्रह्म प्रभ वेख वखांयदा, इक्क इकल्ला खेल खला। सति सतिवादी साची धारा आप चलांयदा, आपणी रचना ल्ए रचा। निरगुण निरगुण मेल मिलांयदा, वड दाता पातशाह। शहनशाह आपणा हुक्म चलांयदा, तख्त निवासी तख्त सुहा। धुर फ़रमाणा आप अल्हांयदा, नाम निधाना नाद वजा। तुरीआ रूप आप प्रगटांयदा, आपणी धुन रिहा समा। भेव अभेद ना कोए खुल्हांयदा, अलक्ख अभेव आप ख़ुदा। निरगुण निरवैर नाउँ धरांयदा, सचखण्ड निवासी वसे साचे थाँ। शब्दी सुत इक्क उठांयदा, आपे पकड़नहारा बांह। आपणा रंग आप रंगांयदा, रंग रंगीला पिता माँ। दर घर साचे सोभा पांयदा, थान थनंतर इक्क वडिया। सच महल्ला आप वसांयदा, पुरख अबिनाशी दया कमा। निरगुण जोती जोत जगांयदा, विष्नूं विश्व रूप धरा। आपणा रस आप वखांयदा, चरन चरनोदक धार वहा। साची बूंद आप सुहांयदा, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाह। विष्नूं अंदर आप टिकांयदा, हरि का लेखा कोए जाणे ना। कँवल कँवला आप खिलांयदा, पत डाल्ही फुल महिका। ब्रह्म आपणा रूप धरांयदा, पुरख अबिनाशी वण्ड वण्डा। एकँकारा खेल खिलांयदा, इक्क इकल्ला सहिज सुभा। सच महल्ला आप वसांयदा, सतिगुर सच्चा पातशाह। आपणा हुक्म आप सुणांयदा, विष्न ब्रह्मा सेवा ला। धार धार विच रखांयदा, धुर दरगाही पर्दा दए उठा। शंकर आपणे रंग रंगांयदा, लेखा जाणे पिता माँ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, आदि आदि आपणी खेल रिहा खला। आदि आदि हरि खेल खिलाया, महिमा अकथ कथी ना जाईआ।
❋
❋
सो पुरख निरँजण वेस वटाया, हरि पुरख निरँजण वेखे चाँईं चाँईआ। एकँकारा सच महल्ला आप वसाया, आदि निरँजण करे रुशनाईआ। पुरख अबिनाशी सोभा पाया, श्री भगवान रिहा जस गाईआ। पारब्रह्म निउँ निउँ सीस झुकाया, घर साचे वज्जी वधाईआ। सति पुरख निरँजण आपणा खेल आप वखाया, साचे तख्त चरन छुहाईआ। शाहो भूप सिक्दार शहनशाह बण के आया, सिर पातशाहां करे सच्ची पातशाहीआ। धुर फ़रमाणा साचा राणा एका हुक्म आपणे अग्गे धर के आया, देवणहार आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दरगाह साची सच महल्ला, आप वसाए इक्क इकल्ला, दूसर संग ना कोए रखाईआ। ना कोई संग ना सगला साथ, सो पुरख निरँजण खेल खिलांयदा। आदि जुगादि चलाए आपणा राथ, रथ रथवाही दिस ना आंयदा। शब्द जणाई बोध अगाध, एका मन्त्र नाउँ दृढ़ांयदा। आपणे विच्चों आपा काढ, विष्न रूप आप प्रगटांयदा। आपे विश्व करे प्रताप, ब्रह्म सुत नाउँ धरांयदा। पारब्रह्म ब्रह्म आपे ल्ए लाध, आपे शंकर संग निभांयदा। आपे धुर फ़रमाणा देवे दाद, हुक्मी हुक्म आप अल्हांयदा। आप सुणाए अगम्मी नाद, सच तराना आप अल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिन्नां मिलाए एका दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हांयदा। दर दुआर खुलंदड़ा, पारब्रह्म प्रभ बेअन्त। साचा तख्त आप सुहंदड़ा, श्री भगवान साचा कन्त। साचा हुक्म आप सुणंदड़ा, अबिनाशी करता महिमा अगणत। साचा राज आप कमंदड़ा, आदि निरँजण आदि अन्त। साचा मेल आप मिलंदड़ा, एकँकारा हरि निरँकारा लेखा जाणे जुगा जुगन्त। हरि पुरख निरँजण वेस वटंदड़ा, सो पुरख निरँजण बणाए साची बणत। विष्नूं जोत आप जगंदड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे वेखे आपणी रुत्त बसन्त। विष्न उपाया किरपा धार, दयानिध वड वड्याईआ। पारब्रह्म करया ब्रह्म पसार, अनुभव आपणा रूप दरसाईआ। शंकर रविआ धूंआँधार, सुन्न समाध वेख वखाईआ। तिन्नां करे इक्क प्यार, एका तत्त समझाईआ। एका माई दए हुलार, आदि शक्ति रूप वटाईआ। एका हुक्म सच वरतार, धुर दा भाणा शब्द सुणाईआ। एका शहनशाह सच्ची सरकार, पुरख अकाल सच्चा पातशाहीआ। एका वरते हरि वरतार, करता पुरख आपणी करनी रिहा कमाईआ। एका गावत गाए गावणहार, एका निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। एका जोती जोत करे उज्यार, घट घट दीपक जोत इक्क रुशनाईआ। एका विष्नूं ल्ए उभार, विश्व आपणा खेल खलाईआ। एका ब्रह्म उपाए सुत दुलार, पारब्रह्म सिर हथ्थ रखाईआ। एका शंकर देवे आपणा आहार, अमृत आत्म जाम प्याईआ। तिन्नां विचोला बण निरँकार, त्रैकाल दरसी आपणी खेल खलाईआ। शब्द ढोला बोल जैकार, सोहँ जाप आप जपाईआ। बणया तोला तोलणहार, एका कंडा हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा सेवादार, आप लगाए
❋
❋
धुर दरबार, धुर दा लेखा दए समझाईआ। धुर लेखा हरि समझांयदा, पुरख अबिनाशी वड मेहरवान। विष्नूं आपणे रंग रंगांयदा, रिज़क देवे जीआ दान। ब्रह्मे ब्रह्म रूप सर्ब प्रगटांयदा, वण्डण वण्डे दो जहान। शंकर एका राह चलांयदा, मेट मिटाए दूई निशान। तिन्नां एका धाम बहांयदा, शब्द अगम्मी दए ज्ञान। चरन कँवल इक्क वखांयदा, पारब्रह्म श्री भगवान। नाभ कँवल अमृत आप भरांयदा, लेखा जाणे धुर दी बाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि आदि देवे एका वर, जुगादि आपणा राह वखांयदा। आदि पुरख हरि हुक्म सुणाया, ब्रह्मा विष्न शिव उठाईआ। तिन्नां एका रूप रंगाया, रंगया रंग उतर ना जाईआ। मेरी इच्छया साची भिच्छया तिन्नां झोली इक्क भराया, पारब्रह्म प्रभ वण्ड वण्डाईआ। लक्ख चुरासी भाण्डा घाड़न घड़ जीव जंत जगत उपाया, आत्म ब्रह्म ब्रह्म वड्याईआ। ईश जीव खेल खिलाया, हरि जगदीश दए सलाहीआ। साचा छत्र सीस झुलाया, दर घर साचे वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या करे पढ़ाईआ। साची सिख्या सच्ची सिक्ख, भुल्ल रहे ना राया। आदि जुगादि पारब्रह्म पतिपरमेश्वर रिहा दस्स, रूप रेख रंग ना कोए रंगाया। ब्रह्मे विष्न शिव वण्डाया तेरा हिस्स, दहि दिशां वेख वखाया। त्रैगुण माया पीसण पीस, पुरख अकाल चक्की हथ्थ रखाया। करे खेल जगत जगदीस, कलिजुग अन्तिम आपणे हथ्थ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची घाड़त घड़न घड़ाया। साची घाड़न आप घड़ांयदा, कर किरपा गुण निधान। ब्रह्म रूप सर्ब प्रगटांयदा, पंज तत्त काया मन्दिर कर त्यार मकान। आपणी इच्छया विच भरांयदा, साची सिख्या दो जहान। एका शब्द नाद वजांयदा, नाद अनादी धुर फ़रमाण। आपणा हुक्मी हुक्म वरतांयदा, धुर दरगाही नौजवान। पुरीआं लोआं वेख वखांयदा, ब्रह्मण्ड खण्ड करे प्रधान। रवि ससि सूरज चन्न आपणी किरन जोत जगांयदा, इक्क इक्क इक्क वण्डे वण्ड मेहरवान। मंडल मंडप डेरा लांयदा, आपणी धूढ़ ख़ाक कतरा कतरा कर पछाण। साचे तख्त सोभा पांयदा, दीन दुनी जाणे वाली दो जहान। लक्ख चुरासी घट घट मन्दिर आप सुहांयदा, निरगुण रूप श्री भगवान। ब्रह्म आपणी अंस उपजांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वसणहारा साचे घर, सच महल्ला इक्क वसांयदा। सच महल्ल वसांयदा, ऊँच अगम्म अपार। सो पुरख निरँजण आसण लांयदा, निरगुण नूर कर उज्यार। जोती जोत डगमगांयदा, इक्क इकल्ला बेऐब परवरदिगार। तख्त निवासी सोभा पांयदा, पुरख अबिनाशी सांझा यार। मंडल रासी रास रचांयदा, रवि ससि कर उज्यार। ब्रह्मा विष्न शिव स्वास स्वासी नाम जपांयदा, सोहँ शब्द दए आधार। पृथ्मी आकाश खेल खिलांयदा, आकास आकासां वसे बाहर। साचे तख्त सोभा पांयदा, निरगुण दाता बेऐब परवरदिगार। विष्नूं एका हुक्म सुणांयदा, लक्ख
❋
❋
चुरासी भर भण्डार। ब्रह्म रूप सर्ब प्रगटांयदा, पारब्रह्म सच्ची सरकार। शंकर एका राहे पांयदा, लेखा जाणे अन्तिम वार। धुर फ़रमाणा शब्द सुणांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल साचा हरि, हरि की पौड़ी आप चढ़ांयदा। हरि की पौड़ी हरि हरि चढ़या, दूजा अवर ना कोए वखांयदा। सच महल्ले आपे वड़या, सच सिँघासण आसण लांयदा। आपणा नाउँ आपणा अक्खर आपे पढ़या, दूसर वस्त ना कोए वण्डांयदा। आदि जुगादी एकँकारा हरि निरँकारा सचखण्ड दुआरे आपे खड़या, अनुभव आपणा रूप दरसांयदा। ना जन्मे ना कदे मरया, मात गर्भ ना कोए हंढांयदा। ब्रह्म रूप सृष्ट सबाई वरया, पारब्रह्म साचा कन्त लक्ख चुरासी सख़ी आप हंढांयदा। आपे आदि आपे अन्त करया, मध आपणी खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शंकर ब्रह्मा विष्न देवे एका वर, एका अक्खर आप जणांयदा। एका अक्खर ओंकार, निश अक्खर रूप दरसाईआ। साचा सथ्थर मीत मुरार, साची सेज वड्याईआ। एका नेत्र अक्ख नैण उग्घाड़, लोचण नूर इक्क रुशनाईआ। एका महल्ल अटल उच्च मुनारा मन्दिर देवे वाड़, एका कंदर सोभा पाईआ। एका कन्त भगवन्त मेल मिलावा साची नार, रुत बसन्त इक्क सुहाईआ। एका जोग जुगत जाणे संसार, जागरत जोत कर रुशनाईआ। एका कोटन कोटि कोट कोटि जीव जंत कर त्यार, अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज वण्ड वण्डाईआ। एका शब्द नगारे लाए चोट सच्ची धुन्कार, घर घर घर विच आप सुणाईआ। एका वरन गोत वसया बाहर, सति सरूप बेपरवाहीआ। एका लाड़ी मौत ना करे शंगार, मढ़ी गोर ना कोए दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव देवे एका वर, शंकर विष्न ब्रह्मा एका सेव लगाईआ। साची सेवा हरि निरँकार, त्रै त्रै आप जणांयदा। त्रै त्रै भिन्न बेऐब परवरदिगार, गिण गिण आपणा हुक्म सुणांयदा। छिन छिन रूप प्रगटे अगम्म अपार, आपणा चिन ना कोए वखांयदा। रात दिन कर पसार, सूरज चन्न आप फिरांयदा। मास बरख कर त्यार, घड़ी पल वण्ड वण्डांयदा। आपणी थित ना जणाए हरि निरँकार, वदी सुदी सर्ब कुरलांयदा। विष्नूं रोवे बण भिखार, प्रभ अग्गे झोली डांहयदा। कवण सु वेला कवण वक्त, कवण वार कवण थित, कवण घर पसार करांयदा। कवण रूप करे हित, कवण मात कवण पित, कवण बूंद कवण रित, कवण जोड़ जुड़ांयदा। कवण होए नेतन नित, कवण अमृत रिहा सित, कवण शब्द भण्डार वरतांयदा। कवण दो जहानां बणे मित, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वखा साचा घर, नेत्र नैण सर्ब तरसांयदा। विष्नूं उठ पुकारया, प्रभ अग्गे सीस झुका। तेरा रूप अगम्म अपारया, लेखा सके ना कोए लिखा। हउं याचक खड़ा दवारया, अगे आपणी झोली डाह। एका बख्श चरन प्यारया, बख्शीं बख्शिश सच्ची सरना। तेरा नाउँ वणज वणजारया, सच ख़ज़ीना
❋
❋
इक्क भरा। तूं शाहो भूप सच्चा सिक्दारया, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणा। दर तेरे मंगां बण भिखारया, सुण बेनन्ती बेपरवाह। पुरख अबिनाशी करे प्यारया, निरगुण निरगुण ल्ए उठा। लक्ख चुरासी तेरी सेव लगा रिहा, घट घट देणा रिज़क पुचा। नौं सौ चुरानवें चौकड़ी जुग गेड़ा आप दवा रिहा, लक्ख चुरासी रिहा भवा। अन्तिम वेला इक्क सुणा रिहा, पान्धी आपणा पूरा करे राह। निरगुण निरवैर पुरख अकाल जूनी रहित अनुभव प्रकाश आपणा रूप वटा ल्या, जोती जोत रिहा जगा। तेरा लहिणा देणा आपणे हथ्थ रखा ल्या, अन्तिम लेखा दए मुका। कलिजुग चौथा जुग नौं सौ चुरानवे चौकड़ी तेरा राह तका रिहा, अन्तिम औध जाए पुग। नर नरायण निराकार निरवैर आपणा रूप प्रगटा ल्या, लक्ख चुरासी जीव जंत वेखे लुक लुक। विष्नूं तेरा डंक इक्क वजा ल्या, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्ड खण्ड निउँ निउँ वेखण झुक। तेरा अन्तिम संग निभा ल्या, तेरा वेखण आए मुख। तेरी सुफ़ल कुक्ख करा ल्या, तेरा मेटे विछोड़ा दुक्ख। तेरी चोग जगत चुगा ल्या, अन्तिम तेरा दाणा पाणी जाए मुक। दरस अमोघ आप करा ल्या, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, साचा हुक्म आप सुणा ल्या। साचा हुक्म शब्द जणाया, हरि हरी हरि दया कमांयदा। नौं नौं चार पन्ध मुकाया, लक्ख चुरासी गेड़ा आप भवांयदा। जुगां जुगन्तर वेस वटाया, लोकमात वेख वखांयदा। धरनी धरत धवल दए सुहाया, धुर दी बाणी बाण लगांयदा। अबिनाशी करता करता पुरख करनी किरत कमाया, शब्द निशाना इक्क झुलांयदा। जीव जंत साध सन्त गुर पीर अवतार आपणे हुक्म फिराया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आप आपणा मेल मिलांयदा। शब्द जणाई धुर फ़रमाणा, भावी भगवन हथ्थ रखाईआ। विष्नूं सुण इक्क तराना, पुरख अबिनाशी एका गाईआ। हँ ब्रह्म वेखे गुण निधाना, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। सो पुरख निरँजण होए प्रधाना, वेद कतेब शास्त्र सिमरत अञ्जील कुरान खाणी बाणी भेव कोई ना पाईआ। करे खेल गुण निधाना, गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम मेटे झूठ निशाना, कूड़ी क़िया रहिण ना पाईआ। सति सतिवादी बन्न्हे गाना, दर घर साचे सगन मनाईआ। प्रगट होए निहकलंक बली बलवाना, श्री भगवान निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं देवे एका वर, वेले अन्तिम लाए लड़, आपणा बन्धन आपे पाईआ। ब्रह्मा खोल्ह चार मुख, चारे वेद कूक पुकारया। पारब्रह्म सुख माणया तेरी कुक्ख, आया बाहर होया अँध्यारया। निरगुण अंदर निरगुण बैठा लुक, भेव कोए ना पा रिहा। चार मुखी रिहा झुक, सीस जगदीस चरन टिका रिहा। हउँ प्यास तेरे दरसन भुक्ख, तेरा विछोड़ा मोहे सता रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, ब्रह्मा रो रो नीर वहा रिहा। ब्रह्मा रोवे करे गिरयाज़ार,
❋
❋
धीरज धीर ना कोई धराईआ। पारब्रह्म तेरा सच प्यार, तेरी रंगन मेरी वड्याईआ। तेरा मन्दिर मेरा दुआर, तेरा चरन मेरी सरनाईआ। तेरा शब्द मेरी धुन्कार, मेरी धुन तेरी शनवाईआ। तेरा दरस मेरा प्यार, मेरी हरस तूं मिटाईआ। हउँ बैरागण फिरां दुहागण नार, तुध बिन ना कोए प्रनाईआ। नेत्र नैण आदि जागन, निन्दरा आलस ना कोई रखाईआ। जुग जुग रहिणा मैं सुहागण, सीस जगदीस इक्क हंढाईआ। साचा गाना बन्न्हां तागन, जुग जुग ना कोए तुड़ाईआ। तेरे नाम ना लग्गे दागन, निर्मल इक्क रूप वखाईआ। सदां संग वसां घर मन्दिर बह बह हसां गावां तेरा रागन, तेरा राग मेरा सुहाग पतिपरमेश्वर तेरी वड्याईआ। लक्ख चुरासी तेरी जाग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी सरन रिहा पड़, पल्लू गल एका पाईआ। गल पल्लू पाए निमाणा, निर्धन आपणा रूप प्रगटांयदा। शाहो भूप सच सुल्ताना, शहनशाह साचे तख्त आप सुहांयदा। हउँ मंगां दान बण नादाना, दाता दानी तेरी सरन इक्क तकांयदा। तेरा सरूप ब्रह्म पछाणा, पारब्रह्म तेरा माण इक्क रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साची मंग आप मंगांयदा। साची मंगे मंग, बण भिखारीआ। हरि हरि चढ़े साचा रंग, पारब्रह्म रंगे इक्क लिलारीआ। तूं साहिब सूरा सरबंग, वड दाता शब्द भण्डारीआ। हउँ निमाणा नेत्र अन्ध, चारे मुख होए जुआरीआ। किरपा कर सर्ब बख्शिंद, दर मंगे बण भिखारीआ। तेरा रूप सदा अनन्द, परमानंद सहिज सुखदारीआ। तेरी सीआं मेरा चन्द, चारे पद जोत उज्यारीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, आदि अन्त आवे ना पासा हारीआ। पुरख अबिनाशी दया कमा, साचा तत्त समझांयदा। ब्रह्मे ब्रह्म बीज बिजा, लक्ख चुरासी तेरा बूटा लांयदा। घट घट हरया दए करा, अमृत सिंच सेव कमांयदा। जुग जुग फुल फुलवाड़ी दए महिका, जुग चौकड़ी आप वखांयदा। नौं नौ वेखे थाउँ थाँ, चार चार वण्ड वण्डांयदा। विष्नूं संग ल्ए निभा, सच भण्डारा हथ्थ रखांयदा। तेरा रूप दए दरसा, तेरी गणत आप गणांयदा। पंज तत्त काया मन्दिर रचन ल्ए रचा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश तेरी झोली पांयदा। घर विच घर दए सुहा, आत्म ब्रह्म रूप प्रगटांयदा। ईश जीव जोत जगा, आदि निरँजण सेव कमांयदा। सच महल्ला आप वसा, शब्द अनादी धुन अल्हांयदा। घर अमृत ताल सरोवर दए भरा, साचा झिरना आप झिरांयदा। हरि हरि मेला पारब्रह्म ल्ए मिला, भेव अभेदा आप खुल्हांयदा। आपणा चेला आपणे चरन ल्ए बहा, वेला वक्त ना कोई जणांयदा। सज्जण सुहेला बेपरवाह, जुग जुग आपणा खेल खिलांयदा। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग बेड़ा पार करा, कलिजुग अन्तिम जोत जगांयदा। निहकलंका नाउँ रखा, लोकमात वेस वटांयदा। ब्रह्मा तेरा लेखा दए सुहा, पारब्रह्म संग निभांयदा। आपणी जोती जोत ल्ए मिला,
❋
❋
थिर कोए रहिण ना पांयदा। साची रचना फिर रचा, गुरमुख साचे तख्त सुहांयदा। पुरी ब्रह्म जो बैठा डेरा ला, आपणा हुक्म सुणांयदा। सोहँ ढोला साचा गा, आदि अन्त वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण दाता पुरख बिधाता, उत्तम रक्खे आपणी ज़ाता, वरन गोत ना वण्ड वण्डांयदा। ब्रह्मा विष्न शब्द जणाया, शंकर आप उठांयदा। शंकर तेरी सेव वखाया, जो घड़या सो भन्न वखांयदा। इक्क त्रसूल हथ्थ रखाया, त्रलोका पार करांयदा। कंठ माला इक्क सुहाया, बाशक तशका गल लटकांयदा। भोला नाथ वड वड्याआ, दीना नाथां वेख वखांयदा। सगला संग आप निभाया, दो जहाना फेरी पांयदा। एक हथ्थ मृदंग फड़ाया, उच्ची कूक सर्ब सुणांयदा। आपणी धूणी रिहा रमाया, ख़ाकी ख़ाक आपे छाणदा। ख़ाकी ख़ाक नेत्र नैण राह तकाया, आपणी दृष्ट आपणा इष्ट विच टिकांयदा। शंकर दृष्टी वेखे रघुपत, पारब्रह्म प्रभ खेल खिलांयदा। ना कोई बीरज दित्ता घत, नारी सेज ना कोई सुहांयदा। चित्रगुप्त करया उत्पत, पारब्रह्म प्रभ हुक्म सुणांयदा। एकँकारा देवे मत, एका तत्त तत्त रखांयदा। आपे जाणे मित गत, हरि दाता वेस वटांयदा। अंदर रक्खी आपणी रत, तिन्नां विच उपजांयदा। करे खेल कमलापत, साची सेज आप सुहांयदा। चित्रगुप्त अंदर साची वस्त घत, आपणी धारा आप वखांयदा। राए धर्म कर प्रगट, पारब्रह्म प्रभ वेख वखांयदा। खेल खलाए साचे हट्ट, दर दुआर ना कोई वखांयदा। शंकर नेत्र वेखे पट, सुन्न समाध आप लगांयदा। तन अंग ना ल्या कट्ट, रूप अनूप ना कोई दरसांयदा। पारब्रह्म प्रभ करया खेल झट पट, ख़ाकी ख़ाक वेख वखांयदा। चित्रगुप्त राए धर्म बँधा नत, नाता बिधाता जोड़ जुड़ांयदा। लक्ख चुरासी फड़ां हथ्थ, लहिणा देणा इक्क समझांयदा। राए धर्म तेरा खोल्हे हट्ट, हट्ट हटवाणा आप अख्वांयदा। शंकर अन्तिम खेड़ा सभ दा करे भट्ठ, जो घड़या भन्न वखांयदा। राए धर्म आपणे खाते देवे घत्त, बांहों फड़ ना कोई कढांयदा। सताई जुग ना आई कोई मति, राए धर्म आपणा हुक्म आप चलांयदा। करी किरपा श्री भगवन्त, भगवन आपणी धार चलांयदा। राम राणा दित्ता एका तत्त, तत्त तत्त विच टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर आपणी धार चलांयदा। राए धर्म कर प्यारा, दया निध दया कमाईआ। सताई जुग करया पार किनारा, आपणी वण्डण वण्ड आप वण्डाईआ। दूल्हा दुल्हन बणया एका लाड़ा, एका घर वज्जी वधाईआ। एका सेज कन्त भतारा, एका सुत्ता बेपरवाहीआ। एका भिच्छया भरे भण्डारा, इच्छया इच्छया विच टिकाईआ। राए धर्म ना रहे कुँवारा, करता करनी आप वखाईआ। घाड़त घड़े बण ठठयारा, रूप रंग रेख ना कोई वड्याईआ। सुन्न अगम्मी धूंआँधारा, चित्रगुप्त राए धर्म आप बहाईआ। दोहां दृष्ट करे प्यारा, इष्ट नार रूप प्रगटाईआ। आपणे अंदर आपे निमे आपे वेखणहारा,
❋
❋
चित्रगुप्त भेव ना राईआ। राए धर्म ना करे विचारा, कवण रूप होई कुड़माईआ। नौं जुग करया खेल न्यारा, अंदरे अंदर वेख वखाईआ। छत्ती जुग कर पार किनारा, शहनशाह आपणी कल वरताईआ। धर्म राए घर जन्म दवाए, कुँवारी कन्या सद वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रचना आप रचाईआ। कुँआरी कन्या जन्म दवाया, पुरख अबिनाशी खेल खिलांयदा। धर्म राए घर मंगल गाया, चित्रगुप्त मृदंग वजांयदा। भोला नाथ वेखण आया, तन ख़ाकी ख़ाक रमांयदा। हथ्थ त्रसूल उठाया, उच्ची कूक अलक्ख जगांयदा। अलक्ख निरँजण बेपरवाहया, भेव कोए ना पांयदा। राए धर्म उठ सीस झुकाया, गुरदेव नमो सुणांयदा। चित्रगुप्त सेव कमाया, अन्तर लिव इक्क रखांयदा। शंकर एका नैण उठाया, कुँआरी कन्या वेख वखांयदा। कवण सपुत्री नाउँ धराया, कवण दुआरे आप बहांयदा। राए धर्म रिहा शर्माया, हरि का भेव कोई ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हांयदा। कुँआरी कन्या कर प्रनाम, दोए दोए लोचण दरसन पाईआ। गुरदेव नमो नमस्ते देणा एका नाम, दिवस रैण कवण गीत गाईआ । भोला नाथ कर पछाण देवे माण, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। तेरी खेल वेखे जगत महान, लक्ख चुरासी तेरा संग निभाईआ। तेरा नाउँ करा प्रधान, नौं सौ चुरानवें चौकड़ी जुग रहे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप वरताईआ। भोले नाथ धरया नाउँ, लाड़ी मौत करे पुकारया। लक्ख चुरासी तेरा ग्राउँ, घर मन्दिर आप सुहा रिहा। नौं खण्ड पृथ्मी वेखणा तेरा थाउँ, सृष्ट सबाई सेवा ला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका तत्त आप समझा रिहा। लाड़ी मौत नाउँ रखाया, धर्म सपुत्री दए वड्याईआ। जो घड़या सो भन्न वखाया, अन्त कोए रहिण ना पाईआ। इक्क दुआरा दए समझाया, भुल्ल रहे ना राईआ। जुगा जुगन्त हरि भगवन्त साचे भगत ल्ए उठाया, आपणे नाम करे पढ़ाईआ। साचे सन्तां ल्ए समझाया, साची सिख्या इक्क वखाईआ। गुरमुख गुर गुर ल्ए जगाया, रूप अनूप इक्क दरसाईआ। गुरसिख रंग ल्ए रंगाया, रंग रंगण इक्क वड्याईआ। वेले अन्त पुरख अबिनाशी होए सहाया, निरगुण आपणा रूप धराईआ। लक्ख चुरासी तेरा कन्त, जुग जुग लैणा प्रनाईआ। कलिजुग अन्तिम नर हरि नरायण बणाए आपणी बणत, निहकलंका जामा पाईआ। लहिणा देणा चुकाए अन्तिम अन्त, अन्त लेखा दए मुकाईआ। आप बणाए आपणी बणत, साची रचना फेर रचाईआ। नाता तुटे जीव जंत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर घर साचे सोभा पाईआ। दर घर साचा हरि सुहाया, निरगुण निरवैर पुरख अकाल। कलिजुग वेख वखाया, संग रखाए काल महांकाल। ब्रह्मा विष्न शिव उठाया, त्रैगुण माया तोड़ जंजाल। पंज तत्त चोला आप वटाया, लेखा जाणे शाह कंगाल। साचा
❋
❋
ढोला नाम सुणाया, शब्द अगम्मी बण दलाल। धुर दा गोला वेख वखाया, हाल मुरीदां वेखे आण। साचा तोला बण के आया, धर्म रखाया हथ्थ निशान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि की महिमा कोई कथ ना सके राईआ। हरि हरि महिमा सदा अकथ, रसना कथ ना सके राईआ। जुग जुग चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही धुरदरगाहीआ। नाम दृढ़ाए साची वथ, सतिजुग त्रेता द्वापर पार कराईआ। कलिजुग अन्तिम हो प्रगट, निहकलंका नाउँ रखाईआ। सर्बकला आप समरथ, समरथ पुरख वड वड्याईआ। गुरमुखां गुरसिखां अंदर साची वस्त घत्त, नाम रत रती रत रंगाईआ। सोहँ शब्द देवे वथ, आदि ब्रह्म पारब्रह्म समाईआ। जगत विछोड़ा देवे कट्ट, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे ल्ए फड़, काया मन्दिर पौड़े चढ़, जीव जंत लक्ख चुरासी भरम भुलेखे आप भवाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं का एको दाता, जीअ दान आपणे हथ्थ रखाईआ।