८ अस्सू २०१७ बिक्रमी मंगल सिँघ दे गृह पिण्ड सारिंगड़ा ज़िला अमृतसर
सो पुरख निरँजण हरि सुल्तान, इक्क इकल्ला आदि जुगादि समांयदा। हरि पुरख निरँजण वड मेहरवान, महिबान बीदो आपणा नाउँ धरांयदा। एकँकारा खेल महान, अनुभव आपणा रूप प्रगटांयदा। आदि निरँजण जोत महान, नूर नुराना डगमगांयदा। अबिनाशी करता वाली दो जहान, दरगाह साची धाम सुहांयदा। श्री भगवान उठाए सच निशान, पुरख अगम्मड़ा आप झुलांयदा। पारब्रह्म प्रभ होए प्रधान, निरगुण आपणा नाउँ रखांयदा। सचखण्ड दुआरे नौंजवान, सूरबीर आपणा बल धरांयदा। सच सिँघासण कर परवान, तख्त ताज आप वड्यांअदा। एका हुक्म धुर फ़रमाण, धुर दी बाणी आप अल्हांयदा। तख्त निवासी राज राजान, शाहो भूप आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला खेले खेल न्यार, करे कराए करनेहार, दूसर संग ना कोई रखांयदा। सो पुरख निरँजण सर्ब गुणवन्त, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। हरि पुरख निरँजण आदि अन्त, इक्क इकल्ला वेस वटाईआ। एकँकारा आप बणाए बणत, साचा घाड़न आप घड़ाईआ। आदि निरँजण दर घर साचा आप सुहञ्जणा, निर्मल दीआ बाती जोत करे रुशनाईआ। श्री भगवान साचा कन्त, सच सुहञ्जणी सेज हंढाईआ। अबिनाशी करता आदि अन्त, मधि आपणी धार समाईआ। पारब्रह्म आपे रंगे आपणी रंगत, रूप रंग रेख ना कोई जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला एकँकार, करे खेल अगम्म अपारा, अलक्ख अगोचर भेव ना राईआ। अलक्ख अगोचर अभेव न्यारा, अकल कलधारी आप करांयदा। सचखण्ड निवासी
❋
❋
साचा खोल्ह दुआरा, थिर घर साचे सोभा पांयदा। तख्त निवासी शाह सिक्दारा, शाहो भूप वड वड्यांअदा। इक्क इकल्ला खेल न्यारा, आदि जुगादी आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वसणहारा साचे घर, धाम सुहञ्जणा आप सुहांयदा। साचा धाम हरि सुहांयदा, एका रंग रंगाया। पुरख अबिनाशी डेरा लांयदा, दर घर साचे सोभा पाया। तख्त ताज आप सुहांयदा, सति पुरख निरँजण वेख वखाया। आदि आदि आपणी कल धरांयदा, जूनी रहित अनुभव प्रकाश वखाया। पुरख अकाल आपणा नाउँ धरांयदा, मात पित ना कोए बणाया। सुते प्रकाश आप करांयदा, नूर नुराना डगमगाया। छप्पर छन्न ना कोई छुहांयदा, अटल दुआरा आप वड्याआ। निरगुण आपणा रूप प्रगटांयदा, निरवैर आपणा खेल खलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला खेल अपारा, करे कराए करनेहारा, करनी किरत आप कमांयदा। खेल अवल्ला एकँकार, आदि जुगादी आप करांयदा। सच महल्ला कर त्यार, सति सतिवादी आसण लांयदा। एका रूप निराकार, निरगुण आपणा आप प्रगटांयदा। आपे जाणे आपणी धार, त्रै त्रै विच समांयदा। आपे गुप्त आपे ज़ाहर, आप आपणा खेल खिलांयदा। आपे कन्त आपे नार, आपे सुहञ्जणी सेज हंढांयदा। आपे नित नवित करे सच प्यार, दर घर साचा वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचे मन्दिर सोभा पांयदा। साचा मन्दिर उच्च महल्ला, सो पुरख निरँजण आप वसांयदा। हरि पुरख निरँजण बैठा इक्क इकल्ला, एकँकारा वेख वखांयदा। आदि निरँजण निरगुण जोती दीपक आपे बला, प्रकाश प्रकाश विच टिकांयदा। श्री भगवान सच सिँघासण एका मल्ला, दरगाहि साची धाम सुहांयदा। अबिनाशी करता आपे फड़ाए आपणा पल्ला, आपणा संग आप निभांयदा। पारब्रह्म आपणा खेल करे अछल अछला, आपणी कल आप धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण दाता बेपरवाह, आदि आदि बण मलाह, आपणा बेड़ा आप चलांयदा। आदि आदि खेल अपारा, निरगुण निरवैर आप करांयदा। आपणी जोत हो उज्यारा, आप आपणा नूर डगमगांयदा। आपणा मन्दिर कर त्यारा, सचखण्ड दुआरा सोभा पांयदा। थिर घर साचे खोल्ह किवाड़ा, घर घर विच डेरा लांयदा। सच सिँघासण करे प्यारा, पुरख अबिनाशी वेख वखांयदा। हुक्मी हुक्म वरते वरतारा, धुर फ़रमाणा आप सुणांयदा। मेल मिलावा नारी कन्त भतारा, नर नरायण सेज हंढांयदा। ना कोई जाणे सुत दारा, वेला वक्त ना कोई वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अनुभव आपणा रूप प्रगटांयदा। अनुभव रूप प्रकाशया, आदि पुरख अगम्म। सचखण्ड दुआर करे खेल तमाश्या, निरगुण आपणा बेड़ा बन्न्ह। एका जोत दीप प्रकाशया, ना कोई सूरज चन्न। ना कोई पृथ्मी ना अकासया, धरत धवल ना करे कोई धन्न धन्न। ब्रह्मा विष्न शिव
❋
❋
ना कोई गाए रसन स्वासया, लक्ख चुरासी जणे ना कोई जन। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, आपणा बेड़ा रिहा बन्न्ह। आपणा बेड़ा बन्न्हणहारा, एका पुरख अख्वाया। आदिन आदि भेव न्यारा, लेखा लेख ना कोई जणाया। निरगुण रूप हो उज्यारा, दर घर साचा आप सुहाया। साचा भूप बण सिक्दारा, साचा सीस ताज टिकाया। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकारा, साचा अदल आप कमाया। आपे होए चोबदारा, निरगुण निरगुण सीस झुकाया। आपे मंगे मंग भिखारा, भेखाधारी आपणा वेस वटाया। आपे बणे सच वरतारा, साची वस्त आपणे हथ्थ रखाया। साचे मन्दिर निरगुण नरायण बैठ निरँकारा, निराकारा रूप धराया। मंडल मंडप ना कोई सतारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा एका घर, घर सुहञ्जणा आप वड्याआ। घर सुहञ्जणा हरि सुहांयदा, सोभावन्त भगवान। निरगुण आपणा आसण लांयदा, गुणवन्त गुण निधान। दूसर अवर ना कोई रखांयदा, ना कोई दीसे होर निशान। आपणी कल आप वरतांयदा, आपणे मन्दिर हो प्रधान। सचखण्ड दुआरा सोभा पांयदा, सति सतिवादी वेखे आण। बोध अगाधी खेल खिलांयदा, शब्द अगम्मी धुर फ़रमाण। नाद अनादी आप वजांयदा, तुरीआ नाद कर परवान। त्रैगुण रूप ना कोई दरसांयदा, पंज तत्त ना खेल जहान। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश वण्ड ना कोई वण्डांयदा, ब्रह्म देवे ना जीआ दान। विष्नूं रिज़क ना कोई पुचांयदा, ब्रह्मा ब्रह्म ना करे कोई परवान। शंकर त्रसूल ना कोई हथ्थ उठांयदा, बाशक तशका ना कोई निशान। सांगोपांग ना कोई हंढांयदा, कँवल नैण ना कोई मटकान। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डेरा कोई ना लांयदा, ना कोई दिसे सुंञ मसाण। धूंआँधार ना कोई वखांयदा, सर सरोवर ना कोई धुनकान। जोत निरँजण ना कोई जगांयदा, आत्म ब्रह्म ना कोई ज्ञान। गुर पीर अवतार ना कोई अख्वांयदा, साध सन्त ना कोई निशान। सीस ताज ना कोई टिकांयदा, शाहो भूप ना कोए राजान। दर दर भिख्या मंग ना कोई मंगांयदा, दाता दानी दान ना देवे कोई आण। अक्खर वक्खर ना कोई पढ़ांयदा, रसना जिह्वा ना कोई कल्याण। बत्ती दन्द ना कोई हिलांयदा, करे खेल श्री भगवान। सचखण्ड साचे एका सोभा पांयदा, इक्क इकल्ला नौजवान। आपणा मृदंग आप वजांयदा, आपे खेल करे महान। सो पुरख निरँजण आपणा नाउँ धरांयदा, हरि पुरख निरँजण कर परवान। एकँकारा संग रखांयदा, आदि निरँजण मेला दो जहान। श्री भगवान वेख वखांयदा, अबिनाशी करता होए मेहरवान। पारब्रह्म प्रभ निउँ निउँ सीस झुकांयदा, जगत जगदीस वेखे मार ध्यान। सचखण्ड दुआरा सोभा पांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला खेल अपारा, आदि आदि आपणा करे आप पसार। आपणी धार आप चलांयदा, निरगुण रूप पुरख अकाल। जोती जोत डगमगांयदा, इक्क इकल्ला दीन दयाल। सचखण्ड दुआरा सोभा
❋
❋
पांयदा, अबिनाशी करता अवल्लड़ी चाल। आपणे मन्दिर डगमगांयदा, दीपक जोती एका बाल। धर्मसाल आप सुहांयदा, दरगाह साची धाम न्यार। आप आपणा वेख वखांयदा, निराकार निराकार निराकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे करे आपणा सच पसार। सच पसारा आप कर, आप आपणा वेख वखाईआ। आपणे अंदर आप धर, आपणी आप करे कुड़माईआ। आपणा आप आपे वर, आपे सगन मनाईआ। आपे नारी आपे नर, नर हरि वड्डी वड्याईआ। आपणी सेजा आपे चढ़, आपणा रस आप हो जाईआ। आपणे अंदर आपे वड़, आपणा बंक सुहाईआ। आपे दरस दिखाए खड़, वेखणहार आप हो जाईआ। आप फड़ाए आपणा लड़, आपणा बन्धन आपे पाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। आपणा निष्अक्खर आपे पढ़, आपे करे सच पढ़ाईआ। आदि जुगादि ना जाए मर, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रचना आप रचाईआ । आपणी रचना आपे रच, आपणा आप उपाया। आपे वेखे आपणा आप सच्च, सच्चा आप अख्वाया। आपणे मन्दिर आपे रिहा नच्च, गोपी काहन आप हो जाया। आपणे अंदर आपे रच, आप आपणा मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख आप अख्वाया। आदि पुरख पुरख अबिनाशा, पारब्रह्म प्रभ खेल खिलांयदा। सो पुरख निरँजण वेखे आप तमाशा, श्री भगवान संग निभांयदा। हरि पुरख निरँजण पावे रासा, अबिनाशी करता नाच नचांयदा। एकँकारा आपणा बख्शे आप भरवासा, आदि निरँजण सेव कमांयदा। सचखण्ड दुआरे आपणी पूरी करे आपे आसा, आपणी इच्छया इच्छया विच टिकांयदा। आदि अन्त ना कोए विनासा, निरगुण आपणा रंग रंगांयदा। थिर घर साचे कर कर वासा, घर घर विच सोभा पांयदा। असुत्ते प्रकाश प्रकाश प्रकाशा, अनुभव रूप ना कोए धरांयदा। आपणे दुआरे आपे होवो दासी दासा, आपे निउँ निउँ सीस झुकांयदा। आपे शाह आपे शबासा, शाह सुल्तान आपणा बल आप धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आदि आपणी खेल आप खिलांयदा। आदि पुरख हरि खेल खलाया, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। आपणा आप आप प्रगटाया, मात पित ना कोई भैण भाईआ। आप आपणा संग निभाया, साक सज्जण सैण कोए दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मन्दिर आप सुहाईआ। हरि मन्दिर आप सुहांयदा, सोभावन्त गहर गम्भीर। आपणी जोत आप जगांयदा, आपे चोटी चढ़या इक्क अख़ीर। आपणा हुक्म आप सुणांयदा, वड वड्डा पीरन पीर। आपणी खेल आप खिलांयदा, आपे शाह बण फ़कीर। आपणी इच्छया आप प्रगटांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आपणा बल धरांयदा। आपणी इच्छया आपणे अग्गे रक्ख, आप आपणी दया कमांयदा। निरगुण अग्गे निरगुण हो
❋
❋
प्रतक्ख, निरगुण निरगुण वेख वखांयदा। निरगुण रूप अलक्खना अलक्ख, अलक्ख अलक्खणा भेव ना आंयदा। आपणा मार्ग आपे दस्स, निरगुण साचा राह चलांयदा। आपणे अंदर आपे वस, आपणा भेव खुलांयदा। आपणा पन्ध मुकाए नस्स नस्स, आप आपणी चाल बंधांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप बंधांयदा। एका धार कर त्यार, एकँकारा वेख वखाईआ। साचे मन्दिर होए उज्यार, पुरख अबिनाशी वेस वटाईआ। सो पुरख निरँजण बणया कन्त भतार, पारब्रह्म प्रभ नारी रूप समाईआ। दोहां विचोला सिरजणहार, आपणी आपे गंढ्ढ पुआईआ। आपे खेल करे अगम्म अपार, अगम्म अगम्मड़ी कार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर आप सुहाईआ। साचा मन्दिर सचखण्ड, सच साचे आप सुहाया। निरगुण आपणीे वण्डी वण्ड, थिर घर हिस्सा इक्क रखाया। ना कोई चार दिवारी दिसे कंध, ना कोई बाढी बणत बणाया। ना कोई गाए रसना छन्द, गीत गोबिन्द ना कोई अल्हाया। पुरख अबिनाशी इक्क बखशिंद, बैठा आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि आदि आपणा हुक्म चलाया। सचखण्ड दुआरा कर पसारा, हरि निरँकारा खेल खिलांयदा। थिर घर साचे खोल्ह किवाड़ा, निरगुण धारा जोती जोत डगमांयदा। आपणी इच्छया भर भण्डारा, आपणी दात आपणी झोली आप भरांयदा। आप आपणा कर पसारा, दर दुआरा आप सुहांयदा। आप उपाए सुत दुलारा, हरि शब्दी नाउँ धरांयदा। एका हुक्म इक्क वरतारा, इक्क अखाड़ा आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, सुत शब्द आप उठांयदा। सुत शब्द हरि आप उपाया, बूंद रक्त ना कोई मिलाईआ। जोती जोत जोत प्रगटाया, इच्छया भिच्छया वेख वखाईआ। आपणी धारा विच समाया, सार शब्द नाउँ रखाईआ। सारंगी सारिंग ना कोई तार रखाया, सच सितार आप वजाईआ। निराकार हरि खेल खलाया, निरगुण वेखे चाँईं चाँईआ। धुर फ़रमाणा हुक्म जणाया, भुल्ल रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द दए वड्याईआ। शब्द बाल उठया, पुरख अबिनाशी दया कमाईआ। सूरा सरबंग एका तुठया, आपणा बन्धन इक्क वखाईआ। आदि जुगादि ना जाए लुट्टया, दो जहान वड्डी वड्याईआ। सति पुरख निरँजण लाया तेरा बूटया, पत डाल्ही आप महिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द दए समझाईआ। शब्द निधाना कर निमस्कार, प्रभ अगे सीस झुकांयदा। हउँ सेवक याचक सेवादार, तेरी सेवा सद कमांयदा। एका मंगां मंग बण भिखार, मस्तक धूढ़ी टिक्का लांयदा। नित नवित रहे दिदार, तुध बिन अवर ना कोए भांयदा। तेरी धार मेरा प्यार, प्यार तेरी गुफ़तार समझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, शब्द शब्दी मंग
❋
❋
मंगांयदा। पुरख अबिनाशी दया कमा, शब्दी शब्द समझाया। तेरी सेवा इक्क लगा, एका हुक्म सुणाया। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां रचन रचा, सूरज चन्न किरन किरन जोत रुशनाया। आपणी भिच्छया तेरी इच्छया दए भरा, निराकार साकार आप हो जाया। विष्नूं आपणा अंग कटा, अंसा बंसा भेव ना राया। जोती जोत ल्ए प्रगटा, जोती जाता नाउँ धराया। एका हुक्म दए सुणा, धुर फ़रमाणा आप अल्हाया। आपणे चरन कँवल धुआ, तेरे हथ्थ फड़ाया। विष्नूं आपणा जाम प्या, नाभी बूटा कँवल लगाया। कँवल कँवला फुल खिला, पारब्रह्म वेख वखाया। हरि हरि लेखा ल्ए लिखा, पुरख अबिनाशी एका वण्ड वण्डाया। धुर दा लेखा दए समझा, शब्द अनादी ताल रखाया। सुन्न समाधी फोल फुला, अलक्ख अगोचर वेख वखाया। धूंआँधार दए मिटा, रूप अनूप आप प्रगटाया। विष्नूं मेला सहिज सुभा, एका कँवल फुल उपजाया। शंकर आपणे रंग रंगा, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। तिन्नां विचोला बण मलाह, एका बेड़े ल्ए चढ़ाया। शब्द सरूपी चप्पू ला, चार चार वेख वखाया। आदि जुगादि खेल खला, निरगुण आपणी धार आप समझाया। एका पुरख अकाल लैणा मना, दूजा इष्ट ना कोई जणाया। निरगुण वसे हर घट थाँ, थान थनंतर सोभा पाया। शब्द सुत तेरी पकड़े बांह, आदि जुगादी मेल मिलाया। जुगा जुगन्तर करे सच नया, थिर घर साचे सोभा पाया। सचखण्ड दुआरे बैठा जोत जगा, निरगुण रूप बेपरवाहया। एका हुक्म दए वरता, तेरी सेवा सच वखाया। विष्नूं लहिणा देणा चुका, साची भिख्या वण्ड वण्डाया। ब्रह्मा ब्रह्म मति दए समझा, दूसर तत्त ना कोई रखाया। शंकर आपणा आप उपजा, रत्ती रत्त नाम समाया। मति तत्त आप जाणे बेपरवाह, भेव अभेदा भेव खुलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि आदि आपणा रूप धराया। आपणा रूप आपे धर, सो पुरख निरँजण खेल खिलांयदा। हरि पुरख निरँजण हरि जू दर, हरी हरि मन्दिर सोभा पांयदा। इक्क एकँकारा उच्च महल्ल अटल मुनारे चढ़, आप आपणी सेज सुहांयदा। आदि निरँजण उच्च अगम्म वेखे खड़, आप आपणा राह तकांयदा। श्री भगवान आप सुहाए साचा गढ़्ह, थिर घर साचे सोभा पांयदा। अबिनाशी करता अंदर वड़, रूप अनूप आप दरसांयदा। पारब्रह्म आपणी किरपा आपे कर, कर किरपा खेल खिलांयदा। शब्द दुलारे एका दर, धुर दी धार आप बंधांयदा। विष्न फड़ाउणा एका लड़, साचा पल्लू हथ्थ उठांयदा। ब्रह्म विद्या एका धर, ब्रह्म पारब्रह्म समझांयदा। शंकर मेला साचे घर, सहिंसा रोग ना कोई वखांयदा। तिन्नां एका घाड़न घड़, एका रंग आप रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे शब्द आप उठांयदा। शब्द उठाया किरपा निध, भेव किसे ना आया। आपणा कारज करे सिद्ध, करता पुरख खेल खिलाया। निरगुण रची आपणी बिध, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाया।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव ल्ए तराया। विष्न उपाया किरपा धार, आप आपणी कल धराया। शंकर करया इक्क प्यार, इक्क इकल्ला खेल खलाया। एका अक्खर कर त्यार, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। चारे कुंट पावे सार, दिवस रात घड़ी पल वण्ड वण्डाईआ। विष्नूं देवे एका दात, पुरख अबिनाशी बेपरवाहीआ। ब्रह्मे सुणाई साची गाथ, चार लक्ख चार वेद करे पढ़ाईआ। शंकर उतारे एका घाट, हरि के पौड़े आप चढ़ाईआ। निरगुण निरगुण निरगुण बणे खेवट खेट, साचा बेड़ा वेख वखाईआ। लेखा जाणे मात पित बेटी बेट, भेव अभेदा भेव खुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त इक्क वखाईआ। साची वस्त हरि करतार, आपणे हथ्थ रखांयदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर त्यार, त्रै त्रै मेला मेल मिलांयदा। एका गुण दोए वरतार, निरगुण भेव कोई ना पांयदा। शब्द अनादी नाद बोल जैकार, ब्रह्म ब्रह्मादी आप सुणांयदा। बोध अगाधी खेल अपार, लेखा लिख्त विच ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, त्रैगुण माया आपणे रंग रंगाया। त्रैगुण माया भिख्या पा, रजो तमो सतो वेख वखांयदा। विष्नूं विश्व रूप दरसा, सांतक सति सति झोली पांयदा। ब्रह्मे ब्रह्म रूप धरा, आप आपणे रंग रंगांयदा। शंकर लेखा रिहा वखा, अन्त भगवन्त खेल खिलांयदा। एका हुक्म दए वरता, हुक्मी हुक्म आप सुणांयदा। साची सिख्या सच समझा, साख्यात आप भवांयदा। स्वच्छ सरूपी रूप प्रगटा, रूप अनूप आप धरांयदा। निरगुण बण बण मलाह, साचा बेड़ा आप चलांयदा। विष्नूं वेखे नैण उठा, पुरख अबिनाशी नज़री आंयदा। दोए जोड़ रिहा सीस झुका, चरन कँवल ध्यान लगांयदा। अठ्ठे नेत्र वेख वखा, चारे वेद मुख सलांहयदा। शंकर सुन्न समाध खुल्हा, कवण नैण डगमगांयदा। आत्म अन्तर एका रंग रंगा, रस रस आप हो जांयदा। पुरख अबिनाशी देवे सच सलाह, तिन्नां एका गुण वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि आदि खेल ब्रह्मादि, पारब्रह्म प्रभ आप उपांयदा। पारब्रह्म प्रभ खेल खिलाया, विष्न आपणी धार चलाईआ। ब्रह्म रूप पारब्रह्म प्रगटाया, हरि दर वज्जी वधाईआ। शंकर खेल आप खिलाया, खेलणहार दिस ना आईआ। एका मात गोद बहाया, त्रै चेले ल्ए जणाईआ। जागरत जोत कर रुशनाया, नूरो नूर दरसाईआ। धुन नाद नाद वजाया, आत्मक धुन करे शनवाईआ। सच सुनेहड़ा इक्क अल्हाया, धुर दी बाणी शब्द अल्हाईआ। त्रैगुण माया वण्ड वण्डाया, साची वस्त हथ्थ फड़ाईआ। लक्ख चुरासी घाड़न घड़या, जीव जंत वण्ड वण्डाईआ। उत्भुज सेत्ज आपे वरना, जेरज अंड मेल मिलाईआ। पंज तत्त सुहाए दरना, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश सोभा पाईआ। मन मति बुध आपे घड़ना, सच ठठयारा सच्चा शहनशाहीआ। नौं दुआरे खोल्हे दरना, जगत वासना विच टिकाईआ। अंदर
❋
❋
रक्खे हरना फ़ुरना, पुरख अबिनाशी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लक्ख चुरासी रचन रचाईआ। लक्ख चुरासी भाण्डा घड़ना, पुरख अबिनाशी आप समझांयदा। निरगुण सरगुण अंदर वड़ना, आपणा मन्दिर आप रखांयदा। आपणी करनी आपे करना, करता पुरख खेल खिलांयदा। आपणी धरनी सोहे धरना, धरत धवल जल बिम्ब टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी वेख वखांयदा। लक्ख चुरासी आप उपाया, घड़ भाण्डे वेख वखाईआ। निराकार साहकार रूप प्रगटाया, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। काया मन्दिर इक्क बणाया, नौं दुआरे ताक खुलाईआ। घर विच घर रिहा सुहाया, दिस किसे ना आईआ। नौं दुआरे पन्ध मुकाया, आपणा मार्ग ल्ए उपाईआ। सुखमन टेढी बंक पार कराया, ईड़ा पिंगल ढेरी ढाहीआ। आत्म सरोवर ल्ए नुहाया, निझर झिरना आप झिराईआ। भर प्याला जाम प्याया, प्यावणहारा साचा माहीआ। जोत निरँजण कर रुशनाया, अन्ध अन्धेर दए मिटाईआ। बजर कपाटी तोड़ तुड़ाया, दूई द्वैती दए मिटाईआ। पंच विकारा सथ्थर रिहा विछाया, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना होए हलकाईआ। आसा तृष्ना दए खपाया, हउमे हंगता गढ़्ह रहिण ना पाईआ। ब्रह्म मंगता पारब्रह्म बणाया, निउँ निउँ सीस रिहा झुकाईआ। साचा बरदा शब्द अख्वाया, घर मन्दिर सोभा पाईआ। अनहद धुन नाद वजाया, अनाहत आपणी खेल खलाईआ। आपे सख़ीआं मिल मिल मंगल गाया, आपे पंचम वेखे चाँईं चाईआ। आपे बैठा मुख छुपाया, नेत्र नैण रहे शर्माईआ। पुरख अबिनाशी खेल खलाया, पंज तत्त वज्जे वधाईआ। ब्रह्म तेरी सेव लगाया, ईश जीव रंग रंगाईआ। जगत जगदीश होए सहाया, आप आपणा बन्धन पाईआ। रथ रथवाही बेपरवाहया, दो जहाना आप चलाईआ। साची गाथा दए जणाया, आपणा नाउँ ल्ए प्रगटाईआ। सर्बकल समराथा आप अख्वाया, समरथ पुरख भेव ना राईआ। लक्ख चुरासी विच्चों मानस मनुख करे वक्ख, आप आपणी बूझ बुझाया। शब्द सरूपी मार्ग दस्स, गुर गुर आपणा रूप धराया। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां वेखे नस्स नस्स, जेरज अंडज पन्ध मुकाया। आपणे हिरदे आपे वस वस, हरिजन साचे ल्ए समझाया। आपणा तीर निराला मारे कस, तिक्खी मुखी ना कोई भवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी भाण्डा घड़, घट घट आपणा नूर दरसाया। घट घट हरि जोत जगा, दीवा बाती इक्क वखाईआ। निरगुण सरगुण कर रुशना, निरवैर वेख वखाईआ। मूर्त अकाल आप धरा, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। दीन दयाल बणे पिता माँ, सृष्ट सबाई लेखा रिहा लिखाईआ। विष्नूं तेरी पकड़े बांह, देवे रिज़क सबाईआ। ब्रह्मा तेरा बंस सुहा, ब्रह्म घर घर जोत जगाईआ। शंकर तेरी त्रिसूल वेखे थाउँ थाँ, जो घड़या भन्न वखाईआ। आदि अन्त आपणे हथ्थ रक्खे न्याँ, गुर पीर
❋
❋
अवतार देण गवाहीआ। बिन हरि जू सके ना कोई छुडा, लक्ख चुरासी आपणा बन्धन पाईआ। शब्द डोरी गंढ्ढ रखा, दो जहान ना सके कोई खुल्हाईआ। आदि पुरख अबिनाशी करता आपणी रचना आप रचा, निरगुण सरगुण बणे मलाहीआ। पंज तत्त काया माटी काचा भाण्डा रिहा समा, वस्त थार आपणी आप टिकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रिहा समझा, एका मार्ग पाईआ। लोकमात धरनी धरत धवल दए सुहा, नौं नौं आपणी वण्ड वण्डाईआ। सति सति गेड़ा आप दवा, सति सतिवादी रचन रचाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड खेड़ा ल्या वसा, सोभावन्त आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी वण्ड आपे रिहा कराईआ। आपणी वण्डे हरि हरि वण्ड, साचा खण्डा नाम उठाया। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां इक्क सुणाए सुहागी छन्द, नाउँ निरँकारा आप उपाया। लेखा जाणे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज वेख वखाया। चारे वेद गाया एका बन्द, बन्दीख़ाना आप सुहाया। आपणे अंदर रक्खया आपणा परमानंद, पारब्रह्म सच्ची सरनाया। ब्रह्म बख्शे निजानंद, निज घर साचे सोभा पाया। निज मन्दिर चाढ़े आपणा रंग, रंग मजीठी इक्क वखाया। आपे ढाए द्वैती कंध, दर दरवाज़ा दए खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वण्डणहारा आप हो जाया। वण्ड वण्डाए अगम्म अपार, चार वेद भेव ना राईआ। ब्रह्मा चारे मुख करे पुकार, उच्ची कूके दए दुहाईआ। तूं साहिब सच्चा सुल्तान वड मेहरवान, तेरा भेव कोए ना पाईआ। हउँ याचक मंगे दान, ढह प्या सरनाईआ। जुग जुग रक्खणी आपणी आण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आदि अन्त मेरी करनी इक्क पछाण, हउँ पूत सपूता धूढ़ी ख़ाक रिहा रमाईआ। तेरा शब्द मेरा फ़रमाण, तेरा नाम मेरी पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देणा साचा वर, देवणहार बेपरवाहीआ। पुरख अबिनाशी दया कमा, एका तत्त समझांयदा। ब्रह्म रूप प्रभ ल्ए प्रगटा, पारब्रह्म खेल खिलांयदा। लक्ख चुरासी विच समा, घट घट आपणी जोत जगांयदा। पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां पृथ्मी आकाश रिहा सुहा, गगन गगनंतर सोभा पांयदा। रवि ससि जोत चमका, नूरो नूर डगमगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला कर पसारा, आपे वेखे एकँकारा, निरँकारा आपणी धार चलांयदा। साची धार हरि निरँकार, निरगुण दाता आप चलाईआ। विष्नूं करया सेवादार, साची सेवा आप समझाईआ। ब्रह्मे करे ब्रह्म पसार, पारब्रह्म वेखे चाँईं चाँईआ। नौं सौ चुरानवें चौकड़ी जुग करे खेल आप करतार, कुदरत कादर दए वड्याईआ। चार जुग आवे वारो वार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आपणी खेल खिलाईआ। निरगुण सरगुण पावे सार, पंज तत्त काया चोला आप हंढाईआ। आपे बणे गुर पीर अवतार, भगत भगवन्त आप अख्वाईआ। आपे साचे सन्त करे प्यार, सतिगुर पूरा होए सहाईआ। आपे नारी कन्त रंग रलीआ माणे सेज भतार,
❋
❋
भस्मड़ आपणा भोगी भोग भगाईआ। आपे सुत्ता रहे पैर पसार, दिस किसे ना आईआ। आपे प्रगट होवे विच संसार, जोती जाता रूप वटाईआ। आपे तोड़े गढ़्ह हँकार, ख़िमां ग़रीबी आपे वेख वखाईआ। आपे अमृत मेघ बरसे ठंडा ठार, आपे अग्न तत्त जलाईआ। आपे सतिजुग साचे ल्ए अवतार, वार अठारां खेल खलाईआ। आपे त्रेता करया पार, दोए दोए आपणा रंग रंगाईआ। आपे राम राम कर पसार, आपे राम राम वेखे थाउँ थाँईआ। आपे द्वापर कर शंगार, आपणा रूप अनूप प्रगटाईआ। आपे सख़ीआं मंगलचार, आपे रास रचाईआ। आपे रथ रथवाही बण संसार, महांसार्थी आप अख्वाईआ। आपे ग़रीब निमाणे जाए तार, आप आपणा मेल मिलाईआ। जुगा जुगन्तर खेल करे करतार, कुदत कादर वेख वखाईआ। कलिजुग होए आप उज्यार, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। एका शब्द नाउँ जैकार, कलमी कलमा आप पढ़ाईआ। कायनात वेखे मार ध्यान, नौं सत्त फेरा पाईआ। ईसा मूसा इक्क निशान, धुर फ़रमाण आप समझाईआ। संग मुहम्मद वड मेहरवान, चार यारी यार निभाईआ। एका देवे धुर फ़रमाण, अञ्जील कुराना आपे गाईआ। बेऐब ख़ुदाई परवरदिगार, नूर अलाही डगमगाईआ। मुकामे हक सांझा यार, ऐनलहक राह तकाईआ। पीर पैग़म्बर दस्तगीर पावे सार, लाशरीक इक्क ख़ुदाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक जाए तार, जो जन सजदा सीस रहे झुकाईआ। सच मसल्ला कर त्यार, अर्श कुर्श आप विछाईआ। एका कलमा कर उज्यार, उच्ची कूक दए सुणाईआ। हक हकीकत करे विचार, शरअ शरीअत इक्क वखाईआ। आपे सत्त नौ वसया बाहर, नूरी जल्वा नूर अलाहीआ। दरगाह साची धाम अपार, धुर दरगाही बैठा आसण लाईआ। चौदां तबकां करे विचार, आपणे चरना हेठ दबाईआ। पुरख अबिनाशी खेल अपार, जुग जुग करे खेल बेपरवाहीआ। शब्द गुर हो त्यार, लोकमात ल्ए अंगड़ाईआ। लक्ख चुरासी पावे सार, भुल्ल रहे ना राईआ। निरगुण निरगुण कर प्यार, सरगुण सरगुण जोत करे रुशनाईआ। नानक चोला कर त्यार, पारब्रह्म प्रभ आपणी सेज विछाईआ। पुरख अबिनाशी मेल मिलाया कन्त भतार, साची सख़ीआं मंगल गाईआ। सचखण्ड सुहाया इक्क दुआर, दर दरवाजा आप खुल्हाईआ। बंक दुआरा खोल्ह किवाड़, थिर घर बैठा आसण लाईआ। निरगुण मिल्या निरगुण कर प्यार, निरगुण गुर निरगुण सरकार, सतिगुर आपणी खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर साचा हरि, लोकमात दए वड्याईआ। निरगुण नानक निरगुण मिलाया, एका घर वज्जी वधाईआ। पुरख अबिनाशी दर्शन पाया, एका नैण वेखे चाँईं चाँईआ। आप आपणी हरस मिटाया, हवस होर ना कोई रखाईआ। दोए जोड़ सीस झुकाया, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। तेरा मेरा भेव ना राया, सोहँ रूप इक्क दरसाईआ। हँ ब्रह्म पारब्रह्म समाया, नानक लिख्या लेखा आप मुकाया बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
❋
❋
आपणी किरपा कर, एका दित्ता साचा वर, दर घर साचा सहिज सुभाईआ। नानक मिल्या पारब्रह्म, एका रंग समाया। ना मरे ना पए जम्म, मात गर्भ ना फेरा पाया। हरख सोग ना ख़ुशी ग़म, चिंता दु:ख ना कोई वखाया। हड्ड मास ना दिसे चम्म, पंज तत्त ना कोई वखाया। त्रैगुण माया ना तृष्ना तम, एका आपणे रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, साचा मन्त्र इक्क दृढ़ाया। साचा मन्त्र सति नाम, हरि हरि नानक झोली पांयदा। नानक निरगुण करे प्रनाम, निउँ निउँ सीस झुकांयदा। काया खेड़ा वेख्या इक्क ग्राम, साचे मन्दिर सोभा पांयदा। दो जहानां वाली मिल्या माण, लोकमात आप वड्यांअदा। शब्द लगाया निराला बाण, अणयाला तीर आप चलांयदा। नानक निरँकार बैठ इक्क बबान, काया बबान आप उडांयदा। पुरख अबिनाशी देवे धुर फ़रमाण, बोध अगाधी शब्द सुणांयदा। चार वरन रखाउणा एका माण, ऊँच नीच ना वण्ड वण्डांयदा। राउ रंकां राज राजानां शाह सुल्तानां देणा इक्क ज्ञान, एका अक्खर आप पढ़ांयदा। सतिनाम करे प्रधान, लोकमात धरांयदा। जो जन रसना जिह्वा गाण, हरि के पौड़े आप चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी धार चलांयदा। एका जोत हरि हरि धार, वरन गोत ना कोई वखाईआ। नानक मिल्या हरि निरँकार, विछड़ कदे ना जाईआ। अंगद करया अंगीकार, लहिणा लहणै झोली पाईआ। अमरु अमरा पद पाया इक्क घर बार, अमर अमर सदा सहिज सुखदाईआ। राम दास दास हो उज्यार, घर मन्दिर वड वड्याईआ। गुरू अर्जन बण लिखार, बोध अगाध शब्द जणाईआ। गुरू ग्रन्थ गुर कर त्यार, सृष्ट सबाई गया समझाईआ। सन्त भगत भगवन्त सोहण इक्क दुआर, इकवंजा बवन्जा धार आप चलाईआ। पैंतीस अक्खर कर विचार सतारां अक्खर आपणे विच छुपाईआ। बावन अक्खरी निराकार, निरँकार कर पढ़ाईआ। सृष्ट सबाई उच्ची कूक गया पुकार, गुर शब्द दए गवाहीआ। कलिजुग अन्तिम आए वार, चारों कुंट अन्धेरा छाईआ। नानक लेखा लेख अपार, बाले जट्ट गया समझाईआ। गुर गोबिन्द जोद्धा सूरबीर बली बलकार, एका जोती दस दस रूप करे रुशनाईआ। साचा खण्डा फड़ कटार, नाम चण्डी दए चमकाईआ। भेख पखण्डी मारे मार, साची डण्डी इक्क लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग खेल करे साचा हरि, हरि का भेव कोई ना पाईआ। नानक निरगुण बण लिखारा, वेला अन्त गया समझाईआ। गुर अर्जन उच्ची बोल दए ललकारा, गुरू ग्रन्थ दए गवाहीआ। गुर गोबिन्द आपणा वरते सच वरतारा, अभुल्ल गुर इक्क अख्वाईआ। कलिजुग अन्तिम उतरे पार किनारा, लक्ख चार आयू बीते ना बत्ती हज़ारा, अध विचकार तोड़ तुड़ाईआ। लक्ख चुरासी कुकर्मां मारे मारा, नेहकर्मी दए सजाईआ। प्रगट होवे जोद्धा सूरबीर बली बलकारा, बल बावन रूप धराईआ। मेट
❋
❋
मिटाए अन्ध अँध्यारा, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। निहकलंक नरायण सच्ची सरकारा, पुरख अकाल इक्क अख्वाईआ। साचा धाम करे उज्यारा, सम्बल नगर दए वड्याईआ। उच्चे पर्बत चोटी चढ़ बोले जैकारा, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा नाउँ धराईआ। सतिजुग सति सति करे वरतारा, चार वरनां करे पढ़ाईआ। एका फ़तेह बोल जैकारा, साचा डंका दए सुणाईआ। वाह वाह गुरू जोद्धा बीर बली बलकारा, सूरबीर आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। जुग जुग वेस अवल्लड़ा, करनहार करतार। जन भगतां फड़ाए आपणा पल्लड़ा, निरगुण सरगुण पावे सार। मार्ग दस्से इक्क सुख़लड़ा, चरन कँवल सच्चा प्यार। सुरती शब्दी आपे रलड़ा, आत्म ब्रह्म दए अधार। ईश जीव फड़ाए पल्लड़ा, छुट्ट ना जाए विच संसार। दर दरवाज़े अग्गे आपे खलड़ा, जो जन हरि हरि रिहा उच्चार। माटी ख़ाक कदे ना रुलड़ा, पाकी पाक करे परवरदिगार। अग्नी हवन कदे ना बलड़ा, जिस मिल्या हरि निरँकार। आदि जुगादि शब्द ब्रह्मादि सच संदेशा एका घलड़ा, धुर दी बाणी साची धार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदिन अन्ता हरि भगवन्ता, जुगा जुगन्ता जाणे आपणी कार। जुग जुग कार कमांयदा, करता पुरख हरि निरँकार। सतिजुग त्रेता द्वापर पार करांयदा, कलिजुग आए अन्तिम दुआर। गुर गोबिन्द खेल खिलांयदा, वेद व्यासा करे प्यार। निहकलंका नाउँ धरांयदा, निरगुण जोत जोत उज्यार। शब्द डंका इक्क वजांयदा, हुक्मी हुक्म वरते वरतार। शाह सुल्ताना ख़ाक मिलांयदा, दर दिसे ना कोई चोबदार। चार वरन एका रंग रंगांयदा, छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्क वखाए सच्चा दरबार। पुरख अकाल एका इष्ट मनांयदा, गुर शब्द करे प्यार । कलिजुग कूड़ा मेट मिटांयदा, रैण अन्धेरी रहे ना धूंआँधार। सतिगुर साचा चन्द आप चढ़ांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगां जुगन्तर खेल कर, हरिजन सज्जण ल्ए उभार। गुरमुख आप उठांयदा, सतिगुर पूरा सद मेहरवान। गुरमुख आपणे अंग लगांयदा, अंगीकार करे भगवान। सन्त साचे वेख वखांयदा, अन्तर आत्म देवे ब्रह्म ज्ञान। भगत भगवन्त मेल मिलांयदा, इक्क वखाए सच निशान। सति निशाना आप झुलांयदा, दरगाहि साची हो मेहरवान। सचखण्ड दुआरे सोभा पांयदा, गुरमुख तेरे चरना हेठ दबाए ज़िमी अस्मान। ब्रह्मा विष्न शिव तेरा राह तकांयदा, जिस जन होया आप मेहरवान। जुग जुग विछड़े मेल मिलांयदा, पूर्ब जन्मां कर पछाण। सृष्ट सबाई लेखा आप वखांयदा, एका ओट श्री भगवान। लक्ख चुरासी खेड़ा भट्ठ करांयदा, अन्त दिसे ना कोई निशान। गुरमुख साचे साचे धाम बहांयदा, दरगाह साची कर परवान। एका मन्त्र नाम दृढ़ांयदा, निरगुण सरगुण कर पछाण। कागों हँस आप बणांयदा, जिस जन देवे नाम दान। सोहँ हँसा चोग चुगांयदा, दरगाह साची करे परवान। कागद कलम भेव ना
❋
❋
आंयदा, सत्त समुंदर मस होई हैरान। सप्त लेखा ना कोई वखांयदा, अठारां भार तोले ना कोई आण। नानक निरगुण बह बह समझांयदा, बिन गुर शब्द ना दीसे कोई होर निशान। मन इच्छया मन ही विच रखांयदा, मन कूके बेईमान। मन जोत रूप प्रगटांयदा, मन मन ही करे पछाण। मन सतिगुर पूरा आप समझांयदा, जिस उप्पर होए आप मेहरवान। मन पंखी उड ना दहि दिस धांयदा, चार कुंट ना होए वैरान। आसा आसा विच रखांयदा, मनसा मनसा मारे बाण। मन मन मेट मिटांयदा, मन रावण मिटे शैतान। एका नाम कोटन कोटि सहिँस सैंहसा आप तरांयदा, जिस जन देवे गुण निधान। गुरमुख विरला झोली पांयदा, लक्ख चुरासी काया होई वैरान। साचे हट्ट सच वणजारा कोई ना जांयदा, कलिजुग लुट्टी जाए दुकान। मन मति बुध जीव जंत सर्ब कुरलांयदा, गुर का चरन ना कोई ध्यान। नानक गोबिन्द दरस ना कोई पांयदा, नाता जुड़या पंज शैतान। माया पर्दा ना कोई उठांयदा, अंदर दिसे ना गुण निधान। साची सेज ना कोई सुहांयदा, नारी कन्त ना करे परवान। विभचार सर्ब दरसांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे ल्ए पछाण। गुरमुख आप पछाणदा, जुगां जुगन्तर साची कार। लक्ख चुरासी पुण छाणदा, पारब्रह्म प्रभ सांझा यार। सुरती शब्दी मेला हाणी हाणदा, हरि मन्दिर करे प्यार। शब्द सुणे सुणाए धुर फ़रमाण दा, अगम्म अगम्मड़ी करे कार। अठसठ तीर्थ वरोल आपे छाणदा, बण सतिगुर पूरा अमृत कोई ना देवे ठंडा ठार। ज़रा ज़रा कतरा कतरा आपणा रंग आपे माणदा, आपे अंदर आपे बाहर। ब्रह्म रूप श्री भगवान दा, पारब्रह्म करया खेल निराकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी इक्क अवतार, गुर गुर रूप प्रगटे विच संसार, कलिजुग अन्तिम करे ख्वार, निहकलंका आपणा नाउँ धरांयदा।