९ अस्सू २०१७ बिक्रमी बूटा सिँघ दे गृह पिण्ड लेलीआँ ज़िला अमृतसर
सो पुरख निरँजण एका गावणा, आदि जुगादि समाए। हरि पुरख निरँजण इक्क ध्यावना, जुगा जुगन्तर खेल खलाए। एकँकारा इष्ट वखावना, जूनी रहित बेपरवाहे। आदि निरँजण घर बहावणा, गृह मन्दिर करे रुशनाए। श्री भगवान तख्त सुहावणा, तख्त निवासी सच्चा शहनशाहे। अबिनाशी करता हुक्म वरतावणा, सद भाणे रिहा समाए। पारब्रह्म प्रभ भेव खुलावणा, निरगुण नूर करे रुशनाए। सचखण्ड दुआरा इक्क सुहावणा, थिर घर साचा वेख वखाए। शाहो भूप आपणा रंग रंगावणा, दूसर मंग ना कोई रखाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप वरताए। आदि जुगादी वरते कल, अकल कल आप अख्वाईआ। जुगा जुगन्तर खेले खेल अछल अछल, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। सच सिँघासण
❋
❋
सोभावन्त बैठा मल्ल, दरगाह साची धाम सुहाईआ। पावे सार जल थल, जल थल महीअल आप समाईआ। धाम वडियाए नेहचल महल्ल अटल, उच्च अगम्म अथाह बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। धुर दा लेखा हरि गोपाल, पुरख अबिनाशी आपणे हथ्थ रखांयदा। आदि जुगादी जुगा जुगन्तर अवल्लड़ी चाल, निरगुण निरवैर आप चलांयदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण रंग रंगीला रंग रंगे एका लाल, कंचन गढ़्ह आप सुहांयदा। सूहा वेस करे सच्ची धर्मसाल, जोत उजाला नूर डमगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी खेल खिलांयदा। जुग जुग खेल खिलावणहारा, एका रंग समाया। आदि जुगादी लै अवतारा, गुर सतिगुर रूप वटाया। दो जहाना पावे सारा, ज़िमी अस्मानां वेख वखाया। गगन मंडल दए सहारा, पुरी लोआं करे रुशनाया। लोकमात हो उज्यारा, पंज तत्त मेला सहिज सभाया। शब्द अनादि सच्ची धुन्कारा, धुर दी बाणी आप अल्हाया। वरते वरतावे विच संसारा, नौं सत्त आपणा फेरा पाया। पारब्रह्म ब्रह्म करे विचारा, आपणा मेला मेल मिलाया। घर मन्दिर सोहे इक्क दुआरा, गृह साचा रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा बन्धन पाया। जुग जुग बन्धन पाए दीना नाथ, दीन दुनी आपणे हथ्थ रखांयदा। निरगुण सरगुण चलाए राथ, रथ रथवाही दिस ना आंयदा। नाता बिधाता धुर फ़रमाणा जपाए पूजा पाठ, एका मन्त्र सच वरतांयदा। जगत वणजारा खोल्हे हाट, चौदां लोक वेख वखांयदा। शब्द सुणाए सच सलोक, अक्खर वक्खर आप अल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर वेस वटांयदा। जुगा जुगन्तर वेस अवल्ला, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। पुरख अबिनाशी इक्क इकल्ला, अकल कल आपणा रूप वटाईआ। लोकमात मार झात जन भगतां मेटे दूई द्वैती सला, श्री भगवान बीठलो आपणी दया आप कमाईआ। जीव जंत भुलाए कर कर वल छला, अछल अछल खेल खलाईआ। आपणी जोती आपे रला, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। सच संदेश धुर नर नरेश एका घल्ला, घर घर दर दर आत्म अन्तर करे पढ़ाईआ। दीपक जोती आपे बला, प्रकाश प्रकाश विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर साची कार, करे कराए करनेहार, करता पुरख बेपरवाहीआ। करता पुरख करन जोग, आदि जुगादि खेल खिलांयदा। जन भगतां मिलाए धुर दा संजोग, धुर दा लेखा वेख वखांयदा। नाम चुगाए साची चोग, आत्म रस इक्क वखांयदा। शब्द सुणाए अगम्मी सलोक, रसना जिह्वा ना कोई हिलांयदा। पन्ध मुकाए चौदां लोक, आपणा मन्दिर आप सुहांयदा। ना कोई हरख ना कोई सोग, चिंता दु:ख ना कोई वखांयदा। गुरमुखां देवे दरस अमोघ, जगत तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि,
❋
❋
आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। हरिजन हरि वेखणहारा, आदि जुगादि दया कमाईआ। जुगा जुगन्तर लै अवतारा, लोकमात करे रुशनाईआ। लक्ख चुरासी पावे सारा, अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी फोल फुलाईआ। चारे बाणी बोल जैकारा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपणी रिहा सुणाईआ। चारे जुग वेख पसारा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग मेले चाँईं चाँईआ। चार कुंट दए हुलारा, उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण फेरा पाईआ। चौथे जुग कर पसारा, निरगुण निरगुण बैठा आसण लाईआ। अंदर मन्दिर सोहे इक्क दुआरा, हरि मन्दिर आप वड्याईआ। आदि जुगादि रहे उज्यारा, सूरज चन्न ना कोई चढ़ाईआ। सचखण्ड वसे आप निरँकारा, निरगुण आपणा नाउँ धराईआ। आपे वरते सच वरतारा, दूसर भेव ना कोई जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग करता आप अख्वाईआ। जुग करता श्री भगवान, जागरत जोत इक्क जगांयदा। दो जहानां उठाए इक्क निशान, सति सतिवादी आप झुलांयदा। लोआं पुरीआं होए निगहबान, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखांयदा। लक्ख चुरासी जीव जंत परखे जाण, नाम कसवटी हथ्थ उठांयदा। शब्द जणाए धुर फ़रमाण, धुर दी बाणी आप अल्हांयदा। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरि सन्त सहेले आप पछाण, धुर दा मेला मेल मिलांयदा। चरन कँवल कँवल चरन बख्शे इक्क ध्यान, अन्तर आत्म इक्क वखांयदा। अमृत बख्शे पीण खाण, जगत तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। अनहद शब्द वजाए सच्ची धुनकान, नाद अनादी ताल वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर साची कार, हरिजन साचे ल्ए उभार, लहिणा देणा झोली पांयदा। हरिजन साचा उभारया, कर किरपा गुण निधान। एका मन्त्र नाम दृढ़ा रिहा, शब्द अगम्मी धुर फ़रमाण। साचा मार्ग इक्क वखा ल्या, गुर सतिगुर चरन ध्यान। दीना नाथ दया कमा ल्या, तन बन्हे साचा गान। मस्तक टिक्का इक्क लगा ल्या, जोत लिलाट जगे महान। भाण्डा भरम भउ भना ल्या, माया ममता हउमे हंगता नाता तोड़े पंज शैतान। साचा मन्दिर इक्क सुहा ल्या, हरिजन काया बंक मकान। घर घर विच डेरा ला ल्या, चतुर्भुज होए निगहबान। साची सेजा आप सुहा ल्या, आत्म ब्रह्म करे पछाण। ईश जीव वेख वखा ल्या, जगत जगदीश होए मेहरवान। निरगुण सरगुण सीस झुका ल्या, सरगुण निरगुण करे परवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग जन भगतां देवे साचा दान। दाता दानी हरि भगवन्त, दूसर अवर ना कोए वड्याईआ। हरिजन वेखे साचे सन्त, सतिगुर पूरा सच्चा शहनशाहीआ। लोकमात बणाए साची बणत, घड़न भन्नणहार आप अख्वाईआ। नर हरि नरायण बणे नारी कन्त, हरि जू हरि मन्दिर सोभा पाईआ। आप जणाए आपणा मंत, एकँकारा करे पढ़ाईआ। शब्द अगम्मी वजाए डंक, तुरीआ नाद आप अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन हरि हरि होए
❋
❋
सहाईआ। हरिजन हरि हरि पालदा, आदि जुगादी कार। लेखा जाणे धुर दरबार दा, धुर दरगाही मीत मुरार। जुग जुग जन भगतां पैज संवारदा, निरगुण सरगुण ल्ए अवतार। फड़ फड़ साचे बेड़े चाढ़दा, नाम बेड़ा कर त्यार। किला तोड़ गढ़्ह हँकार दा, शब्द खण्डा एका मार। नाता तुट्टे जगत प्यार दा, सतिगुर मिले साचा यार। लक्ख चुरासी फंद निवारदा, जम की फ़ासी लाहे गलों हार। शाहो शबास खेल करे सच्ची सरकार दा, तख्त निवासी एकँकार। हरिजन साचे पौड़े आपे चाढ़दा, हरि मन्दिर खोल्ह किवाड़। चौथा घर इक्क वखालदा, तीजा नैण होए उज्यार। पंचम शब्द सच्ची धुन्कार दा, धुन उपजे अनहद धार। छेवें छप्पर छन्न ना कोई वखालदा, निरगुण बैठा सचखण्ड सच्चे दुआर। सति सतिवादी आपणा वेला आप संभालदा, थित वार ना जाणे कोई संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग जन भगतां करे प्यार। भगत प्यारा मीतड़ा, सो पुरख निरँजण गहर गम्भीर। काया चोली रंगे चीथड़ा, तन करे ठंडा सीर। नाम सुणाए सुहागी गीतड़ा, हउमें बिरहों कढ्ढे पीर। जुग जुग चलाए रीतड़ा, लेखा जाणे आदि अन्त अख़ीर। ना कोई मन्दिर देहुरा दिसे मसीतड़ा, घट घट अंदर वसया पीरन पीर। वेखणहारा लक्ख चुरासी कौड़ा रीठड़ा, अमृत बख्शे साचा नीर। गुरमुख पतित पापी करे पुनीतड़ा, नाम बस्त्र पहनाए साचा चीर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग जन भगतां देवे साची धीर। जन भगतां धीर धरांयदा, नाथ अनाथा होए सहाए। सतिजुग त्रेता द्वापर पार करांयदा, कलिजुग अन्तिम वेख वखाए। चार कुंट नौं खण्ड पृथ्मी जीव जंत सर्ब कुरलांयदा, दिवस रैण रिहा बिल्लाए। अमृत सीर मुख ना कोई पांयदा, अग्नी तत्त ना कोई बुझाए। हरि का दरस ना कोई वखालदा, वेद पुराण शास्त्र सिमरत अञ्जील कुरान खाणी बाणी रही गाए। नाता तोड़े ना कोई जगत जंजाल दा, लक्ख चुरासी पन्ध ना कोई मुकाए। लेखा चुक्के ना शाह कंगाल दा, एका रंग ना कोई रंगाए। चार वरन सुरत ना कोई संभालदा, अठारां बरन रहे बिल्लाए। साचे मन्दिर ना कोई बहालदा, पंडत पांधे जगत महल्ले टल्ल रहे खड़काए। हरि का रूप ना कोई दरसाए साचे यार दा, साचा सथ्थर हेठ ना कोई विछाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग हरिजन साचे आप मिलाए। हरिजन आप मिलांयदा, जुगा जुगन्तर साची कार। कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा, निरगुण नरायण सच्ची सरकार। सचखण्ड निवासी वेस वटांयदा, जोती जामा भेव न्यार। घनक पुर वासी खेल खिलांयदा, लोआं पुरीआं पावे सार। गुरमुख साचे मेल मिलांयदा, आत्म अन्तर कर प्यार। एका मन्त्र नाम दृढ़ांयदा, निष्अक्खर करे विचार। सो पुरख निरँजण दया कमांयदा, हँ ब्रह्म ल्ए अधार। दो जहाना विचोला आप अख्वांयदा, दिस ना आए विच संसार। आपणा चोला आप बदलांयदा, पंज तत्त ना कोई प्यार।
❋
❋
गुरमुखां पर्दा ओहला आप उठांयदा, लक्ख चुरासी सुत्ती पैर पसार। हरि का भेव कोई ना पांयदा, जुगा जुगन्तर करे साची कार। गुरमुख साचे वेख वखांयदा, वेखणहारा आप निरँकार। जिस सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा, अन्तिम बेड़ा करे पार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण दाता इक्क मलाह, जन भगतां देवे शब्द सलाह, दूजा राह ना कोई वखांयदा। शब्द सलाही आप करतारा, लोकमात वेस वटाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल न्यारा, निरगुण निरवैर आप कराईआ। निहकलंकी लै अवतारा, अकल कल रूप प्रगटाईआ। शब्द खण्डा तेज़ कटारा, ब्रह्मण्डां आप चमकाईआ। भेख पखण्डा करे पार किनारा, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। मानुस मानुख गंदा फड़ फड़ मारे मारा, जिस भुलया बेपरवाहीआ। एका सुहागी छन्द गाए आपणी वारा, चार वरन करे पढ़ाईआ। दूई द्वैती पार किनारा, शरअ शरीअत इक्क वखाईआ। चार वरन सोहण इक्क दुआरा, छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वण्ड वण्डाईआ। सतिजुग साचे करे सति विहारा, सतिगुर सच्चा शहनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन लेखा आप मुकाईआ। हरिजन लेखा मुकावना, पूर्ब कर्म विचार। आवण जावण गेड़ कटावना, राए धर्म ना करे ख्वार। चित्रगुप्त डेरा ढाहवणा, लाड़ी मौत ना करे प्यार। एका आपणा दरस दिखावना, स्वच्छ सरूपी प्रगट हो हरि निरँकार। गुरसिख आपणी गोद बहावणा, शब्द बिबाणे देवे चाढ़। थिर घर साचे आप सुहावणा, सचखण्ड दुआरा खोल्ह किवाड़। आपणी जोत आप मिलावणा, जोती जोत हरि निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन हरी हरि आपे फड़, लेखा जाणे धुर दरबार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साकत निन्दक दुष्ट दुराचार दो जहानी करे ख्वार।
२०१७ बिक्रमी अजीत सिँघ दे गृह पिण्ड लोपे ज़िला अमृतसर
हरिजन कीमत हरि हरि पांयदा, हरी हरि मन्दिर वेख दुआर। लक्ख चुरासी मुल ना कोई रखांयदा, जून अजूनी जाए हार। गुरमुख लेखा लेखे पांयदा, धुर दरगाही खेल खेलणहार। मनमुख जीव सर्ब कुरलांयदा, जन्म जूए बाज़ी हार। गुरमुख दिवस रैण बिल्लांयदा, गुर दरसन नेत्र प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन हरि जू जाए तार। करता कीमत पाईआ, गुण अवगुण ना कोई जणाए। लक्ख करोड़ी मुल ना कोई चुकाईआ, माणक मोती साचे हट्ट विकाए। एका खण्डा हथ्थ उठाईआ, साचा तोला बेपरवाहे। लोआं पुरीआं वण्ड वण्डाईआ, लक्ख चुरासी हिस्सा पाए। गुरमुख साचे सज्जण वरोल बाहर कढ्ढाईआ, नाम निधाना इक्क रखाए। हरिजन अतोल अतुल तोल सके ना कोई राईआ,
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे वेखे थाउँ थाँएँ। साची कीमत करता आपे पा, आपणे हट्ट विकांयदा। आपणे दर ल्ए बहा, दर घर साचा आप सुहांयदा। सच बिबाणे ल्ए चढ़ा, दो जहाना आप दुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे सदा सलांहयदा। कीमत करता पांयदा, गुर करता गहर गम्भीर। दो जहाना मुल चुकांयदा, एथे उथे चुक्के भीड़। साचे कंडे आप तुलांयदा, चोटी चाढ़े फड़ अख़ीर। लाल अनमुल्लड़ा आपणे हथ्थ रखांयदा, शहनशाह वड पीरन पीर। दूसर हथ्थ ना कोई लगांयदा, एकँकारा एका वारा कट्टे जंजीर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे बन्न्हे बीड़। पाए कीमत हरि भगवान, अमोल अमुल बेपरवाहीआ। दर घर वखाए सच निशान, सच दुआरा इक्क वखाईआ। गुरमुख बणाए चतर सुजान, चात्रिक तृखा आप बुझाईआ। नाम निधाना देवे गुण निधान, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचा लेखा लेखे पाईआ। कीमत पाए गहर गम्भीरा, गुण अवगुण ना कोई जणांयदा। लक्ख चुरासी झूठे हट्ट वकाए कीमत कसीरा, साचा वणज ना कोई करांयदा। गुरमुख विरले चरन चरनोदक बख्शे साचा अमृत सीरा, सांतक सति सति करांयदा। आवण जावण कट्टे भीड़ा, वास निवासा गर्भ कटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पार करांयदा। हरिजन पार कराया, कर किरपा गुण निधान। गुरमुख मुख सलाहया, देवे नाम निधान। साचे मार्ग आपे लाया, पावणहारा वाली दो जहान। साचा राग इक्क अल्हाया, दीन दुनी होए हैरान। पुरख अबिनाशी खेल खलाया, पारब्रह्म ब्रह्म करे पछाण। साचे मन्दिर आप सुहाया, डूँग्घी कंदर नूर महान। त्रै त्रै जंदर आप तुड़ाया, मन बन्दर ना भवे शैतान। अंदरे अंदर मेल मिलाया, आत्म ब्रह्म बख्शे सच ज्ञान। गुरमुख साचे ल्ए उठाया, लक्ख चुरासी पुण छाण। बाल निमाणे गले लगाया, देवणहारा धुर फ़रमाण। साचे पौड़े आप चढ़ाया, चढ़ चढ़ वेखे निगहबान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन हरि जू रक्खे माण ताण। माण निमाणयां आप प्रभ, आदि जुगादि समाया। गुरमुख साचे सज्जण लभ्भ, दर घर साचे मेल मिलाया। अमृत प्याए आत्म मदि, मखमूरी इक्क रखाया। शब्द वजाए नाद अनहद, निरगुण आपणी दया कमाया। लक्ख चुरासी विच्चों कढ्ढ, काग हँसां मेल मिलाया। पंच विकारा देवे बध, शब्द खण्डा तीर चलाया। विष्नूं विष्नूं वेखे यद, बंस सरबंसा आप सुहाया। लक्ख चुरासी कूड़ा भार रही लद्द, अन्त सीस ल्ए ना कोई उठाया। गुरसिख सतिगुर पूरा अन्तिम आपणे घर ल्ए सद्द, दरगाह साची धाम सुहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण रैण दिवस लडाए लड, लाडले सुत गुरमुख आपणी गोद बहाया।
❋
❋
९ अस्सू २०१७ बिक्रमी पिण्ड काउँके जिला अमृतसर अवतार सिँघ दे घर
सो पुरख निरँजन साचे घर, सचखण्ड दुआरे सोभा पांयदा। हरि पुरख निरँजन एका हरि, निरगुण आपणा नाउँ धरांयदा। एकँकार खोले्ह आपणा दर थिर घर साचा आप वडआंयदा। आदि निरँजन दीपक धर, जोत उजाला नूर नुराना डगमगांयदा। अबिनाशी करता आप आपणी किरपा कर, आपणी बणत आप बणांयदा। श्री भगवान साचा दर सुहाए अग्गे खड़, अनुभव आपणा रूप दरसांयदा। पारब्रह्म प्रभ इक्क इकल्ला सच महल्ला निरगुण निरगुण घाड़न घड़, निरवैर आपणी कल वरतांयदा। आदि जुगादी सच सिँघासण बैठा चढ़, दरगाह साची आप सुहांयदा। शाहो भूप राज राजान बण, तख्त निवासी हुक्म सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख अबनासी करता, अगम्म अगम्मड़ी खेल खिलांयदा। अगम्म अगम्मड़ा खेल अवल्ला, निरगुण निराकार आप कराईआ। अलक्ख अगोचर वसे सच महल्ला, धुर दरबारा आप सुहाईआ। अगम्म अथाह अटल अटला, ऊँचो ऊँच बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वरताईआ। आपणा खेल आप वरताए, दूसर संग ना कोई रखाईआ। आपणी उत्पुत आप कराए, दूसर मेल ना कोई मिलाईआ। आपणी रुत आप सुहाए, आप आपणी महिक महिकाईआ। आपणी वार थित आप जणाए, घड़ी पल ना वण्ड वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जूनी रहित बेपरवाहीआ। जूनी रहित पुरख अकाला, घर घर विच सोभा पांयदा। आदि जुगादी दीन दयाला, निरगुण निरवैर सेव कमांयदा। जुगा जुगन्तर खेल निराला जागरत जोत डगमगांयदा। आदिन अन्त चले अवल्लड़ी चाला, लेखा लेख ना कोई लिखांयदा। सच्चखण्ड सुहाए सच्ची धर्मसाला, सूरज चन्द ना कोई चढ़ांयदा। दीपक जोती एका बाला नूरो नूर डगमगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चखण्ड दुआरा एकँकारा इक्क इकल्ला आप वसांयदा। सच्चखण्ड दुआर आप वसांयदा, सो पुरख निरँजण वड वडियाईआ। हरि पुरख निरँजन सोभा पांयदा, एकँकारा वेखे चाँईं चाँईंआ। आदि निरँजन डगमगांयदा, अबिनासी करता सोभा पाईआ। श्री भगवान खेल खिलांयदा, पारब्रह्म वज्जे वधाईआ। पुरख अकाला रूप वटांयदा दीन दयाला बेपरवाहीआ। धर्मसाला इक्क सुहांयदा, थिर घर साचे कुण्डा लाहीआ। आपणी धार आप उपजांयदा, धार धार विच टिकाईआ, आपणी कार आप करांयदा, करता पुरख नाउँ अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, आप सुहाए श्री भगवन्त, साजन मीत आप अख्वाईआ। आपे साजन मीत हरि निरँकार, दूसर अवर ना कोए जणाईआ। आपे वसे धाम न्यार, मुनी रिखी सोभा पाईआ। करे खेल परवरदिगार, बेऐब आपणी कल वरताईआ। आदि आदि एका कार, एकँकारा
❋
❋
आप कमाईआ। अपणे अंदरों कढ्ढे धार, जोती धार नाउँ धराईआ। शब्द शब्दी करे पसार, शब्द अनादी नाद वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा इक्क सुहाईआ। दर घर साचा हरि सुहावणा, एका रंग रंगाए। सचखण्ड साचे डेरा लावणा, अस्थिल दुआरा वेख वखाए। निरगुण आपणा रंग रंगावणा, उतर कदे ना जाए। साचा दीपक आप जगावणा, तेल बाती ना कोए रखाए। साचे तख्त सोभा पावणा, सच सिँघासण आप हंढाए। धुर फ़रमाणा हुक्म जणावणा, आप आपणा नाउँ उपजाए। दरगह साची वेख वखावना, छप्पर छन्न ना कोई छुहाए। निराकार निरवैर अजूनी रहित आपणा नाउँ प्रगटावणा, रूप रेख रंग ना कोई वखाए। सो पुरख निरँजण आपणी गति मित आपणे हथ्थ रखावणा, दूसर नाउँ ना कोई जणाए। महिमा अकथ कथ आपणी आपे गावणा, कथनी कथे ना कोई राय। एकँकार समरथ पुरख आपणा नाउँ धरावणा, अकल कल वड वडियाए। आदि निरँजन घट घट आपणा दीप जगावणा, जोत उजाला कर रुशनाए। श्री भगवान साचा रथ चलावणा, रथ रथवाही दिस ना आए। अबिनासी करता एका वस्त झोली पावणा, नाम निधाना आप वरताए। पारब्रह्म निउँ निउँ सीस झुकावणा, सीस जगदीस हरि हरि राए। आपणा पीसन पीस आप कमावणा, निरगुण साची सेव कमाए। सच हदीस इक्क सुणावाणा, शब्द अगम्मी नाद वजाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा धर, आदि जुगादी खेल अपारा करे कराए करनेहारा, एकँकारा आपणी धार आप बंधाए। साची धार हरि करतार, आपणी आप बणाईआ। आदि पुरख प्रभ खेल न्यार, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह खेले खेल सर्ब घट थाँईआ। निरगुण निरगुण बणे मलाह, खेवट खेटा रूप वटाईआ। निराकार साकार आप अख्वा त्रै त्रै मेला एका थाईंआ। विष्न ब्रह्मा शिव रंग रंगा, रंग रंगे साचा माहीआ। निष्अक्खर विद्या आप पढ़ा, आत्म परमात्म दए समझाईआ। साचा मार्ग इक्क वखा, लोक परलोक ब्रह्मण्ड खण्ड लोआं पूरीआं दए वण्डाईआ। सच सलोक इक्क सुणा, धुर दी बाणी बाण लगाईआ। एका जोत दए जगा, एका सिख्या करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अपणी खेल अपणे हथ्थ रखाईआ। पुरख अकाल खेल खिलांयदा, आदि जुगादी साची कार। लक्ख चुरासी घाड़न आप घड़ांयदा, निरगुण सरगुण बण घुमिआर। काया माटी पोच पुचांयदा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश पंज तत्त वाड़। त्रैगुण माया रंग रंगांयदा, रजो तमो सतो करे शंगार। नौ दुआरे खोल्ह वखांयदा, जगत वासना भर भण्डार। आसा तृष्ना नाल मिलांयदा, माया ममता कर विचार। काम क्रोध लोभ मोह हँकार संग रखांयदा, जूठ झूठ दए अधार। तन मन्दिर आप टिकांयदा, डूँग्घी कंदर कर विचार। मन बन्दर आप नचांयदा, दहि दिशा मारे उडार। मति मतवाली आप भुलांयदा, बुध बिबेकी खेल न्यार। मानुस मानुख वेख वखांयदा,
❋
❋
कर किरपा आप निरँकार। घर घर विच आप सुहांयदा, घाड़न घड़े अपर अपार। चार दिवार ना कोई वखांयदा, छप्पर छन्न ना कोई सहार। साचा मन्दिर आप बणांयदा, आपे वेखे वेखणहार। टेढी बंक राह वखांयदा, कोई चढ़े ना जीव गंवार। अग्गे मषरग आपे लांयदा, त्रबैणी मेला एका धार। साचा अमृत ताल भरांयदा, सर सरोवर ठंडा ठार। निझर झिरना आप झिरांयदा, बूंद स्वांती किरपा धार। बन्द किवाड़ा आप खुलांयदा, दूई पड़दा दए उतार। आत्म सेजा आप वखांयदा, पुरख अबिनासी कर त्यार। बाढी बणत ना कोई बणांयदा, ना कोई घड़े लोहार तरखान। पावा चूल ना कोई वखांयदा, बणत बणाए श्री भगवान। सच सिँघासण आप विछांयदा, निरगुण सरगुण कर परवान। जोत निरँजण दीप जगांयदा, आदि निरँजण हो मेहरवान। श्री भगवान हुक्म सुणांयदा, अनहद शब्द सच्ची धुनकान। अबिनासी करता वेख वखांयदा, तीजा नेत्र खोल्ह महान। आदि निरँजण डगमगांयदा, चौथे पद होए परवान। एकँकार रंग रंगांयदा, रंग रंगीला नौजवान। हरि पुरख निरँजण वेख वखांयदा, दर घर साचे मन्दिर आण। सो पुरख निरँजण सोभा पांयदा, आदि जुगादी वड मेहरवान। आपणा अंग आप कटांयदा, पारब्रह्म प्रभ देवे दान। रसना जेहवा आप हिलांयदा, दन्द बतीसा गाए गाण। बोध अगाधा शब्द जणांयदा, धुर दी बाणी धुर फ़रमाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल श्री भगवान। लक्ख चुरासी भाण्डा घड़या, हरि हरि पारब्रह्म सेव कमाईआ। निरगुण निरगुण विष्नूं फड़या, घर घर सेवा इक्क वखाईआ। पुरख अबिनाशी आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादि आपे फिरया, धरत धवल आकाश प्रकाश आप कराईआ। अजूनी रहित कदे ना डरया, आदि जुगादि कदे ना मरया, जुग अपणी धार बंधाईआ। लक्ख चुरासी बूटा करया हरया, करे खेल नरायण नरया, साचे पौड़े आपे चढ़या, साचा मन्दिर आप सुहाईआ। साचा नाद एका फड़या, लेखा जाणे सीस धड़या, जगत जगदीस वड्डी वड्याईआ। आपणा अक्खर एका पढ़या, चौदां विद्या दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाहीआ। लक्ख चुरासी थापन थाप, थिर घर साचे सोभा पांयदा। अबिनासी करता पतिपरमेश्वर बणया माई बाप, पिता पूत वेख वखांयदा। आपे जाणे आपणा आप, आपणी रचन आप रचांयदा। साचे मन्दिर साचे अंदर हरि जू हरि हरि वेखे आपणा वड प्रताप, परम आत्म सोभा पांयदा। आदि जुगादि ना जाए विनास, अबिनासी करता आपणा नाउँ धरांयदा। लक्ख चुरासी घट घट मन्दिर रखे वास, वास निवासा, आप हो जांयदा। लेखा जाणे सास ग्रास, दस दस मास खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगांयदा। रंग रंगाए हरि चलूल, रसना जेहवा गुण ना कोए गाईआ। आपणी महिमा ना जाए भूल, अकथ कथा प्रभ आप सुणाईआ। आपे हथ्थ फड़े त्रसूल,
❋
❋
त्रैगुण माया बन्धन वेखे थाउँ थाँईआ। आपे आदि जुगादि चुकाए आपणा मूल, जुग जुग आपणी वण्ड वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वण्डणहारा साची वण्ड, खेले खेल हरि ब्रह्मण्ड, उत्भुज सेत्ज जेरज अंड चारे खाणी आप उपाईआ। चौथे घर खोल्ह किवाड़, ब्रह्मा विष्न शिव त्रै त्रै सेवा लांयदा। चौथा बणया माई बाप, चारे जुग वेख वखांयदा। करे कराए वड प्रताप, चारे बाणी आप अल्हांयदा। भेव खुलाए आपणा आप, चारे वेद आपे गांयदा। आपे देवणहारा दात, चार वरन आप तरांयदा। करे खेल अलक्खणा अलाख, चारे जुग वेख वखांयदा। जुगां जुगन्तर देवे साची भाख, आपणा मन्त्र आप दृढ़ांयदा। आपणे अंदरों आपे काढ, आपणा नाद आप वजांयदा। आपे वजावणहारा साज, आपे लक्ख चुरासी वेख वखांयदा। आपे घर घर रचया काज, आपे दर दर मन्दिर सोभा पांयदा। आपे शब्द अगम्मी मारे वाज, आपे हुक्मी हुक्म चलांयदा। आपे दो जहाना करे सच्चा राज, आपे साची सरन इक्क तकांयदा। आपे रक्खणहारा लाज, आपे लक्ख चुरासी भाण्डे घड़ वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग रचना वेख वखांयदा। लक्ख चुरासी खेल अपारा, हरि निरँकारा आप कराईआ। मानस मनुख कर उज्यारा, एका एक दए वड्याईआ। एका नाम शब्द अधारा, सच सुच्च करे पढ़ाईआ। एका गुर लै अवतारा, रूप अनूप इक्क दरसाईआ। एका वरते सच वरतारा, सांतक सति सति समाईआ। एका करे मात पसारा, एका वेखे वेखण आईआ। एका शब्द बोल जैकारा, एका आपणा नाउँ सुणाईआ। एका खोल्हे बन्द किवाड़ा, एका मन्दिर सोभा पाईआ। एका राज जोग सिक्दारा, शहनशाह इक्क अख्वाईआ। एका वरते सति वरतारा, साची सिख्या इक्क समझाईआ। एका वरते नाम भण्डारा, अतोट अतुट इक्क रखाईआ। एका कागद कलम लिखणहारा, एका चारे वेदा रिहा सुणाईआ। एका ब्रह्मा विष्न शिव उज्यारा, साची सेवा इक्क कमाईआ। एका अंदर एका गुप्त एका ज़ाहरा, एका बाहर रूप प्रगटाईआ। एका हुक्म इक्क वरतारा, देवणहारा इक्क हो जाईआ। एका निउँ निउँ करे निमस्कारा, एका एक सीस झुकाईआ। एका लक्ख चुरासी कर पसारा, आदि अन्त वेख वखाईआ। एका चार जुग वण्डे विच संसारा, सतिजुग त्रेता द्वापर आपणी वण्ड वण्डाईआ। एका जुग जुग ल्ए अवतारा, बल बावन भेख धराईआ। एका करे कराए साची कारा, कुदरत कादर वेख वखाईआ। एका कूटे बोले नाअरा, एका राम नाम करे पढ़ाईआ। एका चिल्ला एका तीर एका फड़े सच्चा सिक्दारा, शाह सुल्ताना इक्क अख्वाईआ। एका तोड़े गढ़्ह हँकारा, एका निवण सु अक्खर करे पढ़ाईआ। एका रंग रलीआ माणे विच संसारा, मुकंद मनोहर लख़मी नरायण इक्क अख्वाईआ। एका रथ रथवाही बणे गिरवर गिरधारा, गृह आपणा पन्ध मुकाईआ। एका वेद पुराणां बणे लिखारा, अठ दस आपणा गुण जणाईआ।
❋
❋
एका सभ तों वसे बाहरा, सचखण्ड बैठा सेज सुहाईआ। एका नूर हो उज्यारा, नूरो नूर करे रुशनाईआ। एका मुकामे हक होया ख़बरदारा, एका ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। एका उच्ची कूक करे पुकारा, ऐनलहक हक सुणाईआ। एका ईसा मूसा बणे सहारा, एका शाह सुल्तान वड्डी वड्याईआ। एका लेखा जाणे मुहम्मदी यारा, चार यारी करे कुड़माईआ। एका अञ्जील कुराना दए अधारा, तीस बतीसा एका गाईआ। एका अल्ला राणी करे प्यारा, मुहम्मद इच्छया इक्क प्रनाईआ। एका वेखे सच दरबारा, सचखण्ड दुआरा सोभा पाईआ। एका निरगुण जोत कर उज्यारा, पंज तत्त वेख वखाईआ। एका पंज तत्त बोले सच जैकारा, साचा शब्दी नाद वजाईआ। एका गुर इक्क अवतारा, एका नानक नाउँ धराईआ। एका नाम सति वरतारा, सति सतिवादी इक्क अख्वाईआ। एका चार वरन बहाए सच दुआरा, छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना वण्ड वण्डाईआ। एका जोती दस अवतारा, सुत दुलारा एका जाईआ। एका कल्गी तोड़ा सीस दस्तारा, साचा घोड़ा इक्क दुड़ाईआ। एका खण्डा तेज़ कटारा, चण्ड प्रचण्ड इक्क चमकाईआ। एका अमृत बख्शे ठंडी ठारा, एका अमृत जाम प्याईआ। एका ऊँचां नीचां राउ रंकां करे पार किनारा, एका शाह सुल्ताना दए वड्याईआ। एका एक अक्खर करे विचारा, एका पैंतीस अक्खर पढ़ाईआ। एका रूप बावन रूप बणे धारा, बावन आपणा वेस वटाईआ। एका लोकमात मंगे बण भिखारा, पुरख अबिनाशी अग्गे झोली डाहीआ। एका सतिजुग करे पार किनारा, एका त्रेता पन्ध मुकाईआ। एका द्वापर करे ख्वारा, एका कलिजुग वेख वखाईआ। एका अन्तिम निहकलंक ल्ए अवतारा, गुर पीर अवतार देण गवाहीआ। शास्त्र सिमरत बण लिखारा, उच्ची कूक गया सुणाईआ। सृष्ट सबाई पावे सारा, इक्क इकल्ला साचा माहीआ। सम्बल नगर वसाए धाम न्यारा, उच्च महल्ला डेरा लाईआ। शब्द अनादी नाद बोले इक्क जैकारा, चार बाणी भेव ना राईआ। छत्ती रागां वसे बाहरा, राग रागनी रहे कुरलाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, सत्त समुंदर रोवे मस छाहीआ । कलम ना लिखे अठारां भार बनास्पत विच संसारा, प्रभ वड्डा वड वड्याईआ। कलिजुग करे पार किनारा, थिर घर कोए रहिण ना पाईआ। विष्नूं आया चल दुआरा, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। ब्रह्मा नेत्र रोवे ज़ारो ज़ारा, गिरयाज़ारी इक्क वखाईआ। शंकर मंगे मंग इक्क दुआरा, पुरख अबिनाशी दया कमाईआ। त्रैगुण तेरा तत्त वरतारा, पारब्रह्म सच्ची सरनाईआ। लक्ख चुरासी भाण्डा घड़या अपर अपारा, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। कलिजुग अन्तिम कूड़ पसारा, कूड़ी रैण अन्धेरी छाईआ। साचा नाम ना कोई उज्यारा, धूंआँधार सर्ब लोकाईआ। किसे हथ्थ ना आए राम प्यारा, कान्हा कृष्ना साची सख़ी ना अंग लगाईआ। ईसा मूसा मिल्या ना परवरदिगारा, मुल्ला शेख़ मुसायक देण दुहाईआ। कायनात बणया झूठ अखाड़ा, अजराईल जबराईल असराफील मेकाईल वेखे थाउँ थाँईआ।
❋
❋
नानक निरगुण मिल्या ना धुर दरबारा, कलिजुग जीव मानस जन्म रहे गंवाईआ। गुर गोबिन्द अमृत जाम प्याए ना ठंडी ठारा, नीले वाला ना सेव कमाईआ। घर घर दर दर होए विभचारा, नार दुहागण सृष्ट सबाईआ। पुरख अकाल मिल्या ना कन्त प्यारा, साची सेज ना कोए सुहाईआ। धरत धवल रोवे ज़ारो ज़ारा, पुरख अबिनाशी अग्गे आपणा सीस झुकाईआ। खुलड़े केस करे पुकारा, महिंडी सुहाग ना कोई गुंदाईआ। कलिजुग आई अन्तिम वारा, मात पित सेज हंढाईआ। भैणा भईआ ना कोई प्यारा, साचा सईआ नार ना कोई सुहाईआ। हरि का नाउँ ना किसे विचारा, रसना जिह्वा जगत पढ़ाईआ। गढ़्ह तोड़े ना कोई हँकारा, हरि के पौड़े ना कोई चढ़ाईआ। मन मति रंग रलीआं माणे विच संसारा, गुरमति बैठी मुख छुपाईआ। वरनां बरनां जगत अखाड़ा, साची सरन ना कोई रखाईआ। कलिजुग अग्नी तत्ती हाढ़ा, जीवां जंतां रही जलाईआ। पंज विकारा लग्गा चिकड़ गारा, दुरमति मैल ना कोई धुआईआ। साचा मिल्या ना कोई दरबारा, द्वैती पर्दा ना कोई उठाईआ। हरि का रूप किसे दिस ना आए विच संसारा, मन्दिर मस्जिद मठ गुरूदुआर चार दुआरी बैठे राह तकाईआ। निरगुण निरवैर निराकार, आदि जुगादि सदा सद वसया पंज तत्त काया मुनारा, घर घर विच सेज हंढाईआ। गुरमुख साचे ल्ए उभारा, जिस जन आपणी दया कमाईआ। मेल मिलाए धुर दरबारा, घर वज्जदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण दाता पुरख बिधाता गुरमुखां रक्खे उत्तम जाता, वरन बरन ना कोई रखाईआ। वरन बरन प्रभ नाता तोड़, एका सरन जणांयदा। शब्द अगम्मी चाढ़े घोड़, सुरत सवाणी आप बहांयदा। लग्गी प्रीती निभे तोड़, अद्धविचकार ना कोई तुड़ांयदा। जुग जुग गुर पूरे नूं गुरसिखां दी सदा लोड़, बिन सतिगुर ना कोई अख्वांयदा। दो जहाना पन्ध मुकाए दौड़ दौड़, इक्क इकल्ला फेरा पांयदा। जन भगतां बुझाए लग्गी औड़, अमृत मेघ आप बरसांयदा। कलिजुग लक्ख चुरासी बूटा फल वेखे मिट्ठा कौड़, रस रसीआ आपणा रस आपणे हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोत उजाला हरि गोपाला, दीन दयाला चरन रखाए काल महांकाला, गुरमुखां वखाए सच्ची धर्मसाला, दर घर साचा इक्क सुहांयदा। दर घर इक्क सुहञ्जणा, हरि सतिगुर आप सुहाए। किरपा करे दर्द दु:ख भय भंजना, गुरसिख भव सागर पार तराय। नेत्र पाए नाम अंजना, अज्ञान अन्धेर मिटाए। चरन धूढ़ कराए साचा मजना, जो जन सरनाई आए। आदि अन्त सतिगुर पूरे पर्दा कज्जणा, काचा गुर जगत हट्ट वकाए। घर घर हरि हरि ताल वज्जणा, पुरख अकाल आप वजाए। जो घड़या सो भज्जणा, थिर कोई रहिण ना पाए। राज राजाना शाह सुल्ताना जगत मन्दिर सभ ने तजणा, काल डोरु रिहा वजाए। गुरसिख उठ प्यारे सज्जणा, पारब्रह्म सतिगुर पूरा आप उठाए। बिन हरि पर्दा किसे ना कज्जणा,
❋
❋
ख़ाली हथ्थ सृष्ट सबाई रिहा वखाए। गुरसिख गुरमुख गुर चरन दुआरे बह बह सजणा, मनमुखां राए धर्म दए सजाए। कुंभी नर्क फड़ फड़ कुसणा, अग्नी तत्त आप जलाए। अग्गे हो किसे ना पुच्छणा, नाता तुटे मात पित भाई भैण साक सैण ना कोई छुडाए। कलिजुग अन्तिम गुरसिख किसे ना रुस्सणा, कलिजुग रोसा रिहा वखाए। झूठा राज जग चों कुसणा, सीस ताज ना कोई टिकाए। नौं खण्ड पृथ्मी लक्ख चुरासी अंदर वड़ किसे ना लुकणा, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घी कंदर हरि हरि फेरी पाए। निरगुण निरवैर सिँघ शेर एका बुक्कणा, कलिजुग झल्ल रही कुरलाए। अठसठ तीर्थ पाणी सुक्कणा, जमना सुरस्ती गंगा गोदावरी कोई ना नुहाए। चार वेदां पैंडा मुक्कणा, वेद अथर्बण रिहा कुरलाए। पुराण अठारां भार किसे ना चुक्कणा, वेद व्यास रिहा समझाए। अञ्जील कुरानां अन्तिम लुकणा, काला सूसा ना कोई रंगाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शाह पातशाह बेपरवाह एकँकारा आदि जुगादि समाए।