१२ अस्सू २०१७ बिक्रमी सुरजन सिँघ दे घर, पिण्ड भुच्चर ज़िला अमृतसर
सो पुरख निरँजण शाह सुल्ताना, इक्क इकल्ला खेल खिलांयदा। हरि पुरख निरँजण वसे सच मकाना, सचखण्ड दुआरा आप सुहांयदा। एकँकारा रूप महाना, निराकारा डगमगांयदा। आदि निरँजण जोत महाना, नूरो नूर नूर उपांयदा। अबिनाशी करता वाली दो जहाना, थिर घर साचे सोभा पांयदा। श्री भगवान झुलाए सच निशाना, दरगाह साची आप उठांयदा। पारब्रह्म बणे राज राजाना, साचे तख्त डेरा लांयदा। निराकार आप जणाए आपणा धुर फ़ुरमाणा, शब्द अनादी नाद वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा खेल खिलांयदा। आपणी खेल खिलावणहारा, एका रंग समांयदा। सचखण्ड निवासी सचखण्ड खोल्ह दुआरा, दर घर साचे आसण लांयदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, साचा ताज सीस टिकांयदा। दर दरवेश बण भिखारा, एका संग निभांयदा। हुक्मी हुक्म वरते वरतारा, धुर फ़ुरमाणा आप जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा वेस आप धरांयदा। सो पुरख निरँजण वेस अवल्ला, एका एक करांयदा। आदि जुगादी इक्क इकल्ला, दर घर साचे सोभा पांयदा। अलक्ख अगोचर अगम्म अथाह वसे धाम उच्च अटला, नेहचल धाम आप सुहांयदा। आपणी जोती आपे रला, जोती जोत डगमगांयदा। आपणा संदेश आपे घल्ला, शब्द शब्दी नाउँ उपजांयदा। आपणा फड़े आपे पल्ला, दरगाहि साची वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सो पुरख निरजंण वेस वटांयदा। हरि पुरख निरँजण खेल न्यारा, निरगुण निरवैर आप कराईआ। दर घर साचे खोल्हे बन्द किवाड़ा, छप्पर छन्न ना कोई छुहाईआ। निरगुण दीआ बाती कर उज्यारा, एका जोत करे रुशनाईआ। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकारा, शाहो भूप आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। एकँकारा खेल महाना, भेव अभेद छुपांयदा। थिर घर वसे सच मकाना, दर घर साचे सोभा पांयदा। शब्द अनादी गाए तराना, तुरीआ राग आप अल्हांयदा। आपे जाणे आपणा भाणा, सद भाणे विच समांयदा। दो जहानी साचा राणा, एका तख्त हंढांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआरा आप सुहांयदा। आदि निरँजण जोत उजाला, नुरो नूर डगमगाईआ। सचखण्ड वसे सच्ची धर्मसाला, दर घर साचे सोभा पाईआ। निरगुण निरवैर चले अवल्लड़ी चाला, अजूनी रहित भेव ना राईआ। प्रगट होए पुरख अकाला, अकल कला आप अख्वाईआ। शब्द उपजाए इक्क दलाला, दो जहाना सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला एकँकार, निरगुण निरगुण कर पसार, सच महल्ले आप वसाईआ। श्री भगवान सोभावन्त, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। आप बणाए आपणी बणत, घड़न भन्नणहार
❋
❋
बेपरवाहीआ। लेखा जाणे आदि अन्त, अन्त आदि इक्क अख्वाईआ। रूप वटाए नारी कन्त, कन्त कन्तूल सेज हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर घर साचा रिहा सुहाईआ। दर घर सुहाए श्री भगवान, हरि मन्दिर सोभा पांयदा। इक्क उठाए सच निशान, दो जहाना आप झुलांयदा। आदि जुगादी नौजवान, जुग जुग वेस वटांयदा। शब्द सुणाए धुर फ़रमाण, नादी नाद वजांयदा। दर घर साचे हो प्रधान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वसणहारा साचे घर, दर घर साचा इक्क वसांयदा। दर घर वसाए पारब्रह्म, दूसर अवर ना कोई जणाईआ। करे खेल पुरख अगम्म, अलक्ख अगोचर बेपरवाहीआ। एका वस्त रक्खे नाम धन, सति दुआरे आप टिकाईआ। ना कोई जननी जणे जन, जन जणेदी दिसे ना कोई माईआ। आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह आदि पुरख आप चलाईआ। सो पुरख निरँजण कहे धन्न धन्न, हरि पुरख निरँजण सिफ्त सलाहीआ। एकँकारा जाए मन्न, आदि निरँजण सगला संग वखाईआ। श्री भगवान बेड़ा बन्न्ह, अबिनाशी करता ल्ए चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर घर साचा इक्क वसाईआ। दर घर साचा हरि वसांयदा, सचखण्ड सच्चा दुआर। सति पुरख निरँजण आसण लांयदा, हरि पुरख निरँजण किरपा धार। एकँकारा वेख वखांयदा, आदि निरँजण हो उज्यार। श्री भगवान खेल खिलांयदा, अबिनाशी करता मीत मुरार। पारब्रह्म प्रभ सीस झुकांयदा, नौ नौं करे निमस्कार। एका वस्त मंग मंगांयदा, बैठ सच सच्चे दरबार। आपणी इच्छया आपे पूर करांयदा, आपे दाता देवणहार। आपणी वण्ड आप वण्डांयदा, वण्डे वण्ड आप निराकार। साचा सुत सेवा लांयदा, शब्द शब्दी कर वरतार। अबिनासी करता रुत्त सुहांयदा, ना कोई थित ना कोई वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर घर साचे खोल्ह किवाड़। सच किवाड़ा साचे मन्दिर, सो पुरख निरँजण आप खुल्हाईआ। निरगुण वेखे पेखे आपणा अंदर, निरगुण साची सेज हंढाईआ। निरगुण लग्गा तोड़े जंदर, वड दाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, दर घर साचे सोभा पाईआ। सचखण्ड दुआर सुहाया, कर किरपा गुण निधान। थिर घर मन्दिर वेख वखाया, पुरख अबिनाशी नौजवान। सुन्न अगम्मी डेरा ढाया, प्रगट हो वाली दो जहान। स्वच्छ सरूप रूप दरसाया, महिमा अनूप श्री भगवान। चारे कूट दहि दिशा वेख वखाया, ना कोई ज़िमी ना अस्मान। सूरज चन्न ना कोई चढ़ाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका वेखे सच मकान। सच मकान सुहाया, पुरख अबिनाशी किरपा धार। आपणा मन्दिर आप उपाया, अंदर वड़ सच्ची सरकार। आपणा खेड़ा आप वसाया, आपे होए वेखणहार। आपणा बेड़ा आप चलाया, आपे बणे सेवादार। आपणा संग आप निभाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
❋
❋
कर, आपणी इच्छया करे विचार। हरि आपणा आप प्रगटांयदा, निरगुण जोत पुरख अकाल। साचा मन्दिर आप वसांयदा, सचखण्ड दुआरा खोल्ह किवाड़। अंदर निरगुण जोत जगांयदा, दीपक दीआ आपे बाल। सच सिँघासण सोभा पांयदा, शाहो भूप राज राजान। पुरख अबिनाशी वेस वटांयदा, वेस वटाए दीन दयाल। आपणा मार्ग आपे लांयदा, लेखा जाणे शाह कंगाल। आपणा घाड़न आप घड़ांयदा, आपे बणे हरि दलाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चले चलाए अवल्लड़ी चाल। चले चाल इक्क निराली, हरि का भेव कोई ना पांयदा। नूर प्रकाश जोत अकाली, अकल कल आपणी खेल खिलांयदा। आदि पुरख बणे साचा माली, आपणा बूटा आप लगांयदा। निरगुण रहे हथ्थां ख़ाली, कोई वस्त ना हथ्थ उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क वसाए साचा घर, दर घर साचा आप सुहांयदा। साची वस्त नाम अनमोल, आपणे घर उपजाईआ। सति सति तोले तोल, आपणा कंडा इक्क उठाईआ। आदि जुगादि रहे अडोल, ना डोले कोई डुलाईआ। आपणे नाल आपणा करे कौल, कीता कौल भुल्ल ना जाईआ। आपणे अंदर आपे मौल, नारी कन्त आप अख्वाईआ। आपणे अंदर आपे बोल, नाउँ निरँकारा आप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल बेपरवाहीआ। करया खेल बेपरवाह, नाउँ निरँकारा आप प्रगटांयदा। निरगुण बणया सच मलाह, दरगाहि साची साचा धाम सुहांयदा। पारब्रह्म प्रभ आप प्रगटा, धार धार विच जगांयदा। जोती जोत डगमगा, नूरो नूर नूर अख्वांयदा। शब्द अनादी नाद वजा, आपणी इच्छया आप वखांयदा। आपणा सुत आप उपजा, सिर आपणा हथ्थ रखांयदा। सुत दुलारा बेपरवाह, साचे धाम आप सुहांयदा। धुर फ़रमाणा दए जणा, एका हुक्म आप वरतांयदा। निरगुण निराकार निरवैर आप अख्वा, आपणा वेस आप धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क वखाए साचा दर, सचखण्ड दुआरा इक्क वसांयदा। सचखण्ड दुआर वसावणहारा, एका घर सुहाया। साचे मन्दिर पावे सारा, हरि मन्दिर खेल खिलाया। उच्ची कूक लाए नाअरा, आप आपणा नाउँ जपाया। जागरत जोत करे उज्यारा, जोती नूरा आप जगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए खुल्हाया। हरि पुरख निरँजण भेव खुल्हांयदा, कर किरपा गुण निधान। सो पुरख निरँजण नाउँ धरांयदा, हरि पुरख निरँजण होए आप मेहरवान। एकँकारा कल वरतांयदा, आदि निरँजण देवे दान। अबिनाशी करता संग निभांयदा, श्री भगवान सुणाए धुर फ़रमाण। पारब्रह्म ब्रह्म एका रंग रंगांयदा, विश्व रूप करे परवान। साची हरि हरि जोत जगांयदा, कँवला कँवला देवे दान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख आप अख्वांयदा। आदि पुरख हरि अबिनाशा, वड वडा वड वड्याईआ। अकल कला कल खेले तमाशा,
❋
❋
बेअन्त बेपरवाहीआ। आपे मंडल पावे रासा, आप आपणी रचन रचाईआ। आपणा बख्शे आप भरवासा, आपणी ओट आप तकाईआ। आपणे दरस रहे प्यासा, आपणी तृखा आप बुझाईआ। आपणी आपे पूरी करे आसा, निरासा आस विच रखाईआ । आपणी जोत कर प्रकाशा, जोती जोत ल्ए जगाईआ। ब्रह्मा विष्न कराए दासी दासा, सेवक साची सेव कमाईआ। एका शब्द सर्ब गुणतासा, हरि वण्डन वण्ड वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि जू हरि मन्दिर बैठा सोभा पाईआ। हरि आपणा भेव खुलांयदा, निरगुण रूप निराकार। निरगुण निरगुण आप उपजांयदा, निरगुण नाद शब्द धुन्कार। निरगुण विश्व खेल खिलांयदा, निरगुण ब्रह्म करे पसार। निरगुण शंकर मेल मिलांयदा, निरगुण जोत होए उज्यार। निरगुण धूंआँधार समांयदा, निरगुण सभ तों वसे बाहर। निरगुण आदि पुरख अख्वांयदा, निरगुण अन्तिम जाणे आपणी कार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल अगम्म अपार। अगम्म अपारा खेल खिलांयदा, निरगुण रूप श्री भगवान। विष्नूं ब्रह्मा शिव उपजांयदा, देवणहारा साचा दान। नाम निधाना झोली पांयदा, शब्द निशाना धुर फ़रमाण। एका आपणा रंग रंगांयदा, रंग रंगीला नौजवान। सगला संग आप वखांयदा, लेखा जाणे दो जहान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा दर आप सुहांयदा। दर सुहञ्जणा हरि सुहाए, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। एका शब्द सुत उपजाए, वड वडा सन्त सलाहीआ। समरथ पुरख सिर हथ्थ रखाए, आदि जुगादि मरे ना जाईआ। निरगुण निरवैर रथ चलाए, रथ रथवाही दिस ना आईआ। महिमा अकथ सुणाए, कथनी कथ ना सके राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, विष्न ब्रह्मा शिव समझाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर परवान, एका हुक्म चलाया। एका हुक्म धुर फ़रमाण, शाहो भूप इक्क मनाया। एका शब्द नाम बिबान, लोआं पुरीआं आप उडाया। एका बख्शे पीण खाण, अमृत रस इक्क रखाया। एका बख्शे चरन ध्यान, बिन हरि अवर ना कोई सुहाया। एका देवे जीआ दान, त्रैगुण माया झोली पाया। एका सख़ीआं साचा काहन, एका मंडल रास रचाया। एका सुत्ता बीआबान, एका दिस किसे ना आया। एका रूप श्री भगवान, एका ब्रह्मा विष्न शिव सेवा लाया। एका देवे पद निरबान, एका महल्ला दए वसाया। एका खेले खेल गुण निधान, आपणी खेल आप रचाया। एका वसे सच मकान, सचखण्ड दुआरे सोभा पाया। इक्क उठाए सच निशान, दरगाहि साची आप झुलाया। एका देवे शब्द ज्ञान, ब्रह्मा विष्न शिव आप पढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख अबिनाशी करता आपणी रचना आप रचाया। एका शब्द हरि जणाया, लिखण पढ़न विच ना आईआ। निरगुण आपणा ढोला आपे गाया, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। निरगुण आपणा चोला आपे वेख वखाया,
❋
❋
पंज तत्त ना कोई कुड़माईआ। निरगुण आपणा सोहला आपे गाया, राग रागनी ना कोई वखाईआ। निरगुण आपणा पर्दा ओहला आप चुकाया, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। निरगुण ब्रह्मा विष्न शिव दरस दिखाया, जोती जोत कर रुशनाईआ । निरगुण तिन्नां हरस मिटाया, एका माई ख़ुशी वखाईआ। निरगुण तोला बणके आया, साचा कंडा हथ्थ चमकाईआ। निरगुण त्रैगुण माया वण्ड वण्डाया, आपणी इच्छया भिच्छया झोली रिहा भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख पुरख अबिनाशा, आपणा वेखे खेल तमाशा, दूसर संग ना कोई रखाईआ। दूसर ना कोई दीसे संग, इक्क इकल्ला खेल खिलांयदा। पारब्रह्म सूरा सरबंग, सति पुरख निरँजण आपणा नाउँ धरांयदा। सो पुरख निरँजण वजाए मृदंग, सचखण्ड दुआरे आप सुणांयदा। हरि पुरख निरँजण आपे जाणे आपणा परमानंद, परम पुरख भेव ना आंयदा। एकँकारा आदि जुगादि होए बख्शंद, बख्शणहारा दिस ना आंयदा। श्री भगवान विष्न ब्रह्मे शिव तेरा आवण जावण जाणे पन्ध, लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। पारब्रह्म इक्क सुणाए सुहागी छन्द, आपणा नाउँ आप सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, तिन्नां देवे एका वर, वर दाता आप हो जांयदा। एका शब्द कर पढ़ाई, एका अक्खर दए बुझाया। एका शब्द कर कुड़माई, एका नाता दए जुड़ाया। एका पिता एका माई, एका पूत सपूता गोद बहाया। एका देवे दाना सभनीं थाँईं, देवणहारा भुल्ल ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मे शिव देवे वर, एका हुक्म सुणाया। हुक्म सुणाया धुर फ़रमाणा, भुल्ल रहे ना राईआ। सति पुरख निरँजण होया हैराना, दर घर साचे ख़ुशी मनाईआ। तिन्ने चेले कर प्रधाना, त्रैगुण माया बन्धन पाईआ। आपे बणे राज राजाना, शाह सुल्ताना सीस ताज टिकाईआ। पंचम मुख आप वखाना, पंचम तत्त ल्ए प्रगटाईआ। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश नाउँ रखाना, खेले खेल बेपरवाहीआ। लक्ख चुरासी घड़ मकाना, मेहरबाना वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, अभुल्ल अभुल्ल आप अख्वाईआ। वर दीआ भगवान, भेव किसे ना आया। विष्नूं मेला दो जहान, विश्व धार वखाया। ब्रह्म पारब्रह्म करे प्रधान, घट घट अंदर जोत जगाया। आदि ब्रह्म प्रभ दए ज्ञान, निष्अक्खर इक्क पढ़ाया। बोध अगाधा धुर फ़रमाण, धुन अनादी नाद वजाया। चारे वेद कर प्रधान, चारे चार वण्ड वण्डाया। चारे जुग करन कल्यान, चारे कूटां वेख वखाया। चारे वरन देवे इक्क ज्ञान, साची सरना इक्क सरनाया। चारे बाणी वखाए इक्क निशान, इक्क दुआरा दए सुहाया। करे खेल श्री भगवान, हरि का भेव किसे ना राया। आदि पुरख हो मेहरवान, ब्रह्मा विद्या इक्क पढ़ाया। चौदां विद्या देवे दान, जगत भिच्छया रिहा भराया। चार जुग करे कल्यान, नौं नौं चार गेड़ रखाया।
❋
❋
जुग जुग ल्ए मात अवतार, निरगुण सरगुण रूप वटाया। गुर पीर दए सहार, भगत भगवन्त वेख वखाया। साचे सन्त ल्ए उभार, सति सतिवादी मेल मिलाया। गुरमुख नेत्र दए उग्घाड़, लोचण नैण आप खुल्हाया। गुरमुख बणाए साचे लाड़, एका पल्लू हथ्थ फड़ाया। जुगां जुगन्तर करे साची कार, जुग करता वेस वटाया। आदि ब्रह्मा ल्ए उभार, आदि विष्नूं मेल मिलाया। आदि शंकर करे सँघार, साची सेव सेव कमाया। तिन्नां विचोला हरि निरँकार, दिस किसे ना आया। साचा ढोला गाए अगम्म अपार, जुग जुग आपणा नाउँ अल्हाया। गुर पीर अवतार रहे पुकार, रसना जिह्वा हरि हरि गाया। आपे वसे सभ तों बाहर, आपे घट घट जोत जगाया। आदि जुगादी साची कार, जुग करता आप कराया। निरगुण सरगुण पावे सार, शब्द विचोला इक्क धराया। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग उतरे पार, विष्नूं तेरा मेला ल्ए मिलाया। ब्रह्मे तेरा कर्ज़ा दए उतार, लक्ख चुरासी जो चढ़ाया। शंकर तेरा पन्ध दए नवार, कलिजुग अन्तिम वेख वखाया। धरनी करे हौला भार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न शिव दित्ता एका वर, ब्रह्मे साचा संग निभाया। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म साथ, पारब्रह्म आप रखाईआ। जुग जुग जणाए आपणी गाथ, अक्खर अक्खर करे पढ़ाईआ। लोकमात चलाए एका राथ, आप आपणा वेस वटाईआ । करे खेल त्रिलोकी नाथ, चौदां लोकां खोज खुजाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां सुणाए आपणी गाथ, एका वक्खर नाम पढ़ाईआ। लक्ख चुरासी खोल्हे हाट, एका मन्दिर वेख वखाईआ। लेखा जाणे तीर्थ ताट, सर सरोवर बेपरवाहीआ। जुग जुग जाणे आपणी वाट, वड वड्डा पान्धी राहीआ। घर घर जोत जगाए ललाट, मस्तक नूर नूर रुशनाईआ। लेखा जाणे आन बाट, मात गर्भ होए सहाईआ। दस दस मास ल्ए राख, अग्नी कुण्ड आप तपाईआ। आपे करे सदा रहिरास, वड दाता सहिज सुखदाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म वसे तेरे पास, जगत विछोड़ा दए मुकाईआ। वेले अन्त ना करे निरास, आपणे बेड़े ल्ए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मे शिव दित्ता एका वर, एका वस्त दए वखाईआ। एका वस्त हरि अमोलक, आप आपणे हथ्थ रखांयदा। एका रक्खे साची गोलक, नाम कुंजी एका लांयदा। आदि जुगादि ना सके कोई बोलत, अनबोलत आपणा हुक्म सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका दात वड करामात, साची झोली पांयदा। वड करामात हरि का नाउँ, विष्न ब्रह्मे शिव समझाया। होए सहाई सभनीं थाउँ, ना मरे ना जाया। आदि जुगादि करे न्याउँ, जुग जुग वण्ड वण्डाया। भगत भगवन्त पकड़े बांहों, सन्त साजण ल्ए तराया। गुरसिख बणाए हँस काउँ, माणक मोती चोग चुगाया। गुरमुखां बणे पिता माउँ, बाल अंञाणे गोद बहाया। पंज तत्त नगर खेड़ा वेखे ग्राउँ, ब्रह्म तेरा घर सुहाया। सदा सुहेला रक्खे छाउँ,
❋
❋
सिर आपणा हथ्थ टिकाया। लक्ख चुरासी नौं खण्ड पृथ्मी जुग जुग वेखे उडदे काउँ, मुख विष्टा जूठ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं देवे एका वर, ब्रह्मा मेला साचा घर, शंकर वेला ल्ए सुहाया। हरि वेला सदा सुहावणा, खेले खेल अपार। आपणा भेव आप खुल्हावणा, खुल्हावणहार एकँकार। त्रै त्रै तेरी धार चलावणा, त्रैगुण माया दए आधार। पंज तत्त साचा गढ़्ह सुहावणा, गृह मन्दिर कर त्यार। मन मति बुध विच टिकावणा, कर खेल अपर अपार। काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाल रलावणा, आसा तृष्ना भर भण्डार। जूठ झूठ मेल मिलावणा, माया ममता नाल रलाए नार विभचार। लक्ख चुरासी खेल खिलावणा, मर जम्मे विच संसार। राए धर्म तख्त बहावणा, चित्रगुप्त कर प्यार। लाड़ी मौत रंग रंगावणा, जुगा जुगन्तर पावे सार। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग होली होला आप खलावणा, निरगुण सरगुण लै अवतार। कलिजुग अन्तिम नौं नौं चार पन्ध मुकावणा, निहकलंक हो उज्यार। विष्नूं तेरा रिज़क आपणे हथ्थ रखावणा, आपे बणे हरि वरतार। ब्रह्मे तेरा भाण्डा लक्ख चुरासी ख़ाली आप करावणा, आपे घड़े आपे होए भन्नणहार। शंकर तेरी त्रसूल हथ्थ सुटावणा, पुरख अबिनाशी आपणी मारे आपे मार। तिन्नां आपणी गोद बहावणा, लेख चुकाए अगम्म अपार। हरख सोग ना कोए वखावणा, नेत्र रोवे ना ज़ारो ज़ार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि आपे जाणे आपणी कार। ब्रह्मा विष्न शिव करे चरन ध्यान, दोए दोए बैठे सीस झुकाईआ। पुरख अकाल होणा मेहरवान, दर भिखारी मंगण आईआ। एका देणा साचा दान, दीन दुनी ना कोए वड्याईआ। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग सेवा करे महान, सेवक सेवा बण आईआ। आदि अन्त रहिणा निगहबान, मध तेरा वेस वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे लैणा लाईआ। विष्नूं कुरलाए नेत्र नैण नीर वहा, दोए जोड़ करे निमस्कारया। ब्रह्मा मंगे इक्क सरना, पारब्रह्म सच्ची सरकारया। शंकर दिवस रैण रिहा ध्या, आठ पहर इक्क लिव तारया। नौं सौ चुरानवें चौकड़ी जुग वेला ल्या मुका, वेला अन्तिम नेड़े आ रिहा। नौं खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां ब्रह्मण्डां खण्डां ना दीसे कोए सहा, सिर हथ्थ ना कोए टिका रिहा। भाणा वरते आपणा बेपरवाह, गुर पीर अवतार भाणे विच रखा रिहा। अगे करे ना कोए नांह, सरगुण निरगुण अग्गे सीस झुका रिहा। सृष्ट सबाई पिता माँ, पारब्रह्म प्रभ इक्क अख्वा रिहा। कलिजुग अन्तिम करे सच न्याँ, लक्ख चुरासी जीव जंत कर्म कुकर्मां वेख वखा रिहा। त्रैगुण माया तेरा करे अन्त, अन्त आपणे विच समा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देवे साचा वर, नर नरायण एका हुक्म सुणा ल्या। एका हुक्म धुर फ़रमाणा, धुर दीबाण बाण लगाईआ। कलिजुग अन्तिम प्रगट हो निहकलंक बली बलवाना, जोद्धा सूरबीर अख्वाईआ। शब्द चिल्ला
❋
❋
तीर कमाना, शस्त्र धारी, सच्चा शहनशाहीआ। एका मर्द मर्द मरदाना, मात पित ना कोई जाईआ। लक्ख चुरासी बन्न्हे गाना, एका ब्रह्म करे कुड़माईआ। घट घट अंदर मारे तीर निशाना, लुकया कोए रहिण ना पाईआ। पावे सार दो जहानां, चौदां लोक चौदां तबक आपणे चरनां हेठ दबाईआ। गुरमुखां देवे धुर फ़रमाणा, सोए मात ल्ए उठाईआ। एका बख्शे चरन ध्याना, चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। तख्तों लाहे राजा राणा, सीस ताज ना कोई टिकाईआ। मन्नणा पए सभ नूं भाणा, कलिजुग मेटे झूठी शाहीआ। गुरसिख वेखे माण निमाणा, निमाण निमाणयां होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका जोत करे रुशनाईआ। निहकलंक निरगुण जोत, रूप रेख ना कोए वखांयदा। ना कोई वरन ना कोई गोत, बरन वण्ड ना कोई वण्डांयदा। ना कोई किला ना कोई कोट, मन्दिर मस्जिद गुरदुआर मठ ना डेरा लांयदा। ना कोई वासना ना कोई खोट, हँकार विकार ना कोए जणांयदा। नाम भण्डार रक्खे अतोट, गुरमुखां आप वरतांयदा। पंज तत्त नगारे लाए चोट, घर अनहद ताल सुणांयदा। पुरख अकाल वखाए एका ओट, दूजी सरन ना कोई तकांयदा। कलिजुग जीव आहलनिउँ डिग्गे बोट, फड़ फेर ना कोए टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आपणा बन्धन आपे पांयदा। आपणा बन्धन आपे पाए, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। दीन दयाल दयानिध ठाकर दया कमाए, दीना अनाथां होए सहाईआ। कलिजुग डूंग्घा सागर वेख वखाए, आपणा चप्पू विच रखाईआ। जन भगतां बेड़ा ल्ए तराए, तारनहार आप हो जाईआ। जुग जुग विछड़े ल्ए मिलाए, पूर्ब कर्मां लेखा आप मुकाईआ। भाण्डा भरम भउ दए भनाए, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जम का भय रहे ना राए, वेले अन्त ना दए सज़ाईआ। हरिजन हरि हरि मेल मिलाए, मेल विछोड़ा आपणे हथ्थ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। पारब्रह्म प्रभ निहकलंक, निरगुण आपणा रूप वटांयदा। शब्द वजाए साचा डंक, लोआं पुरीआं आप सुणांयदा। आप उठाए राउ रंक, शाह सुल्ताना हुक्म जणांयदा। प्रगट होया वासी पुरी घनक, घनक पुर वासी आपणी खेल खिलांयदा। गुरमुख उभारे जिउँ जन जनक, जन जननी लेखे लांयदा। शब्द अगम्मी लाए तनक, तार सितार आप वजांयदा। गुरसिख सुहाए तेरा बंक, सूरज चन्न सीस निवांयदा। एथे उथे बणाए बणत, हरि कन्त मेल मिलांयदा। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, साची संगत संग रलांयदा। नाता तोड़े भुक्ख नंगत, भुक्ख्यां नग्गयां आपणी गोद बहांयदा। जुग जुग जन भगत दुआरे बणया रहे मंगत, नित नवित वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि आपणी खेल खिलांयदा। नर हरि खेल खलंदड़ा, एका
❋
❋
एकँकार। कलिजुग अन्तिम वेस वटंदड़ा, कलि कल्की ल्ए अवतार। सम्बल नगरी धाम सुहंदड़ा, साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर मुनार। घर घर विच जोत जगंदड़ा, घर घर मेला नारी कन्त भतार। घर साची सेज सुहंदड़ा, घर सुत्ता पैर पसार। घर शब्द नाद गीत सुणंदड़ा, घर गाए आपणी वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, दूसर अवर ना कोए सुनार। दूसर अवर ना कोई दीसे, लोकमात वेख वखाया। करे खेल जगत जगदीसे, जागरत जोत जगत रुशनाया। शाह सुल्ताना करे ख़ाली ख़ीसे, कौडी कौडी हथ्थ विकाया। लहिणा देणा चुकाए मूसा ईसे, संग मुहम्मद चार यारी वेख वखाया। नौं खण्ड पृथ्मी करे प्रकाश बीस इकीसे, बीस बीसा राह तकाया। एका छत्र झुलाए हरि हरि सीसे, दूसर सीस ना कोई टिकाया। चार वरन पढ़े इक्क हदीसे, पुरख अबिनाशी ल्ए पढ़ाया। लेखा जाणे राग छतीसे, बहत्तर नाड़ी ताड़ा आप वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेले खेल वाली दो जहान जीवां जंतां वेख वखाया।
१३ अस्सू २०१७ बिक्रमी मोता सिँघ दे गृह पिण्ड कल्सीआं
पारब्रह्म अबिनाशी अचुत, चेतन्न आपणी खेल खिलांयदा। इक्क उपजाए आपणा सुत, शब्द दुलारा नाउँ धरांयदा। जुग जुग लोकमात वेखे रुत्त, धरत धवल डेरा लांयदा। निरगुण सरगुण कर उत्पत, सरगुण निरगुण विच समांयदा। लेखा जाणे आपणी मति, ब्रह्म मति इक्क वखांयदा। चरन कँवल साचा नत, नाता बिधाता आप जुड़ांयदा। अमृत आत्म एका घत्त, तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। नाम बीजे साचे वत, फुल फलवाड़ी आप महिकांयदा। आदि अन्त आपे ल्ए कट्ट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी वस्त आपणे हथ्थ रखांयदा। अबिनाशी अचुत सर्ब गुण ठाकर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। करे खेल करता करीम कादर, कुदरत आपणी वेख वखाईआ। साचे सुत देवे आदर, जुग जुग होए सहाईआ। सच दोशाला एका चादर, नाम धारा इक्क वखाईआ। दर कराए वणज सौदागर, साची वस्त हट्ट वकाईआ। भाग लगाए पंज तत्त काया गागर, गृह मन्दिर होए सहाईआ। आदि जुगादि देवे आदर, चरन कँवल बख्शे सच सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे सुत दए वड्याईआ। साचा सुत अनमुल्लड़ा लाल, पुरख अबिनाशी इक्क उपाया। आदि जुगादि चले नाल, जुग जुग सेव कमाया। आप वसाए सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, साचा मन्दिर आप सुहाया। अमृत आत्म रस अंमिउँ रसीआ एका दए खवाल, तृप्त तृप्तास तृखा रहे ना राया। निरगुण निरवैर घाले घाल, सरगुण
❋
❋
घाली घाल लेखे पाया। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाल, लोकमात राह चलाया। कलिजुग अन्तिम बण दलाल, शब्द विचोला फेरी पाया। साचा ढोला गाए दो जहान, जगत जहान वेख वखाया। एका सुत सूरबीर बलवान, साहिबज़ादा आपणी ज़द विच रखाया। जुगा जुगन्तर बणया रहे काहन, साचे तख्त सोभा पाया। लक्ख चुरासी देवे दान, मंगण घर ना किसे जाया। एका ओट श्री भगवान, भगवन हर घट होए सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका सुत एका पूत, आप वसाए चारे कूट, ख़ाली दर ना कोए रखाया। साचा सुत जुग चार मालक, दीन दुनी वेख वखाईआ। लेखा जाणे ख़लक ख़ालक, बेपरवाह बेपरवाहीआ। निरगुण सरगुण बण बण सालस, लहिणा देणा दए मुकाईआ। दिवस रैण ना निन्दरा आलस, गफ्लत होर ना कोए वखाईआ। लेखा चुकाए पुन्न अमावस, वदी सुदी सेव लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका सुत सर्ब सुखदाईआ। सुत दुलारा हरि निरँकार, एका एक रखांयदा। जुगा जुगन्तर करे प्यार, लोकमात मेल मिलांयदा। दाता दानी हरि दातार, वस्त अमोलक झोली पांयदा। सतिजुग त्रेता द्वापर देंदा आया आप भण्डार, कलिजुग अन्त आप वरतांयदा। नाता तोड़ सर्ब संसार, जगत कुटम्ब ना कोए सुहांयदा। निरगुण जोत कर उज्यार, साचे मन्दिर सोभा पांयदा। अनादी सुत करे प्यार, सृष्ट सबाई सिख्या इक्क समझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, आप आपणी दया कमांयदा। एका सुत एका मात पित, पीत पीतम्बर इक्क सुहाईआ। एका पुरख अबिनाशी करे हित, एका वेखे थाउँ थाँईआ। एका जोत प्रगटाए नित नवित, रूप अनूप आप दरसाईआ। एका लेखा चुकाए वार थित, थित वार ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल साचा हरि, लक्ख चुरासी करे पढ़ाईआ। लक्ख चुरासी रिहा पढ़ा, निरगुण शहनशाह पातशाह। सुत दुलारा इक्क उपजा, शब्द नाद रिहा वजा। एका अक्खर जगत धरा, जीव जंत ल्ए समझा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान आपे होए मेहरबां। मेहरवान हरि निरँकारा, कलिजुग अन्तिम खेल खिलांयदा। गुरसिखां देवे सच भण्डारा, शब्द दुलारा आप वरतांयदा । सिख़ी सिख्या कर विचारा, सिख सतिगुर रूप वटांयदा। सतिगुर सिख सोहे इक्क दुआरा, दूसर संग ना कोए रखांयदा। जगत वासना तज गुर चरन करे निमस्कारा, सो गुरसिख सतिगुर पूरे भांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख मेले आपणे दर, दूजे दर ना फेरा पांयदा। सुत शब्द कर प्यार, लोकमात खेल खलाईआ। गुरसिख साचे ल्ए उभार, आप आपणे दर बहाईआ। मेल मिलाए साचे यार, जगत सथर रहिण ना पाईआ। दिवस रैण पावे सार, घर सज्जण साचा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
❋
❋
किरपा कर, गुरमुख साचे ल्ए वड्याईआ। गुरसिखां देवे दात, जन्म कर्म दु:ख दलिद्र भउ गवांयदा। मेटे रैण अन्धेरी रात, सतिगुर साचा चन्द चढ़ांयदा। दर दर घर घर पुच्छे वात, जो जन मन का माण गवांयदा। गुरमुखां वसे सदा पास, दूसर बंस ना कोए बणांयदा। निरगुण ना कोई भोग ना बिलास, जगत सेज ना कोए हंढांयदा। काम कामनी खेल तमाश, पंज तत्त काया रंग रंगांयदा। आपणी कर पहले बन्द ख़लास, गुरसिखां बन्द ख़लासी फेर करांयदा। जो जन चरन कँवल रक्खे धरवास, धुर दी धार आप समझांयदा। सर्ब वस्त हरि साचे पास, अतोट अतुट भण्डार आप वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेखा जाणे साचा हरि, अवर भेव कोए ना पांयदा। अवर भेव ना जाणे कोए, हरि हरि महिमा कहिण ना जाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जन भगतां सुणे साची सोए, सोया कोए रहिण ना पाईआ। ग़रीब निमाणयां आपे देवे साचे ढोए, ढोए ढोर जिउँ रविदास चुमारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे लाए लड़, दूसर अवर ना कोए सहारया। ना कोई घर ना कोई घाट, ना कोई मन्दिर चार दीवार बणांयदा। ना कोई तीर्थ ना कोई ताट, जल सरोवर ना कोए भरांयदा। ना कोई बस्त्र ना कोई खाट, ना कोई भूशन तन सुहांयदा। ना कोई मस्तक ना कोई ललाट, जोती जोत ना कोए जगांयदा। ना कोई पन्ध ना कोई वाट, ना कोई कदम उठांयदा। ना कोई शब्द ना कोई गाथ, ना कोई राग नाद सुणांयदा। ना कोई सेवा ना कोई हाथ, पंज तत्त ना कोए उपांयदा। निरगुण रूप पुरख समरथ, निहकलंक खेल खिलांयदा। पुत्तर धीआं ना जगत नत, नाता बिधाता इक्क रखांयदा। गुरमुख गुरसिख आपणे अंगण आपे रक्ख, आप आपणी गोद सुहांयदा। नव नौं चार भाण्डे करे सख, दर दर घर घर हरि हरि वेख वखांयदा। साचा मार्ग एका दस्स, गुरसिख प्रभ मिलण का चाउ, दिवस रैण राह तकांयदा। गुरमुख सज्जण सतिगुर पूरा पकड़े बांहों, जम फ़ास कट्ट जगत हरस मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी खेल महान, जुग जुग आपणा खेल खिलांयदा।