१४ अस्सू २०१७ बिक्रमी मक्खण सिँघ दे गृह पिण्ड जौड़ा ज़िला अमृतसर
सति पुरख निरँजण साहिब सुल्ताना, आदि जुगादि समांयदा। हरि पुरख निरँजण खेल महाना, इक्क इकल्ला आप करांयदा। एकँकारा जोद्धा सूरबीर बली बलवाना, सचखण्ड दुआरे सोभा पांयदा। आदि निरँजण नूरो नूर महाना, जोत उजाला डगमगांयदा। श्री भगवान गुण निधाना, गहर गम्भीर भेव ना आंयदा। अबिनाशी करता खेले खेल दो जहाना, सच सिँघासण आसण लांयदा। पारब्रह्म प्रभ आपे होए जाणी जाणा, भेव अभेदा आप खुल्हांयदा। साचे तख्त बैठ हरि राज राजाना, शाहो भूप हुक्म सुणांयदा। नाद अनादी धुर फ़रमाणा, शब्द अनादी नाद वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण दाता बेपरवाह, आदि जुगादी इक्क मलाह, साचा बेड़ा आप चलांयदा। साचा बेड़ा चलावणहारा, एका रंग समाया। दरगाह वसे साचे धाम न्यारा, महल्ल अटल उच्च आप उपाया। निरगुण दीवा बाती कर उज्यारा, जोती जोत करे रुशनाया। थिर घर खोल्हे ठांडा दरबारा, निराकारा वेस वटाया। सच सिँघासण अपर अपारा, अलक्ख अगोचर आप सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि आपणा रूप आप प्रगटाया। हरि निरगुण रूप प्रगटांयदा, दूसर अवर ना कोए जणाईआ। मात पित ना कोए वखांयदा, साक सज्जण ना कोए बणाईआ। रूप रंग रेख ना कोए जणांयदा, सुते प्रकाश आप कराईआ। सच्चा शहनशाह अनुभव आपणी धार चलांयदा, अलक्ख अलक्खना भेव ना राईआ। सचखण्ड दुआरे सोभा पांयदा, एकँकारा आपणी कल धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, नर नरायण इक्क अख्वाईआ। नर नरायण एकँकारा, अकल कल आप अख्वाईआ। आपे जाणे आपणी धारा, धार धार धार विच टिकाईआ। आपे अंदर आपे बाहरा, गुप्त ज़ाहरा आपणी खेल खलाईआ। सो पुरख निरँजण साचा मन्दिर कर त्यारा, जूनी रहित बैठा तख्त सुहाईआ। मूर्त अकाल खेल अपारा, दीन दयाल वड्डी वड्याईआ। जागरत जोत होए उज्यारा, आदि निरँजण इक्क रुशनाईआ। श्री भगवान सांझा यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, दर घर साचे दए वड्याईआ। दर घर साचा पुरख अकाल, इक्क इकल्ला आप सुहांयदा। आदि जुगादी चले अवल्लड़ी चाल, हरि का भेव कोए ना पांयदा। सचखण्ड दुआरे निरगुण निरगुण बणे दलाल, थिर घर वासी वेख वखांयदा। आपणी करे आप प्रितपाल, जुग जुग साची सेव कमांयदा। साचे मन्दिर वजाए एका ताल, शब्द अनादी नाद सुणांयदा। आपणी इच्छया आप प्रगटाए महांकाल, शब्दी सेवा संग निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, दर घर साचा आप सुहांयदा। दर सुहञ्जणा सोभावन्त, सति पुरख निरँजण आप सुहाईआ।
❋
❋
निरगुण निरवैर बैठा एका कन्त, नर हरि वड्डी वड्याईआ। आप बणाए आपणी बणत, घड़न भन्नणहार भेव ना राईआ। लेखा जाणे आदि अन्त, जुग करता सच्चा शहनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, दर दरवाज़ा इक्क खुलाईआ। दर दरवाज़ा खोल्हणहारा, एका एक रंग समाईआ। सचखण्ड दुआरे भेव न्यारा, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। एका शब्द बोल जैकारा, एका नाम दए वड्याईआ। थिर घर वासी मीत मुरारा, पीआ प्रीतम इक्क अख्वाईआ। सच सिँघासण कर त्यारा, पुरख अबिनाशी डेरा लाईआ। सेवक बण कर सेवादारा, दर दरवेश आपणी सेव कमाईआ। आपे भूप राज राजान बणे सिक्दारा, पातशाह शाह पातशाह आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद आप खुलाईआ । हरि आपणा भेव खुलांयदा, अलक्ख अगोचर अगम्म अपार। सचखण्ड दुआरा इक्क सुहांयदा, निरगुण नूर कर उज्यार। आपणा वेस आप वटांयदा, वेस अवल्ला कर करतार। आपणी रचन आप रचांयदा, आपे बणे वेखणहार। आपणी वण्ड आप वण्डांयदा, निरगुण निरगुण कर प्यार। निरगुण साचा ताज आप सुहांयदा, सीस जगदीस रक्ख एकँकार। साचे मन्दिर सोभा पांयदा, सति सतिवादी झुलाए इक्क निशान। धुर फ़रमाणा इक्क अल्हांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप बंधांयदा। आपणी धार बंधावणहारा, निरगुण निरवैर अख्वाईआ। साचे मन्दिर हो उज्यारा, आपणी करनी किरत कमाईआ। निरगुण निरगुण कर प्यारा, निरगुण मेला सहिज सुभाईआ। निरगुण उपजाए सुत दुलारा, निरगुण विष्न ब्रह्मा शिव आप उपजाईआ। निरगुण त्रैगुण देवे तत्त भण्डारा, निरगुण पंचम करे कुड़माईआ। निरगुण लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां लाए इक्क अखाड़ा, निरगुण लोआं पुरीआं ताल वजाईआ। निरगुण गगन मंडल देवे सहारा, निरगुण ज़िमी अस्मानां होए सहाईआ। निरगुण जोत जगाए रवि ससि सतारा, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। निरगुण आपणा खोल्हे बंक किवाड़ा, आपणा भेव आप जणाईआ। निरगुण शब्द अगम्मी बोल जैकारा, नाउँ निरँकारा आप प्रगटाईआ। निरगुण विष्नूं दए आधारा, चरन कँवल बख्शे सच सरनाईआ। निरगुण ब्रह्मे पावे सारा, ब्रह्म विद्या इक्क पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख अबिनाशी करता, आपणी कुदरत आप रचाईआ। कुदरत रचन रचांयदा, हरि कादर बेपरवाह। हक मुकामे डेरा लांयदा, नूरो नूर जल्वा इक्क ख़ुदा। साचा खेल आप खिलांयदा, बिस्मिल आपणा रूप वटा। घर मन्दिर सोभा पांयदा, दीवा बाती दए जगा। एका कलमा नबी पढ़ांयदा, एका शरीअत दए वखा। एका हुक्म हुक्म अल्हांयदा, कागद कलम ना लिखे रा। एका आपणी आयत सुणांयदा, किसे आयत विच ना जाए आ। एका आपणी धार बंधांयदा, दो जहानां वाली बेपरवाह। आदि जुगादी आपणा नाउँ धरांयदा, ना जम्मे ना मर जा।
❋
❋
किला कोट इक्क वखांयदा, सचखण्ड दुआरा रिहा वसा। थिर घर साचे आपणा कातब शब्द रखांयदा, दूसर संग ना ल्ए कोए निभा। विष्न ब्रह्मे शिव एका लेखा लिख लिख आप पुचांयदा, एका हुक्म दए वरता। धुर फ़रमाणा आप सुणांयदा, गावणहारा आपे गा। निरगुण आपणी वण्ड वण्डांयदा, सरगुण मेला सहिज सुभा। सरगुण साचा जोड़ जुड़ांयदा, पंज तत्त घाड़न ल्ए घड़ा। त्रैगुण माया बन्धन पांयदा, बन्दी पावे सच्चा शहनशाह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख हरि खेल अपारा, करे कराए करनेहारा, आपणी करनी आप कमाईआ। करे कराए करता पुरख, बेअन्त बेपरवाहया। आदि जुगादि ना सोग हरख, चिंता रोग ना कोए वखाया। आपणा नाउँ आपे करे परख, वेखणहार आपणा रूप वटाया। निरगुण निरवैर देवे आपणा दरस, विष्न ब्रह्मा शिव आप तृप्ताया। आपे मेटणहारा हरस, चरन चरनोदक मुख चुवाया। आपे लेखा जाणे आपणे अर्श, दूजा कुरा ना कोए वण्डाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि आदि आपणी खेल आप खिलाया। हरि साचा खेल खिलांयदा, ख़ालक ख़लक कर विचार। विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगांयदा, त्रैगुण माया भर भण्डार। एका त्तत्व तत्त समझांयदा, रती रत कर प्यार। गति मित आप जणांयदा, ब्रह्म मति अपर अपार। साचा सति इक्क वखांयदा, जोत जगत जुगत सच कार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा कर आप पसार। आपणा पसारा करनेहारा, आपणा खेल खलाईआ। निरगुण निरगुण बण वरतारा, निरगुण भिच्छया हथ्थ उठाईआ। निरगुण वेखे दर दुआरा, निरगुण दर दर अलक्ख जगाईआ। निरगुण जोत निरगुण उज्यारा, निरगुण शब्द धुन उपजाईआ। निरगुण सरोवर अमृत ठंडा ठारा, निरगुण भर प्याला जाम प्याईआ। निरगुण लक्ख चुरासी घाड़न घड़े विच संसारा, सरगुण साचा जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल बेपरवाहीआ। लक्ख चुरासी घाड़न घड़या, ब्रह्मा विष्न शिव सेव कमांयदा। करे खेल प्रभ साचा हरया, हरी हरि आपणा मेल मिलांयदा। घर विच घर एका धरया, बंक दुआरा इक्क सुहांयदा। पारब्रह्म ब्रह्म अंदर वड़या, दिस किसे ना आंयदा। साचे पौड़े आपे चढ़या, चौथा पौड़ा आप लगांयदा। साचे मन्दिर आपे खड़या, हरि मन्दिर सोभा पांयदा। आपणा अक्खर आपे पढ़या, बोध अगाधी शब्द सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, आदि पुरख अबिनाशी करता, आपणी रचन आप रचांयदा। रचन रचाए हरि ब्रह्मण्ड, आपणी रचन आप रचाईआ। लेखा जाणे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज वेखे थाउँ थाँईआ। घर घर जोत जगाए सूरा सरबंग, जोत निरँजण कर रुशनाईआ। इक्क सुणाए सुहागी छन्द, अनहद धुन आप अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी रचना रच, अंदर वड़ के बैठा सच्च,
❋
❋
काया माटी भाण्डा कच्च, नौं दुआरे खोज खुजाईआ। नौं दुआरे खेल अपारा, जगत वासना विच भरांयदा। मन मति बुध पावे सारा, डूँग्घी कंदर फोल फुलांयदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार जगत शंगारा, आसा तृष्ना वेख वखांयदा। हउमे हंगता गढ़्ह हँकारा, निरगुण सरगुण बुरज सुहांयदा। जूठ झूठ कर पसारा, मन आहारा इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी घाड़न घड़, घट घट आपणा खेल खिलांयदा। घट अंदर दीवा बाती, हरि साची जोत जगाईआ। घट अंदर बूंद स्वांती, प्रभ कँवल नाभ भराईआ। घर खोल्हे बन्द ताकी, बजर कपाट तुड़ाईआ। घर बणे साचा साकी, भर प्याला जाम प्याईआ। घर देवे शब्द राकी, शाह सवारा सच्चा शहनशाहीआ। घर लेखा मुकाए बाकी, जिस मिल्या बेपरवाहीआ। घर सुहाए सेजा खाटी, आत्म अन्तर वेख वखाईआ। घर लेखा चुक्के चौदां हाटी, चौदां तबकां चरनां हेठ दबाईआ। घर जगे जोत ललाटी, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। घर नेड़े वखाए वाटी, अगला पन्ध मुकाईआ। घर तट तीर्थ दस्से साचा ताटी, तट किनारा सोभा पाईआ। घर पुच्छणहारा वाती, आलस निन्दरा विच ना आईआ। घर उत्तम करे ज़ाती, वरन गोत ना कोए वखाईआ। घर मिटे अन्धेरी राती, अन्ध अन्धेर रहिण ना पाईआ। घर मिले कमलापाती, कँवल नैण आप खुलाईआ। घर विगसे साचा साथी, सगला संग इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी रचना रच, काया मन्दिर आपे रिहा सुहाईआ। काया मन्दिर बणाया गढ़, सतिगुर सति पुरख निरँजण दया कमांयदा। निरगुण उप्पर बैठा चढ़, सच सिँघासण सोभा पांयदा। ना कोई सीस ना कोई धड़, चोटी जड़ ना कोए वखांयदा। आपणा निष्अक्खर आपे पढ़, आपणा शब्द आप अल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मा विष्न शिव देवे वर, वर दाता भेव ना आंयदा। विष्न ब्रह्मा शिव आप समझाया, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। त्रैगुण घाड़न आप घड़ाया, पंज तत्त होई कुड़माईआ। मन मति बुध राह चलाया, आत्म ब्रह्म बैठा मुख छुपाईआ। शब्द अनादी आपणे हथ्थ रखाया, ताल तलवाड़ा आप वजाईआ। ब्रह्म ब्रह्मादी खेल रचाया, रच रच वेखे धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, ब्रह्मा विष्न शिव समझाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर सलाह, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। तूं दाता दतार बेपरवाह, तेरा भेव कोए ना आईआ। दर दरवेश बण भिखार बैठे आ, निउँ निउँ चरनां सीस झुकाईआ। आपणा हुक्म इक्क जणा, कवण हुक्म सच्चा शहनशाहीआ। लक्ख चुरासी घाड़न ल्या घड़ा, तेरा रूप सृष्ट सबाईआ। कवण वेस ल्ए धरा, धरनी धरत धवल ल्ए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणा भेव रिहा खुलाईआ। भेव खुलाए श्री भगवान, त्रै त्रै आप जणांयदा। लोकमात रखाए आपणा इक्क निशान, जुग
❋
❋
जुग वेस वटांयदा। चारे वेद जगत ज्ञान, चार जुग वण्ड वण्डांयदा। चारे खाणी करे परवान, चारे बाणी मुख सालांहयदा। बिन हरि ना चुक्के किसे काण, अन्त पन्ध ना कोए मुकांयदा। प्रगट होए विच जहान, निरगुण आपणा भेव खुलांयदा। सरगुण ब्रह्म करे परवान, पारब्रह्म मेल मिलांयदा। शब्द वखाए सच निशान, धुर दी बाणी बाण लगांयदा। चारे जुग वेखे आण, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आपणे अंग लगांयदा। आपणी इच्छया देवे दान, लक्ख चुरासी विच्चों भगत भगवन्त आप उठांयदा। सुरती शब्द मिलाए आण, शब्द गुर राह वखांयदा। सन्तन देवे एका माण, मन का मणका आप भुवांयदा। गुरमुख लेखे लाए आण, लिख लिख अक्खर आप पढ़ांयदा। गुरसिख बख्शे चरन धूढ़ अशनान, दुरमति मैल आप धुवांयदा। सतिजुग सति करे कल्याण, सति सतिवादी वेस वटांयदा। त्रेता त्रिया हो प्रधान, राम रामा डंक वजांयदा। द्वापर खेले खेल भगवान, मुकंद मनोहर लख़मी नरायण आपणा रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाला दीन दयाला, आपे चले अवल्लड़ी चाला, जुग करता चाल चलांयदा। चाल चलाए हरि निराली, लिखण पढ़न विच ना आईआ। जोत जगाए इक्क अकाली, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगतां करे सच दलाली, दो जहान फेरा पाईआ। बूटा लाए एका माली, गुरसिख फुल फुलवाड़ी आप महिकाईआ। लेखा जाणे पत डाल्ही, कली कली आप महिकाईआ। आपे फिरे हथ्थां ख़ाली, ख़ालक ख़लक सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, साची भिच्छया झोली पाईआ। साची भिच्छया झोली पा, एका हुक्म सुणांयदा। सतिजुग बेड़ा दए चला, रूप अनूप आप प्रगटांयदा। वार अठारां जोत जगा, निरगुण सरगुण वेस धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे साचा हरि, हरि मन्दिर सोभा पांयदा। जुग जुग वेस अवल्लड़ा, हरि जू हरि हरि आप करांयदा। करे खेल इक्क इकल्लड़ा, अकल कल आपणी धार वहांयदा। वसाए नेहचल धाम अटल अटलड़ा, उच्च मुनारा हरि निरँकारा सोभा पांयदा। सतिजुग फड़ाया आपणा पल्लड़ा, पार किनारा आप वखांयदा। त्रेते लोकमात आसण मलड़ा, त्रैगुण लेखा आप जणांयदा। सच संदेश एका घलड़ा, नर नरेश रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, हरि हरि आपणी कार कमांयदा । आपणी कार कमावण जोग, जागरत जोत करे रुशनाईआ। निरगुण सरगुण धुर संजोग, धुर दा मेला मेल मिलाईआ। लेखा जाणे चौदां लोक, चौदां विद्या करे पढ़ाईआ। राम नाम सुधाखर इक्क सलोक, निश अक्खर आप उपाईआ। आपे दाता दानी देवणहारा मुक्त मोख, आपे मुक्ती चरनां हेठ दबाईआ। आपे मिटाए हरख सोग, हरि मेला सहिज सुभाईआ। आपे चुगाए साची चोग, नाम माणक मोती हथ्थ रखाईआ। आपे देवे दरस अमोघ, रूप अनूप
❋
❋
आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस धराईआ। जुग जुग वेस धरांयदा, पारब्रह्म करतार। अनुभव आपणा खेल खिलांयदा, मूर्त अकाल हो उज्यार। जूनी रहित जून विच ना आंयदा, अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज पावे सार। धुर फ़रमाणा हुक्म सुणांयदा, राम नामा कर प्यार। जनक सपुत्री आप प्रनांयदा, रावण तोड़े गढ़्ह हँकार। बिदर सुदामा आप तरांयदा, जुगा जुगन्तर साची कार। सख़ीआ मंगल आपे गांयदा, लेखा जाणे गोपी काहन। एका बंसरी नाम वजांयदा, बाल ग्वाला गऊआं चारे आण। ग़रीब निमाणे गले लगांयदा, लज्जया रक्खे सभा विच भगवान। दुष्ट हँकारी आप मिटांयदा, घर दर बण निगहबान। एका अक्खर आप पढ़ांयदा, अठारां अध्याए कर प्रधान। वेद व्यासा मुख सालांहयदा, पुराण अठारां दए ज्ञान। नारद ब्रह्मा संग रलांयदा, लेखा जाणे धुर फ़रमाण। आपणी कल आप वरतांयदा, काल उठाए आप भगवान। महांकाल हुक्म सुणांयदा, बैठा सच सच्ची धर्मसाल। जो घड़या भन्न वखांयदा, गुर पीर अवतार चलण नाल नाल। आपणे भाणे सद समांयदा, शब्द सरूपी बण दलाल। लक्ख चुरासी ब्रह्मा विष्न शिव पत डाल्ही आप महिकांयदा, आपे फुल फलवाड़ी वेखे आण। सतिजुग त्रेता द्वापर पार करांयदा, झूठी शाही मिटे निशान। दर घर साचे सोभा पांयदा, साचे तख्त बहे श्री भगवान। कलिजुग वेला लोकमात आंयदा, उठ उठ चारों कुंट करे ध्यान। कवण दाता हुक्म सुणांयदा, कवण देवे धुर फ़रमाण। कवण राजा रईयत वेख वखांयदा, कवण देवे पीण खाण। कवण महल्ल दुआर वसांयदा, कवण आदि जुगादि करे पछाण। पुरख अबिनाशी शब्द आवाज लगांयदा, एका देवे धुर फ़रमाण। कलिजुग कर किरपा मेल मिलांयदा, पारब्रह्म प्रभ चतर सुजान। साची सिख्या इक्क समझांयदा, देवणहारा इक्क ज्ञान । एकँकारा ओंकारा आपणा रूप प्रगटांयदा, ऐड़ा अक्खर करे प्रधान। एका तेरी अक्ख खुलांयदा, कलिजुग उठाउणा इक्क निशान। लक्ख चुरासी कीता तेरी झोली पांयदा, तेरी चोली रंगे हरि भगवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, देवणहारा दानी दान। सुणया नाउँ शब्द निरँकारा, कलिजुग ल्ए इक्क अंगड़ाईआ। नेतर खोल्ह पाया दरस अगम्म अपारा, रो रो रिहा कुरलाईआ। लोकमात रुत्त आई चौथे जुग अन्तिम वारा, धरत धवल तिन्न पैर रही भन्नाईआ। चौथे पैर ना चुक्कया जाए भारा, लक्ख चुरासी भार रही दबाईआ। तेरा हुक्म मेरा वरतारा, चार कुंट दयां वरताईआ। घर घर अंदर करां धूंआँधारा, धुर दी बाणी इक्क भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, अन्त मिले सच्ची सरनाईआ। हरि सतिगुर सच्चा बोलया, निरगुण दाता गुण निधान। कलिजुग तेरा कंडा तोलया, तोलणहार श्री भगवान। कलिजुग वज्जे एका ढोलया, मृदंग दिसे ना कोए निशान। सच वस्त रक्खे ना कोए कोलया, जूठ
❋
❋
झूठ होए प्रधान। राम नाम ना किसे मौलया, कान्हा कृष्ना ना मिले माण। धरनी भार ना चुक्के आपणा धौलया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, देवे धुर फ़रमाण। कलिजुग कूड़ा कर पसारा, हरि साचा सच जणाईआ। तेरा लेखा अगम्म अपारा, अलक्ख अगोचर आप लिखाईआ। सृष्ट सबाई कर ख़ुवारा, पंज तत्त तत्त हलकाईआ। रैण अन्धेरी होए अँध्यारा, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। तेरा संग रखाए ईसा मूसा संग मुहम्मदी यारा, अल्ला राणी वज्जे वधाईआ। एका कलमा करे पसारा, कायनात ख़ुदी ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महिबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला बिस्मिल आपणी खेल खलाईआ। कलिजुग मंगे मंग अपार, दोए चरन सीस निवाया। पुरख अबिनाशी किरपा धार, दर भिखारी मंगण आया। काला सूसा तन शंगार, हथ्थीं मैहन्दी रंग रंगाया। ईसा मूसा दए आधार, एका आपणा खेल खलाया। एका रूप प्रगटाए आप करतार, संग मुहम्मद जोड़ जुड़ाया। चार यारी सच धार, कलिजुग चौथा जुग वेख वखाया। सृष्ट सबाई करे ख्वार, एका कलमा अमाम पढ़ाया। राह तक्के परवरदिगार, चौदां चौदां वण्ड वण्डाया। चौदां तबकां दए आधार, चौदस चन्द आप चढ़ाया। चौदां सद बणे सिक्दार, अन्त ताज सीस ना कोए टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, जुग जुग आपणा खेल खलाया। देवे वर हरि करतार, आपणी बूझ बुझाईआ। कलिजुग रहिणा ख़बरदार, पुरख अबिनाशी एह समझाईआ। नानक निरगुण ल्ए अवतार, सुणे पुकार सच्चा शहनशाहीआ। नाम सति मन्त्र दए उच्चार, चार वरन करे पढ़ाईआ। इक्क वखाए सचखण्ड दुआर, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां चरनां हेठ रखाईआ। इक्क वजाए रबाब सितार, आपणी सारंगी सारंग आप वजाईआ। रसना गाए करतार करतार, करता कीरत आप कराईआ। एका जोती नूर उज्यार, घर घर मन्दिर करे रुशनाईआ। डुब्बदे पाथर जाए तार, जो जन आयण सरनाईआ। लेखा लिखे अगम्म अपार, लिखावणहारा बेपरवाहीआ। एका वसे धाम न्यार, सचखण्ड दुआरा सोभा पाईआ। निरगुण सरगुण कर प्यार, लोकमात वज्जे वधाईआ। इक्क इकल्ला कर पसार, एक आकार सृष्ट सबाई रिहा वखाईआ। सति नाम भर भण्डार, आपणा नाउँ सति सति जणाईआ। करता पुरख हो त्यार, आपणी करनी रिहा कमाईआ। अकाल मूर्त महांकाल रक्खे चरन दुआर, काल आपणी सेवा आप समझाईआ। निरभउ खेल करे आप करतार, भय वखाए सृष्ट सबाईआ। जूनी रहित आवे जावे वारो वार, जुगा जुगन्तर आपणी बणत बणाईआ। कलिजुग जीवां सुणे पुकार, अंदर मन्दिर बह बह डेरा लाईआ। दुखियां देवे दर्द निवार, दर्द वण्डे साचा माहीआ। जगत ग़रीबी आपणे गल पाए हार, जगत चाकरी आप कमाईआ। ऊँचां नीचां राउ रंकां राज राजानां करे प्यार, अठारां बरनां बख्शे इक्क सरनाईआ। एका शब्द
❋
❋
बोल जैकार, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। ऊँची कूक गया पुकार, कलिजुग अन्त अन्धेरा छाईआ। निहकलंक उतरे आपणी वार, कोई जन्मे ना पिता माईआ। लेखा जाणे धुर दरबार, धुर दा दाता इक्क रघुराईआ। नौं खण्ड पृथ्मी होए उज्यार, सत्तां दीपां करे रुशनाईआ। कूड़ी क़िया दए निवार, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ गुर का शब्द जो जन रहे विचार, गुर करता गुर करनी योग गुर कीमत आपणी आपे पाईआ। एका जोती नूर उज्यार, दोए दोए धारा वेख वखाईआ। अंगद करया अंगीकार, अमरदास अमरापद बहाईआ। राम दास वखाया इक्क दरबार, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। गुर अरजण शब्द जणाया सच्ची धुन्कार, धुर दी बाणी बाण लगाईआ। एका वर पाया पुरख करतार, एका सुहञ्जणी सेज सुहाईआ। सन्त भगवन्त भगत कर प्यार, मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। गुरू ग्रन्थ गूरू कर त्यार, लक्ख चुरासी गया समझाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी बेड़ा करे पार, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। देह जोत करे प्यार, हरि गोबिन्द शाह अस्वार इक्क शहनशाहीआ। हरिराय दए आधार, हरिकृष्न जोती जोत मिलाईआ। गुर तेग बहादर रक्खी तिक्खी धार, दो जहानां आप रखाईआ। कलिजुग तेरा कूड़ पसारा दए निवार, आपणा साचा चन्द चढ़ाईआ। उपज्या चन्द विच संसार, गोबिन्द किरन किरन चमकाईआ। पुरख अबिनाशी करे प्यार, सुत दुलारा वेख वखाईआ। एका देवे सच भण्डार, सति सतिवादी आप वरताईआ। एका बख्शे नाम कटार, चण्ड प्रचण्ड हथ्थ फड़ाईआ। एका अश्व इक्क अस्वार, एका आसण सिँघासण रिहा लगाईआ। एका भूप इक्क सिक्दार, एका हुक्म रिहा वरताईआ। एका भिखारी भिखक मंगे आण, एका दाना झोली पाईआ। एका शब्द धुर फ़रमाण, आदि जुगादि रिहा सुणाईआ। एका मन्दिर इक्क मकान, एका बैठा आसण लाईआ। एका जोत श्री भगवान, नानक गोबिन्द करी रुशनाईआ। लोकमात वेखे मार ध्यान, कलिजुग जीव कूकण देण दुहाईआ। घर घर भुलया सीता राम, राधा कृष्न ना कोए अल्हाईआ। उठया जोद्धा सूरबीर बली बलवान, नाम खण्डा इक्क चमकाईआ। चिल्ले चढ़या तीर कमान, सच निशान इक्क लगाईआ। लेखा जाणे दो जहान, दो जहानां वाली बेपरवाहीआ। आपणी रीती करे आप प्रधान, पतित पुनीती खेल खलाईआ। चारे वरन इक्क ज्ञान अमृत पान आप कराईआ। तन गात्रा इक्क वखान, नाम शस्त्र विच टिकाईआ। ना कोई घड़े लोहार तरखाण, तिक्खी साण ना कोए कराईआ। पहलां काम क्रोध लोभ मोह हँकार लाहवे घाण, दूजी आसा तृष्ना दए मिटाईआ। तीजी तीजे नेत्र दरस कराए श्री भगवान, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। चौथे पद करे परवान, चौथे घर वज्जे वधाईआ। पंचम देवे सच निशान, पंचम देवे माण वड्याईआ। पंच प्यारे कर प्रधान, पंचम मुख आप सालाहीआ। पंचम अग्गे मंगे दान, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। आपे हुक्म सुणाए धुर फ़रमाण, शब्द अगम्मी आप अल्हाईआ।
❋
❋
कोई ना लिखे बण निधान, कागद कलम शाही सभ दे हथ्थों दए सुटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करया खेल अगम्म अपार, लोकमात वेस वटाईआ। गोबिन्द गुर कर निमस्कार, पंजां अग्गे सीस झुकांयदा। सिर रक्ख अग्गे सच्ची सरकार, आपणा आप भेट वखांयदा। मेरा मुनारा उच्च निशान, पंचम रंग रंगांयदा। पंचम ताज श्री भगवान, आदि पुरख आपणी हथ्थीं आप घड़ांयदा। कलिजुग अन्तिम खेल करे महान, लेखा लेख ना कोए लिखांयदा। मेरा तन ना दिसे कोए निशान, मेरा शब्द सर्ब समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग एका वेस वटांयदा। दया सिँघ इक्क बोल जैकारा, गोबिन्द अग्गे सीस झुकाया। तूं साहिब सतिगुर हउँ चाकर सेवादारा, कवण रूप खेल खलाया। हउँ भिखारी मंगदे रहे तेरा दुआरा, क्यों मंगण दाता तूं बणके लोकमात विच आया। आपणी दस्स दे साची गाथा, पर्दा ओहला दे उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गोबिन्द आपणा भेव खुलाया। गुर गोबिन्द भेव खुलांयदा, चौंह अक्खर रसना बोल। चारे जुग मूल चुकांयदा, मेरा सीस तोले तोल। जगदीस खेल खिलांयदा, सुत्ते रहिणा ना बण अनभोल। कलिजुग वेला अन्तिम आंयदा, नौं खण्ड पृथ्मी जाए डोल। चारों कुंट अन्धेरा छांयदा, चार वरनां पैणां घोल। गुर पीर ना कोए छुडांयदा, भाणा वेखे आपणा होल। पारब्रह्म आपणा खेल आप खलांयदा, गुर गोबिन्द पंजां प्यारयां नाल करे कौल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हर घट आपे रिहा मौल। गुर गोबिन्द कौल ल्या कर, पंज प्यारे मेल मिलाईआ। कलिजुग अन्तिम जाए हर, चारों कुंट अन्धेरा छाईआ। गोबिन्द सूरा आए चढ़, नीले वाला साचा माहीआ। शब्द अगम्मी खण्डा हथ्थ विच फड़, बहत्तर नाड़ी दए सज़ाईआ। पुरख अकाल बणाए एका गढ़्ह, साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर सुहाईआ। सम्बल नगर जोत धर, एका नूर करे रुशनाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, शब्दी शब्द हुक्म वरताईआ। कलिजुग कूड़ कुड़यारा उखेड़े जड़, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आपणे विच छुपाईआ। कलिजुग वेला अन्तिम आउणा, गुर सतिगुर आप जणांयदा। निहकलंक कल जामा पाउणा, जोती जामा भेख वटांयदा। वासी पुरी घनक अकल कल आप वरताउणा, कलधारी दिस ना आंयदा। अछल छल खेल खिलाउणा, वल छल आपणी खेल आप खिलांयदा। जल थल महीअल आप समाउणा, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घी कंदर डेरा लांयदा। गगन मंडल वेख वखाउणा, मंडल मंडप फेरा पांयदा। करोड़ तेतीसा मूल चुकाउणा, सुरपति राजा इंद रहिण ना पांयदा। शंकर अंकर विच समाउणा, आप आपणा हुक्म वरतांयदा। ब्रह्मे ब्रह्म जोत जगाउणा, पारब्रह्म आपणे रंग रंगांयदा। विष्नूं विश्व धार चलाउणा, वास्तक आपणी खेल खिलांयदा। चारे वेदां
❋
❋
पन्ध मुकाउणा, चारे जुग पार करांयदा। पुराण अठारां राह तकाउणा, वेद व्यासा राह तकांयदा। गीता ज्ञान इक्क दृढ़ाउणा, बोध ज्ञाना विच समांयदा। अञ्जील कुरानां पार कराउणा, सच अमामा वेस धरांयदा। लाशरीक एका ढोला गाउणा, साचा सोहला आप अल्हांयदा। खाणी बाणी वेख वखाउणा, धुर दी बाणी बाण लगांयदा। छत्ती रागां भेव चुकाउणा, नारद सुरस्ती आप सुहांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव आपणे लेखे लाउणा, पिछला लहिणा झोली पांयदा। त्रैगुण माया फंद कटाउणा, जगत जंजाला तोड़ तुड़ांयदा। चित्रगुप्त लेख वखाउणा, राए धर्म संग रलांयदा। लाड़ी मौत शंगार कराउणा, नैणां कज्जल एका पांयदा। लक्ख चुरासी फोल फुलाउणा, जो घड़या भन्न वखांयदा। सूरज चन्न मुख शर्मौणा, किरन किरन विच समांयदा। मंडल मंडप डेरा ढाउणा, दूजा गढ़्ह ना कोए बणांयदा। पुरख अबिनाशी वेख वखाउणा, वेखणहारा दिस ना आंयदा। गोबिन्द सूरा इक्क प्रगटाउणा, नाम खण्डा हथ्थ चमकांयदा। कलिजुग कूड़ा पार कराउणा, ठूठा ख़ाली हथ्थ वखांयदा। राज राजानां शाह सुल्तानां तख्तों लौहणा, सीस ताज ना कोए टिकांयदा। निहकलंक कल्की अवतार जामा पाउणा, काल कलंदर आप नचांयदा। रंग महल्ल इक्क वसाउणा, सम्बल नगरी डेरा लांयदा। आत्म रंगीला पलँघ विछाउणा, पावा चूल ना कोए बणांयदा। सूरज चन्न ना कोए चढ़ाउणा, निरगुण जोत डगमगांयदा। लिख्या लेख ना कोए अल्हाउणा, निष्अक्खर आपे गांयदा। आपणा हुक्म आप वरताउणा, पुरख अकाल खेल खिलांयदा। सो पुरख निरँजण सच निशाना हथ्थ उठाउणा, सति सतिवातदी आप झुलांयदा। हरि पुरख निरँजण हरि मन्दिर आप वडिआउणा, वड्डी वडियाई हरि वड्डा आपणे हथ्थ रखांयदा। एकँकारा एका कार कमाउणा, करता कीमत आपणी आपे पांयदा। आदि निरँजण जोत उजाला नूरो नूर डगमगाउणा, नूरी नूर आप अख्वांयदा। अबिनाशी करता ख़ालक ख़लक वेख वखाउणा, मख़लूक आपणा ताल वजांयदा। श्री भगवान सांझा दर दुआर इक्क वखाउणा, दर दरवाज़ा आप सुहांयदा। पारब्रह्म ब्रह्म मेल मिलाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि आपणा खेल खिलांयदा। खेल खलाए हरि निरँकारा, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। चौथे जुग लै अवतारा, निरगुण निरगुण करे रुशनाईआ। सृष्ट सबाई पावे सारा, नव सत्त वज्जे वधाईआ। लेखा जाणे मन्दिर मस्जिद मठ गुरुदुआरा, अठसठ तीर्थ तट किनारा वेख वखाईआ। साधां सन्तां जीआं जन्तां काया मन्दिर वेखे बंक किवाड़ा, पंचम धाड़ा मूल चुकाईआ। चारों कुंट नार दुहागण विभचार लगाया इक्क अखाड़ा, कुलखणी नार मति डूमणी रही नचाईआ। सतिगुर पूरा गुरसिखां गुर करे प्यारा, गुर गुर आपणी दया कमाईआ। हरिजन हरिभगत देवे नाम सहारा, रसना जिह्वा एका गुण वखाईआ। अजपा जाप ना विसरे हरि करतारा, जपत जपत सहिज सुख पाईआ। कलिजुग अन्तिम निरगुण निरवैर पुरख अकाल जूनी रहित
❋
❋
पावे सारा, जो जन रहे ध्याईआ। आवण जावण लक्ख चुरासी जम की फ़ाँसी करे पार किनारा, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। नाता टुटे कूड़ कुड़यारा, मात पित भाई भैण साक सैण बंधप ना कोए प्यारा, जिस जन बख्शे सच सच्ची सरनाईआ। लेखा जाणे आर पार किनारा, मँझधार बेड़ा आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, करे खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर अगम्म अथाह शहनशाह सच्चा शहनशाहीआ। शहनशाह हरि वड वड्डा राजा, राज जोग इक्क कमांयदा। कलिजुग सतिजुग रचया काजा, दोहां विचोला आप अख्वांयदा। प्रगट जोत देस माझे पाया माझा, चारे जुग चारों कुंट फिरांयदा। नव सत्त चलाए आप जहाज़ा, एका चप्पू हथ्थ उठांयदा। गुरसिखां सुत्तयां मारे शब्द वाजा, रैण दिवस सेव कमांयदा। जुगा जुगन्तर रक्खे लाजा, भगत वछल आपणा बिरद धरांयदा। आदि जुगादि फिरे भाजा, निरगुण सरगुण मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, दर घर साचा इक्क सुहांयदा। दर घर साचा हरि सुहांयदा, सम्बल नगर धाम न्यार। गुर गोबिन्द जोत जगांयदा, जोती जाता आप करतार। आदि अन्त आपणी खेल खिलांयदा, एका गुर इक्क अवतार। आपणी महिमा आपे गांयदा, आपे होए गावणहार। सतिजुग त्रेता द्वापर पार करांयदा, कलिजुग अन्तिम करे ख्वार। नौं सौ चुरानवें चौकड़ी जुग पन्ध मुकांयदा, करे खेल आप करतार। गुरमुख साजण मीत मुरार कर प्यार गले लगांयदा, जिउँ बालक माता सुत करे प्यार। अमृत सीर इक्क प्यांअदा, काया करे ठंडी ठार। पंज चोर नेड़ ना आंयदा, ठगौरी ठग्गे ना कोए हँकार। त्रैगुण अग्नी तत्त बुझांयदा, सच शब्द दए सच्ची धुन्कार। वाह वा सख़ीआं मंगल गांयदा, काया मन्दिर बैठ सच्चे दुआर। हरि मन्दिर सोभा पांयदा, निर्मल जोत जगे अगम्म अपार। तेल बाती ना कोए रखांयदा, एका हवन सच्ची सरकार। आदि जुगादि साकत निन्दक दुष्ट आप मिटांयदा, गुरमुख साचे लाए पार। सतिजुग सति सतिवादी राह वखांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका वसे दरगाह साची ठांडे दरबार। नानक निरगुण हरि हरि पाया, सचखण्ड वज्जी वधाईआ। निरगुण नानक विच समाया, नानक निरगुण भेव ना राईआ। निरगुण नानक चोला आप हंढाया, नानक निरगुण रंग चढ़ाईआ। निरगुण नानक गोला आप बणाया, नानक गोला निरगुण सेवा कमाईआ। निरगुण नानक तोला आप बणाया, तोले तोल सच्चा पातशाहीआ। नानक निरगुण आपणा हुक्म आप जणाया, नानक निरगुण हुक्म विच समाईआ। पुरख अबिनाशी खेल खलाया, लोकमात वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अभुल्ल अभुल्ल इक्क अख्वाईआ। नानक निरगुण शब्द धार, सति पुरख निरँजण आप जणांयदा। सति पुरख निरँजण वजाए सितार, सच सितार आप हलांयदा।
❋
❋
निरगुण सरगुण करे प्यार, सरगुण निरगुण वेख वखांयदा। लालो बणे आप निरँकार, आपणा रूप अगे आप दरसांयदा। विचोला बण सच्ची सरकार, सृष्ट सबाई आप समझांयदा। पंज तत्त ना कोए आकार, मन मति बुध ना कोए वखांयदा। आपे सुणाए आपे सुणनेहार, आपे लालो नां धरांयदा। आपे गाए आपणी वार, आपे ख़सम हुक्म मनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आपे लांयदा। निरगुण अंदर नानक निरगुण धार, सरगुण विच सरगुण रूप वटाईआ। निरगुण अंदरे अंदर करे गुफ्तार, सरगुण नानक रसना जिह्वा हलाईआ। निरगुण निरवैर करे प्यार, परा पसन्ती आपे गाईआ। सरगुण सुणाए सर्ब संसार, मद्धम बैखरी रूप वटाईआ। लालो लालन सद बैठा रहे विचकार, शब्दी शब्द रूप प्रगटाईआ। नानक अक्खर कोई ना सके विचार, मन मति बुध भेव ना राईआ । त्रैगुण वसया बाहर, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। नानक ख़सम दी बाणी रिहा विचार, एका लालो करे जणाईआ। लिखण पढ़ण तों रक्खी बाहर, जो हरि हरि बाणी रिहा सुणाईआ। जो नानक रसना दए उच्चार, कलिजुग जीवां राह वखाईआ। लक्ख चुरासी वखाए एकँकार, जगत इशारा इक्क समझाईआ। पिच्छे साचे तख्त बैठा आप निरँकार, नानक सेवा रिहा कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द अनादि सच्ची धुन्कार, काया मन्दिर अंदर देवे कर प्यार, रसना जिह्वा कढ्ढे बाहर, कलम छाही दए आधार, कागद लेखा अपर अपार, जीवां जंतां करे पढ़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक निरगुण निरगुण नानक एका हरि आपे अक्खर आपे वक्खर आपे रिहा पढ़ाईआ।