पुस्तकालयभाग ९

१ कत्तक २०१७ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच

गुरसिख अन्त कदे ना आया, ना मरे ना जाईआ। जिस सतिगुर पुरख मनाया, प्रभ पाया साचा माहीआ। एथे उथे होए सहाया, दो जहानां ल्ए तराईआ। एका आपणा नाम जपाया, रसना जपत जपत सुख पाईआ। काया नगर खेड़ा वेख वखाया, अंदर बैठा बेपरवाहीआ। गुरसिख जेठा सुत आपे जाया, धन्न धन्न जणेंदी माईआ। दाई दया आप अख्वाया, दिवस रैण सेव कमाईआ। कागद कलम ना लिखे छाहया, चार वेद रहे जस गाईआ। गुरमुख तेरा अन्त किसे ना पाया, चारे बाणी रही कुरलाईआ। परा पसन्ती मद्धम बैखरी राग अल्हाया, नाद अनादा नाद वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगां जुगन्तर, जन भगतां बुझाए लग्गी बसन्तर, लेखा जाणे आत्म अन्तर, आपणी अन्तरगत जणाईआ। गुरमुख कदे ना रुलया, जिस मिल्या बेपरवाह। दर दुआर जो आया भुलया, पुरख अबिनाशी, आपणे गले ल्ए लगा। साचे कंडे जो जन तुल्या, तोलणहारा रिहा तुला। बाज सिँघ तेरा बूटा लोकमात फलया, पत डाल्ही दए महिका। लोकमात ना रुलया, करता कीमत देवे पा। देवे नाम अनमुलया, सच वस्त अमोलक आप वरता। अमृत आत्म अजे ना डुल्लया, नाभी कँवल रक्खया बन्द करा। वेले अन्तिम पावे मुलया, अमल आपणा नाउँ अख्वा। गुरसिख बूटा कदे ना हुल्लया, सतिगुर पूरा दीन दयाला वड कृपाला एका हथ्थ सीस दए टिका। जो जन चरन प्रीती घोल घुलया, लक्ख चुरासी देवे फंद कटा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एकँकारा, लक्ख चुरासी वेखणहारा, निरगुण सरगुण बन्न्हे धारा, गुरमुख साचे पार करांयदा। गुरमुख लेख अवल्लड़ा, पारब्रह्म आप लिखांयदा। पुरख अबिनाशी इक्क इकल्लड़ा, जुगा जुगन्तर वेस वटांयदा। मार्ग दस्से इक्क सुखलड़ा, चरन प्रीती जोड़ जुड़ांयदा। नाम फड़ाए एका पल्लड़ा, साचा पल्लू आप उठांयदा। जोती शब्दी आपे रलड़ा, सुरती शब्दी मेल मिलांयदा। अनुभव प्रकाश शब्द अनादि धुर दरगाही विच ब्रह्मादि आपे घलड़ा, पारब्रह्म हरि वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख आपणे रंग रंगांयदा। गुरमुख रंग रंगांयदा, कर किरपा गुण निधान। एका वस्त झोली पांयदा, शब्द अनादी धुर दीबाण। नेत्र नैण इक्क खुल्हांयदा, आत्म अन्तर ब्रह्म ज्ञान। आत्म सेजा आप सुहांयदा, निरगुण रूप श्री भगवान। शब्द डंका इक्क

❋

❋

वजांयदा, अनहद धुन सच्ची धुनकान। सच मकान आप बहांयदा, चौदां लोक बन्द कराए दुकान। तख्त निवासी दया कमांयदा, शाहो भूप वड राजान। दलीप सिँघ क्यों घबरांयदा, जिस सतिगुर मिल्या आण। आल्हणिउँ डिगे बोट आप उठांयदा, प्रगट होया जोद्धा सूरबीर बली बलवान। शाह सुल्तानां ख़ाक मिलांयदा, हथ्थ रक्खे ना कोए तीर कमान। नौं खण्ड पृथ्मी फेरा पांयदा, सत्तां दीपां करे पछाण। ब्रह्मा विष्न शिव आप उठांयदा, करोड़ तेतीसा दए ज्ञान। रवि ससि जोत टिकांयदा, पुरख अबिनाशी वड मेहरवान। मंडल मंडप डेरा लांयदा, धरत धवल ज़िमी अस्मान। बोध अगाधा शब्द जणांयदा, शाहो भूप वड सुल्तान। धुर फ़रमाणा आप अल्हांयदा, तख्त निवासी राज राजान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख साचे मेल मिलांयदा। गुरमुख साचा मेलया, कर किरपा गुण निधान। एका रंग रंगाए गुरू गुर चेलया, गुर चेला सूरबीर बलवान। प्रभ मिल्या सज्जण सुहेलया, लक्ख चुरासी विच्चों करे पछाण। लेखा जाणे इक्क इकेलया, इक्क इकल्ला गुण निधान। आपे जाणे आपणा वक्त वेलया, थित वार ना कोई पछाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लेखा लिखे काया मन्दिर बैठ मकान। काया मन्दिर हरि दुआर, हरि जू हरि हरि आप सालांहयदा। अंदर बैठ श्री भगवान, निरगुण साची सेज हंढांयदा। अमृत आत्म देवे पीण खाण, अमिउँ रस आपणा आप चखांयदा। नाता तोड़े पंज शैतान, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आंयदा। इक्क सुणाए साचा गान, गीत गोबिन्द आप अल्हांयदा। करे प्रकाश कोटन भान, अज्ञान अन्धेर गवांयदा। लक्ख चुरासी पुण छाण, गुरमुख लाल अनमुल्लड़े वरोल आपणे कंडे आपे पांयदा। देवणहारा दानी दान, दाता दानी सेव कमांयदा । गुरमुख सख़ी हरि हरि मिल्या साचा काहन, नाम बसंरी इक्क वजांयदा। नाता जुड़या सीता राम, सीता सुरती आप प्रनांयदा। करे कराए पूरा काम, पूरन इच्छया भिच्छया विच टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क चरन ध्यान इक्क वखांयदा।

सो पुरख निरँजण सच्चा पातशाह, आदि जुगादि समांयदा। हरि पुरख निरँजण बेपरवाह, इक्क इकल्ला भेव ना आंयदा। एकँकारा धुर मलाह, धुर दा बेड़ा आप चलांयदा। आदि निरँजण निरगुण जोत जगा, दर घर साचा आप सुहांयदा। अबिनाशी करता आपणा नाउँ धरा, श्री भगवान आपे जस गांयदा। पारब्रह्म प्रभ वेस वटा, वेस अवेसा आप करांयदा। सचखण्ड दुआरा इक्क उपा, छप्पर छन्न ना कोए छुहांयदा। घर विच घर ल्ए टिका, थिर घर साची रचन रचांयदा। सति पुरख निरँजण डगमगा, नूर नूर आप धरांयदा। आपणी दया आप कमा, आपणी कल वरतांयदा। आपणा रंग आप रंगा, आपे

❋

❋

वेख वखांयदा। आपे बणे शाह पातशाह, राज राजान आप अख्वांयदा। आपणा खेल आप करा, खेलणहारा वेस धरांयदा। आपणा तख्त आप बणा, सच सिँघासण नाउँ उपांयदा। सच दुआरे आपे डाह, आपे आसण लांयदा। आपणा हुक्म आप चला, हुक्मी हुक्म आप वरतांयदा। आपणे भाणे आप समा, वड भाणा हथ्थ रखांयदा। इक्क इकल्ला बेपरवाह, तख्त निवासी सोभा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा इक्क उपांयदा। दर घर साचा सोभावन्त, सचखण्ड दुआर वड्डी वड्याईआ। सो पुरख निरँजण बैठा एका कन्त, निरवैर खेल खलाईआ। एकँकारा महिमा अगणत, लेखा लिख्त विच ना आईआ। आदि निरँजण दीप जगंत, जोती जाता बेपरवाहीआ । अबिनाशी करता आदि अन्त, आपणी धार आप बंधाईआ। श्री भगवान साचे धाम सोभावन्त, थिर दरबारा वड वड्याईआ। पारब्रह्म प्रभ बणे मंगत, निरगुण निरगुण झोली अग्गे डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख अबिनाशी करता, आपणी धार आप चलाईआ। सो पुरख निरँजण साची धार, सचखण्ड दुआरे आप चलांयदा। हरि पुरख निरँजण खेल अपार, मूर्त अकाल रूप प्रगटांयदा। एकँकारा हो त्यार, अनुभव प्रकाश आप वखांयदा। आदि निरँजण नूर उज्यार, नूर नुराना डगमगांयदा। श्री भगवान आप सुहाए बंक दुआर, सच दुआरा सोभा पांयदा। अबिनाशी करता कर पसार, आप आपणा वेख वखांयदा। पारब्रह्म भेव न्यार, गुप्त ज़ाहर आपणी कल धरांयदा। सचखण्ड दुआर खेल अपार, करे कराए करनेहार, करता पुरख आप करांयदा। निरभउ रूप अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर दिस ना आंयदा। आपे बणे सच्ची सरकार, साचे चरन टिकांयदा। आपे बणे चोबदार, आपे निउँ निउँ सीस झुकांयदा। आपे हुक्मी हुक्म करे वरतार, हुक्म हाकम आपणा आप अल्हांयदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रचना आप रचांयदा। आपणी रचना हरि भगवान, आपा आप उपाईआ। आदि आदि खेल महान, खेल खलंता भेव ना राईआ। मात पित ना कोई बाल नादान, गोदी गोद ना कोए सुहाईआ। इक्क इकल्ला नौजवान, ना मरे ना जाईआ। आपणा रूप आप पछाण, अनूप सति सरूप शाहो भूप वड वड्याईआ। आप वसाए आपणा सच मकान, सचखण्ड दुआरा बणत बणाईआ । तख्त निवासी राज राजान, सोभावन्त सोहँ इक्क रघुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची बणत आप बणाईआ। आपे घाड़न घड़े घड़नेहारा, ना कोई भन्ने भन्न भनांयदा। आपणे मन्दिर आपे वरे वरनेहारा, दर दरवाज़ा ना कोए वखांयदा। आपणी करनी करे आपे करनेहारा, करता पुरख नाउँ धरांयदा। आपणी सरनी आपे पड़े पड़नेहारा, दूसर सीस ना किसे झुकांयदा। आपणी मरनी आपे मरे मरनेहारा, जीवण मरन विच ना आंयदा। आपणी तरनी आपे तरे तरनेहारा, तरनेहार आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप

❋

❋

आपणी जोत धर, सचखण्ड निवासा पुरख अबिनाशा, निरगुण वेखे सच तमाशा, आपणा वासा आप करांयदा। आपणा वासा आपे रक्ख, आप आपा वेख वखाईआ। निरगुण रूप कर प्रतक्ख, निरगुण निरगुण ल्ए जाईआ। निरगुण अंदर निरगुण वक्ख, निरगुण आपणा पक्ख निभाईआ। निरगुण निरगुण मार्ग देवे दस्स, साचा राह आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा हरि, दरगाह साची धाम सुहाईआ। दरगाह साची धाम न्यारा, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। एका वसे एकँकारा, अकल कल बेपरवाहीआ। अलक्ख अगोचर अगम्म अपारा, ऊँचो ऊँच सच्चा शहनशाहीआ। अलक्ख अलक्खणा भेव न्यारा, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। निरगुण नूर हो उज्यारा, आदि जुगादि डगमगाईआ। साचे तख्त बैठ सच्ची सिक्दारा, शाह सुल्तान आप कमाईआ। आपणा ताज कर त्यारा साची सेवा सेव कमाईआ। पंचम मुख मुख आप उग्घाड़ा, मुखी मुख ना कोए सलाहीआ। ना कोई नारी ना कोई नारा, नर नरायण खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम मुख ताज सीस जगदीस आपणा आप टिकाईआ। साचा ताज निरगुण रंग, पुरख अबिनाशी आप चढ़ाया। दाता बण सूरा सरबंग, सति पुरख निरँजण खेल खिलाया। अबिनाशी करता दर दुआरा आपणा लँघ, दर दरवाजा दए खुल्हाया। सचखण्ड दुआर वछाई साची सेज पलँघ, निरवैर आप हंढाया। पारब्रह्म निर्धन होए मंगे मंग, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि का भेव किसे ना आया। हरि का भेव अगम्म अपार, एका एक एक जणांयदा। आदि आदि नूर उज्यार, जोती जोत डगमगांयदा। सीस रक्ख शब्द दस्तार, ताज ताजां आप रखांयदा। आपणा काज करे करतार, आपणी करनी किरत वखांयदा। आपणा राज करे सिक्दार, साचे तख्त सोभा पांयदा। आपे अंदर आपे बाहर, गुप्त ज़ाहर आपणा रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआरे सोभा पांयदा। सचखण्ड दुआर सुहाया, कर किरपा गुण निधान। आपणा रूप आप प्रगटाया, पुरख अबिनाशी चतर सुजान। आपणी सेजा आप हंढाया, नारी कन्त मेला मेल श्री भगवान। जन जनणी आप अख्वाया, दाई दाया बण गुण निधान। साचा सुत एका जाया, शब्द अगम्मी हो मेहरबान। थिर घर साचे आप बहाया, आपे देवे धुर फ़रमाण। साचा ताज हथ्थ टिकाया, पंचम मुख कर परवान। छेवें छप्पर छन्न ना कोए वखाया, साचे मन्दिर बैठ होए निगहबान। सति पुरख निरँजण खेल खलाया, आपे देवे दानी दान। सत्त रंग निशान आपणा आप चढ़ाया, ना कोई दिसे ज़िमी अस्मान। सूरज चन्न ना कोए रुशनाया, जोत जगाए ना कोटन भान। इक्क इकल्ला आसण लाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे शब्द सुत दुलारा।

❋

❋

आपे मात पित दए हुलारा, जनणी जन आप अख्वाया। जनणी जन जणया पूत, सचखण्ड वज्जी वधाईआ। पुरख अबिनाशी आपे जाणे आपणा सूत, प्रसूत आपणा बन्धन आपे पाईआ। आपे लेखा जाणे दहि दिशा चारे कूट, कूट कूटां आप समाईआ। आपणे उप्पर आपे जाए तूठ, आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका जाया सुत दुलार, शब्दी नाउँ अगम्म अपार, ना मरे ना जाईआ। शब्द सुत उठया बलवान, प्रभ अग्गे सीस झुकांयदा। तूं साहिब सच्चा सुल्तान, हउँ सेवक सेव कमांयदा। निरगुण रूप श्री भगवान, दिस किसे ना आंयदा। हउँ भिखक मंगे दान, अग्गे आपणी झोली डांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका आपणा साचा दर, हरि जू हरि मन्दिर आप सुहांयदा। हरि जू हरिमन्दिर सुहावणा सति पुरख निरँजण गुर करतार। हुक्मी हुक्म हुक्म वरतावणा, वरते वरतावे वरतावणहार। शब्द अनादी नाद वजावणा, ना कोई हिलाए तार सितार। बोध अगाधी खेल खलावणा, बोध अगाधा हरि निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे साचा हरि, थिर घर बैठ सच्चे दरबार। थिर घर साचा खोल्हया, कर किरपा गुण निधान। निष्अक्खर शब्द आपे बोलया, सुत दुलारा बण जवान। अबिनाशी करते एका कंडे तोलया, तोलणहारा निगहबान। आदि जुगादि रहे अडोलया, ना डोले विच जहान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क उपजाए साचा सर, दर घर साचा आप सुहाईआ। दर घर हरि सुहांयदा, थिर घर वड्डी वड्याईआ। एका शब्द विच टिकांयदा, पारब्रह्म सुत एका जाईआ। गुण अवगुण ना कोए जणांयदा, लेखा लिख ना कोए सुणाईआ। साचे मार्ग आपे पांयदा, आपणे नाम करे कुड़माईआ। एका राग एका ताल आप वजांयदा, ताल तलवाड़ा जगत सितार, ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, थिर घर साचा आप सुहाईआ। थिर घर साचा सतिगुर दीन दयाला, एका रंग रंगाईआ। करे खेल गुर गोपाला, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। निरवैर चले अवल्लड़ी चाला, मूर्त अकाल भेव ना राईआ। शब्दी सुत उपजाया साचा लाला, लालो लाल लालन रंग रंगाईआ। चरनां कोल बहाए महांकाला, आप आपणी धार धार विच्चों उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर वखाए साचा घर, धर्मसाल इक्क उपजाईआ। धर्मसाल हरि वसया, पारब्रह्म हरि निरँकार। आदि जुगादी फिरे नस्सया, आपे करे आपणी कार। आपणा मार्ग आपे दस्सया, दस्सणहारा भेव न्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे साचा हरि, इक्क उपजाए सुत दुलार। सुत दुलारा शब्द उपाया, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। निरगुण सरगुण डंक वजाया, निरवैर आप सुणाईआ। पुरख अकाला आपे गाया, दीन दयाला सुणनेहार भेव ना राईआ। अवल्लड़ी चाला आप चलाया, सचखण्ड वेखे थाउँ थाँईआ।

❋

❋

आपणी घाला आप घुमाया, घोली घोल ना कोए घुमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द उपन्नया, पारब्रह्म पुरख परमेश्वर आपे जणया, धन्न धन्न जणेंदी माईआ। धन्न माता धन्न पिता, परम पुरख अकाल आप अख्वांयदा। आपे देवे साची दाता, वण्डणहारा आपणी वण्ड वण्डांयदा। आपे जाणे आपणी उत्तम ज़ाता, ज़ात पात ना कोए रखांयदा। आपे जाणे आपणी गाथा, आपणा अक्खर वक्खर आप पढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा साथा आप निभांयदा। साचा साथ सगला संग, एका एकँकारा आप निभाईआ। सुत दुलारे मंगी मंग, पुरख अबिनाशी झोली पाईआ। एका डोरी इक्क पतंग, एका रिहा उडाईआ। एका वसे सदा संग, विछड़ कदे ना जाईआ। आदि जुगादी जुगा जुगन्तर ना होए भंग, समरथ पुरख दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या दए समझाईआ। सुत दुलारे जागणा, पुरख अबिनाशी आप जगांयदा। तेरे अंदर इक्क वैरागना, वैरागी वैराग आप उपजांयदा। मेरा तेरा मेल कन्त सुहागणा, सच सुहागी सच सुहाग हंढांयदा। मेरा हुक्म तेरा नादना, नादी नाद इक्क वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा भेव खुल्हांयदा। भेव खुलाए हरि करतार, शब्दी शब्द समझाया। तेरा रूप अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर आप उपाया। सचखण्ड दुआरे करे प्यार, सचखण्ड निवासी आपणा मेल मिलाया। थिर घर मेला सच्ची सरकार, शाह शाहाना होए सहाया। आपणे रंग रंगे करतार, रंग रंगीला उतर कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, साची वस्त झोली पाया। साची वस्त श्री भगवान, एका झोली पांयदा। निरगुण निराकार देवे दान, साकार वण्ड वण्डांयदा । दोहां वचोला बणे आप करतार, आपणा भेव आप खुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि मन्दिर सोभा पांयदा। हरि मन्दिर सोभनीक, सति पुरख निरँजण आप सुहाया। वाहद वसे लाशरीक, परवरदिगार नूरो नूर डगमगाया। आपणे दुआरे आपणी रक्खी इक्क तरीक, आप आपणा हुक्म सुणाया। शब्द मंगे इक्क भिखारी भीख, साची भिच्छया झोली पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा सच्चा वर, आपणा पर्दा दए उठाया। आपणा पर्दा आप उठांयदा, कर किरपा गुण निधान। साचे सुत आप समझांयदा, निरगुण निरगुण हो मेहरवान। तेरा महल्ल इक्क वसांयदा, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्ड खण्ड बणाए दुकान। आपणी धारा धार चलांयदा, निराकार साकार होए मेहरबान। विश्व आपणा रूप वटांयदा, विष्नूं देवे साचा दान। अमृत चरन कँवल बहांयदा, नाभी कँवल करे परवान। तेरा रूप सिंच हरा करांयदा, बीज बीजे आप मेहरवान। मात पित ना कोए बणांयदा, लेखा जाणे गोपी काहन। कँवल कँवला आप खुल्हांयदा,

❋

❋

नाभी रूप हो प्रधान। विष्नूं साची सेव कमांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे शब्द आप समझांयदा। विष्नूं उपाया विश्व धार, वास्तक रूप आप प्रगटाईआ। कँवल कँवला कर उज्यार, नाभी अमृत आप वखाईआ। फुल पंखड़ी कर त्यार, फुल फलवाड़ी आप महिकाईआ। आपे अंदर आपे बाहर, रूप अनूप आप वण्डाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म हो त्यार, ब्रह्म आपणा रूप धराईआ। उच्ची कूक करे पुकार, दोए जोड़ पए सरनाईआ। विष्नूं ब्रह्मे एका धार, पुरख अबिनाशी पिता माईआ। आपे वसे धूंआँधार, सुन्न अगम्मी डेरा लाईआ। शब्दी शब्द कर पसार, शब्द शब्दी खेल खलाईआ। शंकर मेला हरि करतार, हरि का रूप अनूप वटाईआ। एका गुर इक्क अवतार, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका शब्द सुत समझाईआ। एका शब्द सुत दुलारा, पुरख अबिनाशी आप उपाया। एका रूप हरि निरँकारा, निरगुण आपणा नाउँ रखाया। एका जोती जोत उज्यारा, जोती जोत डगमगाया। एका मात पित करे प्यारा, एका मईआ नाउँ वखाया। एका करे सति पसारा, विष्न ब्रह्मा शिव आपे जाया। इक्क बणाए सेवादारा, साची सेवा आप समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे साचा हरि, साचे शब्द शब्द वड्याआ। ब्रह्मा विष्न शिव देवे दान, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। एका अक्खर इक्क ज्ञान, एका इक्क करे पढ़ाईआ। एका नूर श्री भगवान, रूप अनूप इक्क दरसाईआ। एका मन्दिर इक्क मकान, एका बैठा आसण लाईआ। एका देवे धुर फ़रमाण, एका हुक्मी हुक्म चलाईआ। एका रक्खे साची आण, आदि जुगादि सच्चा शहनशाहीआ। ब्रह्मा विष्न शिव भुल्ल ना जाणा बण नादान, प्रभ वेखणहारा थाउँ थाँईआ। दो जहान रक्खे माण, बख्शे चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे शब्द आप समझाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव सुणया कर ध्यान, जो सतिगुर पुरख सुणाया। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर तेरे चरन कँवल इक्क ध्यान, दूसर ओट ना कोए तकाया। तेरा रूप श्री भगवान, एका इष्ट इष्ट मनाया। ओम ओम नौजवान, म्स्वम तेरा दर सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आप आपणा भेव दए खुल्हाया। विष्न ब्रह्मा शिव करन पुकार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। कवण नाउँ तेरा लईए उच्चार, नाउँ निरँकारा बेपरवाहीआ। कवण गुण गाए वारो वार, गावत गावत गीत गोबिन्द अल्हाईआ। कवण घर मंगे बण भिखार, दर अलक्खणा अलक्ख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, आपणी वस्त अमोलक आप वखाईआ। पुरख अबिनाशी दया कमांयदा, किरपा निध गुण निधान। ब्रह्मे विष्न शिव आप समझांयदा, देवणहारा दानी दान। आदि पुरख आपणी कल वरतांयदा, रूप

❋

❋

रंग ना दिसे कोए पछाण। पुरख अकाल आप अख्वांयदा, आपणा लेखा जाणे आप श्री भगवान। साचा शब्द ताल वजांयदा, एका नाद सच्ची धुनकान। त्रै त्रै आपणा मेल मिलांयदा, चेला गुर होए मेहरवान। एका हुक्मी हुक्म सुणांयदा, निरगुण सरगुण वेख निशान। सो पुरख निरँजण आपणा नाउँ धरांयदा, धुर दी बाणी मारे बाण। हरि पुरख निरँजण वेख वखांयदा, दरगाह साची सच निशान। एकँकारा पंचम ताज सीस आप टिकांयदा, तख्त सोहे राज राजान। आदि निरँजण दर दरवेश हुक्म कमांयदा, जोती जोत जगे महान। अबिनाशी करता उठ उठ वेख वखांयदा, आदि जुगादी निगहबान। श्री भगवान आपणा संग आप निभांयदा, विछड़ जाए ना दो जहान। पारब्रह्म ब्रह्म आपणी वण्ड वण्डांयदा, आपे वेखे मार ध्यान। एका दूआ आप हो जांयदा, एकँकारा श्री भगवान। अनुभव प्रकाश आपणा आप वखांयदा, रूप रंग ना कोए निशान। मूर्त सूरत डगमगांयदा, नूरी नूर नूर नूर महान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणा नाउँ आप जपांयदा। आपणा नाउँ हरि जणांयदा, कर किरपा गुण निधान। विष्नूं बाहों फड़ उठांयदा, पुरख अबिनाशी वड मेहरवान। ब्रह्मे एका राग अल्हांयदा, आत्म धुन सच्ची धुनकान। शंकर हथ्थ त्रिसूल फड़ांयदा, एका बख्शे चरन ध्यान। दूई कुदरत वेख वखांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दाता दानी गुण निधान। ब्रह्मा विष्न शिव हरि समझाया, आपणा नाउँ गहर गम्भीर। सोहँ रूप आप वटाया, ना कोई बस्त्र पहरे चीर। हँ ब्रह्म सरूप सबाया, करे खेल अन्त अख़ीर। साची धीर आप धराया, त्रै त्रै बन्न्हणहारा बीड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, लेखा जाणे शाह हकीर। ब्रह्मे विष्न शिव हरि जणाया, सोहँ रूप भेव ना राईआ। हँ ब्रह्म प्रभ मेल मिलाया, पारब्रह्म सच्ची सरनाईआ। ना मरे ना पए जम्म अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार कराया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका तत्त आपणा आप वखाईआ। हरि हरि तत्त जणांयदा, निरगुण रूप अपार। विष्नूं विश्व धार वखांयदा, आप आपणी कर विचार। पारब्रह्म ब्रह्म वण्ड वण्डांयदा, अलक्ख अलक्खणा खेल न्यार। शंकर संसा रोग मिटांयदा, आप आपणा कर प्यार। आपणी इच्छया भिच्छया झोली पांयदा, त्रैगुण माया कर वरतार। सतो रजो तमो संग रखांयदा, सगला संग आप निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, देवे इक्क सच्चा भण्डार। सच भण्डार वरतांयदा, ब्रह्मा विष्न शिव कर त्यार। त्रैगुण माया झोली पांयदा, देवे हुक्म सच्ची सरकार । लक्ख चुरासी बणत बणांयदा, पंज तत्त कर उज्यार। पृथ्मी आकाश खेल खिलांयदा, अप तेज़ वाए करे प्यार। एका रंगण रंग चढ़ांयदा, आपे वसे सभ तों बाहर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा

❋

❋

साचा वर, साचा हुक्म आप सुणांयदा। विष्नूं सुणना कर ध्यान, हरि पुरख निरँजण आप जणांयदा। तूं दाता रिज़क दो जहान, घर घर रिज़क पुचांयदा। ब्रह्मा तेरी ब्रह्म सन्तान, लक्ख चुरासी आप वखांयदा। शंकर तेरे हथ्थ निशान, जो घड़या भन्न वखांयदा। तिन्नां होए निगहबान, सचखण्ड दुआर सुहांयदा। शब्दी देवे धुर फ़रमान, आदि जुगादी आप अल्हांयदा। शाहो भूप बण राजान, सीस आपणे ताज टिकांयदा। त्रैगुण माया कर प्रधान, एका पल्ले गंढ्ढ बंधांयदा। पंज तत्त देवे माण, आप आपणा रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक्क समझांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव कर विचार, प्रभ अग्गे ढह ढह पए सरनाईआ। तेरा हुक्म सच्ची सरकार, सीस आपणे ल्ए टिकाईआ। लक्ख चुरासी महल रहे उसार, घड़ भाण्डे आप घड़ाईआ। तेरी वस्त निराधार, निरगुण तेरे विच समाईआ। तूं किरपा कर अन्तिम वार, आत्म ब्रह्म मेल मिलाईआ। ईश जीव इक्क प्यार, जगत जगदीश तेरी वड्याईआ। तेरे सीस सोहे दस्तार, शाह पातशाह तूं इक्क अख्वाईआ। तूं दाता दानी देवणहार, हउँ मंगदे त्रै त्रै भिखारी दर तेरे बैठे अलक्ख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, भुल्ल कदे ना जाईआ। साचा वर पुरख अबिनाशी देणा, भुल्ल कदे ना जाईआ। तेरा बस्त्र साचा गहिणा, साचे नैणां रंग चढ़ाईआ। तेरे भाणे सदा रहिणा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर घर साचे सच्ची सच मिले सरनाईआ। पुरख अबिनाशी दीन दयाला, आपणी दया कमांयदा। आप उठाए सुत महांकाला, साचा संग वखांयदा। आपे चले अवल्लड़ी चाला, चाल अवल्लड़ी इक्क रखांयदा। त्रैगुण तेरा जंजाला, आपणी हथ्थीं आप तुड़ांयदा। आपे लक्ख चुरासी फल लगाए डाल्हा, पंचम भस्म आपणे आप करांयदा। आपे होए शाह कंगाला, राज राजन शाहो भूप दर दरबान आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, ब्रह्मा विष्न शिव आपणे भाणे आप रखांयदा। मन्नणा भाणा हरि करतार, भुल्ल रहे ना राईआ। आवां जावां विच संसार, लोकमात कर रुशनाईआ। निरगुण सरगुण बन्न्हां धार, दो जहान वड वड्याईआ। रवि ससि सूरज चन्न करां उज्यार, मंडल मंडप आप सुहाईआ। धरत धवल दए सहार, जल बिम्ब आप टिकाईआ। लक्ख चुरासी कर पसार, उत्भुज सेत्ज जेरज अंड रचन रचाईआ। एका शब्द धुन जैकार, चारे वेदां रिहा गाईआ। एका नाद वजाए वजावणहार, चारे बाणी आप सुणाईआ। एका वण्डण वण्ड वण्डे करतार, चारे जुगां वण्ड वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, ब्रह्मा विष्न शिव एका घर वखाईआ। एका घर इक्क विचोला, पारब्रह्म प्रभ आप अख्वांयदा। एका शब्द एका ढोला, एका आपे गांयदा।

❋

❋

एका रसना एका बोला, एका गुण आप वखांयदा। एका वस्त एका तोला, एका खण्डा हथ्थ उठांयदा। एका बदले आपणा चोला, जुग जुग आपणा रूप प्रगटांयदा। एका गाए साचा सोहला, कलि कल आपणी आप वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वसणहारा साचे घर, ब्रह्मा विष्न शिव भेव जणांयदा। भेव जणाया पुरख अकाल, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। करे खेल दीन दयाल, दयानिध वड्डी वड्याईआ। सचखण्ड बह सच सच्ची धर्मसाल, बंक दुआरा आप सुहाईआ। आप उठाया महांकाल, काल भय ना कोई जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका घर वेख वखाईआ। एका घर सुहञ्जणा, हरि साचा आप सुहांयदा। जोत जगे आदि निरँजणा, दीवा बाती ना कोई टिकांयदा। दाता दानी दर्द दु:ख भय भंजना, आपणी धारा आप बंधांयदा। आपणा करे आपे मजना, आपणी मैल गंवांयदा। आपे बणे आपणा सज्जणा, आदि जुगादी संग निभांयदा। ना घड़या ना भज्जणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचे शब्द आप उपजांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव करन पुकार, प्रभ साचे तेरी वड वड्याईआ। कवण रूप लोकमात ल्ए अवतार, कवण रूप नाउँ वखाईआ। कवण गुण गाए विच संसार, कवण अक्खर वक्खर करे पढ़ाईआ। कवण जन ल्ए पछाण, आप आपणा रंग रंगाईआ। कवण तन करे प्यार, कवण तत्त तत्त बंधाईआ। कवण जन दए अधार, कवण बुधी रहे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, लोकमात तेरी कवण वड्याईआ। पारब्रह्म समझांयदा, ब्रह्मा विष्न शिव उठ उठ वेख विचार। लक्ख चुरासी जोत जगांयदा, घट घट करे आप पसार। प्रभ आपणा रूप वटांयदा, ईश जीव दए अधार। पंज तत्त चोला आप हंढांयदा, त्रैगुण माया खेल निरँकार। अठ्ठां तत्तां बन्धन पांयदा, घर मन्दिर सोहे बंक दुआर। घर घर विच आप रखांयदा, घर दीपक जोत करे उज्यार। घर सर सरोवर अमृत आत्म आप भरांयदा, घर रक्खे ठंडा ठार। घर जोत निरँजण दीप जगांयदा, आठ पहर होए उज्यार। घर अनहद शब्द वजांयदा, धुनी धुन सुणाए सच्ची धुन्कार। घर साची सेज वछांयदा, घर पलँघ रंगीला कर त्यार। घर नारी कन्त हंढांयदा, घर सखीआं मंगलचार। घर गीत गोबिन्द अल्हांयदा, घर मेला कन्त भतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे विष्न शिव देवे वर, सेवा करे विच संसार। ब्रह्मे विष्न शिव तेरी साची सेवा, त्रैगुण माया जोड़ जुड़ाया। पंज तत्त करे खेल अलक्ख अभेवा, आदि निरँजण भेव ना राया। करोड़ तेतीसा देवी देवा, साचे मार्ग आपे लाया। लक्ख चुरासी जीव जंत गावे रसना जिह्वा, आपणा नाउँ ल्ए दृढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जड़ चेतन्न आपणा खेल खिलाया। आपे जाणे जड़ चेतन्न खेल करे करतार, कन्त भतार

❋

❋

बेपरवाहीआ। आपे वरते आपणा वरतार, लक्ख चुरासी जून अजूनी आप भवाईआ। आपे नौं दस ग्यारा बीस तीस दए अधार, चार यार जोड़ जुड़ाईआ। आपे सभ तों वसे बाहर, आपे सचखण्ड दुआरे सोभा पाईआ। आपे आदि निरँजण हो उज्यार, घट घट जोत निरँजण करे रुशनाईआ। आपे थिर घर वजाए शब्द धुन्कार, जीव जंत आप सुणाईआ। आपणा रूप प्रगटे आप करतार, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। आपणी करे आप पछाण, आपणा गुण आप बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, ब्रह्मे विष्न शिव करे पढ़ाईआ। ब्रह्मे विष्न शिव अक्खर एका पढ़ना, सो पुरख निरँजण आप पढ़ाया। साचे मन्दिर एका वड़ना, चार दिवार ना कोई वखाया। अग्नी हवन कदे ना सड़ना, मढ़ी गोर ना कोई दबाया। बिन सतिगुर पूरे तेरा घाड़न किसे ना घड़ना, ना कोई पल्ले बन्न्ह बन्हाया। आपणा मस्तक आपणी मोती हीरा लाल जवाहर आपे जड़णा, आपे वेख वखाया। आपणे पौड़े आपे चढ़ना, आपणा मन्दिर आपे दए सुहाया। ना कोई सीस ना कोई धड़ना, धरत धवल ना कोए वड्याआ। तेरे दुआरे आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्मादि हरि जू आपे खड़ना, हरि मन्दिर सोभा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, ब्रह्मा विष्न शिव आप समझाया। ब्रह्मा विष्न शिव चेला गुर, हरि मन्दिर सोभा पांयदा। मेल मिलावा लिख्या धुर, धुर दरवाज़ा आप खुलांयदा। एका राग एका ताल एका सुर, एका नाद वजांयदा। एका चरन प्रीती गई जुड़, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ांयदा। एका शब्द अगम्मी चढ़या घोड़, लोआं पुरीआं वेख वखांयदा। एका विष्न ब्रह्मे शिव जाए बौहड़, लोक परलोक आपणा हुक्म चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा तख्त आप वड्यांअदा। साचे तख्त शाह सुल्ताना, साची हिकमत हुक्म चलाईआ। जोद्धा सूर बली बलवाना, बल आपणा आप रखाईआ। लोकमात वेखे मार ध्याना, चौदां लोकां फोल फुलाईआ। ब्रह्मे विष्न शिव देवे इक्क ज्ञाना, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। आपणा पहरे आपे बाणा, बावन अक्खरी अक्खर अक्खर अक्खर विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे साचा हरि, इक्क इकल्ला एकँकार, दूजी बन्न्हे कुदरत धार, तीजा नैण रहे उग्घाड़, चौथे पद पावे सार, पंचम मेला कन्त भतार, छेवें छप्पर ल्ए उसार, सत्तवें सति सतिवादी साची कार, अठ्ठां तत्तां बन्धन पाए सर्ब संसार, नौं दुआरे खोल्हे किवाड़, दस्म दुआरे आपणा डेरा लाईआ। दस्म दुआरी साचा डेरा, पुरख अबिनाशी आप लगांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव जाणे आपणा हेरा फेरा, भेव अभेदा भेव छुपांयदा। आपे जाणे आपणा दूर नेड़ा, नेड़ दूरा आपणा पन्ध मुकांयदा। आपे गेड़ा आपणा गेड़ा, गेड़नहारा आप अख्वांयदा। आपे पाए आपणा झेड़ा, काया मन्दिर अंदर पंज तत्त आपणी खेल खिलांयदा। आपे करे हक निबेड़ा, जुग

❋

❋

जुग आपणा वेस वटांयदा। आपे बन्न्हे आपणा बेड़ा, खेवट खेटा सच मलाह बेपरवाह एका एक बण जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दित्ता साचा वर, साची सिख्या इक्क समझांयदा। साचा खेवट खेटा दातार, आदि जुगादि अख्वाया। जुग जुग बेड़ा चलाए विच संसार, रथ रथवाही भेव ना राया। लक्ख चुरासी पावे सार, घर घर मन्दिर जोत जगाया। गुरमुख साचे ल्ए उभार, साध सन्त ल्ए उठाया। भगत भगवन्त दए अधार, आप आपणी बूझ बुझाया। नारी कन्त सच भतार, कन्त कन्तूहल सेज सुहाया। आत्म सेजा बरखे फूल , फुल फुलवाड़ी आप महिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, एका वस्त अमोलक काया गोलक विच टिकाया। काया गोलक सच टिकाणा, हरि साची वस्त टिकाईआ। शब्द सरूपी एका गाणा, धुन आत्मक आप सुणाईआ। आदि जुगादी एका राणा, एका हुक्म रिहा सुणाईआ। त्रैगुण वरते एका भाणा, त्रै त्रै भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी बूझ बुझाईआ। ब्रह्मे सुणया ला कर कन्न, विष्न नाल रलाया। शंकर करे धन्न धन्न, प्रभ तेरी वड वड्याआ। तूं दाना बीना तूं जननी जन, धन्न धन्न जणेंदी माया। आदि जुगादि बेड़ा बन्न्ह, बिन तुध अवर ना कोई चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, साचा हुक्म आप सुणाया। आदि अन्त बेड़ा बन्न्ह चलावणा, भुल्ल रहे ना राईआ। पुरख अबिनाशी खेल खलावणा, आदि पुरख वड्डी वड्याईआ। आदि शक्ति मेल मिलावणा, नूरो नूर नूर बेपरवाहीआ। परवरदिगारा नाउँ धरावणा, अकल कल आप अख्वाईआ। विष्नूं आपणा रंग रंगावणा, विश्व एका रूप दरसाईआ। ब्रह्मे ब्रह्म विद्या आप पढ़ावणा, चारे मुख मुख सालाहीआ। चारे वेदां आपे गावणा, चारे जुग वण्ड वण्डाईआ। सतिजुग साचा सति वरतावणा, सति सतिवादी सच्चा शहनशाहीआ। बावन आपणा रूप वटावणा, वल छल खेले खेल धुरदरगाहीआ। वार अठारां जोत जगावणा, जोती जोत डगमगाईआ। त्रेता त्रीया रूप प्रगटावणा, रूप रेख ना कोए वखाईआ । राम रामा धनुख उठावणा, साचा चिल्ला आप चढ़ाईआ। गढ़्ह हँकारी तोड़ तुड़ावणा, त्रैगुण माया फंद ना कोए पाईआ। आप आपणी चाल चलावणा, चाल निराली इक्क रखाईआ। ज़िमी अस्मानां वेख वखावणा, धरत धौल धरनी दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, ब्रह्मे विष्न शिव दए समझाईआ। सतिजुग त्रेता करना पार, पुरख अबिनाशी खेल खलावणा। जुग जुग ल्ए आपणा अवतार, रूप अनूप आप वटावणा। निरगुण सरगुण करे प्यार, कागद कलम भेव ना लावणा। चारे वेद ना करन विचार, लिख लिख लेखा ना किसे सुणावणा। ब्रह्मे तेरी ब्रह्म धार, लोकमात आप प्रगटावणा। घर घर मन्दिर कर त्यार, काया बंक सुहावणा। अंदर

❋

❋

वड़ सच्ची सरकार, आपणा तख्त वखावणा। भगत भगवन्त कर प्यार, आप आपणा मेल मिलावणा। साचे सन्त दए हुलार, साचे पौड़े आप चढ़ावणा। डूँग्घी कंदर कर कर पार, सुखमन टेढी बंक पन्ध मुकावणा। त्रबैणी नैणी कर ख्वार, आप आपणा दरस दिखावणा। अमृत बख्शे ठंडी ठार, कँवल नाभी फुल्ल खिलावणा। दुरमति मैल दए उतार, साची कल आप सुहावणा। हँस ना उडे कागां डार, कागों हँस आप बणावणा। आत्म सेजा कर प्यार, आत्म ब्रह्म मेल मिलावणा। नारी कन्त इक्क शंगार, पीआ प्रीतम इक्क हंढावणा। सतिजुग त्रेता उतरे पार, सीता सुरती एका राम प्रनावणा। शब्द निशाना मारे मार, तीर निराला इक्क चलावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, ब्रह्मा विष्न शिव आप समझावणा। ब्रह्मे विष्न शिव सतिजुग त्रेता उतरे पार, द्वापर दए दुहाईआ। पुरख अबिनाशी पावे सार, निरगुण निरगुण बेपरवाहीआ। सरगुण रूप प्रगट होए आप करतार, पंज तत्त मेला सहिज सुभाईआ। त्रैगुण माया दए आधार, रूप अनूप वड्डी वड्याईआ। साचा गाए मंगलाचार, साची सख़ीआ वेख वखाईआ। मुकंद मनोहर लख़मी नरायण सुंदर कुण्डल मुक्ट बैण, सीस जगदीस आप सुहाईआ। नाम बंसरी वजाए बजावणहार, गीता ज्ञान इक्क दृढ़ाईआ। भगत भगवन्त करे प्यार, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। दूतां दुष्टां मारे कर ख़ुवार, चारों कुंट दए हलाईआ । धरत धवल करे पुकार, धरनी नेत्र नैणां नीर वहाईआ। वेद व्यासा बण लिखार, पुराण अठारां दए लिखाईआ। चार लक्ख हज़ार सतारां सलोक गिणे आपणी वार, भद्र पुराण मुख बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे विष्न शिव देवे वर, लेखा लेखे आपणे पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर उतरे आपणे घाट, पुरख अबिनाशी आपणा खेल खलावणा। माणस देही चोला जाए पाट, जोती जोत मिलावणा। आपे सोहे आपणी खाट, आपणा पलँघ आप हंढावणा। आपे जगे आपणी जोत ललाट, आपणा नूर आपणे विच टिकावणा। आपे विके आपणे हाट, आपणी कीमत आपे पावणा। आपे करे आपणा पूरा घाट, आपणा लेखा आपे लाहवणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे विष्न शिव देवे वर, आपणा पर्दा आप वखावणा। ब्रह्मे विष्न शिव सतिजुग त्रेता द्वापर पार कराईआ। ना कोई मात पित बपड़ी बापड़, पिता पूत ना कोए वड्याईआ। ना कोई गोद सुहाए थापड़, आलस निन्दरा ना कोए मिटाईआ। लक्ख चुरासी वेले पापड़, हरि का भेव कोए ना पाईआ। वरन बरन शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान देवण आदर, आदर्श रूप ना कोए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे विष्न शिव देवे वर, आपणा तत्त आप बुझाईआ। आपणा तत्त समझांयदा, पारब्रह्म पुरख अगम्म। आपणी मति आपणे विच टिकांयदा, ना हरख सोग ना ख़ुशी ग़म। आपणा सति आप जणांयदा, ना मरे ना पए जम्म।

❋

❋

बिन थम्मां गगन रहांयदा, आपे जाणे आपणा कम्म। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपे घड़े आपे देवे भन्न। घड़न भन्नणहार समरथ, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। ब्रह्मे विष्न शिव लक्ख चुरासी चलाए तेरा रथ, रथ रथवाही बेपरवाहीआ। शब्द जणाए महिमा अकथ, आपणा नाउँ आप प्रगटाईआ। कलिजुग देवे साची वथ्थ, चौथे जुग वड्डी वड्याईआ। चारे बाणी वखाए हठ, हठ तप जोग अभ्यास इक्क सिखाईआ। पन्ध मुकाए नट्ठ नट्ठ, दो जहानां सच्चा माहीआ। वसणहारा घट घट, लक्ख चुरासी जोत कर रुशनाईआ। लेखा जाणे तीर्थ तट, अठसठ फोल फुलाईआ। पावे सार मन्दिर मठ, शिवदुआले खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचे वर, ब्रह्मे विष्न शिव एका अक्खर करे पढ़ाईआ। कलिजुग धार चलाए हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। लोकमात आया धर, माणस जन्म दुआईआ। लक्ख चुरासी अंदर वड़, आपणी हिकमत हुक्म ल्ए चलाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, औदां जांदा दिस ना आईआ। आपणी विद्या आपे पढ़, पंज तत्त दए पढ़ाईआ। काया चोले आपे वड़, जगत वजूद आप हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, ब्रह्मे विष्न शिव इक्क समझाईआ। काया तत्त आप हंढाउणा, लाशरीक खेल खिलांयदा। महिबान बीदो आपणा रंग रंगाउणा, महबूब आपणा रूप आप वटांयदा। साचा मन्दिर आप सुहाउणा, मुकामे हक डेरा लांयदा। एका कलमा आप पढ़ाउणा, एका नबी आप अख्वांयदा। एका हक बहक आपणा वेख वखाउणा, लाशरीक आपणा भेव जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, जुग जुग आपणी धार चलांयदा। जुग जुग धार चलाए अवल्ली, अव्वल अल्ला आपणा नाउँ रखांयदा। निरगुण जोत इक्क इकल्ली, काल महांकाल खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर घर साचे आप समझांयदा। लोकमात खेल अपारा, कलिजुग वेखे वेख वखांयदा। ईसा मूसा कर त्यारा, काला सूसा तन छुहांयदा। एका शब्द इक्क हुलारा, एका कलमा आप पढ़ांयदा। एका नबी रसूल करे प्यारा, एका आपणा रूप वटांयदा। एका खोल्हे खोल्हणहार किवाड़ा, बन्द दरवाज़ा इक्क वखांयदा। एका मुहम्मद मुहम्मदी यारा, चार चारां मेल मिलांयदा। एका हक हक नाअरा, ऐनलहक रंग रंगांयदा। एका राह रिहा तक, साचे तख्त सोभा पांयदा। एका आपणा पर्दा बैठा ढक, मुख नकाब रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, जुग जुग आपणी रचन रचांयदा। जुग जुग रचन रचाए सलोक, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। संग मुहम्मद चार यार लेखा जाणे चौदां लोक, तबक तबकां फेरा पाईआ। ना कोई हरख ना कोई सोग, आलम उलमा करे पढ़ाईआ। आपणा भाणा आपे ल्ए रोक, आपणे भाणे आप समाईआ।

❋

❋

लक्ख चुरासी देवे झोक, ना कोई मेटे ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे विष्न शिव वखाए इक्क दर, दर दरवाजा आप खुल्हाईआ। ……

गुर गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, डंका वजाए धुर दरबारा, राउ रंकां शाह सुल्तानां दए जगाईआ। एका डंका वज्जया, पारब्रह्म आप वजाया। गोबिन्द सूरा आया भज्जया, लोकमात ल्ए अंगड़ाया। ग़रीब निमाणयां पर्दा कज्जया, एका शब्द पर्दा पाया। एथे ओथे रक्खे लज्जया, जो जन सरनाई आया। आपणा घर आपे तजया, गुरसिखां खेड़ा दए वसाया। इक्क चलाए सच जहाजया, चप्पू नाम हथ्थ उठाया। अंदर मन्दिर बैठ मारे वाजया, ब्रह्मा विष्न शिव भेव ना राया। धुर दरगाही लै के आया दाजया, सिर आपणे भार उठाया। कलिजुग अन्तिम रचे काजया, जुग जुग आपणी रचन रचाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, ब्रह्मे शिव तेरी अक्ख खुल्हाया। ब्रह्मे शिव नेत्र लैणा खोल्ह, प्रभ साचा आप समझांयदा। चौथे जुग प्रभ तोले तोल, निरगुण सरगुण रूप वटांयदा। चार कुंट अगम्मी वजाए ढोल, शब्द नगारा हथ्थ उठांयदा। आपणा अक्खर आपे बोल, लोआं पुरीआं आप सुणांयदा। गुरसिखां अंदर वड़ वड़ करे चोल्ह, आप आपणे मेल मिलांयदा। सुरती शब्दी जाए मौल, मौला आपणा नाउँ रखांयदा। उलटा करे नाभ कँवल, अमृत साचा जाम प्यांअदा। माण वडियाई देवे उप्पर धवल, धरनी धरती धौल हौला भार करांयदा। लक्ख चुरासी पंच विकार त्रैगुण माया उब्बले रत, ना कोई समांयदा। सृष्ट सबाई जाणे मित गति, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, ब्रह्मा विष्न शिव आप समझांयदा। ब्रह्मे विष्न शिव नेत्र नैण उग्घाड़, प्रभ साचा आप उठांयदा। कलिजुग अन्तिम वेखे इक्क अखाड़, गुर गोबिन्द फेरा पांयदा। चारे सुत दुलारे आपे वार, सतिजुग त्रेता द्वापर पन्ध मुकांयदा। आपे नीआं हेठ दए उसार, आपे कल्लर कंध ढांयदा। आपे रक्खे तिक्खी तेज धार कटार, आर पार आप करांयदा। आपे सीस धड़ लेखे लाए आपणे आप निरँकार, चोटी जड़ आप सुहांयदा। आपे अंदर वड़ करे पुकार, आपे उच्ची कूक सुणांयदा। आपे सुत्ता पैर पसार, आपे आपणी निन्दरा मेट मिटांयदा। आपे पुरख अकाल बणाए मीत मुरार, सथर सार आप हंढांयदा। आपे राखा बणे सर्ब संसार, रखक आपणी इच्छया आप वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मा विष्न शिव देवे वर, भोले नाथ आप उठांयदा। भोले नाथ उठ उठ जाग, पुरख अबिनाशी आप जगांयदा। कलिजुग अन्तिम लग्गणा भाग, नर हरि साचा खेल खिलांयदा। ब्रह्मे तेरी पकड़े वाग, लक्ख चुरासी आपणे हथ्थ वखांयदा। विष्नूं तेरे मन उपजे इक्क वैराग, तेरा भण्डार ना कोई वरतांयदा। तिन्नां गुर बन्न्हे एका

❋

❋

ताग, तिन्ने चेले वेख वखांयदा। लक्ख चुरासी वेखे जीव काग, चारों कुंट सर्ब कुरलांयदा। बिन गुरसिख किसे मिले ना हरि जू कन्त सुहाग, जगत रंडेपा सर्ब हंढांयदा। त्रैगुण माया तपे अग्नी आग, पंज तत्त चोला सर्ब जलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, ब्रह्मे विष्न शिव एका नैण नेत्र आप समझांयदा। ब्रह्मे नेत्र नैण उग्घाड़ना, पुरख अबिनाशी हुक्म सुणांयदा। हरि के शब्द हरि जू तारना, त्रैगुण माया भेट चढ़ांयदा। नव नव वेखे इक्क अखाड़ना, सति सति सरूप जणांयदा। भाग लगाए एका हाढ़का हाढ़ना, एका साचा मेल मिलांयदा। नाता तुटे पुरख नारना, नारी सेज ना कन्त हंढांयदा। गोबिन्द आपा आप उत्तों वारना, वारी वारी भेट चढ़ांयदा। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग खेल खिलावणा, गुर पीर अवतार रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणा भेव आप खुलांयदा। नौं सौ चुरानवें जुग वरतारा, जुग करता आप कराईआ। आदि जुगादी ल्ए अवतारा गुर गुर रूप वटाईआ। भगत भगवन्त दए सहारा, सन्त साजन ल्ए मिलाईआ। नौं नौं उतरे पार किनारा, नौं नौं डेरा देवे ढाईआ। चार चार कर ख़ुवारा, चार चार ल्ए मिलाईआ। चौथे पद सुहाए इक्क दुआरा, दर दरवाजा आप खुल्हाईआ। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पार किनारा, कलिजुग अन्तिम दए वखाईआ। इक्क व्यासा बण लिखारा, लोकमात दए गवाहीआ। ईसा मूसा करे निमस्कारा, प्रभ अगे सीस झुकाईआ। राह तक्के मुहम्मदी यारा, चौदां लोक अद्धविचकारे डेरा लाईआ। नानक निरगुण हो उज्यारा, एका जोत करे रुशनाईआ। राह तक्के एकँकारा, एका नैण नैण उठाईआ। कलिजुग आवे अन्तिम वारा, पुरख अबिनाशी ल्ए मिलाईआ। महांबली उतरे विच संसारा, मात कुक्ख ना कोई जाईआ। पंज तत्त ना कोई अकारा, मन मति बुध ना कोई वड्याईआ। करे खेल अगम्म अपारा, अगम्म अगम्मड़ी चाल चलाईआ। रक्खे निहकलंक नाउँ निरवैर करे खेल विच संसारा, वरन बरन ना कोई बणाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण ना पावण सारा, खाणी बाणी रही जस गाईआ। कलिजुग आवे आपणी वारा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे विष्न शिव तेरा लेखा वेख वखाईआ। नौं सौ चुरानवें चौकड़ी जुग उतरना पार किनार, पार किनारा आप करांयदा। पुरख अबिनाशा ल्ए अवतार, निरगुण निरगुण वेख वखांयदा। नानक राह तक्के इक्क दातार, दर दुआरा मंग मंगांयदा। तेरा रूप अपर अपार, निरवैर खेल खिलांयदा। तेरी शब्द सच्ची धुन्कार, ब्रह्मण्ड खण्ड नाद वजांयदा। जेरज अंडज दए हुलार, उत्भुज सेत्ज वेख वखांयदा। परा पसन्ती तेरी घाल, मद्धम बैखरी आपे गांयदा। एका जोती देवे दोए धार, जोती जाता वेस वटांयदा। अंगद अमर कर प्यार, रामदास सरोवर अमृत इक्क नुहांयदा। अर्जन लेखा अगम्म अपार, बोध अगाधा शब्द

❋

❋

जणांयदा। एका गुरू कर त्यार, गुर शब्दी गुरू ग्रन्थ वड्यांअदा। निरगुण निरगुण भर भण्डार, त्रै त्रै वण्ड वण्डांयदा। चोला बदले विच संसार, काया डोला वेख वखांयदा। हरि गोबिन्द हरि हरि धार, तेज कटार आप चमकांयदा। हरि राए रूप अपार, हरि कृष्न संग निभांयदा। गुर तेग बहादर धरनी धवल तेरा हौला करे भार, आपणी रत्त भेट चढ़ांयदा। उच्ची कूक करे पुकार, प्रभ तेरा भाणा मोहे भांयदा। नौं सौ चुरानवें चौकड़ी जुग पिच्छों आई मेरी वार, मेरा तेरा तेरा मेरा मूल चुकांयदा। तेरा रंग सच्ची सरकार, उतर कदे ना जांयदा। तेरा खेल अपर अपार, दिस किसे ना आंयदा। तूं माता तूं पिता करे प्यार, गोबिन्द तेरा सुत दुलारा अख्वांयदा। पुरख अकाल तेरी जैकार, तेरा डंक इक्क वजांयदा। नौं नौं लेखा कर कर पार, चौथा जुग वेख वखांयदा। बाल अवस्था खेल अपार, नौवें साल गुर गोबिन्द आप जगांयदा। नौं दुआरे करे पार, काया खेड़ा पन्ध मुकांयदा। अमृत बख्शे निझर धार, सच प्याला हथ्थ उठांयदा। दीन दयाला आप करतार, करता पुरख वेस वटांयदा। जोद्धा सूरबीर बली बलकार, बल आपणा आप धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, चौथे जुग आप समझांयदा। सतिजुग त्रेता द्वापर पार किनारा, कलिजुग अन्तिम वारी आईआ। ब्रह्मा विष्न शिव ल्ए हुलारा, पुरख अबिनाशी सोए आप जगाईआ। गुर गोबिन्द गोबिन्द सिँघ सुत दुलारा, हरि करतारा आप उठाईआ। शस्त्र खण्डा तेज कटारा, चण्ड प्रचण्डा आप चमकाईआ। वण्डां वण्डे अगम्म अपारा, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाईआ। तोड़नहारा गढ़्ह हँकारा, चारों कुंट वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। नूर नुराना हो उज्यारा, नूरो नूर डगमगाईआ। आपणा लेखा आपे लिखणहारा, आपे लिख लिख दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे साचा हरि, सीस जगदीस दए वड्याईआ। कल्गी तोड़ा हरि जगदीस, गुर गोबिन्द सिँघ आप सुहांयदा। आपे गाए तीस बतीस, तीस बतीस लहिणा आप चुकांयदा। आपे भेव खुल्हाए बीस इकीस, इकीस बीस आपे हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम मुख वेख दस्तार, दर्शन पाया हरि निरँकार, गुर गोबिन्द ख़ुशी मनांयदा। हरि निरँकार गोबिन्द दर्शन पा, काया घर ख़ुशी मनांयदा। प्रभ मिल्या बेपरवाह, पुरख अकाल विछड़ ना जांयदा। डगमग जोत रिहा डगमगा, नूरो नूर आप प्रगटांयदा। ना कोई दूसर देवे कोई होर सलाह, मता होर ना संग पकांयदा। इक्क इकल्ला बण ख़ुदा, ख़ालक आपणी ख़लक वेख वखांयदा। जुगा जुगन्तर चलाए राह, गुर पीर अवतार साध सन्त आपणा हुक्म सुणांयदा। गुर गोबिन्द चेला ल्या बणा, सतिगुर आपणा नाउँ वखांयदा। सज्जण सहेला होए सहाई, सभनी थाँ सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। पंचम मुख ताज दए वखा, पर्दा ओहला आप हटांयदा। एका हुक्म दए सुणा, धुर फ़रमाणा आप जणांयदा। चौथे जुग चार

❋

❋

यारी यारां नाल लई हंढा, थिर कोई रहिण ना पांयदा। पंच प्यारे जोत जगा, ग़रीब निमाणे गले लगांयदा। कागों हँस दईं बणा, काग हँस तेरी चाल चलांयदा। एका अमृत जाम दईं प्या, पुरख अकाल हथ्थ फड़ांयदा। नानक मिल्या इक्क मलाह, कलिजुग बेड़ा आप चलांयदा। गुर अर्जन लेखा गया लिखा, लिख्या लेख ना कोई मिटांयदा। पंचम पंचम पंचम कर रुशना, पंचम प्रधान आपणा नाउँ धरांयदा। पंचम विच जाए समा, पंचम रोग गवांयदा। पंचम चोग दए चुगा, तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। पंचम जोग दए सिखा, वड जुगीशर सिर आपणा हथ्थ रखांयदा। दरसन अमोघ दए करा, गुर गोबिन्द मेल मिलांयदा। चौदां लोक रोवण मारन धा, तेरा तेज ना झल्लया जांयदा। पुरख अबिनाशी एका अक्खर दए पढ़ा, वाह वाह आपणा रूप वटांयदा। एका डंक दए वजा, चारों कुंट आप सुणांयदा। एका फ़तह दए गजा, एका हुक्म सुणांयदा। चार वरन ख़ालस ख़ालसा दए बणा, हँकार विकार नेड़ ना आंयदा। सालस बणे आप मेहरबां, मेहरबान मेहरबान मेहरबान आपणा नाउँ धरांयदा। जगत नईआ दए चला, ग़रीब निमाणे उप्पर बहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द मेला साचे घर, पुरख अकाल आप करांयदा। गोबिन्द सुणया हरि फ़रमाणा, घर साचे वज्जी वधाईआ। तूं साहिब सुल्तान साचा राणा, शाह पातशाह तेरी वड्याईआ। पंचम रूप शाहो भूप करे कल्याणा, कलिजुग काल नेड़ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, बिन तुध और ना कोई ध्याईआ। दाना बीना हरि करतारा, आदि जुगादि समाया। गुर गोबिन्द मेला विच संसारा, गुर चेला रूप वटाया। लेखा जाणे धुर दरबारा, धुर दी धार धार बंधाया। एका हवन हवन कर उज्यारा, नैनण नैण वेख वखाईआ। पारब्रह्म प्रभ कर प्यारा, शब्द अगम्मी खण्डा हथ्थ फड़ाया। ना कोई घड़े लुहार तरखाणा, जगत पाण ना कोई लगाया। पुरख अबिनाशी पहरे आपणा बाणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका तत्त दए समझाया। एका तत्त हरि समझांयदा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। चार वरन मेल मिलांयदा, गुर गोबिन्द करे कुड़माईआ। अमृत साचा आप बणांयदा, गुर अर्जन बाणी बाणी विच समाया। गुरसिखां प्यार मिठास विच पांयदा, शब्द अगम्मी खण्डा रिहा फिराईआ। पुरख अकाल एका रसना गांयदा, नानक निरगुण दए सलाहीआ। जगत विचोला दिस ना आंयदा, भुल्ली झूठी शाहीआ। उच्ची कूक बोल सुणांयदा, वाहिगुरू फ़तह इक्क गजाईआ। पंच प्यारे मोख धरांयदा, पंचम देवे माण वड्याईआ। पंचां अग्गे आपणा सीस झुकांयदा, निउँ निउँ पए सरनाईआ। पंचम आपे मंग मंगांयदा, भिख्या मंगे सच्चा शहनशाहीआ। आपणी वस्त ना कोई वखांयदा, आपे चले हुक्म रजाईआ। गुरसिखां काया कोट किला बणांयदा, अंदर रिहा सेज वछाईआ। उप्पर आपणा आसण लांयदा, सिँघ

❋

❋

दया दया कमाईआ। सरगुण रूप आप प्रगटांयदा, निरगुण वेखे चाँईं चाँईआ। तेज धार तलवार आप चमकांयदा, खण्ड ब्रह्मण्ड रहे कुरलाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव निउँ निउँ सीस झुकांयदा, गुर गोबिन्द तेरी सच सच्ची सरनाईआ। तेरा प्यार गुरसिखां विच्चों नज़री आंयदा, तेरा बंस होर ना कोई दसाईआ। तेरी रत्त गुरसिखां रत रंगांयदा, रंग रंगीला इक्क चढ़ाईआ। तेरा खण्डा आर पार दो जहाना पार करांयदा, अद्धविचकार ना कोई अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द देवे हुक्म सुणाईआ। गुर गोबिन्द शब्द सुणाया, पुरख अबिनाशी हो मेहरवान। शब्द अगम्मी खण्डा हथ्थ फड़ाया, दामनी दमके दो जहान। चण्ड प्रचण्ड रिहा वखाया, जोद्धा सूरबीर बली बलवान। पंच प्यारे मंग मंगाया, मंगे सीस करे परवान। नंगी कटार रिहा चमकाया, आपे वेखे मार ध्यान। आपणा मेला आप मिलाया, दुष्ट दमन दमन परवान। सिँघ दया अग्गे आया, आज्ञा करी आप भगवान। तेरा तेरे विच समाया, विछड़ ना जाए दो जहान। गोबिन्द आपणा खण्डा आपणे हथ्थ उठाया, आपणा सीस करे कुरबान। आर पार धार चलाया, लहू रंगे नाल म्यान। उच्ची कूक सर्ब सुणाया, लेखा जाणे श्री भगवान। साचा बंस आप उपजाया, नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग रहे निशान। चौथा जुग मेट मिटाया, नौं खण्ड पृथ्मी होए बीआबान। सुंञ मसाण दीवा बत्ती ना कोए जगाया, सूरज चन्न रोशन होए ना कोए भान। पुरख अकाल मृदंग वजाया, नाता तुटे जगत शैतान। कूड़ी कलिजुग काया कंग रुढ़्हाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करया खेल विच जहान। पंचम मीता इक्क अतीता, पंचम रंग रंगांयदा। पंचम दर ठांडा पंचम सीता, पंचम लेखा जाणे हस्त कीटा, पंचम ऊँच नीच मेट मिटांयदा। पंचम अमृत जाम प्याए अनडीठा, पंचम रस भराए एका मीठा, कौड़ा रीठा ना कोए वखांयदा। पंचम वसे आपे चीता, पंचम करे पतित पुनीता, पंचम लहिणा देणा चुकाए मन्दिर मसीता, गुरचरन ध्यान इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर घर साचा आप सुहांयदा। पंचम मेला आप कराया, पंचम पंचम रहे ना राईआ। पंचम रंग आप रंगाया, उतर कदे ना जाईआ। पंचम मृदंग आप वजाया, सारंग सारंगा ना कोए हलाईआ। पंचम संग आप निभाया, विछड़ कदे ना जाईआ। पंचम परमानंद आप समाया, निजानंद करे रुशनाईआ। पंचम बह बह मंगल गाया, घर वज्जदी रहे वधाईआ। पंचम कन्त कन्तूला मेल मिलाया, साची नारी ख़ुशी मनाईआ। पंचम गुरमुख ल्ए जगाया, पंच प्यारे दए वड्याईआ। पंच नाद शब्द धुन आपे गाया, राग रागनी मुख शर्माईआ। छत्ती राग रहे राह तकाया, पारब्रह्म तेरी वड्डी वड्याईआ। गुर गोबिन्द ऊँच अगम्म अपारा एका पाया, पारब्रह्म अबिनाशी करता शाह पातशाह सच्ची सरनाईआ। आवण जावण खेल रचाया, जुगा जुगन्तर फेरी पाईआ। गुर पीर अवतार

❋

❋

इक्क अख्वाया, ना मरे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द मेला साचे घर, पंचम देवे जगत वड्याईआ। पंचम पंचम कर त्यार, पंचम रंग रंगांयदा। आपा आपा उत्तों वार, चार चार लेखा मूल चुकांयदा। चार यारी कर ख़ुवार, चार दुलारे भेट चढ़ांयदा। माता गुजरी दए आधार, धरत धवल तेरा हौला भार करांयदा। ग़रीब निमाणे ल्ए उभार, आप आपणी गोद बहांयदा। भगतां भगवन्त करे प्यार, साचे सन्तां इक्क उठांयदा। धन्न धन्न जणेंदी माई पूत सपूता जिन्ह जम्मया विच संसार, जागरत जोत जोती जाता इक्क जगांयदा। वरन गोत वसे बाहर, हरख सोग ना कोए वखांयदा। किला कोट ना ल्या महल्ल उसार, शब्द नगारे चोट इक्क लगांयदा। रणजीत नगारा वजाए आप करतार, धुर दरबारे आप सुणांयदा। हँकारीआं तोड़ गढ़्ह हँकार, गढ़्ही चमकौर सुहांयदा। सरसा तेरी डूँग्घी धार, गुरमुख आप बहांयदा। बाई करोड़ कर ना कोई प्यार, हीरे जवाहर माणक मोती तेरे विच टिकांयदा। ग्रन्थ ग्रन्थ ग्रन्थ आपणी अंस पावे सार, शब्द नाद धुन जल वायू विच समांयदा। आपणा खेल कर करतार, करता पुरख करनी किरत किरत विच टिकांयदा। कुदरत कादर दए आधार, करीम ग़नीम सनीम सादक सबर सबूरी आप हंढांयदा। आपणी तरमीम करे आप निरँकार, त्रैगुण विच कदे ना आंयदा। कलिजुग तेरा खेल अपार, नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग वेख वखांयदा। जुगा जुगन्तर साची कार, करनहारा आप करांयदा। गोबिन्द बणे लेख लखार, आपणा लेखा भविख्त आप जणांयदा। सथ्थर चंगा करे यार त्यार, सूलां सेज आप हंढांयदा। राह तक्के मीत मुरार, नेत्र नैण इक्क उठांयदा। पवण स्नेहा देवे जांदी वार, उँणंजा पवणा मुख शर्मांयदा। पुरख अकाल हो त्यार, निरगुण सरगुण वेख वखांयदा। लोकमात आए किरपा धार, दिस किसे ना आंयदा। गुर गोबिन्द ल्या उठाल, साची गोद आप बहांयदा। अमृत जाम इक्क प्याल, अमरापद इक्क वखांयदा। नेड़ ना आए काल महांकाल, काल महांकाल तेरे दर दुआर बहांयदा। तेरी चले अवल्लड़ी चाल, चार जुग भेव ना आंयदा। तेरा अमृत इक्क उछाल आपणे प्याले आप रखांयदा। तेरा रूप साचे लाल, चार वरन नौ खण्ड पृथ्मी आप प्रगटांयदा। तेरी घालण आपे घाल, पुरख अबिनाशी तेरी घाल लेखे लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवण आया साचा वर, लोकमात फेरी पांयदा। लोकमात पुरख अकाला, निरगुण निरगुण आपणा खेल खलाईआ। गोबिन्द सुत्ता सेज दोसाला, सूलां सथ्थर हेठ वछाईआ। पुरख अबिनाशी आपणी चली अवल्लड़ी चाला, चाल निराली इक्क रखाईआ। आपणा मार्ग दस्स सुखाला, बोध अगाधा करे सुणाईआ। लिख्या लेख बैठ सच्ची धर्मसाला, घर मन्दिर वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे साचा हरि, आपणा तत्त दए समझाईआ। गुर गोबिन्द शब्द पाया धुर फ़रमाणा, पुरख अबिनाशी

❋

❋

मेल मलानया। एका घर दूजा टिकाणा, तीजे घर होए परवानया। चौथे पद होए परवाना, पंचम मेल श्री भगवानया। छेवें छप्पर छन्न ना कोए सहाना, सति पुरख निरँजण एका रंग रंगानया। लोकमात करे प्रधाना नाद अनादी एका नाद वजन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लेखा जाणे दो जहानया। गुर गोबिन्द आत्म अन्तर एका बूझ, बूझ बुझंतर आप बुझांयदा। लेखा चुक्के एका दूज, दूज एका एका रंग समांयदा। आपणा लेखा जाणे गूझ, गूझ गोझ आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे साचा हरि, नव नव चार वेख वखांयदा। नौं नौं चार पन्ध मुकाउणा, गुर गोबिन्द शब्द जणाया। भविख्त वाकी वाक लिखाउणा, लिख लिख लेखा आपणा आप उपाया। मुछ दाढ़ी केस ना कोए रखाउणा, ना कोई मूंड मुंडाया। दस दस्मेशी वेस वटाउणा, शब्द अनादी नाद वजाया। चार कुंट फेरा पाउणा, दहि दिशां चरनां हेठ दबाया। चौदां लोक चरनां हेठ दबाउणा, चौदां लोक फोल फुलाया। ब्रह्मा विष्न शिव तेरा वक्त चुकाउणा, थिर कोए रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणी रचना आप रचाया। कलिजुग वेला खेल खिलंदड़ा, गुर गोबिन्द बणत बणांयदा। लेखा लेख अगम्म अगम्मड़ा, ना कोई मेटे मेट मिटांयदा। पारब्रह्म अबिनाशी करता हड्ड मास नाड़ी ना कोई चमड़ा, अम्मड़ी अम्मड़ा ना कोए रखांयदा। ना कोई रक्खे पल्ले पैसा दमी दमड़ा, त्रैगुण माया आपणा खेल खिलांयदा। ना मरे ना कदे जम्मड़ा, मात गोद ना कोए सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल पुरख अकाल, आदि जुगादी दीन दयाल, एका एक काल महांकाल, आपणे रंग रंगांयदा। गोबिन्द लेखा लेख अपारा, पुरख अबिनाशी आप लखाया। कलिजुग आए अन्तिम वारा, चौदां चौदां पन्ध मुकाया। चौदां चौदां दए हुलारा, चौदां लोक रहे ना राया। तेरा नाम होए उज्यारा, तेरा डंका इक्क सुणाया । तेरा नगर वसाए अगम्म अपारा, सम्बल एका नाउँ धराया। दीवा जोती कमलापाती करे उज्यारा, नूरो नूर नूर होए रुशनाया। साचा साकी बणे आप निरँकारा, एका जाम दए प्याया। लेखा चुकाए बाकी अगम्म अपारा, लेखा लेखे विच पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा आप खुलाया। गुर गोबिन्द लेख लिखांयदा, सूरबीर बलवान। सृष्ट सबाई आप समझांयदा, शब्द जणाई धुर फ़रमाण। कलिजुग अन्तिम राह तकांयदा, चौथा जुग मार ध्यान। चार कुंट अन्धेरा छांयदा, जूठ झूठ होए प्रधान। काम क्रोध हँकार लोभ मोह वण्ड वण्डांयदा, आसा तृष्ना खुले्ह दुकान। सूरज चन्न मुख शर्मांयदा, प्रकाश दिसे ना कोए भान। गगन आकाश पाताल वेख वखांयदा, धरत धौल करे ध्यान। नारी कन्त ना कोए हंढांयदा, विभचार होया जीव जहान। मात पुत्तर सेज वसांयदा, भैणा भईआ

❋

❋

नाता तोड़े जीव शैतान। काया चोली रंग ना कोए रंगांयदा, नज़र ना आए श्री भगवान। गुर का मन्त्र ना कोए दृढ़ांयदा, गुर चरन ना धरे कोए ध्यान। नानक निरगुण मेल ना कोए मिलांयदा, कलिजुग जीव होवण बेईमान। नौं दुआरे पन्ध ना कोए मुकांयदा, तेग बहादर नौवां गुर ना चुकाए आण। दस्म दुआरी ना कोए खुलांयदा, दस्म गुरू ना करे कोई परवान। पंचम शब्द नाद धुन ना कोए तन वजांयदा, कलिजुग काया होए वैरान। रसना बह बह जीव जहान सर्ब गांयदा, हथ्थ आए ना गुण निधान। जूठा झूठा वाक सुणांयदा, ज्ञानी ज्ञान ना करे ध्यान। मन का मणका ना कोए फिरांयदा, माया ममता तोड़े ना कोए अभिमान। हउमे शंका रोग ना कोए गवांयदा, अमृत मिले ना पीण खाण। चार कुंट सर्ब कुरलांयदा, गुर अर्जन बाणी मारे ना कोए तन बाण। अञ्जील कुरान तीस बतीस ना कोए सुहांयदा, मुल्ला शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर होए हैरान। पंडत पांधा गीता ज्ञान ना कोए दृढ़ांयदा, माया ममता हउमे हंगता उत्तों आपणा आप कर रहे कुरबान। साचा मठ ना कोए तपांयदा, नाम अहूती ना देवे विच जहान। कलिजुग काया सर्ब तपांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा भेव आप खुलांयदा। कलिजुग वेला अन्तिम आउणा, नौं नौं चार रहिण ना पाईआ। पुरख अबिनाशी जामा पाउणा, जोती जोत करे रुशनाईआ। निहकलंक नाउँ रखाउणा, निरवैर वड्डी वड्याईआ। अनादी नाद डंक वजाउणा, ब्रह्म ब्रह्मादि दए सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव आप जगाउणा, आप आपणा हुक्म वरताईआ। जगत जगदीस खेल रचाउणा, जगत विद्या वेख पढ़ाईआ। पैंतीस अक्खरी फोल फुलाउणा, त्रै पंज वज्जे वधाईआ। बावन अक्खरी आपणा अंक चलाउणा, बावन बावन करे पढ़ाईआ। एका साता जोड़ जुड़ाउणा, दस सत्त सतारां दए सलाहीआ। बीह सौ सतारां बिक्रमी निरगुण नूर डगमगाउणा, जोती जोत करे रुशनाईआ। निहकलंक नरायण नर आपणा आप मात प्रगटाउणा, सृष्ट सबाई दए सुणाईआ। सीस ताज इक्क टिकाउणा, पंचम मुख मुख वड्याईआ। चारे मुख चार जुग चार वेद चारे खाणी चारे बाणी भेव खुलाउणा, भुल्ल रहे ना राईआ। पंचम मुख पंच प्यारे मात वडिआउणा, पंचम राज जोग इक्क समझाईआ। पंचम शब्द नाद धुन उपजाउणा, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, विष्न ब्रह्मे शिव तेरा पन्ध दए मुकाईआ। निहकलंक कल जामा पा, ब्रह्मे विष्न शिव तेरी सार समालया। चौथे जुग पन्ध दए मुका, जोती नूर होए इक्क अकालया। गुरमुख साचे ल्ए जगा, आप बहाए सच्ची धर्मसालया। सिँघ शेर शेर आपणा रूप वटा, फुल वेखे पत डाल्हिआ। शाहो भूप सच सिँघासण डेरा ला, पर्दा चुक्के दो जहानया। ब्रह्मा वेता आपणे विच ल्ए मिला, ब्रह्म आपणा रूप करे प्रधानया। शंकर लेखा दए चुका, नाल रलाए शास्त्र सिमरत वेद पुराणया। आपणी रचना आप रचा,

❋

❋

आपे अन्त मिटानया। गुरमुख साजण आप उठा, देवणहारा धुर फ़रमानया। पंज तत्त चोला दए छुडा, आत्म अन्तिम करे ध्यानया। निरगुण निरगुण ल्ए मिला, निरगुण जोत खेल श्री भगवानया। पहलां आपणा हुक्म वरता, दूजा भाणा इक्क वखानया। आपणा चोला आप तजा, आपणा रूप प्रगट करे विष्नूं भगवानया। सो सो आपणी रचन रचा, हँ वेखे जगत निशानया। महाराज ग़रीब निवाज़ दया कमा, ग़रीब निमाणे करे परवानया। शेर रूप आप वटा, सिँघ गरजे विच मैदानया । नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग आपणा मुख आप छुपा, गुरूआं पीरां देंदा रिहा धुर फ़रमानया। कलिजुग अन्तिम वेस वटा, प्रगट होया वाली दो जहानया। ब्रह्मे तेरी सफ़ा दए उठा, कलिजुग सथ्थर इक्क विछानया। सतिगुर पूरा दया रिहा कमा, गुर तेग बहादर तेरा झुलाए इक्क निशानया। तेरा सीस जगदीस लेखे ला, लेखा जाणे गुण निधानया। फुल फलवाड़ी मात उपा, सिँघ पाला करे परवानया। ब्रह्म पुरी दए टिका, मस्तक टिका लाए आप भगवानया। अमृत झिरना रिहा झिरा, आदि जुगादि इक्क महानया। दूजे दर ना मंगण जा, देवणहार आप अख्वानया। सभ दा संसा रिहा चुक्का, जगे जोत इक्क महानया। शंकर लेखा दए लिखा, लिखणहार आप अख्वानया। हथ्थ त्रिसूल दए सुटा, जटा जूट करे परवानया। धूढ़ी ख़ाक रिहा रमा, अवधूत होए परवानया। चार कूट डंक दए वजा, जो घड़या भन्न वखानया। पुरख अबिनाशी रिहा सुणा, साचे तख्त बैठ सुल्तानया। कलिजुग अन्तिम गया आ, ना कोई दिसे राज राजानया। शाह सुल्तानां करना सुआह, सीस ताज ना कोए टिकानया। प्रगट होया एका एकँकार सच्चा शहनशाह, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवानया। वीह सौ सतारां बिक्रमी आपणा हुक्म रिहा वरता, तख्तों लाहे राजे राणया। शब्द खण्डा हथ्थ चमका, निर्भय आपणा रूप प्रगटानया। जगत स्यासत दए मिटा, वरासत दिसे ना कोए निशानया । नास्तिक अस्तिक एका रंग दए रंगा, आपणा बल आप अख्वानया। आपणी विद्या सर्ब दए पढ़ा, आत्म परमात्म वेख वखानया। घर घर राम रामा दए जणा, सीता सुआणी सुरत आपणे अंग लगानया। घर घर सखी ल्ए प्रना, कान्हा गोपी वेख वखानया। घर घर कलमा दए पढ़ा, कायनात चतर सुजानया। घर घर दमामा दए वजा, सच अमामा वड मेहरबानया। घर घर शामा दए मिटा, अन्ध अन्धेर रहिण ना पानया। घर घर बन्दीख़ाना दए तुड़ा, बन्दी छोड़ होए मेहरबानया। घर घर अमृत आत्म दए भरा, सच भण्डार इक्क वरतानया। घर घर मेले ख़लक ख़ुदा, अर्श फर्श कुर्श फ़लक वेखे वड मेहरबानया। महिबान बीदो आपणी रहिमत आप कमा, बी ख़ैर या अल्ला अज़मतो कस्मतो आपणी धार वखानया। चारे चार सेवा रहे कमा, अज़राईल जबराईल मेकाईल असराफ़ील होए दरबानया। इक्क मुहम्मद चरनी डिगा आ, चार यारी गल विच पल्लू पानया। अल्ला राणी निउँ निउँ सीस रही झुका, नेत्र नैण नैण शर्मानया।

❋

❋

पुरख अबिनाशी तेरे दुआरे मंगां इक्क दुआ, दोजक दिसे जगत जहानया। कलिजुग वेला अन्तिम पल्ला फड़ा, दामनगीर वड मेहरबानया। जामन होए आप शहनशाह, निहकलंक श्री भगवानया। चौदां तबकां कलंक दए मिटा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल खेल महानया। चौदां लोक एका नाअरा, एका रूप दरसांयदा। चौदां तबकां इक्क हुलारा, इक्क हुलार बणांयदा। चौदां लोक इक्क पसारा, एका एक वेख वखांयदा। चौदां लोक इक्क अखाड़ा, एका नाच करांयदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला आपणा रंग रंगांयदा। आपणा रंग रंगावणहारा, पीरन पीर आप अख्वाईआ। ईसा मूसा संग मुहम्मद चार यारा पावे सारा, शरअ शरीअत वेख वखाईआ। रूप अनूप प्रगटाए मुहम्मदी यारा, अहिमद मुहम्मद दए सलाहीआ । नौबत वज्जे धुर दरबारा, नौवीअत होर ना कोई बणाईआ। सख़ी सरवर बणे सच्चा सिक्दारा, रहिमत रहिमान रहीम बिस्मिल आपणी भेट चढ़ाईआ । तल्ब तालब करे तलीम बेऐब परवरदिगारा, एका अल्फ़ नुकता नून ना कोई वखाईआ। हमजा दए ना कोई सहारा, हवस मेटे ख़लक खुदाईआ । ऐन गैन वसे बाहरा, हज़ारा दरूद करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपे आशक आपे माशूक, आपे आपणे उप्पर होए मशकूक, आपे अहिबाब रबाब सितार वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मे शिव इक्क समझाईआ। इक्क इकल्ला एकँकार, अकल कल आप अख्वांयदा। वेस वटाए वारो वार, जुग जुग आपणी धार चलांयदा। नानक निरगुण कर प्यारा, सतिनाम नाल सति मन्त्र इक्क दृढ़ांयदा। सृष्ट सबाई बण वणजारा, घर घर वणज इक्क वखांयदा। एका नूर करे प्यारा, ज़ाहर ज़हूर आपणी कल वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आदि जुगादि खेल ब्रह्मादि, शब्द अनाद आपणा आप सुणांयदा। शब्द अनादी उठया, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। पुरख अकाल तुठया, सुणाए धुन सच्ची धुन्कार। गुरसिख मनाए चार जुग दा रुठया, पूर्ब कर्मां ल्ए विचार, लुकया रहे ना कोई गुट्ठया, लक्ख चुरासी पावे सार। शंकर तेरा वेला अन्तिम मुक्या, जगत जगदीसा होए उज्यार। सतिगुर पूरा एका बुक्कया, कलिजुग जगत आई हार। हरि का भाणा कदे ना रुक्या, ना कोई रोके तीर तलवार। निरगुण रूप हो हो उठया, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। वाली हिन्द ना रहिणा सुत्तया, सोए कोए ना पैर पसार। पहली चेत सुहौणी रुत्तया, सीस रक्ख पंज पंज वस्त अपार। खिच कटार नंगी आए तेरे दर ढुक्कया, पंज प्यारे करे शंगार। गोबिन्द तेरा बूटा कदे ना सुक्कया, पुरख अकाल लाया नाल प्यार। तेरा भार आपणे सीस चुक्या, सुत दुलारे साचे वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे कराए साची कार। साची कार करनेहार, जुग जुग

❋

❋

वेस वटांयदा। निरगुण सरगुण ल्ए अवतार, सतिजुग त्रेता द्वापर पार करांयदा। कलिजुग आई अन्तिम वार, चार वेदां फोल फुलांयदा। शास्त्र सिमरत ल्ए उठाल, खाणी बाणी फोल फुलांयदा। बाणी मारे निराला बाण, शब्द गुर इक्क वड्यांअदा। हरि का रूप ना सके कोई पछाण, नानक सतिगुर इक्क सुणांयदा। एका अंग कर परवान, कलिजुग अन्तिम राह तकांयदा। खेले खेल श्री भगवान, निहकलंका वेस वटांयदा। आदि जुगादी नौजवान, गुर गोबिन्द मेल मिलांयदा। मेल मिलावा दो जहान, साची पुरीआं धाम सुहांयदा। नेहचल वसे इक्क अस्थान, सम्मत सतारां लोकमात मार झात, गुरमुख दुआरा सचखण्ड बणांयदा। थिर घर वसे आप भगवान, शब्द अनादी नाद वजांयदा। धुर दरगाही इक्क फ़रमाण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला नौजवान। नौजवान प्रभ आ गया, कलिजुग कल आपणी धार। सृष्ट सबाई आप सुवा रिहा, त्रैगुण माया उप्पर डार। गुरमुख साचे आप जगा रिहा, जुगा जुगन्तर पावे सार। त्रै अग्नी आप बुझा रिहा, अमृत बख्शे ठंडी ठार। जोग अभ्यास ना कोई करा रिहा, देवे दरस आप करतार। लक्ख चुरासी फंद कटा रिहा, राए धर्म ना करे ख़ुवार। चित्रगुप्त हिसाब वखा रिहा, लाड़ी मौत गीत सुणार। जून अजूनी ना कोई फिरा रिहा, जूनी रहित आप निरँकार। गुरमुख साचे मेल मिला रिहा, जो आए चरन दुवार। राती सुत्तयां घर घर दरस दिखा रिहा, पान्धी बणया सिरजणहार। दो जहानां पन्ध मुका ल्या, पाई गंढ्ढ विच संसार। गुरमुखां आपणे रंग रंग रिहा, मनमुखां करे ख़ुवार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, शिव शंकर शिवपुरी विच्चों ल्ए उठाल। पारब्रह्म बेअन्त, निहकलंक जामा पाया। प्रगट होए श्री भगवन्त, तन ख़ाकी ख़ाक रलाया। कन्त नारी फेर प्रनावण आया, गुर पीर बणाई बणत। साचे सन्त ल्ए जगाया, लेखा जाणे आदि अन्त। जीव जंत सर्ब कुरलाया, प्रभ माया पाए बेअन्त। शाह सुल्तान देण दुहाया, गढ़्ह तोड़े ना हउमे हंगत। बिन सतिगुर पूरे कोई ना दया कमाया, तन नानक लाए ना कोई अंगद। कलिजुग वेला अन्तिम आया, हरि जू वेखे साची संगत। निरगुण बण भिखारी मंगण आया, आदि जुगादि बणया बहे मंगत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुखां कट्टे भुक्ख नंगत। गुरमुख सतिगुर मेलया, मेल मिलाया चरन दुआर। सतिगुर मिल्या सज्जण सहेलया, नाता तुटे सर्ब संसार। दर पाया इक्क अकेलया, नारी कन्त मेल भतार। घर वसया सज्जण सुहेलया, गृह मन्दिर होया उज्यार। कलिजुग अन्तिम सुहाए वेलया, गुरमुखां पाए सार। शंकर तेरा धाम इक्क नवेलया, करे खेल आप करतार। गुरमुख आप अपणा रिहा, कर किरपा दीन दयाल। गोबिन्द सुत इक्क रलाया, जगत जगदीशा छोटा बाला लाल। तिन्नां लेख आप समझाया, लेखा तोड़े जगत जंजाल। सत्त रंग निशाना हथ्थ

❋

❋

उठाया, दर भिखारी काल महांकाल। पंचम ताज सोहे हरि गिरधारया, भगत वछल बणे कृपाल। गुरमुख साचे पौड़े आपे चाढ़या, आपे बणया हरि रखवाल। पुरी शिव आपे वाड़या, आपे देवे सच्चा धन माल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, करे खेल हरि निराल। खेल निराली जोत अकाली, कलिजुग अन्तिम आप कराईआ। प्रगट होया दो जहाना वाली, निरँकार करे प्रितपाली, प्रितपालक बेपरवाहीआ। दूसर घर करे पाली, पत ना दिसे किसे डाल्ही, सिम्मल रुख सर्ब लहराईआ। कलिजुग कूड़ा करे दलाली, किसे ना दिसे हक हलाली, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, चार कुंट करे रुशनाईआ। चार कुंट उजाला, हरि गोपाला एका नूर डगमगाईआ। दीन दयाला खेल निराला, दो जहानां आप कराईआ। गोबिन्द तेरी घाल घाला, लेखे लाए दीन दयाला, एका हथ्थ वड्डी वड्याईआ। नौं खण्ड एका रूप बणाए सच्ची धर्मसाला, एका अक्खर पढ़ाए विच पाठशाला, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। गल पाए एका माला, सोहँ तोड़े जगत जंजाला, त्रैरंग वज्जा रहे ना कोई ताला, बजर कपाटी आप तुड़ाईआ। सतिजुग दस्से राह सुख़ाला, ब्रह्म मेला सिँघ पाला, शिव शंकर सिँघ जगदीस होए रखवाला, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। इंद इंदासण कढ्ढे दिवाला, करोड़ तेतीसा ना सुरत संभाला, सर्ब देवत ना कोई वड्याईआ। लेखा चुक्के आदि शक्ति ज्वाला, सुंभ निसुंभ ना ढाले कोई ढाला, सिँघ अस्वार अष्टभुज ना रूप प्रगटाईआ। आपणा लेखा जाणे बेपरवाह दीन दयाला, ब्रह्मा विष्न शिव ना कोई रखवाला, लोकमात ना कोई सहाईआ। अठसठ तीर्थ ना कोई रखवाला, दुरमति मैल ना कोई धुवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका हुक्म दए जणाईआ। बन्द अन्न दाना विष्नूं तेरा कीता , जगत भण्डार ना कोई वरतांयदा। पारब्रह्म ब्रह्मे मार्ग एका दस्सणा, रूप अनूप आप धरांयदा। लोकमात मेरी कोई ना करे लखना, ब्रह्म बूटे आपे लांयदा। कलिजुग तेरा कढ्ढे दु:खना, दुखियां दु:ख आप गवांयदा। गुरमुख जुग जुग सुखदे रहे सुखणा, कवण वेला सतिगुर मेल मिलांयदा। बीस बीसा गुरसिख गुर इक्क दूजे घर आपे ढुकणा, नारी कन्त कन्त नारी आपणा रूप प्रगटांयदा। सन्त जनां एका मार्ग दस्सणा, जगत विकार दए गंवाईआ। मनमुखां चारों कुंट नस्सना, ख़ाली ठूठा सर्ब वखाईआ। राज राजाना शाह सुल्ताना तख्त ताज तजणा, सीस ताज ना कोई हंढाईआ। पारब्रह्म पति परमेश्वर निहकलंक एका बुकणा, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुरमुख साचे आप मिलाईआ। गुरमुख मेल मिलनया, मेला हरि दुआर। सतिगुर पूरा चढ़ाए चन्नया, निरगुण जोत करे आकार। जो घड़या सो भन्नया, थिर रहे ना विच संसार। कलिजुग जीव अन्तिम जाणा

❋

❋

डन्नया, जिस भुल्लया हरि करतर। धृग जन्म जन्म माँ जिस हरिभगत मात ना जणया, माणस जन्म होया ख्वार। बांझ रहिन्दी मात कन्या, सेज आए ना कन्त भतार। माणस मनुख जो वेले अन्तिम जाए डन्नया, लक्ख चुरासी होए ख़ुवार। बिन गुरसिख हरि का राग ना सुणे कोई कन्नया, सतिगुर पूरा आप सुणाए सच्ची गुफ़तार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, गुरसिखां पैज रिहा संवार। गुरसिखां पैज संवारदा, कर किरपा गुण निधान। पूर्ब पूर्ब जन्म विचारदा, लेखा लिखणहार भगवान। कलिजुग कन्ढ्ढा आया पार दा, नाता तुटा जीव जहान। कलिजुग आपणा खेल खिलारदा, सार पाशा दीन ईमान। वरनी वरन वरन वखाण दा, भरमी भरम भरम शैतान। बिन गुरमुख इक्क सरन ना कोई जाणदा, दीन मज़्हब होए हैरान। आत्म अन्तर कोई नाम ना जाणे ब्रह्म ज्ञान दा, जगत विद्या करन वखान। साचा घर ना कोई पछाणदा, झूठे धन जगत मकान। किसे फ़िकर नहीं पीण खाण दा, जगत माया होए ग़लतान। किसे भय नहीं शाह सुल्तान दा, झूठी रइयत होई हुक्मरान। कलिजुग वेला अन्तिम श्री भगवान दा, प्रगट होए वाली दो जहान। कलिजुग नाता तुटे झूठे निशान दा, सच निशान होए प्रधान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे एका माण। गुरमुख माण निमाणयां, देवे देवणहार। रातीं सुत्तयां खड़ा रहे सरहाणया, पुरख अबिनाशी हो मेहरवान। घर घर सुणाए गाणया, आप आपणे कर परवान। बेड़ा चलाए बिन वंझ मुहाणया, सतिगुर पूरा होया मेहरवान। कोई रहिणे नहीं तहिसील ठाणया, ना कोई किसे फड़े आण। एका वरते हुक्म भगवानया, धुर दी बाणी मारे बाण। कलिजुग झूठा ना दिसे जहानया, अन्तिम करे वैरान। पहली चेत्र इक्क समझानया, नौं खण्ड पिृथमी एका प्रगट होए हुक्मरान। पंच मुख सीस ताज टिकानया, शब्द खण्डा तेज़ कृपान। वाली हिन्द करना चरन ध्यानया, सृष्ट सबाई देणा फेर ज्ञान। पंडत नैहरु बहत्तर देश लिखणा लिख लिख भेजणा इक्क परवानया, पुरख अबिनाशी आया विच जहान। जिस टुटया जगत निशानया, लक्ख चुरासी करनी वैरान। इक्क झुलाउणा सत्त रंग निशानयां, ज़िमी अस्मान करन सलाम। सूरज चन्न सीस झुकानया, ब्रह्मा विष्न शिव करे प्रनाम। लोक परलोक राह तकानया, गण गंधर्ब गायण गाण। गुर पीर वेख वखानया, साध सन्त भगत भगवन्त गुण निधान। सभ दा दाता इक्क श्री भगवानया, कलिजुग खेल करे महान। झूठा नाता तोड़े जीव जहानया, सतिजुग साचा करे प्रधान। दिल्ली दुआरे चरन टिकानया, साचे तख्त बहे राज राजान। नौं खण्ड पृथ्मी सुणाए इक्क फ़रमानया, सत्तां दीपां पाए आण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आपे वरते आण। आपणा हुक्म आप वरतावणा, लोकमात हो उज्यार। चार वरनां एका गावणा, इक्क इकल्ला एकँकार। गुरदुआर

❋

❋

मन्दिर मस्जिद मठ शिवदुआला एका रंग रंगावणा, एका इष्ट सच्ची सरकार। दृष्ट सृष्ट आप खुल्हावणा, मेल मिलावा जिउँ वशिष्ट राम अवतार। एका ज्ञान ज्ञान दृढ़ावणा, जिउँ गीता अर्जन करे प्यार। एका कलमा आप पढ़ावणा, ऐनलहक बोल जैकार। एका मन्त्र नाम दृढ़ावणा, सति नाम करे प्यार। एका वाहिगुरू फ़तह गजावणा, फ़तेह डंका विच वज्जे संसार। निहकलंक नौं खण्ड पृथ्मी घर घर आपणा दीप जगावणा, कलिजुग मिटे रैण अँध्यार। आत्म परमात्म एका रंग रंगावणा, ईश जीव दए आधार। सो पुरख निरँजण वक्त सुहावणा, हरि पुरख निरँजण करे विचार। एकँकारा गीत गावणा, आदि निरँजण जाए बलिहार। श्री भगवान सुहाग हंढावणा, अबिनाशी करता कन्त भतार। पारब्रह्म ब्रह्म मेल मिलावणा, मेल मिलाए एका वार। सचखण्ड दुआर लोकमात सुहावणा, सतिजुग साची चले धार। हँ ब्रह्म वेख वखावणा, सोइम रूप आप निरँकार। सोहँ अक्खर जाप जपावणा, ब्रह्म पारब्रह्म दए आधार। वरन गोत ना कोए वखावणा, अठारां बरन ना कोए सहार। चार वरन पन्ध मुकावणा, छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वण्डण वण्ड वण्डे ना कोए संसार। मन्नू सिमरती पन्ध चुकावणा, आपणा लेखा जाणे आप गिरधार। सृष्ट सबाई साचा भूप इक्क अख्वावणा, घर घर बणे ना कोए सिक्दार । वीह सौ वीह बिक्रमी पंदरां कतक जगत विधान आप बणावणा, लेखा लिख आप निरँकार। ताज़ीरात हिन्द तेरा पन्ध मुकावणा, गोबिन्द बिन्द शाही बणे विच संसार। सागर सिन्ध मुख शर्मावणा, अठारां भार बनास्पत लिखे ना लिखणहार। सत्त समुंदर मस्स कुरलावणा, अन्त पाए ना पारावार। पुरख अबिनाशी आपणी रती रत कढावणा, सवा रत्ती करे पंज प्यार। पंजां हथ्थ डोर फड़ावणा, सृष्ट सबाई करे प्यार। जूठ झूठ सतिजुग विच रहिण ना पावणा, ना कोई वेखे दूजी नार। नारी एका कन्त हंढावणा, मातलोक रहे ना कोए विभचार। बिन पुत्तर ख़ाली ना कोए जावणा, वेले अन्त ना रोवे धाहीं मार। बिन सतिगुर दरस देह ना किसे तजावणा, जिस मिल्या गुर करतार। एका अक्खर आप समझावणा, वाली हिन्द करना ख़बरदार । आपणा पर्दा उप्परों लाहवणा, प्रगट हो विच संसार। साकी बण साचा जाम प्यावणा, जो आए चल दरबार। फड़ बाहों तख्त बहावणा, सचखण्ड दुआरे हरि निरँकार। राह विच ना किसे अटकावणा, थिर घर वसाए धाम न्यार। लाड़ी मौत मुख शर्मावणा, मुख घूँगट पा रोवे ज़ारो ज़ार। ब्रह्मे विष्न शिव तेरा राह तकावणा, चारे कूटां रहे विचार। धरत धवल तेरे चरन चुम्म चुम्म ख़ुशी मनावणा, जिस चरनां आया चल दरबार। तेरे चरनां धूढ़ तिन्नां लोकां पार करावणा, आप रमाई हरि करतार। विष्नूं जटा जूट आए आपणा सीस खुल्हावणा, गुरसिख तेरी ख़ाक लाए तन छार। जगत जगदीसा बह बह उच्ची गावणा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान प्रगट होया विच संसार। राग छतीसा रहिण ना पावणा, गुर नानक बणया इक्क लिखार। हरि का रूप प्रगट

❋

❋

नज़री आवणा, सतिगुर पूरा किरपा करे आप निरँकार। तीर्थ तट ना किसे नहावणा, अठसठ करे आप ख्वार। गुरसिख तेरे चरन चुम्मे आण। मन्दिर मस्जिद मठ शिवदुआले सीस ना किसे झुकावणा, काया मन्दिर अंदर आपणे सच्चा गुरूदुआर। घर राम रामा सीता सुरती आप प्रनावणा, साचा चिल्ला खिच्चे धनुष बाण। कान्हा कृष्ना बंसरी इक्क वजावणा, राधा सुरती करे ध्यान। साचा स्वामी संग निभावणा, मेल मिलाए श्री भगवान। नाम सति सति नाम साचे घर बहावणा, नानक निरगुण मेला दो जहान। गुर गोबिन्द दरस गुरमुख विरले पावणा, कलिजुग जीव ना सके कोए पछाण। हउमे हंगता दु:ख सर्ब कुरलावणा, उज्जल मुख ना कोए जहान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख साचे आप तरावणा। गुरमुख तेरा पार किनारा, तेरी तरनी तरन कोए ना जाणया। तेरा मेल इक्क निरँकारा, किसे हथ्थ ना आए राजे राणया। तेरा खुल्हिआ सचखण्ड दुआरा, मिल्या हरि पूरन भगवानया। लोकमात करे प्यारा, देवे दान साचा दानीआ। चरन कँवल इक्क सहारा, शब्द जणाए अकथना अकथ धुर दरगाही धुर दी बाणीआ। पारब्रह्म एका पुरख समरथ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख मेले चतर सुजानया। गुरमुख मेला साचे घर, घर सुहञ्जणा आप सुहांयदा। जगत वखाए नौं दुआर, गुरमुखां नौं दुआरे पन्ध मुकांयदा। सत्त रंग निशाना रिहा चढ़, सति सतिवादी आप चढ़ांयदा। निरगुण अंदर सरगुण वड़, सरगुण अंदर निरगुण वड़, निरगुण सरगुण खेल खिलांयदा। जगत हकूमत ना कोई सके फड़, हथ्थ किसे ना आंयदा। सिँघ पूरन बद्धा आपणे लड़, काया तत्त हंढांयदा। झूठयां नाल जूठ रिहा कर, सच ना किसे वखांयदा। राष्ट्रपती भवन जाए वड़, महाराज शेर सिँघ दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अछल अछेदा भेव अभेदा आपणा भेव आपणे विच रखांयदा। आपणा भेव आपणे विच टिकाया, लेखा लिख ना सके कोई राईआ। बिन गुरमुख पूरे पूरन बूझ ना किसे बुझाया, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। जिस नूं कहे गोबिन्द आया, अगों करदे जगत लड़ाईआ। सृष्ट सबाई रिहा समझाया, भरम भुलेखा रहे ना राईआ। जिस आपणे सीस ताज टिकाया, करके जाए सच्ची शहनशाहीआ। आपणे हथ्थ बन्द रखाया, कोई पकड़े सच्चा माहीआ। गुरसिखां दा डर आपे लाहया, तीर तलवार ना हथ्थ फड़ाईआ। वालों निक्की खंडिउँ तिक्खी फड़ के आया, लोहार तरखाण ना किसे घड़ाईआ। गोबिन्द कीता कौल भुल्ल ना जाया, अभुल्ल दाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि आपणी रचना वेख वखाईआ। गुरसिखां हौला भार करांयदा, सिर आपणे चुक्कया भार। आपणी ख़ाक ख़ाक विच रलांयदा, जोती जोत करे उज्यार। शेर सिँघ दिस किसे ना आंयदा, उच्ची कूक ना सके कोई

❋

❋

पुकार। गोबिन्द बाज ना हथ्थ कोई टिकांयदा, नीला घोड़ा ना कोई अस्वार। शब्द आपणा नाउँ वखांयदा, ना जन्मे ना मरे विच संसार। साचा भाणा आपणयां आप जणांयदा, कलिजुग तेरी अन्तर धार। रैण अन्धेरी आप मिटांयदा, साचा सुत करे उज्यार। कूड़ कुड़यारा कूड़े धन्दे पांयदा, कूड़ी रइयत कूड़ी शख़सयत कूड़ा मेटे सर्ब संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुखां करे सच प्यार। गुरमुख तेरा मूल चुकाउणा, करता कीमत आपे पाईआ। रसना जिह्वा एका गाउणा, गुणवन्ता बेपरवाहीआ। दूसर ओट ना कोए रखाउणा, पुरख अकाल सच्ची सरनाईआ। पंज तत्त ना गुर कोई बणाउणा, गुर गुर पंज तत्त करे कुड़माईआ। जिस दुआरे शब्द वजाउणा, तिस दुआरे सुर ताल रखाईआ। सो पुरख निरँजण क्यों मनों भुलाउणा, जिस भुलिआं मिले ना कोए थाईंआ। भगती मार्ग कलिजुग अन्तिम औखा कोए किसे ना पूर कराउणा, साची घाटी ना कोए चढ़ाईआ। कबीर रविदास सभ ने गाउणा, कबीर रविदास रूप ना कोए वटाईआ। जोग अभ्यास तप हठ डूँग्घी भँवर ना कोए पार लँघाउणा, सृष्ट सबाई रही रुढ़ाईआ। नेत्र मूंद ना किसे मिलाउणा, कँवल नैण ना कोए सरनाईआ। अठसठ तीर्थ नहा नहा दुरमति मैल ना किसे गवाउणा, काग हँस ना रूप वटाईआ। दीपक दीवाली जोत जगत जगाउणा, आत्म जोती जोत ना करे कोए रुशनाईआ। जिस जन सतिगुर पूरे दरसन पाउणा, आसा तृष्ना रहे ना राईआ। वेला अन्त कन्त भगवन्त मनाउणा, साचे सन्त ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सम्मत सतरां इक्क सत्त धार, करे खेल अपर अपार, गुरमुख साचे वेख वखाईआ। गरमुख साचा पेख्या, कर किरपा हरि मेहरवान। पिछला कर्म चुक्या लेखया, अगला लेखा करे परवान। जो जन रहे भरम भुलेखया, चारों कुंट किसे हथ्थ ना आए सच्ची दुकान। हरि का रूप मुछ दाढ़ी ना दिसे केसया, मूंड मुंडाए ना विच जहान। सतिगुर पूरा दस दस्मेशया, दहि दिशां होए प्रधान। सतिजुग बणे इक्क नरेसया, निरवैर होए निगहबान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान।