१९ कतक २०१७ बिक्रमी अजीत सिँघ दे घर बटाले
हरि सुल्तान श्री भगवन्त, आदि जुगादि समांयदा। एकँकारा महिमा अगणत, लेखा लेख ना कोई जणांयदा। खेले खेल जुगा जुगन्त, जुग करता वेस वटांयदा। आप बणाए आपणी बणत, घड़न भन्नणहार पुरख समरथ आपणा नाउँ धरांयदा। सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, निरगुण निरवैर आसण लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वसणहारा
❋
❋
साचे घर, सचखण्ड निवासा खेल तमाशा, पुरख अबिनाशा आप करांयदा। सच सुल्तान शाह पातशाह, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। इक्क इकल्ला सच मलाह, निरगुण बेड़ा बन्न्ह आप चलाईआ। दो जहानां मार्ग एका ला, पुरख अकाल वेख वखाईआ। सचखण्ड निवासी धुर दरबारे करे सच सलाह, छप्पर छन्न ना कोई छुहाईआ। आपणी पकड़े आपे बांह, आपे वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला एकँकार, करे खेल अगम्म अपार, अलक्ख अगोचर बेपरवाहीआ। सच सुल्तान आदि निरँजण, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। थिर घर वासी दर्द दु:ख भय भंजन, निर्भय आपणा नाउँ धराईआ। निर्भय बणे साचा सज्जण, सति पुरख वड्डी वड्याईआ। इक्क दुआरा एका मजन, एका घर आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण दाता पुरख बिधाता, आपणी कल आप वरताईआ। सच सुल्तान अकल कल धार, अजूनी रहित नाउँ धरांयदा। जोती जोत जोत उज्यार, नूर नुराना डगमगांयदा। सचखण्ड सुहाए बंक अपार, चार दिवार ना कोई जणांयदा। तख्त निवासी साचा शाहकार, शहनशाह आपणा नाउँ धरांयदा। ना कोई दीसे चोबदार, सीस जगदीस ना कोई झुकांयदा। इक्क इकल्ला खेल अपार, अबिनाशी करता आप करांयदा। सच महल्ले सोभावन्त , आप सुहाए सच्चा दरबारा आप खिलांयदा। आपे रईयत बण सच्ची सरकार, आसण सिँघासण आप सुहांयदा। आपे हुक्मी हुक्म वरते वरतार, हुक्म हाकम आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा एका खोल्ह, आपणा अक्खर आपे बोल, निष्अक्खर वेख वखांयदा। सच सुल्तान गहर गम्भीरा, भेव अभेद ना कोई पांयदा। आदि जुगादी शाह हकीरा, निरगुण निर्धन आपणा खेल खिलांयदा। आपे होए पीरन पीरा, शाह पातशाह आपणा नाउँ धरांयदा। आपे बणे दर हकीरा, आपे आपणी अलक्ख जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला सच महल्ला, थिर दरबारा आप सुहांयदा। सच सुल्तान पारब्रह्म, एका रंग समाया। ना मरे ना पाए जम्म, निरगण नूर डगमगांयदा। आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह, खेवट खेटा आप मिलाया। आपे जननी आपे जन, जन जणेंदी आपे माया। आपे राग धुन आपे सुणनेहारा रिहा सुण, तार सितार ना कोई हिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वसणहारा साचे घर, दर घर साचा आप सुहाया। सच सुल्तान दर सुहांयदा, सचखण्ड दुआरा इक्क बणा। सो पुरख निरँजण आसण लांयदा, निरगुण रूप अगम्म अपार। हरि पुरख निरँजण वेस वटांयदा, रूप रेख वसया बाहर। एकँकारा आपणी धार बंधांयदा, धरनी धरत धवल ना कोई उज्यार। अबिनाशी करता सोभा पांयदा, इक्क इकल्ला निरगुण निराकार। श्री भगवान आपणी रचना आप रचांयदा, आपे होए घड़न भन्नणहार। पारब्रह्म ब्रह्म आपणा नाउँ धरांयदा, आपणी
❋
❋
इच्छया आपणी भिच्छया आपे भरे भण्डार। एका रूप अनूप आप प्रगटांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि मन्दिर सोभा पांयदा। सच सुल्तान दीन दयाला, दीनां नाथ वड्डी वड्याईआ। करे खेल पुरख अकाला, अकल कलधारी भेव ना राईआ। सचखण्ड वसे सच्ची धर्मसाला, दिस किसे ना आईआ। चले चलाए अवल्लड़ी चाला, मार्ग पन्थ आपणा वेख वखाईआ। आदि जुगादी दीन दयाला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सच सुल्तान हरि हरि मीता, एका एकंकारया । आदि जुगादी ठांडा सीता, जुगा जुगन्तर खेल अपारया। निरगुण रहे इक्क अतीता, त्रैगुण बन्धन कोई ना पा रिहा। आपणा नाम निधान आपे पीता, अमृत आपे रस बणा रिहा। आपे हस्त आपे कीटा, आपणी खेल आप खला रिहा। आपे जाणे आपणा भाणा मीठा, सद भाणे विच समा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचे घर, थिर घर साचा आप सुहा रिहा। सिँघासण थिर घर सुहांयदा, घर घर विच कर त्यार। सच आसण सोभा पांयदा, सति पुरख निरँजण अगम्म अपार। सो पुरख निरँजण रूप प्रगटांयदा, हरि पुरख निरँजण दए अधार। एकँकारा कल धरांयदा, आदि निरँजण हो उज्यार। अबिनाशी करता वेख वखांयदा, श्री भगवान पावे सार। पारब्रह्म हरि आपणी अलक्ख जगांयदा, अलक्ख अलक्खना परवरदिगार। थिर घर साचा इक्क सुहांयदा, लेखा जाणे अंदर बाहर। सचखण्ड दुआरा एका रंग रंगांयदा, रंग रंगीला मीत मुरार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वसणहारा साचे घर, दर ठांडा इक्क दरबार। हरि सुल्ताना ठांडा दरबारा, तख्त निवासी तख्त सुहांयदा। साचा मन्दिर कर उज्यारा, दीपक जोती जोत जगांयदा। आदि आदि वेखणहारा, अनुभव आपणा प्रकाश आप धरांयदा। रवि ससि ना कोई सितारा, मंडल मंडप ना कोई सुहांयदा। शब्द नाद ना कोई धुन्कारा, ताल तलवाड़ा ना कोई वजांयदा। इक्क इकल्ला खेल अपारा, निरगुण आपणा आप करांयदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, तख्त निवासी आपणी कल आप वरतांयदा। पंचम मुख सीस दस्तारा, एकँकारा आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा पड़दा आपे लांहयदा। हरि जू खेल अगम्म अपारा, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। सो पुरख निरँजण हो उज्यारा, नूर नराना डगमगाईआ। सचखण्ड वसाए इक्क दरबारा, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। रूप अनूप सच्ची सरकारा, बेऐब परवरदिगार आपणा नाउँ रखाईआ। जल्वा जलाल हो उज्यारा, नूर ज़हूर इक्क चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वसणहारा साचे घर, घर मन्दिर वड वड्याईआ। घर मन्दिर हरि वड्यांअदा, इक्क इकल्ला एकँकार। सुते प्रकाश आप करांयदा, अनुभव खेल करे अपार। सति सतिवादी साची धार चलांयदा, चलावणहार
❋
❋
इक्क करतार। कागद कलम ना लेख लखांयदा, ना कोई लेखा लिखणहार। आपणी बणत आप बणांयदा, सो पुरख निरँजण हो त्यार। नारी कन्त आपणा रूप प्रगटांयदा, आपे पीआ प्रीतम बणे सच भतार। निरगुण आपे साची सेज हंढांयदा, निरगुण मेला ठांडे दरबार। साचा पलँघ आप सुहांयदा, पावा चूल ना दिसे कोई घाड़न घड़े ना कोए तरखाण। शब्द अगम्मी डेरा लांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वसणहारा साचे घर, दर घर साचा आप उपांयदा। दर घर साचा हरि उपांयदा, सचखण्ड दुआरा खोल्ह। पुरख अबिनाशी आसण लांयदा, निरगुण निरगुण अंदर जाए मौल। कँवल नाभ ना कोए बणांयदा, ना कोए अमृत भरया कौल। जोती जोत जोत जगांयदा, नाद अनादि नाद बोल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे अंदर आपे वड़, आपे वेख वखांयदा। आपे नारी कन्त भतारा, हरि साचा खेल खिलांयदा। आपे निरगुण निरगुण करे प्यारा, निरवैर साची सेज हंढांयदा। आपे गाए आपणा मंगलचारा, गीत गोबिन्द आप अल्हांयदा। आपे अंदर आपे बाहरा, गुप्त ज़ाहरा आपे खेल खिलांयदा। आप सुहाए सच दुआरा, सचखण्ड दुआरा सोभा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नारी कन्त एका बंक वड्यांअदा। बंक वडियाई देवणहार, दर दरवाज़ा आप सुहांयदा। निरगुण जणे सुत दुलार, निरगुण पिता पूत वेस वटांयदा। निरगुण माता इक्क आधार, निरगुण दाई दाया नाउँ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा बंस आप उपजांयदा। सच सुल्ताना हरि निरँकारा, एका रंग समाया। आप आपणा कर पसारा, आपे वेख वखाया। आपे जननी जणे सुत दुलारा, शब्दी नाउँ धराया। आपे जोद्धा सूरबीर बली बलकारा, बल आपणा आप वखाया। आपे शाह भूप बण सिक्दारा, साचे तख्त सोभा पाया। आपे हुक्मी हुक्म वरते वरतारा, धुर संदेशा आप अल्हाया। आपे शब्द सुत करया ख़बरदारा, आलस निन्दरा ना कोए वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका आपणा भेव जणाया। हरि पुरख निरँजण भेव जणांयदा, अलक्ख अगोचर अगम्म अपार। सो पुरख निरँजण हुक्म सुणांयदा, साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार। एकँकारा वेख वखांयदा, वेखणहार आप करतार। आदि निरँजण डगमगांयदा, नूर नुराना हो उज्यार। श्री भगवान सीस झुकांयदा, अबिनाशी करता फ़रमाबरदार। पारब्रह्म अग्गे आपणी झोली डांहयदा, भरनहार आप हरि भण्डार। देवणहार आप अख्वांयदा, आदि जुगादी साची कार। शब्द दुलारा इक्क उठांयदा, हुक्मी हुक्म वरते वरतार। आपणा बंस आप उपजांयदा, मात पित बण दुलार। आपणी गोद आप सुहांयदा, आपे वेखे वेखणहार। किला कोट ना कोए बणांयदा, दाई दाया एकँकार। कागद कलम ना लेख लिखांयदा, घाड़न घड़े ना कोए सुन्यार। साचे मन्दिर सोभा पांयदा, सचखण्ड दुआरा खोल्ह किवाड़।
❋
❋
इक्क इकल्ला डेरा लांयदा, मरे ना जम्मे परवरदिगार। बेअन्त बेअन्त बेअन्त आप अख्वांयदा, आपणे अंदर आपणी पाए आपे सार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि जू आपणा खेल खिलांयदा। हरि जू खेल खिलाया, आदि पुरख वड वड्याईआ। आपणा हुक्म आप सुणाया, हुक्मी हुक्म इक्क इलाहीआ। शब्द दुलारा आप उठाया, आपणा बल आप धराईआ। एका बंक आप सुहाया, बंक दुआरी सच्चा शहनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वड दाता वर दाता दानी भुल्ल ना जाईआ। वर देवणहार दातार, दाता दानी आप अख्वांयदा। आपणी वस्त आप विचार, आपे झोली पांयदा। आपे वेखे वेखणहार, निरगुण दिस किसे ना आंयदा। आपणे मन्दिर आपणा आपा कर त्यार, आपणा घाड़न आप घड़ांयदा। आपे बणया मीत मुरार, आपे सथ्थर यार विछांयदा। आपे पुरख पुरखोतम हो त्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे शब्द आप सुणांयदा। शब्द जणाए हरि निरँकारा, एका राग अल्हाया। विष्न ब्रह्मा शिव कर त्यारा, तेरी सेवा सति दृढ़ाया। निरगुण वेस निराकारा, निरवैर खेल खलाया। आपणी बन्न्हे आपे धारा, धार धार विच टिकाया। जोती जोत जोत उज्यारा, नूरो नूर नूर समाया। शब्द नाद नाद धुन्कारा, नादी नाद नाद वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, शब्द शब्दी आप उठाया। शब्द दुलारा उठया, किरपा करी आप भगवान। पुरख अबिनाशी एका तुठया, देवणहारा साचा दान। आपणे अंदर बह बह आपे लुकया, आपे होए हरि प्रधान। आपे उच्ची कूक कूक बुक्कया, आपे वसया सच मकान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर फ़रमाण। शब्द सुणया धुर फ़रमाणा, प्रभ अग्गे सीस झुकांयदा। तूं शाह पातशाह साचा राणा, हउँ सेवक सेव कमांयदा। निरगुण तेरा रूप निरगुण पहरया मैं तेरा बाणा, दिस किसे ना आंयदा। निरगुण पीणा निरगुण खाणा, आसा तृष्ना ना कोए जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साचा शब्द आप उपांयदा। शब्द सुणाए हरि निरँकार, दोए जोड़ करे निमस्कारया। तेरा हुक्म सच्ची सरकार, वरते वरतावे सच दरबारया। करे सेवा शब्द दुलार, पूत सपूता सीस झुका रिहा। एका मंग मंगे एका वार, भुल्ल ना जाए अगम्म अपारया। विष्नूं उपजे तेरी धार, विश्व तेरा रूप दरसा रिहा। तेरा रूप अपर अपार, सति सरूप इक्क समा रिहा। चारे कूट होए उज्यार, दहि दिशां वण्ड वण्डा रिहा। तेरा प्यार मेरी धार, अमृत नाउँ रखा रिहा। अमृत रक्खे तेरे किवाड़, तेरी खेल खिला रिहा। तेरे अंदरों आए बाहर, निरगुण सरगुण रूप प्रगटा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सुत दुलारा सीस झुका रिहा। शब्द दुलारा सीस झुकांयदा,
❋
❋
कर किरपा श्री भगवान। विष्न विश्व रूप वेख वखांयदा, आत्म अन्तर एका अमृत पीण खाण। अमृत अमर अमर करांयदा, करे खेल गुण निधान। निरगुण अंदर निरगुण बीज बिजांयदा, कँवल कँवला होए प्रधान। नाभी कँवल आप सुहांयदा, लेखा लिखे ना कोए जहान। पत फुल पंखड़ीआं आप खिलांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर घर साचा इक्क सुहांयदा। एका फुल कँवला धार, कँवल कँवल मुख सलाहीआ। तेरा रूप अगम्म अपार, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। विष्नूं अंदर विश्व बाहर, ब्रह्म रूप अनूप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, वास्तक तेरी वड वड्याईआ। वास्तक रूप अकल कल धार, ब्रह्म आपणा वेस वटाया। विष्न तेरा इक्क प्यार, भुल्ल कदे ना जाया। दोहां विचोला शब्द दुलार, शब्द शब्दी गंढ्ढ पुवाया। करे खेल साचे दरबार, दर दरवेश ना कोए बहाया। नर नरेश सच्ची सरकार, सीस ताज इक्क टिकाया। आदि जुगादि रहे हमेश मरे ना जम्मे एकँकार, जन्म मरन विच कदे ना आया। आपणी करे आपे कार, करता पुरख आपणी खेल खिलाया। जूनी रहित सांझा यार, त्तत्व तत्त ना कोए बणाया। वसणहारा धूंआँधार, सुन्न अगम्म डेरा लाया। रक्त बूंद ना कोए प्यार, जोड़ी जोड़ ना कोए वखाया। आपणी इच्छया कर करतार, शंकर आपणा रूप धराया। एका गुण देवे देवणहार, रूप अनूप दए दरसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द विचोला विच धर, आपणा खेल करे बेपरवाहया। करे खेल करनेहारा, करता पुरख वड्डी वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर त्यारा, त्रै त्रै मेला सहिज सुभाईआ। लेखा जाणे धुर दरबारा, धुर दी धार इक्क वखाईआ। इक्क इकल्ला एकँकारा, एका रंग रिहा समाईआ। साख्यात सज्जण मीत प्रगट होए अगम्म अपारा, निरभउ निर्भय निरवैर आपणी कल धराईआ। विष्न करे निउँ निउँ निमस्कारा, चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। ब्रह्मा बणे दर भिखारा, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। शंकर नेत्र नीर वहाए ज़ारो ज़ारा, भोला भाउ इक्क वखाईआ। तिन्नां विचोला शब्द दुलारा, दर घर साचे मेला ल्ए मिलाईआ। मंगे मंग बण भिखारा, आपणी अलक्ख अलक्ख निरँजण अग्गे आप जगाईआ। एका भरना सच भण्डारा, तोट रहे ना राईआ। तेरा बंस सरबंस बणाया अपर अपारा, त्रै त्रै मेला एका थाईंआ। त्रैगुण अतीत तेरा नाउँ निराकारा, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। तेरा वसदा रहे दुआरा, उजड़ कदे ना जाईआ। तूं शाह पातशाह सुल्तान, तेरे दर तेरे घर चरन कँवल सच्ची निमस्कारा, निउँ निउँ जगदीस सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, ब्रह्मा विष्न शिव निउँ निउँ बैठे सीस झुकाईआ। पारब्रह्म सर्ब गुणवन्ता, आपणा खेल आप खलांयदा। पूरन जोत श्री भगवन्ता, परम पुरख आपणा नाउँ धरांयदा। आपणी खेल करे बेअन्ता, भेव कोए
❋
❋
ना पांयदा। विष्न ब्रह्मा शिव तेरी बणाई बणता, आपणा अंग सूरा सरबंग आप कटांयदा। आपणी चोली आपे रंगदा, रंग मजीठी इक्क चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक्क समझांयदा। विष्न सुणना कर ध्यान, हरि साचा सच दृढ़ांयदा। ब्रह्मा देवे इक्क ज्ञान, पारब्रह्म आपणी विद्या आप पढ़ांयदा। शंकर बख्शे इक्क ज्ञान, लिव अन्तर इक्क समझांयदा। बण विचोला श्री भगवान, आपणा बन्धन आपे पांयदा। लेखा जाणे दो जहान, दो जहानां खेल खिलांयदा। शब्दी शब्द बण बलवान, बल आपणा आप वखांयदा। तख्त निवासी राज राजान, शाह सुल्तान डेरा लांयदा। एका हुक्म धुर फ़रमाण, धुर दी बाणी आप सुणांयदा। भुल्ल ना जाए गुण निधान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा खेल आपे कर, आपे वेख वखांयदा। विष्न तेरा सच विहारा, सति पुरख निरँजण आप जणांयदा। ब्रह्मा तेरा ब्रह्म पसारा, पारब्रह्म प्रभ सेव लगांयदा। शंकर तेरा खेल न्यारा, संसा सर्ब चुकांयदा। शब्दी शब्द रंग रवे आप निरँकारा, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका हुक्म सुणांयदा। एका हुक्म हरि जणांयदा, पारब्रह्म बेपरवाह। विष्न तेरी सेव लगांयदा, सच भण्डार हथ्थ फड़ा। ब्रह्मा तेरा नाउँ धरांयदा, पारब्रह्म आपणी अंस उपजा। शंकर तेरा खेल खिलांयदा, आप आपणा भेव चुका। आपणी रचना आप रचांयदा, आपे बण सच मलाह। आपे घर घर रिज़क पुचांयदा, आपे लक्ख चुरासी घाड़न ल्ए घड़ा। आपे त्रैगुण रूप प्रगटांयदा, रजो तमो सतो वेख वखा। आपे आपणा भेव जणांयदा, पंज तत्त एका रंग रंगा। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश आपणी धार वखांयदा, आप आपणे विच्चों ल्ए प्रगटा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, आपणी इच्छया आपे पूर करांयदा। विष्न ब्रह्मा शिव वर घर पाया, प्रभ पूरन बूझ बुझाईआ। भण्डारी संसारी खेल रचाया, लाए दीबाण इक्क लगाईआ। एका हुक्म आप सुणाया, हुक्मी हुक्म आप फिराईआ। आपणा ताणा आप तणाया, त्रैगुण एका तन्द बंधाईआ। पंचम नाता जोड़ जुड़ाया, पंचम वेखे थाउँ थाँईआ। कादर आपणा खेल खिलाया, कुदरत आपणी रचन रचाईआ। आपणा नूर नूर प्रगटाया, रवि ससि करे रुशनाईआ। मंडल मंडप आप सुहाया, आपे धरत धवल जल बिम्ब ल्ए टिकाईआ। आपणा राग आप सुणाया, चारे मुख करे पढ़ाईआ। चारे वेदां आपे गाया, एका बूझ बुझाईआ। चारे बाणी आप सुणाया, परा पसन्ती मद्धम बैखरी एका दए समझाईआ। चारे खाणी आपणे रंग रंगाया, अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज सति सति दए वड्याईआ। आपणा बन्धन आपे पाया, जुग चौकड़ी खेल खलाईआ। आपे वण्डण रिहा वण्डाया, आपणा हिस्सा आप रखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आपणी झोली पाया, गेड़ा गेड़ आप भुवाईआ। शब्द दुलारा सुत इक्क
❋
❋
समझाया, पुरख अबिनाशी हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेखा जाणे सच्चा शहनशाहीआ। शब्द दुलारा बोलया, कर किरपा गुण निधान। एका तोल साचा तोलया, तोलणहारा दो जहान। आदि जुगादि कदे ना डोलया, डुलावणहार ज़िमी अस्मान। साची वस्त रक्ख कोलया, एका नाम देवें दान। घट घट अंदर आपे मौलया, आत्म ब्रह्म कर पछाण। आपे भरया अमृत कौलया, आपे अन्तर होए प्रधान। आप सुणाए साचा ढोलया, अनहद शब्द गाए गान। आपे वसे पर्दे ओहलया, करे खेल पंज तत्त काया जगत मकान। आपे चारों कुंट पाए रौलया, आपे लेखा जाणे पंज शैतान। आप भार उठाए धरत धौलया, आपे गाए आपणा गाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सो वेला कवण वक्त ब्रह्मा विष्न शिव लेखा मुक्के आण। साचा वेला हरि समझाउणा, हरि शब्द करे अरजोईआ। कवण वेला वक्त सुहाउणा, निरगुण निरगुण ल्ए मिलाईआ। कवण जुग भाग लगाउणा, लोकमात वज्जे वधाईआ। कवण कुक्ख आप सुहाउणा, कवण मात मिले वड्याईआ। कवण सुख ब्रह्मे विष्न शिव उपजाउणा, जगत नाता तोड़ तुड़ाईआ। कवण रूप मुख वखाउणा, अनुभव प्रकाश कराईआ। कवण गोदी चुक्क आपणे धाम बहाउणा, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा तेरे विच जाए समाईआ। पुरख अबिनाशी इक्क समझांयदा, शब्दी शब्द ज्ञान। ब्रह्मा विष्न शिव सेवा लांयदा, त्रै त्रै कर प्रधान। इक्क इकेला वेख वखांयदा, वेखणहारा शाह सुल्तान। नौं सौ चुरानवे जुग गेड़ा इक्क बणांयदा, जुग चौकड़ी मिटे निशान। लोकमात लक्ख चुरासी खेल खिलांयदा, पंज तत्त कर प्रधान। आपणा नाम आप प्रगटांयदा, सच संदेशा देवे गुण निधान। माणस मानुख आप वड्यांअदा, आप आपणी करे पछाण। नाद धुन इक्क सुणांयदा, शब्द अगम्मी हरि फ़रमाण। लक्ख चुरासी फोल फुलांयदा, साचे सन्त करे प्रधान। भगत आपणी भगती लांयदा, एका देवे ब्रह्म ज्ञान। साची शक्ती विच रखांयदा, आदि शक्ति बख्शे माण। गुर पीर अवतार आपणी जोत जगांयदा, लोकमात वेस करे आप मेहरवान। अन्तिम चौकड़ी रंग रंगांयदा, नौं नौं चार चुक्के काण। सत्त सत्त आपणा रंग रंगांयदा, सति सतिवादी हो मेहरवान। सति पुरख निरँजण शाह पातशाह आपणी कल धरांयदा, रूप अनूप चारे कूट इक्क निशान। सतिजुग त्रेता द्वापर पार करांयदा, कलिजुग अन्तिम वेखे आण। चारे वेदां फोल फुलांयदा, लेखा जाणे अठारां पुराण। शास्त्र सिमरत आप पढ़ांयदा, आपे देवे गीता ज्ञान। अञ्जील कुरानां आप सुणांयदा, तीस बतीसा हो प्रधान। खाणी बाणी आप उपांयदा, पुरख अबिनाशी वड मेहरवान। नित नवित आपणा रूप प्रगटांयदा, जुग जुग चले अवल्लड़ी चाल। कलिजुग अन्तिम खेल खिलांयदा, ख़ालक ख़लक वेखे आण। जुग चौथे भार उठांयदा, नौं नौं चार करे
❋
❋
पछाण। गुरमुख साचे मेल मिलांयदा, मेलणहार श्री भगवान। पूर्ब लहिणा झोली पांयदा, वेखणहारा चौदां लोक दुकान। चौदां तबकां डेरा ढांयदा, शब्द अगम्मी मारे बाण। शब्द सुत इक्क समझांयदा, पारब्रह्म गुण निधान। विष्न ब्रह्मा शिव मेल मिलांयदा, त्रैगुण पैंडा मुक्के आण। जो घड़या सो भन्न वखांयदा, थिर रहे ना कोए निशान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तिन्नां देवे एका माण। कलिजुग वेला अन्तिम आउणा, हरि साचा सच जणांयदा। ब्रह्मा हरि आपणे पाउणा, लेखा होर ना कोए वखांयदा। पारब्रह्म ब्रह्म मेल मिलाउणा, जगत विछोड़ा पन्ध मुकांयदा। शंकर संसा दूर कराउणा, साख्यात आपणी गोद सुहांयदा। आपणे पेटे आपे पाउणा, पवण पाणी सेव ना कोए कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे शब्द देवे वर, एका सिख्या आप पढ़ांयदा। साची सिख्या हरि समझाए, साख्यात रूप प्रगटाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल खिलाए, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। निरगुण निरवैर जोती जोत डगमगाए, अन्ध अँध्यार रहिण ना पाईआ। शब्द सोटी हथ्थ उठाए, साचा खण्डा नाम चमकाईआ। उच्ची चोटी डेरा लाए, सच सिँघासण सोभा पाईआ। कोटन कोटि हथ्थ ना आए, लभ्भ लभ्भ थक्की सर्ब लोकाईआ। वासना खोटी दए मिटाए, आपणी दृष्टी सृष्ट सबाई एका पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द देवे साचा वर, वाह वा वज्जदी रहे वधाईआ। वाहवा चौथा जुग आउणा, नौं सौ चुरानवें चौकड़ी पन्ध मुकांयदा। बावन रूप ना किसे वटाउणा, सीता राम ना कोए प्रनांयदा। रावण गढ़्ह ना कोए तुड़ाउणा, चिल्ला धनुष ना कोए चढ़ांयदा। सख़ीआं मंगल कोए ना गाउणा, साची रास ना कोए रचांयदा। रथ रथवाही कोए दिस ना आउणा, गीता ज्ञान ना कोए दृढ़ांयदा। पंज तत्त ना कोए रखाउणा, पंचम मेल ना कोए मिलांयदा। काला सूसा ना तन छुहाउणा, ईसा मूसा ना मेल मिलांयदा। कलमा अमाम ना कोए पढ़ाउणा, नबी रसूल ना कोए अख्वांयदा। कायनात ना फेरा पाउणा, नूर ज़हूर ना कोई वखांयदा। ऐनलहक नाअरा किसे ना लाउणा, उच्ची कूक ना कोए सुणांयदा। जगत मसल्ला ना कोए वछाउणा, सजदा सीस ना कोए झुकांयदा। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश खेल ना किसे खिलाउणा, नानक नाम ना कोए रखांयदा। खड़ग खण्डा ना कोए चमकाउणा, तीर कमान ना हथ्थ उठांयदा। अमृत जाम ना किसे पिआउणा, अमृत मेघ ना कोए बरसांयदा। पुरख अबिनाशी रूप प्रगटाउणा, साचे सुत शब्द समझांयदा। ब्रह्मे विष्न शिव तेरा पन्ध मुकाउणा, लिख्या लेख ना कोए पढ़ांयदा। आपणा रूप आप प्रगटाउणा, पारब्रह्म आपणी जोत आप जगांयदा। वरन गोत विच किसे ना आउणा, छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वण्ड ना कोए वण्डांयदा। मन्दिर मस्जिद मठ शिवदुआले किसे ना बहाउणा, गुरसिखां अंदर डेरा लांयदा। अठसठ तीर्थ गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती बाहों फड़ ना किसे गले लगाउणा, आपणी
❋
❋
धूढ़ गुरसिखां मस्तक टिक्का लांयदा। उच्चे टिल्ले चढ़ चढ़ हथ्थ किसे ना पाउणा, जोगी जती सती जटा जूट धार सर्ब कुरलांयदा। सन्यास वैराग ना कोए वखाउणा, ब्रह्मचारी गृहस्ती आपणे चरनां नाल मिलांयदा। जिस जन उप्पर आपणी दया कमाउणा, कोटन कोटि कोट जन्म दे पाप गवांयदा। निहकलंक आपणा नाउँ रखाउणा, शब्द डंका हथ्थ रखांयदा। शाह सुल्तानां राज राजानां राउ रंकां ऊँचां नीचां एका रंग रंगाउणा, वरन गोत ना कोए बणांयदा। एका ब्रह्म सर्ब समझाउणा, पारब्रह्म प्रभ पर्दा लांहयदा। घट घट अंदर दीप जोत जगाउणा, जोत निरँजण सेवा लांयदा। दूई द्वैती पर्दा लौहणा, माया ममता मोह मिटांयदा। हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाउणा, मन रावण आप खपांयदा। सीता सुरत सवाणी आप प्रनाउणा, निरगुण निरगुण मेल मिलांयदा। कलिजुग जीव काग फड़ फड़ हँस बणाउणा, जिस जन आपणे नाम चोग चुगांयदा। लोक परलोक आप सुहाउणा, अन्त भगवन्त मेल मिलांयदा। राए धर्म दर दुरकाउणा, चित्रगुप्त नेड़ ना आंयदा। कलिजुग कूड़ा पन्ध मुकाउणा, जूठ झूठ डेरा ढांयदा। विश्व रूप सर्ब दरसाउणा, विष्न आपणा नाउँ रखांयदा। पारब्रह्म ब्रह्म प्रगटाउणा, ब्रह्म विद्या इक्क पढ़ांयदा। शंकर हथ्थ त्रसूल सुटाउणा, ताशक तशका मुख शर्मांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द देवे वर, पुरख अबिनाशी किरपा कर, कर किरपा खेल खिलांयदा। शब्द दुलारे सच विचारना, बिन रसना जिह्वा हरि गुण गाईआ। कागद कलम ना किसे विचारना, जगत विद्या भेव ना राईआ। गुर पीर अवतार दर दुवार बणन सवालना, मंगण भिच्छया भिखक भिच्छया झोली पाईआ। आपे आपणी पूरी करे कामना, करता पुरख सच्चा शहनशाहीआ। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग गुर पीर अवतार बणदा रिहा ज़ामना, राम कृष्न राधा कृष्न अल्ला हू अकबर सतिनाम वाहिगुरू जुग जुग करे पढ़ाईआ। अन्तिम अन्त श्री भगवन्त नौं खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चौदां लोक त्रैभवन ब्रह्मा विष्न शिव करोड़ तेतीसा गण गंधर्ब सुर नर मुन जन किनर यच्छप आपे मेटे अन्धेरी शामना, इक्क निरगुण जोत करे रशनाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां वसे बाहर इक्क रखाए सच ग्रामना, सचखण्ड दुआरा हरि निरँकारा नगर खेड़ा आप वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरि जू हरि हरि बैठा वेस वटाईआ। वेस अवल्ला एकँकारा, हरि साचा सच करांयदा। लोकमात मात ल्ए अवतारा, मात पित पिता पूत वेख वखांयदा। चारों कुंट हो उज्यार, उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण फेरा पांयदा। सृष्ट सबाई वेखे इक्क अखाड़ा, पंचम धाड़ आप उठांयदा। लेखा जाणे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घी गारा, समुंद सागर फोल फुलांयदा। जोद्धा सूरबीर बली बलकारा, हुक्मी हुक्म वरते वरतारा, हरि निरँकारा शस्त्र हथ्थ ना कोई उठांयदा। चारों कुण्ट करे ख्वारा, धरनी धरत
❋
❋
धवल करे पुकारा, ज़िमी अस्माना धूंआँधारा, सुच्च सुच्च ना कोई दृढ़ाईआ। लक्ख चुरासी नार विभचारा, मिले मेल ना हरि करतारा, पंच विकार होया शंगारा, मन मति बैठी वेस वटाईआ। आत्म ब्रह्म ना किसे विचारा, चार वरन अठारां बरन रोवण ज़ारो ज़ारा, पारब्रह्म ना कोई मिलाईआ। कलिजुग चारों कुंट होए धूंआँधारा, उच्ची कूक लावे नाअरा, सृष्ट सबाई रिहा भुलाईआ। साचा मन्दिर गुरू दर दुआरा, गुरमुख विरला पावे सारा, काया मन्दिर खोज खुजाईआ। अठ्ठे पहर रहे धुन्कारा, साची सख़ीआं मंगलचारा, अंमृत आत्म ठंडा ठारा, सर सरोवर इक्क सुहाईआ। आत्म सेजा कन्त भतारा, रंग रलीआं माणे अगम्म अपारा, भस्मड़ होए मरे ना जाईआ। जिस मिल्या पुरख करतारा, नाता तुटा सर्ब संसारा, घर पाया इक्क दुआरा, मिल्या मेल कन्त भतारा, विछड़ कदे ना जाईआ। गुरसिख तेरा वसदा रहे दुआरा, पंच विकारा मेटे झूठी धाड़ा, करे प्रकाश बहत्तर नाड़ा, अन्ध अन्धेर रहिण ना पाईआ। तेरा मन्दिर तेरे घर विच सोहया घर उज्यारा, दीवा बाती तेल ना कोई पसारा, जगावणहारा इक्क अख्वाईआ। दरस दिखाए अगम्म अपारा, सर्ब जीआं इक्क दातारा, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जगत जुगत करे साची कारा कार कमावणहारा विष्न ब्रह्मा शिव दए अधारा, लक्ख चुरासी वेखे थाउँ थाँईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि शब्द ब्रह्मादि वजाए धुन नाद, नर नरायण घट घट मन्दिर अंदर बैठा सोभा पाईआ।
२० कत्तक २०१७ बिक्रमी सन्त भगवान सिँघ दे घर पिण्ड सैद पुर ज़िला अमृतसर
सति पुरख निरँजण सच सुल्तान, सतिगुर दाता इक्क अख्वांयदा। निरगुण रूप जोत महान, अनुभव आपणी धार बंधांयदा। इक्क इकल्ला श्री भगवान, दर घर साचे सोभा पांयदा। अगम्म अगम्मड़ा देवे दान, देवणहारा इक्क अख्वांयदा। जुगा जुगन्तर हो प्रधान, आपणी कल आप धरांयदा। पुरीआं लोआं ब्रह्मण्ड खण्ड वखाए इक्क निशान, सति निशाना आप उठांयदा। विष्न ब्रह्मा शिव देवे इक्क ज्ञान, अन्तर आपणा नाम दृढ़ांयदा। त्रैगुण माया बख्शे माण, पंचम डोरी हथ्थ रखांयदा। घाड़त घड़े दो जहान, घड़न भन्नणहार समरथ पुरख आपणी बणत बणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, हरि हरि साचा धाम सुहांयदा। साचा दानी देवे दान, देवणहार इक्क अख्वांयदा। आपणी करे आप पछाण, हरि आपे वेख वखांयदा। आपे वसे आपणे सच मकान, धुर दरबारा आप सुहांयदा। आदि जुगादी बण जाणी जाण, जुगा जुगन्तर वेस वटांयदा। लक्ख चुरासी बणे साचा काहन, घट घट मंडल रास रचांयदा। एका गाए आपणा गाण, नाद अनादी धुन उपजांयदा। अमृत अमिउँ रस पीण खाण, सर सरोवर इक्क सुहांयदा। जोत निरँजण निरगुण भान, घट भीतर
❋
❋
आप जगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त हथ्थ रखांयदा। साची वस्त नाम अनमुल्ल, भगवन आपणे हथ्थ रखांयदा। आदि जुगादि ना जाए तुल, तोलणहारा दिस कोए ना आंयदा। आपणी कीमत करता आप चुकाए मुल, सच वणजारा आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त इक्क रखांयदा। साची वस्त नाम भण्डारा, सो पुरख निरँजण आप वरतांयदा। हरि पुरख निरँजण खेल अपारा, एकँकारा कल धरांयदा। आदि निरँजण ठांडा दरबारा, सीतल धारा प्रकाश वखांयदा। श्री भगवान खोल्ह किवाड़ा, सचखण्ड दुआरा आप सुहांयदा। अबिनाशी करता मीत मुरारा, मिल मिल आपणी ख़ुशी मनांयदा। पारब्रह्म बणे भिखारा, निरगुण अग्गे निरगुण सीस झुकांयदा। सतिगुर सच्चा शहनशाह सच्ची सरकारा, शाह सुल्तान आपणा हुक्म आप सुणांयदा। देवणहारा अतुट भण्डारा, शब्द वणजारा इक्क वखांयदा। आपणे नाम दए आधारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच ख़ज़ीना बेपरवाह, पारब्रह्म प्रभ आपणे हथ्थ उठा, आपणा मार्ग वेख वखांयदा। सच ख़ज़ीना हरि का नाउँ, सति पुरख निरँजण आप उपाया। आपे रक्खे आपणे थाउँ, नगर खेड़ा ना कोए वसाया। आपे देवे फड़ फड़ बाहों, आपणी इच्छया भिच्छया झोली आप भराया। आपे लेखा जाणे पिता माउँ, पूत सपूता आपे जाया। आपे लेखा जाणे हँस काउँ, आपे हँस कागां डार उडाया। आपे देवणहारा ठंडी छाउँ, समरथ पुरख सदा सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे दानी दान, आदि जुगादी सच निशान, ना मरे ना जाया। साचा दान श्री भगवन्त, दर घर साचे आप वरतांयदा। खेले खेल जुगा जुगन्त, जुग करता आपणी धार बंधांयदा। एका नाम जणाए मंत, मन्त्र नाम आप दृढ़ांयदा। करे खेल नारी कन्त, वाह वा सतिगुर भेव ना आंयदा। त्रैगुण धारी माया बेअन्त, त्रैगुण वेसा वेस वटांयदा। लक्ख चुरासी जीव जंत, घाड़न घड़ घट घट अंदर आपणा रूप प्रगटांयदा। आदि जुगादि ना होए भस्मंत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा नाम आप वरतांयदा। सच नाम पारब्रह्म प्रभ इच्छया, दूसर वस्त ना कोए जणाईआ। जुग जुग देवणहारा आपणी भिच्छया, ब्रह्मण्ड खण्ड लोआं पुरीआं जेरज अंड लक्ख चुरासी वेखे सर्ब लोकाईआ। निरगुण निरवैर निराकार, जन भगतां देवे साची सिख्या, एका आत्म ब्रह्म करे पढ़ाईआ। चौदां लोक चौदां विद्या लेख किसे ना लिख्या, ब्रह्मा चारे वेद लिख लिख नेत्र नैण गया शर्माईआ। हरि का नाउँ किसे ना दिसया, हथ्थ फड़ लोचण नैण ना कोए बिगसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम वस्त अमोलक आपे रक्खे आपणी गोलक, दूसर हथ्थ ना दए वड्याईआ। हरि का नाउँ अगम्म अथाह, हरि आपणे हथ्थ रखांयदा। जुगा जुगन्तर बेपरवाह, आपणी
❋
❋
खेल खिलांयदा। पंज तत्त मेला मेल मिला, निरगुण सरगुण धार बंधांयदा। आपणी दया आप कमा, आपणा लेखा बह समझांयदा। सन्त भगवन्त ल्ए उपजा, साचा कन्त वेख वखांयदा। आदि अन्त आपणा गुण जणा, अवगुण लेखा सर्ब मुकांयदा। अनहद राग धुन वजा, धुनी धुन आप उपांयदा। सुन्न मुन दए तुड़ा, चुण चुण आपणे लेखे पांयदा। पुण छाण करे सभनी थाँ, घट भाण्डा फोल फुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम नाम अतुट, एकँकारा आप वरतांयदा। हरि का नाउँ हरि का रंग, हरि बिन अवर ना कोए चढ़ाईआ। हरि दाता सूरा सरबंग, सतिगुर आपणा भेव जणाईआ। हरि शब्द हरि मृदंग, हरि ताल तलवाड़ा रिहा वजाईआ। हरि सेजा हरि पलँघ, हरि बैठा आसण लाईआ। हरि भिखारी मंगे मंग, हरि भिच्छया झोली पाईआ। हरि भुक्ख हरि नंग, हरि तृष्ना तृप्त कराईआ। हरि लेखा जाणे काया माटी काची वंग, हरि काया गढ़्ह सुहाईआ। हरि हरि मन्दिर वेखे आपे लँघ, बन्द किवाड़ा आप खुल्हाईआ। हरि सन्तन वसया सदा संग, विछड़ कदे ना जाईआ। हरि का नाम पूरी करे उमंग, अमका मूल रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा नाउँ, नेहचल वखाए एका थाउँ, महल्ल अटल मिनार थिर दरबारा सोभा पाईआ। हरि का नाम निरगुण धार, रूप रंग रेख ना कोई जणांयदा। आपणे विच्चों आपे ल्ए उभार, वेखणहारा आप हो जांयदा। ना कोई सारंग ना सितार, हथ्थ समरथ ना कोई रखांयदा। ना कोई गज खिच्चे आपणी वार, तम्बुर कंध ना कोई लटकांयदा। करे खेल अगम्म अपार, आपणी धुन आपणे विच्चों आप उपजांयदा। साचे सन्तां कर प्यार, लोकमात आप सुणांयदा। इक्क वखाए साची कार, साची कारे आपे लांयदा। नाता तोड़ काम क्रोध लोभ मोह हँकार, आसा तृष्ना मेट मिटांयदा। चरन कँवल कँवल चरन बख्शे इक्क प्यार, पूजा पाठ ना कोई बणांयदा। अंदर मन्दिर डूँग्घी कंदर, आप सुणाए सच्ची गुफ्तार, रसना जिह्वा ना कोई हिलांयदा। निरगुण जोती कर उज्यार, अठ्ठे पहर डगमगांयदा। बिन तेल बाती करे खेल खेलणहार, महल्ल अटल सोभा पांयदा। आपे सख़ी सुल्तान मिले साचा यार, सुहञ्जणी सेज आप सुहांयदा। आपे गाए मंगलाचार, आपणा गीत आप अल्हांयदा। आपे मेला मेल मिलाए मेलणहार, एकँकार आपणी कल आप धरांयदा। एका शब्द सच्चा वरतार, हरि आपणा नाउँ आप आपणे हथ्थ रखांयदा। नानक कबीर कह कह गए पुकार, हरि हथ्थ किसे ना आंयदा। घड़े भन्ने घड़न भन्नणहार, विष्न ब्रह्मा शिव त्रिलोकी नाथ कोटन कोटि सीस झुकांयदा। बिन हरि नामे ना कोई उतरे पार, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर लग्गी बसन्तर ना कोई बुझांयदा। जिस जन किरपा करे आप निरँकार, जन्म जन्म दे रोग गवांयदा। कागद कलम ना लिखणहार, वेद शास्त्र सिमरत पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी चार
❋
❋
जुग गुर पीर अवतार साध सन्त सभ हरि का जस गांयदा। पुरख अबिनाशी करे खेल अपार, एका नाम वस्त अपार, आपणे हथ्थ रक्खे करतार, सभ दी झोली पांयदा। आपे वसे सभ तों बाहर, बैठा रहे इक्क दरबार, शाह पातशाह सच्ची सरकार, शहनशाह आपणा नाउँ रखांयदा। सतिगुर पूरा कोटन कोटि ब्रह्मण्डां करे इक्क प्यार, कोटन कोटि ब्रह्मा विष्न शिव दए अधार, कोटन कोटि गुर पीर अवतार आपणी कुखों ल्ए उभार, कोटन कोटि एका शब्द नाम दृढ़ांयदा। आदि जुगादी साची कार, जुगा जुगन्तर करे विच संसार, लोकमात वेस वटांयदा। बिन हरिभगत दूसर जाए ना किसे दुवार, गुर दर मन्दिर मस्जिद मठ, सतिगुर पूरा कदे ना आसण लांयदा। किसे ना होवे बन्द किवाड़, सति सति गंढ्ढी गंढ्ढ ना कोई रखांयदा। किसे ना सिर रक्खे आपणा भार, सीस चुक्क चारों कुंट ना कोई फिरांयदा। गुरमुख गुरसिख हरिभगत हरिसन्त आपणी गोदी ल्ए आप उठाल, शाह कंगाल आपणे लेखे पांयदा। एका बणया रहे दलाल, नेड़ ना आए काल महांकाल, गुर शब्दी सेव कमांयदा। सतिगुर पूरा कोई ना बन्न्ह के रक्खे विच रुमाल, अलमारी विच ना कोई रखांयदा। दीन मज़्हब वरन गोत सतिगुर पूरे पवे ना कोई जंजाल, दाड़ी मुछ केस मूंड ना मुंडाए निरगुण आपणा रूप आप प्रगटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच्चा साहिब पुरख समरथ, आपणी महिमा जाणे अकथना अकथ, वेद कतेब सर्ब जस गांयदा। गा गा थक्के हरि का जस, चार वरन वड्डी वड्याईआ। अठसठ तीर्थ रहे नस्स, आपणा पन्ध ना सके कोई मुकाईआ। पढ़ पढ़ पुस्तक जगत मार्ग रहे दस्स, आपणा मार्ग हथ्थ किसे ना आईआ। कर किरपा जिस हिरदे गया वस, दूजे घर ना मंगण जाईआ। अंदरे अंदर मेला मेले हस्स हस्स, घर साचे वज्जे वधाईआ। गुरसिख आपणा सथ्थर तेरे मन्दिर बैठा घत, तेरी त्रैगुण सूला सेज रिहा हंढाईआ। माया ममता मोह अन्त काल ना डस्से डसनी डस्स, जगत नागनी नेड़ ना आईआ। एका तीर निराला मारे कस, शब्द कमान आप उठाईआ। नौं ग्रां नौं खण्ड नौं दुआर नौं काल चरन डिगण ढट्ठ, ढह ढह ढेरी आप बणाईआ। हरि का नाम सदा रक्खे पति, जिस सिर सतिगुर पूरा हथ्थ टिकाईआ। गुरमुखां अन्तिम सांभण आया वत्त, आपणा बीज आपणी हथ्थीं देवे पाईआ। आपणी फसल आपे ल्ए कट्ट, दूजा वाढा वढ्ढण कोई ना आईआ। आपणे खाते ल्ए घत, सचखण्ड दुआर खुल्हाईआ। आपणी हथ्थीं लक्ख चुरासी छट्टण रिहा छट, नाम हुलारा इक्क लगाईआ। आपणा रूप विचकार रखाई वट, लक्ख चुरासी दिस किसे ना आईआ। एका तोला तोल तुलाए घट घट, आपणा खण्डा आपणे हथ्थ रखाईआ। चौथे जुग चार जुग दे विछड़े गुरसिख मेले नट्ठ नट्ठ, जगत चौकड़ी दए गवाहीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका देवे आपणा दान, सखी मिले साचा काहन, आत्म ब्रह्म पारब्रह्म एका घर ल्ए मिलाईआ।
❋
❋