२१ कत्तक २०१७ बिक्रमी मोहण सिँघ दे घर पिण्ड सकयां वाली ज़िला अमृतसर
सति पुरख निरँजण सच्चा शहनशाह, आदि जुगादि समांयदा। सो पुरख निरँजण बेपरवाह, इक्क इकल्ला खेल खिलांयदा। हरि पुरख निरँजण अगम्म अथाह, रूप रंग ना कोए रखांयदा। एकँकारा आपणा नाउँ प्रगटा, आप आपणी धार बंधांयदा। आदि निरँजण जोत जगा, नूर नुराना डगमगांयदा। अबिनाशी करता अलक्ख जगा, अलक्ख अलक्खणा भेव खुलांयदा। श्री भगवान साचा मन्दिर रिहा सुहा, सचखण्ड दुआरे सोभा पांयदा। पारब्रह्म आपे वेखे आपणा थाँ, थिर घर साचे डेरा लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख पुरख अबिनाशा, आपणी खेल आप खिलांयदा। सो पुरख निरँजण हरि निरँकारा, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। एका वसे धाम न्यारा, सचखण्ड दुआर वड वड्याईआ। नूर नुराना जोत उज्यारा, शहनशाह बेपरवाहीआ। शाहो भूप बण सिक्दारा, तख्त निवासी इक्क अख्वाईआ। करनी करे करनेहारा, करता पुरख बेऐब नाम ख़ुदाईआ। नूर ज़हूर अगम्म अपारा, अलक्ख अगोचर आप प्रगटाईआ। सच महल्ला उच्च अटला कर त्यारा, नेहचल धाम दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत करे रुशनाईआ। जोती जाता हरि भगवाना, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। निरगुण निरवैर सच सुल्ताना, शाहो भूप वड वड्याईआ। साचे तख्त बैठे जोद्धा सूरबीर बली बलवाना, अनुभव आपणी धार बंधाईआ। एका जोती नूर नूर नुराना, सुते प्रकाश डगमगाईआ। सो पुरख निरँजण हो मेहरवाना, हरि पुरख निरँजण ल्ए उठाईआ। एकँकारा देवे दाना, आदि निरँजण नेत्र नैण खुल्हाईआ। श्री भगवान अबिनाशी करता आपे वसे सच मकाना, सच दुआरे सोभा पाईआ। पारब्रह्म प्रभ गुण निधाना, गुणवन्ता कहिण ना जाईआ। आदि जुगादी खेल महाना, खेले खेल बेपरवाहीआ। शाहो भूप बण साचा राणा, आपणी कल आप उपाईआ। आपे देवे धुर फ़रमाणा, धुर दी धारा आप उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, दर घर साचे सोभा पाईआ। दर घर साचा सोभावन्त, सति पुरख निरँजण आप सुहांयदा। आपे नारी आपे कन्त, नर नरायण वेस वटांयदा। आपणी महिमा जाणे अगणत, लेखा लेख ना कोए जणांयदा। आपे मणीआ आपे मंत, आपे आपणा नाउँ दृढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर नूर उजाला, आदि पुरख दीन दयाला, दयानिध इक्क अख्वांयदा। दयानिध साहिब सुल्ताना, पारब्रह्म प्रभ आप अख्वांयदा। श्री भगवाना बण राज राजाना, हुक्म आपणा आप वरतांयदा। अबिनाशी करता वेखे सच मकाना, थिर दरबारे डेरा लांयदा। आदि निरँजण जोती नूर जगाए महाना, प्रकाश प्रकाश विच रखांयदा। एकँकारा आपे जाणे आपणा भाणा, सद भाणे विच समांयदा। हरि पुरख निरँजण
❋
❋
चतर सुघड़ सयाड़ा, इक्क इकल्ला वेस वटांयदा। सो पुरख निरँजण आपे होए जाणी जाणा, जानणहार दिस ना आंयदा। साचे तख्त बैठ सच्चा सुल्ताना, निरगुण आपणा हुक्म आप वरतांयदा। ना कोई चोबदार दिसे दर दरबाना, सीस जगदीस ना कोए झुकांयदा। ना कोई राग ना कोई गाना, तार सितार ना कोए वजांयदा । ना कोई पवण ना मसाणा, अग्नी तत्त ना कोए बणांयदा। ना कोए विष्न ब्रह्मा शिव वखाए पद निराबाणा, रूप रंग रेख ना कोए बणांयदा। ना कोए ज़िमी ना अस्माना, गगन मंडल ब्रह्मण्ड खण्ड रचन ना कोए रचांयदा। ना कोए धरत धवल ना कोई जल बिम्ब ना कोई खेले खेल दो जहाना, लोक परलोक ना कोए सुहांयदा। ना कोए चौदां लोक बन्न्हे गानां, चौदां तबक ना वण्ड वण्डांयदा। ना कोई त्रैगुण माया देवे दाना, रजो तमो सतो ना रंग रंगांयदा। ना कोए सूरज चन्न ना दिसे निशाना, मंडल मंडप ना कोए सुहांयदा। सचखण्ड दुआर वसे एका श्री भगवाना, साचे तख्त सोभा पांयदा। आपे वरते आपणा भाणा, भाणे विच आप रहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वसणहारा साचे घर, दर दरबारा आप सुहांयदा। दर दरबारा ठांडा घर, सति पुरख निरँजण आप सुहांयदा। निरगुण निरवैर निराकार देवणहारा वर, सति सरूप झोली सति भरांयदा। आपे मंगे दर दरवेश अग्गे खड़, नर नरेश आप हो जांयदा। आप फड़ाए आपणा लड़, आपे पल्लू गंढ्ढ दवांयदा। आपणा घाड़न आपे घड़, घड़न भन्नणहार समरथ आपणा नाउँ धरांयदा। सचखण्ड दुआरे बैठा वड़, सच सिँघासण सोभा पांयदा। आपणी करनी आपे कर, करता पुरख खेल खिलांयदा। ना जन्मे ना जाए मर, जूनी रहित वेस वटांयदा। मूर्त अकाल आपे धर, आपणा प्रकाश आपे डगमगांयदा। निरभउ आपणे दुआरे आपे खड़, भय होर ना कोए रखांयदा। आदि जुगादि ना जाए हर, आपणा बल आप धरांयदा। आपणी सरनी आपे पड़, आपे सीस झुकांयदा। आपे शाहो भूप बण सिक्दार, आपे रईयत नाउँ रखांयदा। आपे धुर फ़रमाणा देवे भण्डारा भर, आपणी हथ्थीं आप वरतांयदा। आपे थिर घर वेखे साचा नर, नर नरायण रूप प्रगटांयदा। आपणी नारी आपे ल्ए वर, कन्त सुहाग आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला एकँकार, आप आपणा कर पसार, आपे होए वेखणहार, दूजा संग ना कोए रखांयदा। एकँकारा कर पसारा, आपे वेख वखाईआ। वसणहारा सचखण्ड दुआरा, थिर घर साचे दए वड्याईआ। निरगुण रूप अगम्म अपारा, अलक्ख अगोचर बेपरवाहीआ। करे खेल सच दरबारा, ठांडा घर वज्जे वधाईआ। आपे पुरख आपे नारा, नारी कन्त आप हो जाईआ। आपे सेजा सुत्ता पैर पसारा, आपे ल्ए हरि अंगड़ाईआ। आपे अंदर आपे बाहर आपे गुप्त ज़ाहरा, आपे वेखे थाउँ थाँईआ। आपे सुत आप दुलारा, आपे होए बख्शंदी माहीआ। आपे राखे राखणहारा, आपे आपणा सीस हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
❋
❋
आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआरा साचा घर, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। सो पुरख निरँजण घर सुहांयदा, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। हरि पुरख निरँजण आसण लांयदा, एकँकारा पेखे चाँईं चाँईआ। आदि निरँजण डगमगांयदा, अबिनाशी करता पकड़े बाहींआ। श्री भगवान ख़ुशी मनांयदा, पारब्रह्म आपणी चले आप रज़ाईआ। धुर दरबारा आप सुहांयदा, आपे बख्शे आपणी सच सरनाईआ। आपणा रंग आप रंगांयदा, रंग रंगीला साचा माहीआ। छैल छबीला आप अख्वांयदा, रूप अनूप सच्चा शहनशाहीआ। आपणा सीस जगदीस आप सुहांयदा, आपे वेखे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे आपे वड़, आपे करे सच न्याईंआ। सच न्याईं करनेहारा, एका एक अख्वाया। जुगा जुगन्तर हो उज्यारा, नाउँ निरँकारा आपणा नाउँ रखाया । आपे पिता आपे माई, आपे बाल सुत दुलारा जाया। आपे देवणहारा ठंडीआं छाईं, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। आपे थिर घर बैठा कुण्डा लाई, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुवारा एका घर, घर सुहञ्जणा आदि निरँजणा, एका दीपक रिहा जगाया। एका दीपक होए प्रकाश, पारब्रह्म प्रभ आप करांयदा। अबिनाशी करता ना जाए विनास, बिस्मिल आपणा रूप वटांयदा। श्री भगवान दासी दास, आपणी सेवा आप कमांयदा। आदि निरँजण आपे करे पूरी आस, इच्छया भिच्छया झोली पांयदा। एकँकारा साचे घर कर निवास, इक्क इकल्ला खेल खिलांयदा। हरि पुरख निरँजण शाहो शाबास, तख्त निवासी भेव ना आंयदा। सो पुरख निरँजण सर्ब गुणतास, आपणा रंग आप वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वसणहारा साचे घर, दर दरवाज़ा इक्क वड्यांअदा। दर दरवाज़ा ग़रीब निवाज़ा, आपणा आप खुल्हांयदा। परवरदिगारा साजण साजा, नूर इलाही डगमगांयदा। निरवैर रचया आपणा काजा, निरगुण निराकार वेख वखांयदा। आपे बणया शाहो भूप वड राजन राजा, तख्त निवासी तख्त सोभा पांयदा। आपे शब्द अगम्मी मारे वाजा, चोबदार ना कोए रखांयदा। आपणे मन्दिर चार कुंट दहि दिशां आपे फिरे भाजा, आपणा पन्ध आप मुकांयदा। आपे शाह आपे नवाबा, आपे नौबत नाम वजांयदा। आपे रक्खे मुख नकाबा, आपणा पर्दा आपे लांहयदा। आपे आपणे हथ्थ रखाए आबेहयाता, आपे अमृत जाम भरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वसे साचे घर, दर घर साचा इक्क सुहांयदा। दर घर साचा सुहञ्जणा, सति पुरख निरँजण आप सुहाया। जोत जगाए आदि निरँजणा, बिमल रूप डगमगाया। आदि जुगादी साचा सज्जणा, एकँकारा खेल खलाया। ना घड़या ना भज्जणा, ना कोई बणत वखाया। ना कोई धूढ़ ना कोई मजना, सरोवर नहावण ना कोए नहाया। आपणा आप चलाए जहाज़ना, सचखण्ड बैठा जोत जगाया। शब्द अगम्मी चढ़े ताजणा, अश्व आपणा आप उपाया। जोती जोत सरूप हरि,
❋
❋
आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला पुरख अकाल, करे खेल दीन दयाल, सचखण्ड वसे सच्ची धर्मसाल, दर दरवाज़ा ना कोए वखाया। सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, सो पुरख निरँजण आप उपाईआ। हरि पुरख निरँजण वड़या दीन दयाला, निज घर आपणा आप सुहाईआ। एकँकारा आपणी आप करे प्रितपाला, प्रितपालक वड वड्याईआ। आदि निरँजण जोत उजाला, नूरो नूर नूर समाईआ। श्री भगवान खेल निराला, काल महांकाल रिहा दबाईआ। अबिनाशी करता अवल्लड़ी चाला, चाल निराली इक्क जणाईआ। पारब्रह्म आपणी घालन आपे रिहा घाला, घाली घाल लेखे पाईआ। आपणा मार्ग इक्क सुख़ाला, सति पुरख निरँजण आप लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण घाड़न आपणा घड़, आपणे मन्दिर बैठा वड़, महल्ल अटल उच्च मुनार, आप सुहाए हरि निरँकार, दूसर संग ना कोए रखाईआ। दूसर ना कोई दीसे संग, इक्क इकल्ला खेल खिलांयदा। सचखण्ड दुआर वजाए मृदंग, धुन नाद ना कोए वखांयदा। आपणे मन्दिर आपे लँघ, आपे वेख वखांयदा। आपे सूरा साहिब सरबंग, शाह पातशाह आपणा नाउँ वड्यांअदा। ना कोई सूरज ना कोई चन्द, निरगुण जोत डगमगांयदा। चार दीवार ना दीसे कंध, छप्पर छन्न ना कोए छुहांयदा। ना कोई गाए सुहागी छन्द, रसना जेहवा ना कोए हिलांयदा। ना कोई गुर पीर अवतार मंगे मंग, साध सन्त ना सीस झुकांयदा। इक्क इकल्ला हरी हरि गोबिन्द, आपणा दर आप वड्यांअदा। आपे जाणे आपणा पन्ध, साचा पान्धी आप हो आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा हरि वसनीक, इक्क इकल्ला लाशरीक, वाहिद आपणा नूर प्रगटांयदा। नूर नुराना परवरदिगार, मुकामे हक डेरा लांयदा। आदि जुगादी एका यार, मुकामे हक इक्क वखांयदा। लाशरीक मीत मुरार, आपणा अहिबाब आप हो जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा एका दर, दर दुआरा आप सुहांयदा। दर दुआर सुहाया, कर किरपा गुण निधान। आपणी इच्छया आप उपाया, आपे वेखे मार ध्यान। आपणी भिच्छया वण्ड वण्डाया, दाता दानी देवे दान। सुत दुलारा आप उठाया, शब्दी जोद्धा सूरबीर बलवान। धुर फ़रमाणा आप सुणाया, धुर दी बाणी लाया बाण। एका मार्ग दए जणाया, सति वखाए इक्क निशान। शाहो भूप हथ्थ उठाया, तख्त निवासी राज राजान। सीस आपणे ताज टिकाया, पंचम मुख देवे ज्ञान। सो पुरख निरँजण आपणा नाउँ प्रगटाया, शब्दी पाए एका आण। एका दोआ दोआ एका रंग समाया, मेल मिलावा हाणीआं हाण। सचखण्ड दुआरा इक्क खुल्हाया, अबिनाशी करता करे पछाण। सुत दुलारा एका जाया, जननी बणे श्री भगवान। दाई दया आप अख्वाया, करे खेल खेल महान। आपणा पर्दा आपे लाहया, आपे वसया लामकाम। सिफ्त सालाही आप ख़ुदाया, आपणी रहिमत करे आप रहिमान। आपणा रूप आप प्रगटाया,
❋
❋
एका अक्खर गुण निधान। सोहँ साची धार जणाया, ना कोई लिख लिख करे ब्यान। शब्द दुलारा उठ उठ धाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, दरगाह साची धुर फ़रमाण। शब्द दुलारा सीस झुकांयदा, दोए जोड़ करे प्रनाम। प्रभ तेरा हुक्म सीस टिकांयदा, मिल्या धुर फ़रमाण। तेरी रचना रच वखांयदा, विष्नूं तेरा धरे ध्यान। अन्तर आत्म कँवल भरांयदा, नाभी प्रगट करे गुण निधान। ब्रह्म तेरी धार बंधांयदा, पारब्रह्म एका दान। शंकर सुन्न अगम्म समांयदा, धूंआँधार करे पछाण। तिन्नां एका रंग रंगांयदा, एका वेखणहारा करे पछाण। रूप अनूप आप दरसांयदा, महिमा अनूप श्री भगवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपे देवे साचा दान। हरि साचा दान वरतांयदा, वड दाता गुणी गहीर। सुत दुलारा झोली पांयदा, मंगी मंग इक्क अख़ीर। बेपरवाह सिर हथ्थ रखांयदा, शाहो भूप वड पीरन पीर। मस्तक तिलक इक्क लगांयदा, एका बन्न्हे साचा चीर। तेरी खेल आप खिलांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत दित्ता वर, आपे बन्न्हणहार बीड़। हरि शब्दी बेड़ा बन्न्हया, कर किरपा साहिब सुल्तान। विष्न ब्रह्मा शिव आपे जणया, निरगुण निरगुण देवे माण। एका राग सुणाए कन्नया, वड दाता हो मेहरवान। आपणा भाण्डा आपे भन्नया, भन्नणहार श्री भगवान। शब्द सुत दुलारा मन्नया, तिन्नां लेखा लिखे आण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हथ्थ वखाउणा सच निशान। सुत दुलारा मंगदा, दोए जोड़ करे निमस्कारा। विष्न ब्रह्मा शिव खेल सूरे सरबंग दा, ना कोई जाणे पार किनारा। वेखे खेल परमानंद दा, घर मन्दिर होए उज्यारा। आपणा बन्न्हण किवें बन्न्हदा, आपणे हथ्थ डोर रक्खे करतारा। करे खेल सूरे सरबंग दा, शाह पातशाह सच्ची सरकारा। आपणी डोरी आपे गंढ्ढदा, दिस ना आए अगम्म अपारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, विष्न ब्रह्मा शिव देवे इक्क हुलारा। सच हुलारा आप दुवांयदा, ब्रह्मा विष्न शिव ल्ए अंगड़ाईआ। शब्द दुलारा विच रखांयदा, विचोला बणया बेपरवाहीआ। धुर फ़रमाणा इक्क सुणांयदा, कागद कलम ना लिखे शाहीआ। सच गुफ्तार आप रखांयदा, रसना जिह्वा ना कोए हलाईआ। जोत प्रकाश इक्क करांयदा, नूरो नूर डगमगाईआ। शब्द धुन इक्क उपजांयदा, बोध अगाध दए वड्याईआ। चरन ध्यान इक्क रखांयदा, चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। हरन फरन आप खुलांयदा, आपणी बूझ आप बुझाईआ। निरवैर निराकार निरगुण एका वार ब्रह्मे विष्न शिव दरस दिखांयदा, साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार। पंचम मुख ताज आप टिकांयदा, आपे आपणी कर विचार। आपणी धार शब्द बणांयदा, पहलां आपणी करे कार। इक्क भण्डारा नाम वरतांयदा, विष्नूं विश्व करे प्यार। सच वरतारा आप अख्वांयदा, देवणहार निरँकार। ब्रह्मा
❋
❋
ब्रह्म दरसन पांयदा, नेत्र नैण उग्घाड़। चारे मुख मुख वखांयदा, पंचम मुख सीस दस्तार। आपणी वण्ड तेरी झोली पांयदा, देवे वस्त अपर अपार। आपणा राग नाद अल्हांयदा, धुन वजाए सच्ची धुन्कार। शंकर एका भेव खुल्हांयदा, आपणा खोल्हे बन्द किवाड़। स्वच्छ सरूप नज़री आंयदा, अन्ध अन्धेर ना कोए अँध्यार। तिन्नां एका संग वखांयदा, शाह पातशाह बण सिक्दार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे विष्न शिव वखाए आपणा दर, आपणा रूप अनूप आप प्रगटांयदा। विष्न ब्रह्मा शिव दरसन पाया, दोए जोड़ करन निमस्कारा। पारब्रह्म वड्डी वड्याआ, सति सतिवादी तेरा सति दुआरा। हउँ सेवक बण के दर ते आया, मंगण आए मंग भिखारा। चरन कँवल कँवल चरन बैठे ध्यान लगाया, तेरा नूर ज़हूर अगम्म अपारा। निरगुण सरगुण खेल खिलाया, करया खेल आपणी धारा। तेरा दरस कवण दुआरे दूजी वार पाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच संदेशा इक्क सुणाया। सच संदेशा दए श्री भगवान, विष्न ब्रह्मा शिव भुल्ल ना जाईआ। तेरी खोल्हां इक्क दुकान, ब्रह्मण्ड खण्ड रचन रचाईआ। लोआं पुरीआं वेखां मार ध्यान, मंडल मंडप आप सुहाईआ। त्रैगुण माया देवां दान, पंज तत्त करां कुड़माईआ। लक्ख चुरासी रूप प्रगटाए विच जहान, लोकमात मिले वड्याईआ। जीव जंत हरि भगवन्त वेखणहारा साचा काहन, आत्म ब्रह्म एका रंग समाईआ। ईश जीव करे पछाण, जगदीश भेव ना राईआ। पंज तत्त देवे माण, पंचम विकार करे कुड़माईआ। पंचम शब्द इक्क ज्ञान, एका धुन वजाईआ। घर विच घर सच मकान, काया बंक दए वड्याईआ। आदि निरँजण नूर महान, जोत निरँजण दए जगाईआ। अमृत आत्म पीण खाण, कँवल नाभ आप भराईआ। आत्म सेजा हो प्रधान, साची सेज हंढाईआ। शब्द अनाद सच्ची धुनकान, गृह मन्दिर करे शनवाईआ। सख़ी मिले साचा काहन, ब्रह्म पारब्रह्म समाईआ। चारे खाणी इक्क निशान, अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज माण वखाईआ। चारे बाणी इक्क ज्ञान, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपे गाईआ। चारे वेद होण कुरबान, चारे जुग वण्ड वण्डाईआ। चार वरन बरन नादान, अठारां बरन वेखे थाउँ थाँईआ। लेखा जाणे ज़िमी अस्मान, एका एक सच्चा शहनशाहीआ। एका हुक्म धुर फ़रमाण, जुगा जुगन्तर आप सुणाईआ। माणस मानुख कर प्रधान, जीव आत्म दए वड्याईआ। देवणहारा साचा दान, दाता दानी इक्क अख्वाईआ। सन्त भगत आप आपणा रंग आपे माण, आपे मेले सहिज सुभाईआ। जुगा जुगन्तर खेले खेल सच्चा शहनशाह सुल्तान, सुरती शब्द वज्जे वधाईआ। लक्ख चुरासी गेड़ बणाए जीव जहान, कर्म कुकर्मां बन्धन पाईआ। चौदां विद्या कर प्रधान, नौ खण्ड पृथ्मी आप सुणाईआ। सत्तां दीपां करे पछाण, भुल्ल रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव देवे वर, शब्द अनादी
❋
❋
नाद सुणाईआ। शब्द अनादी बोलया, कर किरपा हरि करतार। एका कंडे हरि जू तोलया, त्रैगुण माया तत्त भण्डार। सचखण्ड दुआरा आपे फोलया, निरगुण निरगुण पावे सार। आदि जुगादि रहे अडोलया, डोल जाए ना विच संसार। साची वस्त रक्खे कोलया, जुगा जुगन्तर बणे वरतार। आपणी सृष्टी आपे मौलया, मौला रूप सिरजणहार। आपे प्रगटे उप्पर धौलया, निरगुण सरगुण लै अवतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव देवे वर, भुल्ल ना जाए अभुल्ल गुर अवतार। भुल्लणहार अभुल्ल कदे ना भुल्लया, आदि जुगादि समाए। जुगा जुगन्तर पाए मुल्लया, करता कीमत आप चुकाए। लक्ख चुरासी फुल फलवाड़ी मौलया, पत टहिणी आप महिकाए। आपे भौरा गूंजे बण बण उप्पर धौलया, हरिजन साचे ल्ए मिलाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जूनी रहित पुरख अकाला, आपे जाणे आपणी चाला, ब्रह्मा विष्न शिव आप समझाए। ब्रह्मा विष्न शिव हरि समझांयदा, शब्द निष्अक्खर एका बोल। तिन्नां सेवा एका लांयदा, साची वस्त भण्डारा देवे खोल्ह। लक्ख चुरासी जीव उपांयदा, घट घट अंदर जाए मौल। सन्त भगत भगवन्त आप जगांयदा, लेखा जाणे धरनी धरत धौल। आपणा कौल आप निभांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा देवे वर, शिव आपणे हुक्म चलांयदा। ब्रह्मे तेरा जगत विहारा, पारब्रह्म ब्रह्म समझाया। लक्ख चुरासी कर प्यारा, त्रैगुण बन्धन पाया। विष्नूं तेरा वस्त भण्डारा, एका वार वरताया। शंकर तेरा जगत अखाड़ा, थिर कोए रहिण ना पाया। जो उपजे सो बिनसे अन्तिम वारा, पुरख अबिनाशी रचन रचाया। तिन्नां वचोला बणे सुत दुलारा, जगत विहारा रिहा वखाया। सतिजुग साचा कर पसारा, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। सो पुरख निरँजण हो त्यारा, निरगुण आपणा रंग रंगाया। हँ ब्रह्म दए आधारा, स्वैम रूप सो पुरख निरँजण सोहँ आपणा नाउँ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, आपणा भेव रिहा खुलाया। हरि आपणा भेव खुलांयदा, आदि पुरख अगम्म अपार। तिन्नां एका गुर समझांयदा, कर किरपा निराकार। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी ब्रह्मा विष्न शिव सेवा लांयदा, जुग चौकड़ी आवे वारो वार। सतिजुग त्रेता द्वापर रूप प्रगटांयदा, कलिजुग वेखे काली धार। नौं नौं गेड़ा आपणे हथ्थ रखांयदा, हरि का भेव ना जाणे कोई गुर पीर अवतार। बेअन्त बेअन्त बेअन्त सर्ब गांयदा, बेअन्त सच्ची सरकार। जुग करता आपणा रूप प्रगटांयदा, आदि जुगादी साची कार। सतिजुग धरत मात दी गोद सुहांयदा, सिर रक्ख हथ्थ समरथ करतार। साचा मार्ग इक्क वखांयदा, एका ब्रह्म कर पसार। आत्म ब्रह्म भेव चुकांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिजुग साचा साची कार ब्रह्मा सुत ल्ए उभार। बराह रूप प्रगटाए निरँकार, यज्ञे पुरष दए अधार, हाव गरीव होए उज्यार, नर नरायण वड
❋
❋
वड्याईआ। कपल मुन पाए सार, दत्ता त्रै दए अधार, रिखभ बख्शे चरन प्यार, पृथू मंगे बण भिखार, मत्सय वसे जल धार, कच्छप आपणा रूप प्रगटाईआ। वैद धनंतर रिहा विचार, बावन रूप अगम्म अपार, हँसा बोले हँसा डार, हरी हरनाक्ष आपे मार, आपणा बल आप धराईआ। आपे नर नरायण बणे करतार, बेड़ा गज लाए पार, बालक ध्रू ल्ए उभार, आपणा रूप आप धराईआ। सतिजुग आए अठारां वार, निरगुण सरगुण लै अवतार, नित नवित खेल खलाईआ। त्रेता रूप अपर अपार, करे खेल सच्ची सरकार, एका कल दोए विचार, ब्रह्मण सुत लाए पार, परस पारस रूप प्रगटाईआ। राम रामा हो उज्यार, दसरथ बेटा होए ख़बरदार, जनक सपुर्ती करे प्यार, साचा चिल्ला आपे चाढ़, आपणा बल आप धराईआ। आपे फिरे जंगल विच पहाड़, आपे सीता स्वाणी करे ख़ुवार, आपे रावण देवे गढ़्ह हँकार, आपे बानर गले लगाईआ। आपे मारनहारा मार, आपे डुब्बदे जाए तार, तीर कमान आपणे हथ्थ रखाईआ। आपे ग़रीब निमाणयां पावे सार, आपे फूलन करे तन शंगार, जूठे बेरां आपे भोग लगाईआ। आपे उतरे आपणे पार किनार, त्रेते वेखे दोए दोए वार, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। आपे त्रेता ल्ए सँघार, आपे द्वापर करे पसार, आपे कुँवारी कन्या अंदर बन्न्हे आपणी धार, वेद व्यासा आपे रूप प्रगटाईआ। आपे पुराण अठारां गाए आपणी वार, चार लक्ख हजार सतारां सलोक गणाईआ। आपे नारद दए अधार, आपे सुरस्ती मारे वाज एका वार, छत्ती राग मुख सालाहीआ। आप मुकंद मुनोहर लख़मी नरायण होए उज्यार, आपे बंसरी नाम वजाईआ। आपे सख़ीआं मंगलचार, आपे गोकल मथरा बिन्दराबन करे आपणा विहार, आपे ग्वाला बण बण वेस वटाईआ। आपे बिदर सुदामा लाए पार, आपे द्रोपत सुत लज्जया रक्खे विच संसार, आपे गीता अर्जन आप दृढ़ाईआ। आपे पंजे पांडों बणाए चरन भिखार, आपे तोड़े गढ़्ह हँकार, दुष्ट दर्योध्न आप खपाईआ । आपे रथ रथवाही बणे सच्ची सरकार, करे कराए आपणी कार, महांसार्थी नाउँ धराईआ। आपे द्वापर करे ख्वार, आपे कलिजुग साचा ल्ए उसार, लोकमात धरत मात रंग रंगाईआ। कलिजुग जगत कर पसार, हरि हरि खेल खिलाईआ। वेखणहारा हरि निरँकार, आपणा रूप प्रगटाईआ। एका हुक्म सच्ची सरकार, करे कराए करनेहार, धुर दी बाणी बाण लगाईआ। मन मति बुध भरे हँकार, काम क्रोध लोभ मोह हलकाईआ। आसा तृष्ना करे शंगार, हउमे हंगता गढ़्ह बणाईआ। बुध बिबेकी इक्क उज्यार, बोध ज्ञान इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी खेल अवल्ला, करे कराए एका अल्ला, आलम भेव किसे ना आईआ। इक्क अलाही अल्ला नूर, आपणा खेल आप खलांयदा। एका कलमा सच तम्बुर, चौदां तबकां आप सुणांयदा। एका जोती नूर ज़हूर, लोकमात प्रगटांयदा। ईसा मूसा आसा मनसा पूर, मन मनसा आप गवांयदा। जोती जोत सरूप
❋
❋
हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी साचा हरि, आपणा खेल खिलांयदा। आपे कलमा कायनात, आलम उलमा आप पढ़ाईआ। आपे वेखे मार झात, ब्रह्म आपणा नाउँ रखाईआ। आपे ख़लक ख़ुदाई वेखे इक्क इकांत, मुकामे हक सोभा पाईआ। आपे देवणहारा निजात, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आपे सदा पुच्छे वात, आप आपणा नूर दरसाईआ। आपे चार यारी बणे सज्जण साक, सालस आपणा खेल खलाईआ। आपे होया पाकी पाक, पतित पवित वड वड्याईआ। आपे चढ़या साचे राक, शाह पातशाह नाउँ धराईआ। आपे मारे इक्क पलाक, दो जहानां चरन पार कराईआ। आपे लक्ख चुरासी करे ख़ाक, उम्मत उम्मती वेख वखाईआ। आपे उतरे आपणे घाट, खेवट खेटा भेव ना राईआ। आपे विके आपणे हाट, दूसर कीमत कोए ना पाईआ। आपे सुत्ता आपणी खाट, पलँघ रंगीला इक्क हंढाईआ। आपे जाणे आपणी वाट, आपणा पन्ध आप मुकाईआ। आपे जाणे आपणी बातन बात, गुफ़तार गुफ़तार विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, अनक कल इक्क रघुराईआ। इक्क इकल्ला कल आपे धार, निरगुण सरगुण रूप वटाया। पुरख अबिनाशी खेल अपार, भेव अभेदा भेव दरसाया। पंज तत्त कर प्यार, काया चोला इक्क हंढाया। नानक निरगुण निराकार हो उज्यार, लोकमात वेस वटाया। धरनी धरत धवल हौला करे भार, सीस आपणे भार उठाया। मंगी मंग इक्क दुवार, दूजे दर ना मंगण जाया। पुरख अबिनाशी भर भण्डार, सति नाम मन्त्र इक्क दृढ़ाया। चार वरनां कराए वणज वापार, छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका रंग रंगाया। सृष्ट सबाई सांझा यार, पुरख अकाल इक्क वड्याआ। उच्ची कूक कूक गया पुकार, कलिजुग जीवां आप समझाया। महांबली उतरे निहकलंक नरायण नर अवतार, मात पित ना कोई जाया। साक सज्जण दिसे ना कोई संसार, जगत नारी ना कन्त प्रनाया। निरगुण जोत होए उज्यार, शब्द गुर डंका हथ्थ उठाया। सृष्ट सबाई पावे सार, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाया। ब्रह्मा विष्न शिव ल्ए उठाल, सोया कोए रहिण ना पाया। करोड़ तेतीसा करे बेहाल, सुरपति राजा इंद दए दुहाया। किन्नर यच्छप ना गायण आपणा गाण, मृदंग अंग ना कोई लगाया। भुक्ख नंग कट्टे सर्ब जहान, सूरा सरबंग दया कमाया। किसे कोलों मंगण ना जाए कोई दान, पुरख अकाल देवणहार आप अख्वाया। जन भगतां तोड़े जगत जंजाल, लक्ख चुरासी दए कटाया। दीपक मस्तक वखाए साचा थाल, रवि ससि रहे शर्माया। नाम वस्त देवे सच्चा धन माल, चोर यार लुट कोए ना जाया। गुर नानक सिख्या गया सिख़ाल, बिन शब्द गुर अवर ना कोए जणाया। काया मन्दिर वेखणा सच्ची धर्मसाल, अठ्ठे पहर रिहा धुन गाया। बहत्तर ताल तलवाड़ा वज्जे एका ताल, भेव किसे ना पाया। गुरसिख गुर चरन प्रीती रीती घालण लैणी घाल, साचा मार्ग इक्क दरसाया। सतिगुर पूरा आदि जुगादि
❋
❋
जुगा जुगन्तर चले नाल नाल, ना मरे ना जाया। नेड़ ना आए काल महांकाल, जिस जन सतिगुर पूरे दरसन पाया। लाड़ी मौत होए बेहाल, नेत्र नैण ना किसे उठाया। कलिजुग अन्तिम प्रगट होवे निहकलंक बली बलवान, आप आपणा बल धराया। सृष्ट सबाई पाए एका आण, चार वरन करे सरनाया। एका हुक्म धुर फ़रमाण, नौं खण्ड पृथ्मी दए सुणाया। भगत भगवन्त ल्ए पछाण, लक्ख चुरासी विच्चों बाहर कढाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, हरि जुग जुग आपणा वेस वटाया। नानक जोत अगम्म अपार, पुरख अकाल आप जगाईआ। अंगद करया अंगीकार, अंग लाया बेपरवाहीआ। वखाया घर सच्ची धर्मसाल, गृह मन्दिर वज्जी वधाईआ। चरन प्रीती निभी नाल, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। बिरध अवस्था अमृत आत्म मारया इक्क उछाल, अमरु अमृत रस चखाईआ। अमरदास हो किरपाल, रामदास जोत करे रुशनाईआ। रामदास मेला इक्क अकाल, अर्जन शब्द धुन शनवाईआ। करे खेल दो जहान, शाह पातशाह सच्ची वड्याईआ। सन्त भगत भगवन्त आपे भाल, गुरमुख गुरसिख सज्जण एका थाँ बहाईआ। गुरू ग्रन्थ त्रैगुण माया पंज तत्त लक्ख चुरासी फल लगाया डाल्ह, अमृत रस विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका इष्ट इक्क गुरदेव, एका शब्द आदि जुगादि करे सेव, गुर शब्द वड्डी वड्याईआ। गुर शब्द भेव न्यारा, हरि गोबिन्द खेल खिलांयदा। खड़ग खण्डा तेज कटारा, दोए धारा रूप प्रगटांयदा। शब्द गुर वसे न्यारा, गुरू ग्रन्थ वण्ड वण्डांयदा। जोत देह कर पसारा, हरि गोबिन्द घोड़े आप चढ़ांयदा। करे खेल सच्ची सरकारा, हरि हरि हरराय रूप समांयदा। बाल अवस्था पार किनारा, हरकृष्न भेव ना आंयदा। गुर तेग बहादर ठांडा दरबारा, तिक्खी धार नाल बंधांयदा। पुरख अकाल आपणा एका सुत दुलारा, गुर गोबिन्द नाउँ रखांयदा। सिँघ सूरबीर बलकारा, सिँघ आपणा वेस वटांयदा। एका शब्द बोल जैकारा, वाह वाह गुरू फ़तह गजांयदा। वाहिगुरू शब्द अपारा, वास्तक एका धाम सुहांयदा। पीआ प्रीतम मिल्या साचा यारा, दर घर साचे वेख वखांयदा। एका मंगे मंग भिखारा, नैण नैणां आप उठांयदा। हवनी हवन पार किनारा, जोती जोत डगमगांयदा। पुरख अबिनाशी किरपा कर एका बख्शे खण्डा दो धारा, लुहार तरखाण ना कोई घड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि अजूनी रहित पुरख अकाल वरते वरतारा, आपणी कार कमांयदा। निरगुण रूप पुरख अकाल, गुर गोबिन्द अंग लगांयदा। साचे घर सच्ची धर्मसाल, एका वस्त झोली पांयदा। लेखा जाणे शाह कंगाल, अमृत भण्डारा हथ्थ फड़ांयदा। निराकार बण दलाल, लोकमात वेख वखांयदा। ग़रीब निमाणयां कर प्यार, चार वरन मेट मिटांयदा। वरन अवरनी हो त्यार, साची खेल आप खिलांयदा। करे खेल सति करतार, ऊँचां नीचां एका धाम बहांयदा। राउ रंक
❋
❋
इक्क प्यार, दीना नाथ अनाथ अनाथां गले लगांयदा। आप आपणा बन्न्हे हार, सगला साथ आप रखांयदा। आपणी रचना आप विचार, अमृत ताल इक्क सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर, लोकमात लग्गी बसन्तर आप बुझांयदा। लग्गी बसन्तर लोकमात, जीव जंत रहे कुरलाईआ। पारब्रह्म सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, घट घट आपणा आसण लाईआ। आपणा जाणे जणाए आपे मन्त्र, गुर मन्त्र दए वड्याईआ। गुर गोबिन्द बणाए बणतर, अमृत आत्म इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच भण्डारा इक्क वरताईआ। सच भण्डारा अमृत रस, गुर सतिगुर आप बणाया। खण्डा फेरे हस्स हस्स, पंचम रूप आप धराया। बाणी बाण मारे कस, जप जी जाप जपत विच राया। आपणा मार्ग आपे दस्स, गुरमुख तेरा सच प्यार मिट्ठा रस इक्क जणाया। धुर दरगाही आया नस्स, औदां जांदा दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, एका रूप रिहा दरसाया। एका रूप हरि दरसांयदा, निरगुण निरवैर पुरख अकाल। घट घट अंदर गोबिन्द नज़री आंयदा, चार वरन ना कोई विचार। ऊँच नीच अंदर आसण लांयदा, पारब्रह्म सच्ची सरकार। गुर गोबिन्द मेल मिलांयदा, फड़ फड़ मेले विछड़े यार। सतिजुग त्रेता द्वापर खेल खिलांयदा, कलिजुग आई अन्तिम वार। सच कटारा हथ्थ उठांयदा, दामनी दमके चमके एका वार। उच्ची कूक आप सुणांयदा, गुरमुख आए चल दुआर। मेरा खण्डा मुख तरसांयदा, रत्त पीवे कर प्यार। ब्रह्म मति इक्क जणांयदा, गुर मति दए अधार। सिँघ सूरा आप उठांयदा, सिँघ दया कर प्यार। गोबिन्द आपणी चाली आप चलांयदा, पहलों आपणे उप्पर करया वार। सीस धड़ धड़ सीस ना कोई रखांयदा, जगत जगदीस सच्ची सरकार। पंज प्यारे लेखे लांयदा, लेखा जाणे ना कोए जीव गंवार। साचा मन्त्र इक्क दृढ़ांयदा, एका इष्ट पुरख अकाल। आदि जुगादि वेस वटांयदा, गुर पीर ल्ए अवतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गोबिन्द मेला साचे हरि, हरि साचा मेल मिलांयदा। गोबिन्द मेल मिलानया, पाया पारब्रह्म करतार। हथ्थ फड़ाए तीर कमानया, नीले चढ़या शाह अस्वार। जोद्धा सूरबीर बली बलवानया, खण्डा फड़े इक्क दो धार। लेखा जाणे दो जहानया, आप पछाणे आपणी वार। पिता पूत करे कुरबानया, सुत दुलारे आपे वार। सूलां सथ्थर सेज आप हंढानया, आपे राह तक्के साचे यार। साचा भण्डारा इक्क रखानया, ना कोई लिखे लिखणहार। पुरख अकाल होया मेहरवानया, गोबिन्द मिल्या आपे आण। लेखा मुके दो जहानया, पारब्रह्म देवे सच फ़रमाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, एका रूप श्री भगवान। सच संदेशा हरि नरेशा, गुर गोबिन्द आप जणाईआ। कलिजुग अन्तिम चुक्के लेखा, नौं
❋
❋
सौ चुरानवें जुग देण दुहाईआ। राह तक्कण तेरा ब्रह्मा विष्न महेषा, बैठे आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, एका हुक्म रिहा सुणाईआ। एका हुक्म धुर फ़रमाणा, पुरख अकाल आप जणाया। कलिजुग वरते एका भाणा, हरि भाणा वड वड्याआ। निहकलंक हरि पहरे बाणा, रूप रेख ना कोई वखाया। तेरा संग इक्क निभाणा, शब्दी तेरा नाउँ प्रगटाया। सम्बल वसे इक्क मकाना, लुहार तरखाण ना कोई बणाया। साढे तिन्न हथ्थ देवे दाना, घर घर विच ल्ए बहाया। ना कोई पीणा ना कोई खाणा, आसा तृष्ना ना कोई वखाया। ना कोई राग ना कोई गाणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देवे साचा वर, सच सनेहड़ा आप जणाया। गुर गोबिन्द सुणया हरि संदेश, घर साचे वज्जी वधाईआ। पुरख अकाल इक्क नरेश, साचे तख्त बैठा सच्चा पातशाहीआ। आदि जुगादि इक्क आदेस, जुगा जुगन्तर वड वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम ल्ए वेख, निरगुण निरवैर पुरख अकाल जोती जामा भेख वटाईआ। शब्द गुर प्रगटे दस दस्मेश, गुर नानक मार्ग इक्क वखाईआ। सतिगुर पूरा ना कोई मुच्छ दाढ़ी ना दिसे केस, ना कोई मूंड मुंडाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव तेरा लेखा ल्ए वेख, आदि आदि जो गया समझाईआ। चौथे जुग किसे ना चले कोई पेश, चारे वेद देण दुहाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका जोत करे रुशनाईआ। एका जोत हरि निरँकारा, कलिजुग अन्तिम वेस वटांयदा। नाउँ रक्ख निहकलंक नर अवतारा, ब्रह्मा विष्न शिव वेख वखांयदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां करे पार किनारा, त्रैभवण एका डंक वजांयदा। चौदां लोक लगाए इक्क अखाड़ा, निरगुण आपणा नाच नचांयदा। नौं खण्ड पृथ्मी वेखे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, समुंद सागर फोल फुलांयदा। सत्तां दीपां लाए एका नाअरा, सो पुरख निरँजण एका ढोला गांयदा। चार वरनां करे ख्वारा, छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वण्ड ना कोए वण्डांयदा। एका घर वखाए सच्चा दरबारा, थिर घर वासी आप खुल्हांयदा। निरगुण जोत करे उज्यारा, घट घट दीवा बाती आप जगांयदा। कमलापाती मीत मुरारा, पीआ प्रीतम संग निभांयदा। आलस निन्दरा वसे बाहरा, सुफ़न सख़ोपत जागरत तुरीआ आपणा नाद वजांयदा। आपे वसे साची पुरीआ, पुरी अनन्द आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका डंक शब्द दमामा, आप वजाए रमईया रामा, लेखा जाणे घनईया शामा, साची खेल आप खलांयदा। कलिजुग अन्तिम वेस वटाया, निहकलंक बली बलवान। शाह सुल्ताना रिहा जगाया, भुल्ला रहे ना कोए नादान। सम्मत वीह सौ सतारां बिक्रमी दए दुहाया, प्रगट होए वाली दो जहान। नौं खण्ड पृथ्मी एका चक्र दए फिराया, लेखा जाणे ज़िमी अस्मान। वाली हिन्द दए उठाया, हुक्मी हुक्म देवे धुर फ़रमाण।
❋
❋
तख्त ताज रहिण ना पाया, कलिजुग झूठा मिटे निशान। नौं खण्ड पृथ्मी जगत अखाड़ा दए वखाया, ख़ाली हथ्थ फिरे बलवान। सीस आपणे ताज टिकाया, दूजी मन्ने ना किसे दी आण। वीह सौ अठारां बिक्रमी एका डंका दए सुणाया, धुन उपजाए श्री भगवान। उन्नी उनीसा मूल चुकाया, मुख नकाब उठाए नौजवान। बीस बीसा राह तकाया, नाता तुटे पंज शैतान। काम क्रोध लोभ मोह हँकार रहिण ना पाया, दीन मज़्हब ना देवे कोए ज्ञान। राम र्कशन ओम सति ब्रह्म मति कलमा कायनात इक्क अमाम जणाया, सजदा सीस ना कोए झुकाईआ। नाम सति वाहिगुरू फ़तेह एका रंग रंगाया, एका रूप सर्ब दरसाईआ। एका इष्ट एका सृष्ट एका दृष्ट दए खुल्हाया, दूई द्वैती पर्दा आप चुकाईआ। सच बहिशत दए समझाया, सतिगुर चरन सच्ची सरनाईआ। सच स्वर्ग दए वखाया, सतिगुर पूरा एका नज़री आईआ। नूरो नूर नूर डगमगाया, अन्ध अन्धेर दए गंवाईआ। बण के साकी साचा जाम दए प्याया, धुर दरगाही लै के आया सच सुराहीआ। सतिजुग बूटा दए लगाया, ना कोई सके मात उखड़ाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी विच्चों यारां लक्ख ल्ए बचाया, बाकी राए धर्म दी झोली पाईआ। बिन हरि अन्त वेले ना होए कोए सहाया, नानक गोबिन्द दए गवाहीआ। गुरू ग्रन्थ ना किसे मनाया, मन दी मैल ना कोए धुआईआ। दूई द्वैती पर्दा ना किसे उठाया, घर घर पई लड़ाईआ। गुर गोबिन्द सूरबीर नज़र किसे ना आया, जगत सिख रोवण मारन धाहीआ। गुरमुख विरले दरसन पाया, जिस किरपा करी सच्चे शहनशाहीआ। कोट कोट जन्म दे पाप गंवाया, अमृत जाम इक्क प्याईआ। कलिजुग जीव आहलनिउँ डिगे बोट आप उठाया, पूर्ब लहिणा झोली पाईआ। साचा किला कोट आप बणाया, सम्बल नगर धाम वसाईआ। शब्द नगारे चोट लगाया, रणजीत नगारा वजाए बेपरवाहीआ। वरन गोत ना कोए बणाया, आत्म ब्रह्म करे पढ़ाईआ। पारब्रह्म सर्ब दए वखाया, जो चल आए सरनाईआ। कर्म कुकर्मां दए कटाया, जम की फ़ासी दए तुड़ाईआ। घनक पुर वासी जोत जगाया, अकल कल आप हो जाईआ। गुर दर मन्दिर मस्जिद मठ बन्द ना किसे रखाया, शिवदुआले पा ना बैठा कोए फाहीआ। घट घट अंदर आपणा डेरा लाया, स्वांगी बैठा सांग रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, लक्ख चुरासी घाड़न घड़, आपे भन्न वखाईआ। ब्रह्मे तेरा घाड़न घड़या, हरि हरि वेख वखांयदा। विष्नूं तेरा भण्डार अपरया, लक्ख चुरासी कवण वरतांयदा। शंकर तेरा त्रिसूल फड़या, वेला अन्त सर्ब समझांयदा। नर नरायण एका हरया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख पुरख अबिनाशा, कलिजुग अन्तिम वेखे जगत तमाशा, त्रैगुण अतीता भगतन मीता, ठांडा सीता इक्क अख्वांयदा। ठांडा सीता सतिगुर धार, गुर शब्दी नाउँ रखांयदा। सन्त भगत भगवन्त ल्ए उभार,
❋
❋
गुरमुख आपणे लेखे पांयदा। गुरसिखां करे सच प्यार, सच सुहञ्जणी सेज सुहांयदा। नौं दुआरे पार किनार, डूँग्घी भँवरी कँवरी फोल फुलांयदा। सुख़मन नाड़ी टेढी बंक दए आधार, ईड़ा पिंगल पन्ध मुकांयदा। जोत निरँजण कर उज्यार, अन्ध अन्धेर गवांयदा। अमृत आत्म बख्शे ठंडी ठार, भर प्याला जाम प्यांअदा। बजर कपाटी तोड़ किवाड़, सच सिँघासण इक्क सुहांयदा। आत्म सेजा कर प्यार, सुरती शब्दी मेल मिलांयदा। साचा मन्दिर हरि निरँकार, आपणा खेल खिलांयदा। भगत वछल भगतन दए आधार, भगती मार्ग आप वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरा उजाड़े खेड़ा, सृष्ट सबाई भेड़ भेड़ा, धरत मात दा खुल्हा वेहड़ा, आप कराईआ। धरत मात तेरी सुण पुकार, निरगुण आपणी दया कमांयदा। कलिजुग अन्तिम चवीआं लै अवतार, निहकलंक नाउँ रखांयदा। दहि दिशां पावे सार, चार कुंट वेस वटांयदा। गुरमुख करे सच प्यार, साची सिख्या इक्क सुणांयदा। सतिगुर पूरा दीन दयाला, आदि अन्त होए कृपाला, कृपानिध गहर गुण ठाकर, सर्ब स्वामी सदा नेहकामी, अन्तिमजामी आपणी गति आप जणांयदा। गति मित जणाए जानण योग, गुरमुखां दए वड वडियाईआ। एका रस एका भोग, एका आत्म सुख समझाईआ। एका मुक्त एका मोख, गुरसिख तेरे चरनां हेठ दबाईआ। सति सतिवादी बख्शे साची ओट, सति पुरख निरँजण बेपरवाहीआ। मनमुखां जीवां माया ममता भरी ना अजे पोट, जेहवा काग वांग कुरलाईआ। बिन सतिगुर पूरे कोए ना कढ्ढे वासना खोट, दुरमति मैल ना कोए धुवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख सज्जण आपणी गोद उठाईआ। गुरसिख गोद उठांयदा, गुर सतिगुर वड मेहरवान। बोध अगाध जणांयदा, धुर दी बाणी ब्रह्म ज्ञान। हँकारी किला कोट आपे ढांयदा, शब्द अगम्मी मारे बाण। जगत वासना मूल चुकांयदा, बख्शे चरन कँवल ध्यान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिखां देवे जीआ दान। जीआ दान देवणहार दातारा, त्रैगुण विच कदे ना आया। स्वच्छ सरूपी भर भण्डारा, अनुभव रूप होए सहाया। एका एक एकँकारा, आपणी कल आप वखाया। कल मेटणहारा धुँदूकारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा एका दान, नाम अमोलक काया गोलक, गुरसिख झोली आप भराया।