पुस्तकालयभाग ९

२२ कत्तक २०१७ बिक्रमी ज्ञान सिँघ दे घर पिण्ड भोरछी ज़िला अमृतसर

सति पुरख निरँजण ठांडा दरबारा, आदि जुगादी आप उपांयदा। सो पुरख निरँजण कर पसारा, महल्ल मुनारा आप

❋

❋

सुहांयदा। हरि पुरख निरँजण निराकारा, निरगुण आपणा खेल खिलांयदा। एकँकारा अगम्म अपारा, रूप रेख रंग ना कोए जणांयदा। आदि निरँजण नूर उज्यारा, जूनी रहित डगमगांयदा। पुरख अबिानशी भेव न्यारा, अलक्ख अगोचर अगम्म अथाह आप अख्वांयदा। श्री भगवान सच्ची सरकारा, शाहो भूप सच सुल्तान, तख्त निवासी सोभा पांयदा। पारब्रह्म प्रभ बण भिखारा, निरगुण निरगुण अगे करे निमस्कारा, सीस जगदीस आप झुकांयदा। सचखण्ड दुआरा इक्क किवाड़ा, आपणा आप उपांयदा। घर विच घर खेल न्यारा, करे कराए करनेहारा, थिर दरबारा वड वड्यांअदा। जोती जाता हो उज्यारा, सति सरूप शाह दारा, आपणी कल आप धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला वसणहारा सच महल्ला, नेहचल धाम आप उपांयदा। सति पुरख निरँजण सर्ब गुणवन्त, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। सो पुरख निरँजण आदि अन्त, अनुभव प्रकाश समाईआ। हरि पुरख निरँजण महिमा बेअन्त, लेखा लिख ना सके कोए राईआ। एकँकारा नारी कन्त, सच सुहञ्जणी सेज सुहाईआ। आदि निरँजण बणाए बणत, आपणी रचना आप रचाईआ। अबिनाशी करता आपणा लेखा जाणे अगणत, लिखणहारा दिस ना आईआ। श्री भगवान सच सुहञ्जणा धाम सुहंत, सति सरूप सहिज सुखदाईआ। पारब्रह्म प्रभ बणे मंगत, दर दरबार अलक्ख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला एकँकारा, करे खेल अपर अपारा, आदि आदि आपणी खेल आप खलाईआ। सति पुरख निरँजण आदी आदि, आदि पुरख आपणा नाउँ धरांयदा। ना कोई ब्रह्म ना ब्रह्मादि, शब्द नाद ना कोए वजांयदा। ना कोई सन्त ना कोई साध, गुर पीर अवतार ना कोए अख्वांयदा। त्रैगुण माया वस्त ना ल्ए कोए लाध, पंज तत्त ना कोए उपांयदा। ना कोई पृथ्मी ना आकाश, गगन मंडल सोभा कोई ना पांयदा। रवि ससि ना कोए प्रकाश, धरनी धरत धवल जल बिम्ब ना कोए टिकांयदा। ना कोई मंडल ना कोई रास, गोपी काहन ना कोए नचांयदा। ना कोई सेवक ना कोई दासी दास, इष्ट देव ना कोए मनांयदा। ना कोई अंदर मन्दिर बह बह करे वास, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घी कंदर फेरा कोए ना पांयदा। ना कोई मात गर्भ वसे दस दस मास, नौं अठारां खेल ना कोए करांयदा। ना कोई विष्न ब्रह्मा शिव पूरी करे आस, करोड़ तेतीसा गण गंधर्ब नाच ना कोए करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला एकँकारा, आपे वसे सच मुनारा, सचखण्ड दुआरा आप सुहांयदा। सचखण्ड दुआरा हरि पसारा, दूसर अवर ना कोए जणाईआ। ना कोई सुत ना दुलारा, मात पित ना कोए अख्वाईआ। ना कोई वस्त ना भण्डारा, ना कोई झोली रिहा भराईआ। ना कोई वणज ना वणजारा, चौदां हट्ट ना कोए खुलाईआ। त्रैगुण ना कोए पसारा, अवण गवण ना कोए वड्याईआ। ना कोई तीर्थ तट किनारा, जल

❋

❋

धारा ना कोए वहाईआ। ना कोई पवण ना सवारा, पवण पाणी ना कोए बणाईआ। ना कोई पुरख ना कोई नारा, ना कोई सेज रिहा हंढाईआ। ना कोई विद्या दूत करे पुकारा, सलोक गीत ना कोए गाईआ। ना कोई वेखे वेखणहारा, लक्ख चुरासी घाड़न ना कोए घड़ाईआ। ना कोई अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज दए हुलारा, खाणी बाणी ना कोए सुणाईआ। ना कोई वेद शस्त्र करे पुकारा, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। इक्क इकल्ला एकँकारा, वसणहारा सच दरबारा, सचखण्ड दुआरा इक्क वड्याईआ। सचखण्ड दुआर सुहांयदा, कर किरपा गुण निधान। दूसर संग ना कोए रखांयदा, ना कोई शाहो भूप राज राजान। जगत मृदंग ना कोए वजांयदा, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां ना करे कोए ध्यान। इक्क इकल्ला खेल खिलांयदा, आदि जुगादी श्री भगवान। साचे तख्त सोभा पांयदा, पारब्रह्म सच्चा सुल्तान। हुक्मी हुक्म आप वरतांयदा, देवणहारा धुर फ़रमाण। दर दरबान ना कोए रखांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अनुभव प्रकाशा खेल तमासा, पुरख अबिनाशा आदि निरँजण दर्द दु:ख भय भञ्जण, सचखण्ड दुआरे निरगुण जोती कर उज्यारे, निरवैर आपणी खेल खिलांयदा। निराकार निरवैर पुरख अकाल, इक्क अख्वांयदा। आदि जुगादी दीन दयाल, जागरत जोत डगमगांयदा। सचखण्ड दुआर वसे सच्ची धर्मसाल, थिर घर आपणा बंक वड्यांअदा। आपे शाह आपे कंगाल, आपणा वेस आप धरांयदा। आपणी आप करे प्रितपाल, सिर आपणा हथ्थ रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, सच दरवाज़ा ग़रीब निवाजा, आपणा रचे आपे काजा, रचनहार भेव ना आंयदा। हरि हरि काज रचांयदा, सचखण्ड दुआरा खोल्ह। आपणी बणत आप बणांयदा, आपे तोलणहारा तोल। निरगुण निरगुण वेख वखांयदा, आदि जुगादि वसे कोल। एका मन्दिर फोल फुलांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा एका हरि, निरगुण एका रूप प्रगटांयदा। निरगुण शाह सुल्तान, शाह सच्चा पातशाहीआ। निरगुण राजा राज राजान, निराकार इक्क अख्वाईआ। जोद्धा सूरबीर बली बलवान, बल आपणा आप उपाईआ। ना कोई तीर ना कमान, चिल्ला हथ्थ ना कोए उठाईआ। ना कोई गात्रा रक्खे म्यान, हथ्थ कटार ना कोए उठाईआ। करे खेल वाली दो जहान, आपणी कल आप वरताईआ। हुक्मी हुक्म इक्क फ़रमाण, आपणा आपे दए सुणाईआ। सचखण्ड दुआरे हो मेहरवान, शाहो भूप सच राजन राज करे सच सच्ची शहनशाहीआ। साचे तख्त सुहांयदा, सो पुरख निरँजण आदि अन्त। हरि पुरख निरँजण सेव कमांयदा, लेखा जाणे आपणी बणत। एकँकारा वेख वखांयदा, आदि निरँजण होए सोभावन्त। अबिनाशी करता धुर फ़रमाणा आप अल्हांयदा, श्री भगवान मन्ने मंत। पारब्रह्म आपणी झोली आपे पांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका धुर धुर फ़रमाणा,

❋

❋

देवणहारा हरि हरि राणा, आपणा हुक्म आप वरतांयदा। सच्चा हुक्म सच्चा करतार, सच साचा आप वरताईआ। तख्त निवासी हो उज्यार, आपणी इच्छया आपणे विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। आपणी देवे आपे सिख्या, आपणी करे आप पढ़ाईआ। आपणा लेख आपे लिख्या, ना कोई रक्खे कलम शाहीआ। आदि जुगादि ना होए मिथ्या, अबिनाशी करता वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म रिहा सुणाईआ। हरि एका हुक्म जणांयदा, कर किरपा गुण निधान। आपणा मेल आप मिलांयदा, निरगुण निरगुण देवे दान। निरगुण निरगुण संग निभांयदा, इक्क इकल्ला कर पछाण। सचखण्ड दुआरे सोभा पांयदा, दूसर अवर ना कोए मकान। चार दीवार ना कोए वखांयदा, छप्पर छन्न ना रक्खे कोए पछाण। अनुभव आपणी धार बंधांयदा, जोती नूर नूर महान। आपणा वेस आप वटांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआरा एका घर, नर हरि आपणा रंग रंगांयदा। सचखण्ड दुआरा हरि निरँकारा, आपणा खेल खलाईआ। रूप वटाए अगम्म अपारा, अलक्ख अगोचर भेव ना राईआ। सति सतिवादी हो त्यारा, निराकारा आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आपे नारी आपे नारा, नारी कन्त आप हो जाईआ। आपे सेजा सुत्ता बण भतारा, आपे खेले खेल बेपरवाहीआ। आपे अंदर आपे बाहरा, आपे निरगुण मात पित बणे सुत दुलारा, दाई दाया आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा साचा घर, हरि जू अंदर बैठा वड़, ना कोई सीस ना कोई धड़, निरगुण आपणा रूप आप प्रगटाईआ। निरगुण अंदर निरगुण धार, सति पुरख निरँजण आप रखांयदा। सो पुरख निरँजण मीत मुरार, हरि पुरख निरँजण अंग समांयदा। एकँकारा कर प्यार, आदि निरँजण वेख वखांयदा। श्री भगवान ख़बरदार, आलस निन्दरा विच ना आंयदा। अबिनाशी करता ठांडा दरबार, सच दुआरा इक्क वखांयदा। पारब्रह्म प्रभ दए आधार, आपणा आधार आप हो जांयदा। शब्द बणाया सुत दुलार, गोदी गोद जणांयदा। एका देवे धुर फ़रमाण, आपणा हुक्म आप सुणांयदा। ब्रह्मण्ड खण्ड कर त्यार, तेरी सेवा सच वखांयदा। ईशवर अंदर विश्व धार, विष्न एका रूप प्रगटांयदा। एका अमृत भर भण्डार, कँवल कँवला आप प्रगटांयदा। आपे अंदर आपे बाहर, पारब्रह्म ब्रह्म आपणी वण्ड वण्डांयदा। सुन्न अगम्म हो उज्यार, नूर नूर नूर दरसांयदा। शंकर मीता एकँकार, साची रचना आप रचांयदा। तिन्नां विचोला बण शब्द दुलार, साचा मेला मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निरगुण दाता पुरख बिधाता, आपे पिता आपे माता, जननी जन आप अख्वांयदा। आपे जननी जन जाया, सुत दुलारा साचा सुत। हरि जू हरि हरि खेल खलाया, वेस वटाया अबिनाशी अचुत। पुरख अकाल दया कमाया, आप सुहाई आपणी रुत। जूनी रहित वेस वटाया,

❋

❋

आपणा नूर किया उत्पत। पत डाल्ही आप महिकाया, आप सुहाए साची रुत। ब्रह्मा विष्न शिव आप धराया, शब्द नाल रलाया जेठा पुत। पुरख अबिनाशी आपणा मार्ग आपे लाया, लेखा जाणे दहि दिशा चार कुंट। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वर एका हरि, एका नर नर नरायण आप हो जाया। नर नरायण सर्ब सुख दाता, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादी इक्क ज्ञाता, ज्ञान ज्ञान विच रखाईआ। जुगा जुगन्तर बन्हे नाता, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। विष्न शिव ब्रह्मा पुच्छे वाता, वास्तक एका रूप दरसाईआ। आपणी सुणाए आपे गाथा, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। एका जोत जोत ललाटा, नूर नूर नूर दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, ब्रह्मा विष्न शिव एका इच्छया पूरी आप कराईआ। हरि इच्छया पूर करांयदा, आदि जुगादी गहर गम्भीर। साची सिख्या इक्क समझांयदा, शब्द अनादी देवे धीर। त्रै त्रै मेला आप मिलांयदा, नाम अगम्मी पाए ज़ंज़ीर। चेला रूप सर्ब प्रगटांयदा, सचखण्ड दुआरे बन्न्हे बीड़। धुर फ़रमाणा धुर दी बाण लगांयदा, चरन चरनोदक बख्शे अमृत सीर। नेत्र नैणां दरस वखांयदा, सच महल्ले चढ़ अख़ीर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, वड दाता गुणी गहीर। गुणी गहीर गहर गुण सागर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। विष्नूं देवे एका आदर, साची वस्त इक्क वखाईआ। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म रूप लोकमात होए उजागर, लक्ख चुरासी घाड़न ल्ए घड़ाईआ । शंकर बणे अन्त सौदागर, जो घड़या भन्न वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिन्नां वचोला आपे बण, तत्त रिहा समझाईआ । एका तत्त हरि निरँकार, आत्म ब्रह्म जणांयदा। अन्तर अन्तर कर प्यार, एका रूप दरसांयदा। साचे मन्दिर हो उज्यार, निरगुण निरवैर डगमगांयदा । बूंद स्वाती ठंडी ठार, चरन चरनोदक मुख चुवांयदा। इक्क इकांती साचा यार, सगला संग आप निभांयदा। कमलापाती हो त्यार, तिन्नां एका रंग वखांयदा। महांसार्थी होए उज्यार, रथ रथवाही रथ चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची कारे आपे लांयदा। साची कार कमावणी, हरि सच संदेश सुणाया। विष्न ब्रह्मा शिव तेरी पूरी करे भावनी, जिस तेरी बणत बणाया। जुग जुग पकड़ाए दामनी, दामनगीर आप हो जाया। लोकमात देवे ज़ामनी, वेले अन्त होए सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भेव अभेदा आप खुल्हाया। ब्रह्मा विष्न शिव करन पुकार, दोए जोड़ चरन सरन निमस्कारा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी कवण रूप आवे विच संसार, पावे साडी सारा। लक्ख चुरासी तेरा वरतार, हउँ सेवक सेवादारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण सो वेला कवण वक्त, निरगुण दरस होए तुहारा। निरगुण दया कमांयदा,

❋

❋

पारब्रह्म करतार। विष्नूं ब्रह्मा शिव समझांयदा, पुरख अबिनाशी खेल अपार। त्रैगुण तेरा संग निभांयदा, पंज तत्त दए आधार। मन मति बुध तेरी झोली पांयदा, आत्म ब्रह्म निराकार। ईश जीव खेल खिलांयदा, लक्ख चुरासी वरते वरतार। जुग जुग आपणा वेस धरांयदा, माणस मानुख कर प्यार। आपणा नाउँ विच टिकांयदा, नाम दमामा वज्जे विच संसार। गुर पीर आप हो आंयदा, साध सन्त दए आधार। चारे वेद वेद समझांयदा, चारे मुख ल्ए उग्घाड़। पुराण अठारां आप गणांयदा, शास्त्र सिमरत ल्ए उभार। गीता ज्ञान आप दृढ़ांयदा, एका भगतन करे प्यार। अञ्जील कुराना आपे गांयदा, तीस बतीसा होए सहार। खाणी बाणी आप सुणांयदा, धुर दी बाणी मारे बाण। चार जुग चौकड़ी इक्क बणांयदा, गेड़ा देवे वारो वार। लक्ख लक्ख गेड़ा आप दुवांयदा, पुरख अबिनाश सच्ची सरकार। हुक्म अंदर सर्ब रखांयदा, चन्द सूरज फिर फिर थक्के आपणी वार। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग ब्रह्मे विष्न शिव तेरी सेवा लांयदा, जगत मनवन्तर कर ख़ुआर। आपणा वेला आप सुहांयदा, नौं नौं चार उतरे पार। वेद व्यास गवाह रखांयदा, लेखा लिखे आपणी वार। नानक निरगुण कूक जणांयदा, निहकलंक उतरे महां बली अवतार। गोबिन्द साचा मार्ग इक्क सुहांयदा, सृष्ट सबाई पावे सार। वरना बरना पन्ध मुकांयदा, चार वरनां दस्से एका धार। अमृत जाम इक्क प्यांअदा, दूई द्वैती हउमे हंगता कर ख्वार। साचा ताज सीस टिकांयदा, शाहो भूप बण सिक्दार। पुरख अकाल इक्क मनांयदा, दोए जोड़ करे निमस्कार। लक्ख चुरासी आप समझांयदा, कलिजुग आए अन्तिम वार। निरगुण निरवैर पुरख अकाल दीन दयाल निहकलंक जामा पांयदा, गोबिन्द सूरा हो कृपाल। सतिगुर सच्चा संग निभांयदा, जगत जुग जागरत जोत चले अवल्लड़ी चाल। वेद कतेब भेव ना आंयदा, ब्रह्मा विष्न शिव तेरी सुरत ल्ए संभाल। कीता कौल भुल्ल ना जांयदा, ब्रह्मा ब्रह्म पुरी विच्चों ल्ए उठाल, जोती जोत मेल मिलांयदा। शंकर तेरा बणे ना कोई दलाल, हथ्थ त्रिसूल आप सुटांयदा। सुरपति राजा इंद आपणी घालण जाए घाल, करोड़ तेतीसा संग ना कोई रखांयदा। विष्नूं बणे अन्त दलाल, विश्व आपणा रूप प्रगटांयदा। नाल रखाए काल महांकाल, दो जहानां फेरी पांयदा। गुरमुख सज्जण मीत मुरार, हरि निरँकार सच्ची सरकार, जुगां जुगन्तर ल्ए भाल, लक्ख चुरासी विच्चों फोल फुलांयदा। लेखा तोड़े शाह कंगाल, ग़रीब निमाणे आप उठांयदा। आत्म अन्तर दीपक जोती देवे बाल, अज्ञान अन्धेर गवांयदा। अमृत आत्म रस देवे पीण खाण, तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला एकँकार, आदि जुगादी इक्क अवतार, निरभउ रूप सच्ची सरकार, भय सीस ना कोई रखांयदा। ना कोई भय भउ रक्खे सीस, भयानक रूप आप निरँकारा। करे खेल जगत जगदीश, कलिजुग अन्तिम हो उज्यारा। लेखा जाणे बीस इकीस, नौं खण्ड पृथ्मी

❋

❋

लावे एका नाअरा। छत्र झुलाए साचे सीस, लेखा जाणे धुर दरबारा। कूड़ी क़िया जाए पीस, नाता तुटे काम क्रोध लोभ मोह हँकारा। शाह सुल्तानां करे ख़ाली ख़ीस, दर दरबान ना कोई सहारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला हरि जू हरि, हरी हरि मन्दिर बैठा वड़, ना कोई सीस ना कोई धड़, जोती जोत नूर उज्यारा। नूर उजाला हरि गोपाला, इक्क इकल्ला खेल खिलांयदा। कलिजुग अन्तिम वेख वखाए शाह कंगाला, जगत जुगत वेस वटांयदा। लेखा जाणे काल महांकाला, आपणा मृदंग सूरा सरबंग एका नाम वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए वर, वर दाता इक्क अख्वांयदा। हरिजन साचा हरि धराना, वरन गोत ना कोई जणांयदा। आपे खोल्हे हरना फरना, नेत्र नैणा दरस दिखांयदा। नाता तोड़े मरना डरना, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। राए धर्म अन्त ना फड़ना, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। गुरमुख साचे शब्द घोड़े एका चढ़ना, सतिगुर पूरा आप चढ़ांयदा। वेले अन्त कन्त सन्त भगवन्त इक्क दुआरे वड़ना, सचखण्ड दुआरा आप सुहांयदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर गुरमुखां बख्शे साची सरना, सरन सरनाई इक्क रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इष्ट देव देव गुर दाता, सर्ब जीआं जीआं पित माता, मात पित पित पूत एका रंग रंगांयदा। एका रंग रंगावणहारा, रंग रंगीला इक्क चढ़ाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, निहकलंक नरायण नर, निरगुण जोत कर रुशनाईआ । कागद कलम ना लिखणहारा, सत्त समुंदर सागर मस रोवे शाहीआ। बसुधा कागद ना कोए पसारा, बनास्पत ना सेव कमाईआ। अठारां भार तुले आपणी वारा, एका तोला शहनशाहीआ। हरि का गुण ना किसे विचारा, बेअन्त कहे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण दाता गहर गम्भीर, लेखा जाणे आदि अन्त अख़ीर, मधि आपणी खेल खलाईआ। हरि साची खेल खिलांयदा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वेखे आ। आपणा भेव ना किसे जणांयदा, सन्त साजण जुगा जुगन्तर रहे गा। आपणा मार्ग आपे लांयदा, आपे बणे जगत मलाह। आपणा नाम आप दृढ़ांयदा, राम कृष्न नानक गोबिन्द आपे जोत जगा। आपणा अक्खर आप पढ़ांयदा, निष्अक्खर रूप वटा। पैंतीस अक्खर रंग रंगांयदा, सतारां अक्खर बैठा आपणे विच टिका। बावन अक्खरी आप पढ़ांयदा, जिस गुरमुख दूई द्वैती पर्दा दए चुक्का। चारे कुंट दहि दिशां नौं खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चौदां लोक चौदां तबक ब्रह्मण्ड खण्ड लोआं पुरीआं आकाश प्रकाश गगन मंडल धरत धवल ज़िमी अस्मान दो जहान एका रूप दरसांयदा, निरगुण दाता पकड़े बांह। मूर्त अकाल सर्ब प्रितपाल घट घट वसे सभनी थाँ, थान थनंतर आप सुहांयदा। गुरसिखां बणे पिता माँ, बाल अञ्याणे गोद उठांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, माणक मोती सोहँ सो चोग चुगांयदा। सदा सुहेला सिर रक्खे ठंडी छाँ, सतिजुग

❋

❋

साचा राह वखांयदा। अन्तिम कलिजुग करे इक्क न्याँ, सालस कोए ना नाल लिआंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, सचखण्ड दुआरा हरि निरँकारा, करे कराए साची कारा, करता पुरख ना कोई सोग ना कोई हरख़, चिंता दु:ख ना कोए रखांयदा। महाराज शेर सिोंघ विष्नूं भगवान, निरगुण जोत ना सके कोई परख, जगत सुन्यार कसवटी हथ्थ ना कोए रखांयदा। गुरमुख विरला करे दीदार, जिस जन किरपा करे आप निरँकार, निर्धन सरधन सरधन निर्धन आपणे रंग रंगांयदा।

२२ कत्तक २०१७ बिक्रमी ज्ञानी गुरमुख सिँघ दे घर पिण्ड भलाई पुर डोगरां ज़िला अमृतसर

सद दरबारा हरि निरँकारा, आदि जुगादि लगांयदा। वस्त अमोलक इक्क भण्डारा, निरगुण आपणे हथ्थ रखांयदा। साचे कंडे तोले अगम्म अपारा, अतोल अतुल भेव ना आंयदा। सचखण्ड निवासी खोल्ह किवाड़ा, थिर घर साचे आप टिकांयदा। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकारा, शाहो भूप हुक्म सुणांयदा। हुक्मी हुक्म वरते वरतारा, नर नरायण धार चलांयदा। करे खेल अपर अपारा, आप अपरम्पर रूप वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच दरबारा आप सुहांयदा। सच दरबार श्री भगवान, आपणा आप सुहाईआ। तख्त बैठ नौजवान, शहनशाह करे सच्ची शहनशाहीआ। सति चढ़ाए इक्क निशान, निरवैर रूप दरसाईआ। आपणी रक्खे आपे आण, इक्क इकल्ला बेपरवाहीआ। साचे मन्दिर बैठ मकान, सचखण्ड करे रुशनाईआ। साचा हुक्म धुर फ़रमाण, नर हरि आपणा आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबारा एकंकरा, एका एक वखाईआ। सच दरबारा शाह सुल्तान, एका एक सुहांयदा। तख्त निवासी वड मेहरवान, आपणी रचना आप रचांयदा। निरगुण बण बण दानी दान, दाता दातार दया कमांयदा। सति सति सति कर वरतार, सति सतिवादी खेल खिलांयदा। एका वस्त अपर अपार, अनादी आपणे हथ्थ रखांयदा। आपणे दर बण भिखार, आपणी इच्छया भिच्छया झोली पांयदा। आपणा रंग रंग निरँकार, रंग रंगीला इक्क हो जांयदा। आपणा कबीला कर त्यार, बंस सरबंस आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबारा आप सुहांयदा। सच दरबारा सोभावन्त, सति पुरख निरँजण आप सुहांयदा। उप्पर बैठ श्री भगवन्त, पुरख अकाल आसण लांयदा। आपणी महिमा आपे जाणे बेअन्त, बेपरवाह भेव ना आंयदा। लेखा जाणे जुगा जुगन्त, आदि मध अन्त वेस वटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच दरबारा थिर घर वासा, निरगुण जोत जोत प्रकाशा, अनुभव आपणा रूप धरांयदा। सच दरबारा

❋

❋

अनुभव धार, सति सति विच समाईआ। पुरख अबिनाशी खेल अपार, खेले खेल सहिज सुखदाईआ। दर घर सुहाए ठांडा ठार, सीतल धार आप वहाईआ। ना कोई दीसे चार दीवार, दिशा वण्ड ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबारा हरि निरँकारा, एका एक सुहाईआ। सच दरबार सुहांयदा, इक्क इकल्ला एकँकार। आसण सिँघासण आप विछांयदा, अबिनाशी करता बेऐब परवरदिगार। साची रासी रचन रचांयदा, करे खेल आप करतार। शाहो शाबासी भेव ना आंयदा, कहिणी कथनी वसे बाहर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच दरबारा इक्क सुहाए, सचखण्ड दुआरे आप रखाए, पावा चूल ना कोए बणांयदा। सच दरबारा साचे घर, हरि साचा सच सुहांयदा। सो पुरख निरँजण घाड़न घड़, पुरख समरथ दया कमांयदा । हरि पुरख निरँजण आपे फड़, आप आपणा जोड़ जुड़ांयदा। एकँकारा अंदर वड़, निज घर आपणे वेख वखांयदा। आदि निरँजण जोती नूर अग्गे धर, प्रकाश प्रकाश डगमगांयदा। श्री भगवान देवे वर, वर घर एका एक वड्यांअदा। अबिनाशी करता सरनी पड़, सर्ब सुख इक्क वखांयदा । पारब्रह्म आप बंधाए आपणा लड़, दूसर संग ना कोए रखांयदा। सच दरबार हरि निरँकार सच सिँघासण पुरख अबिनाशन आपे बैठा चढ़, साचे तख्त आसण लांयदा। ना कोई किला कोट दिसे गढ़्ह, बाढी बणत ना कोए बणांयदा। ना कोई दरबान सोहे दर, दर दरवेश ना कोए वखांयदा। आपणी करनी आपे कर, करता पुरख कार कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबारा हरि निरँकारा, आपणा आप सुहांयदा। सच दुआर सहिज सुख मन्दिर, सो पुरख निरँजण आप उपाया। आपे वेखे आपणे अंदर, वेखणहारा दिस ना आया। आपे लेखा जाणे आपणी डूँग्घी कंदर, महल्ल अटल ऊँच मुनार आप सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच दरबारा इक्क पसारा, दहि दिशा सहारा, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाया। दर दरवाज़ा खोल्हया, कर किरपा गुण निधान। पुरख अबिनाशी आपणा तोल आपे तोलया, निरगुण होया मेहरवान। एका तख्त आदि जुगादि रहे अडोलया, अडोल अडुल श्री भगवान। साची वस्त रक्खे कोलया, देवणहारा आपे दान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, देवणहारा धुर फ़रमाण। धुर फ़रमाणा हरि का नाउँ, हरि हरि आप जणांयदा। सचखण्ड दुआरे वसे सच ग्राउँ, नेहचल आपणा आसण लांयदा। आपे करे आपणा सच न्याउँ, अदल आदल आप हो जांयदा। आपे रक्खे आपणी ठंडी छाउँ, समरथ पुरख आपणा हथ्थ आपणे सीस टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबारा निर्भय रूप उपाए सच्चा करतारा, भय अवर ना कोए जणाया। सच दरबारा उच्च अपारा, अलक्ख अगोचर अगम्म अपार आप उपांयदा। ज़िमी अस्मान ना देवे कोए सहारा, धवला भार

❋

❋

ना कोए चुकांयदा। रवि ससि सूरज ना कोए उज्यारा, आफ्ताब ना रूप वटांयदा। निरगुण निराकार करे खेल अपर अपारा, दीवा बाती कमलापाती निरगुण जोत डगमगांयदा। आपणे मन्दिर आपे खोल्हे ताकी, वेखे मार झाती, अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर आपणा रूप प्रगटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड धुर दरबारा वसया पारब्रह्म प्रभ आप वसांयदा। सच दुवारा सच्चा शहनशाह, सच दुवारे सचखण्ड दुआरे आप वसाईआ। करे खेल सच्ची दरगाह, दर घर साचे वज्जे वधाईआ। उप्पर बैठ करे इक्क सलाह, वड दाता सिफ्त सलाहीआ। आपणा मार्ग आपे पा, आपे वेखे थाउँ थाँईआ। आपणा नाउँ आप प्रगटा, नाउँ निरँकारा आप सुणाईआ। आपणे दर दरबान दर दरवेश ल्ए बहा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर घर साचे सोभा पाईआ। सच दरबार उपाया, कर किरपा गुण निधान। सचखण्ड दुआर सहाया, सत्त रंग झुलाए निशान। तख्त निवासी तख्त उपाया, शाहो भूप राज राजान। निरगुण बह बह आसण लाया, जोद्धा सूरबीर बलवान। सीस एका ताज टिकाया, किरपा कर श्री भगवान। हुक्मी हुक्म आप वरताया, आप आपणी कर पछाण। आपणी रचना आप रचाया, देवणहारा साचा दान। विष्न ब्रह्मा शिव जाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबार करे परवान। साचे दर कर परवाना, आपणा खेल खिलांयदा। त्रै त्रै देवे एका दाना, त्रै जोड़ जुड़ांयदा। एका नाद एका गाना, एका धुन उपजांयदा। एका मन्दिर इक्क मकाना, एका घर वखांयदा। इक्क नूर इक्क ज़हूर एका जोत श्री भगवाना, एका हरि डगमगांयदा। एका पीणा एका खाणा, एका तृप्त करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म आप सुणांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव आप उपाया, आपणा दर दए वखाईआ। सच दरबारे आसण लाया, शाहो भूप वड वड्याईआ। तिन्नां एका दर दरसन पाया, नेत्र नैण नैण बिगसाईआ । चरन कँवल सीस झुकाया, हरि तेरी वड वड्याईआ। तूं दाता सर्ब सुखदाया, हउ सेवक भिखक आए चल सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देणा साचा वर, एका वस्त हथ्थ फड़ाईआ। एका वस्त हथ्थ फड़ौणी, विष्न उच्ची कूक पुकारया। ब्रह्मा मंगे मंग एका नूर तेरा रूप दरसौणी, दरस तरस अगम्म अपारया। शंकर करे पूर भौणी, भावन भावना विच समा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति सरूप शाहो भूप आप जणा रिहा। सति सरूप हरि जणाया, रूप रंग रेख ना कोए। जोती जोत डगमगाया, स्वच्छ सरूपी आपे होए। साचे तख्त सोभा पाया, देवणहारा साचे ढोए। एका शब्द नाम दृढ़ाया, एका बीज साचा बोए। एका लड़ आप फड़ाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबारे बैठा चढ़, आलस निन्द्रा विच कदे

❋

❋

ना सोए। ब्रह्मे विष्न शिव हरि जणांयदा, शब्द अगम्मी एका बोल। निरगुण आसण इक्क विछांयदा, आदि जुगादी हरि अडोल। सच दरबारा आप वड्यांअदा, वजदा रहे अगम्मी ढोल। आपणी जोत आप जगांयदा, आपणे अंदर आपे जाए मौल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि जुगादि ना जाए भुल्ल। आदि जुगादि कदे ना भुलया, पारब्रह्म करतार। भाग लगाए आपणी कुलीआ, विष्नूं विश्व कर त्यार। ब्रह्मा विष्न शिव देवे भण्डार अनमुलया, वड दाता हरि निरँकार। सच दुआरा एका खोल्हया, आदि पुरख साची कार। आपणे कंडे आपे तोलया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जाता पुरख बिधाता, आपे करे आपणी कार। साची कार करावणहारा, एका रंग समाया। तिन्नां देवे इक्क सहारा, एका गुण जणाया। एका तत्त सति भण्डारा, त्रैगुण दरसी आप वरताया। त्रै त्रै करे सच प्यारा, पंचम लेखा आप समझाया। लक्ख चुरासी बण भिखारा, घट घट भाण्डा आप सुहाया। निरगुण दीपक जोती कर उज्यारा, घर मन्दिर करे रुशनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, देवणहारा वड वड्याआ। वड वडियाई देवण योग, एका एक अख्वांयदा। आदि अन्त ना होए विजोग, साचा मेला मेल मिलांयदा। लेखा आपणे हथ्थ रक्खया धुर संजोग, दूसर संग ना कोई रखांयदा। विष्न ब्रह्मा शिव सुणाया इक्क सलोक, सो पुरख निरँजण आपे गांयदा। हँ बणाए चौदां लोक, लक्ख चुरासी विच टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा भेव आप जणांयदा। आपणा भेव आप जणाया, आपणी दया कमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेवा लाया, लक्ख चुरासी घाड़त रिहा घड़ाईआ। नौं नौं चार गेड़ आप दवाया, साचे तख्त बैठ सच्चा शाहीआ। गुर पीर अवतार साची सेव लगाया, एका वस्त झोली पाईआ। आपणा नाउँ दए सुणाया, निरगुण निरवैर आपणा नाउँ धराईआ। जुग चौकड़ी खेल खिलाया, कोहलू चरखा चक्की चक्क आप भवाईआ। साध सन्त गुर पीर अवतार कोई रहिण ना पाया, जो भेजे सो आपणे विच मिलाईआ। आपणी सेजे आपे बह बह आसण लाया, वाह वाह सतिगुर वड्डी वड्याईआ। पुरख अकाल शाह पातशाह, आप अख्वाया, कोटन कोटि ब्रह्मण्ड आपणे हुक्म विच फिराईआ। जेरज अंड विच कदे ना आया, मात गर्भ ना सेज सुहाईआ। पंज तत्त काया चोला दए वड्याआ, जिस विच आपणी धार टिकाईआ। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग ब्रह्मा विष्न शिव तेरा पन्ध मुकाया, करे खेल साचा राहीआ। साचे अश्व सच सिँघासण पुरख अबिनाशी एका पाया, शाह अस्वार एका आसण लाईआ। पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां रिहा दौड़ाया, आप आपणा बल धराईआ। चार जुग जुग रहे ना राया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर घर साचा आप सुहाईआ। चार जुग हरि गेड़ चुकाया,

❋

❋

नौं नौं पन्ध मुकांयदा। कलिजुग अन्तिम वेख वखाया, निरगुण रूप प्रगटांयदा। सति सतिवादी फेरा पाया, ब्रह्म ब्रह्मादि खोज खुजांयदा। अनादी नाद इक्क वजाया, तुरीआ राग अल्हांयदा। स्वांगी स्वांग इक्क वटाया, भेव कोई ना पांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव तेरी फांदी ल्ए कटाया, त्रैगुण तोड़ तुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाए साचा घर, दर घर साचा आप सुहांयदा। दर घर सच्चा सुहावण आया, निरगुण जोती जामा धार। ब्रह्मा विष्न शिव तेरी आस पूरी करावन आया, निहकलंका ल्ए अवतार। लोकमात आपणा खेल खिलावण आया, ख़ालक ख़लक वेखे परवरदिगार। ख़लक नूर आप चमकावण आया, नूर नुराना हो उज्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल सच्ची सरकार। सच्ची सरकार हरि निरँकारा, दूसर अवर ना कोए जणाईआ। जो उपजे सो बिनसे आपणी वारा, थिर मात रहिण ना पाईआ। जुग चौकड़ी गए हारा, गुर पीर अवतार सेव कमाईआ। आदि अन्त ना जाणे कोई किनारा, अद्धविचकार तारीआं लाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव मंगन इक्क सहारा, घाट बैठे साचे माहीआ। नौं नौं चार उतरे पारा, करे खेल बेपरवाहीआ। चप्पू लाए अगम्म अपारा, सो पुरख निरँजण घाड़न आप घड़ाईआ। हँ ब्रह्म दए सहारा, पारब्रह्म सच्ची सरनाईआ । लोकमात होए उज्यारा, जोती जोत कर रुशनाईआ। सच वखाए इक्क दरबारा, जिस तख्त हरि जू आसण लाईआ। सिँघ सवरन तेरी सुणे पुकारा, पूर्ब जन्म भुल्ल ना जाईआ। मुस्लिम सुन्नी दए सहारा, शरअ शरीअत मेट मिटाईआ। तेरी भुल्ले ना तिक्खी धारा, नकाब काया विच लगाईआ । तेरा सलब किया आपणा खून ठंडी ठारा, रत्ती रत्त जगत रंगाईआ। इक्क वखाए सच्चा दरबारा, सतिगुर पूरा आप उपाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, चार वेद मुख शर्माईआ। हरि का तख्त सभ तों न्यारा, राज राजान शाह सुल्तान लोकमात हथ्थ किसे ना आईआ। जो जन बणे दर भिखारा, कर किरपा दए वखाईआ। आसा तृष्ना करे दूर किनारा, सांतक सति सति कराईआ। नाटक चेटक नटूआ करे अगम्म अपारा, कलिजुग बाजी रिहा पाईआ। मुल्ला काज़ी शेख़ मुसायक पीर जूए जन्म हारा, हार जित हथ्थ किसे ना आईआ। पंडत पांधा रोवे ज़ारो ज़ारा, जोत लिलाट मस्तक टिक्का ना कोई लगाईआ। ग्रन्थी पन्थी मारे नाअरा, पतित पुनीत पतित पावन दिस किसे ना आईआ। लक्ख चुरासी जीव रिहा कुँवारा, हरि कन्त ना कोई प्रनाईआ। गुरमुखां वखाए सच दरबारा, कर किरपा हरि रघराईआ। जिस जन दया कमाए दरस दिखाए सिरजणहारा, सगली चिंत दए गंवाईआ। घर सख़ीआं मंगलचारा, वाह वाह वज्जदी रहे वधाईआ। सतिगुर पाया एका वारा, विछड़ कदे ना जाईआ। ठांडा दिसे इक्क दरबारा, अग्नी तत्त दए बुझाईआ। करया खेल अपर अपारा, कलिजुग जीव भेव ना राईआ। पहलों आपणा आप पंज तत्त काया चोली साड़ा, जगत

❋

❋

निशान दए मिटाईआ। फेर लाया शब्द अखाड़ा, गुरमुख सख़ीआं नाच नचाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता आप वजाए ताल तलवाड़ा, घर तार सितार हिलाईआ। दिवस सुहाया सतारां हाढ़ा, गुरसिख तेरी अग्नी आपणी झोली पाईआ। इक्क बणाया सच दरबारा, सचखण्ड रूप दरसाईआ। जगत वखाए नौं दुआरा, गुरसिखां नौं दुआरे पन्ध मुकाईआ। आदि अन्त करे पार किनारा, लक्ख चुरासी दए छुडाईआ। गुरमुख गुरमुख हरिजन हरिजन वखाया, इक्क सच्चा दरबारा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन कँवल कँवल चरन सच्ची सरनाईआ।