२३ कत्तक २०१७ बिक्रमी ऊधम सिँघ दे घर जलालाबाद ज़िला अमृतसर
सतिगुर पूरे धन खट्टया, एका नाम वस्त अनमोल। तोल तुले ना किसे वट्टया, आदि जुगादि रहे अडोल। हट्टी विच टंगे ना कोई फड़के उत्ते फटया, बणया रहे सदा अनभोल। जन भगतां आवण जावण हरि जू कट्टया, निज आत्म वसे कोल। कूड़ी ख़ाक ना घट्टया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच भण्डारा देवे खोल्ह। सच भण्डारा खोल्हया, हरि सज्जण मीत मुरार। बिन रसना जिह्वा रिहा बोलया, शब्द अनादी कूक पुकार। करे खेल हौली हौलया, निरगुण सरगुण दए अधार। आपणी शक्ती आपे मौलया, रूप रंग ते वसया बाहर। पूरा करे कीता कौलया, भुल्ल ना जाए विच संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कराए वणज सच्चा वपार। वणज वापारा साचा हट्ट, घर मन्दिर आप खुल्हांयदा। आपणी कीमत आपे वट्ट, आपणे पल्ले गंढ्ढ बनांयदा। जुगा जुगन्तर खेल बाज़ीगर नट, नर नरायण वेस वटांयदा। वसणहारा घट घट, लक्ख चुरासी डेरा लांयदा। सन्त साजण कर प्रगट, पारब्रह्म ब्रह्म वेख वखांयदा। साची वस्त थांएँ घत्त, साचा खाता आप भरांयदा। सिर रक्खे आपणा हथ्थ, अतोट अतुट वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, आपणा नाउँ आप वड्यांअदा। वड वडियाई हरि हरि नाउँ, पारब्रह्म आप वड्याईआ। लेखा जाणे पिता माउँ, बालक सुत दए वड्याईआ। आदि जुगादी करे सच न्याउँ, जुग जुग दाता सच्चा शहनशाहीआ। हँस बणाए फड़ फड़ काउँ, अमृत रस अमिउँ रस चोग चुगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अभुल्ल वड्डी वड्याईआ। अभुल्ल हरि करतारा, भेव कोए ना पांयदा। कोटन कोटि जुग आपणी चले आपे कारा, करता पुरख खेल खिलांयदा। जन्म अजन्म वेखे विच संसारा, कर्म कुकर्मां खेल खिलांयदा। भगत भगवन्त खेल न्यारा, सन्त साजण दया कमांयदा। खेवट खेटा बण सहारा, साचा बेड़ा आप चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि,
❋
❋
आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा मार्ग एका लांयदा। हरि मार्ग अपार, आदि जुगादि लगाया। राह जाणे निरगुण धार, मघ पन्थ ना कोए दसाया। निरवैर गुफ्त करे शुनीद दीद अपर अपार, वाहिद आपणा राग अल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग बेड़ा रिहा चलाया। जुग जुग बेड़ा हरि बन्न्ह, आपणी खेल खिलांयदा। आपणी वण्ड वण्डाए साचे धन, नाम निधाना आपणे हथ्थ रखांयदा। आपणी सिख्या आपे मन्न, आपे हुक्म वरतांयदा। आपे घड़े आपे ल्ए भन्न, घड़न भन्नणहार पुरख समरथ, आपणी चाल आप चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अचरज रूप आप प्रगटांयदा। अचरज रूप हरि करतारा, आचारीआ वरन कोए ना जाईआ। ब्रह्मण ब्रह्म ना कोए पसारा, पारब्रह्म ना कोए सरनाईआ। रवी रवि ना कोए उज्यारा, दासी दास ना सेव कमाईआ। कंगण तन ना कोए शंगारा, जोबन जगत ना कोए हंढाईआ। करे खेल अगम्म अपारा, दो जहानां वेख वखाईआ। पूर्ब लहिणा जन्म कर्म विचारा, भरमी भरम दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बिरद आपे रिहा तराईआ। आपणा बिरद आपे रक्ख, आदि जुगादि समांयदा। जुगां जुगन्तर हो प्रतक्ख, रूप अनूप आप प्रगटांयदा। आपे जाणे आपणा पक्ख, किशना सुकला मुख शर्मांयदा। आपणा मार्ग आपे दस्स, साचे मरग आपे पांयदा। आपे हिरदे अंदर जाए वस, हरि के पौड़े आप चढ़ांयदा। आपे लेखा जाणे नस्स नस्स, दूर दुराडा पन्ध मुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा भेव आप जणांयदा। भेव जणावे जीव जंत, जगत जहान दया कमाईआ। त्रैगुण माया रूप बेअन्त, नाना प्रकार करे रुशनाईआ। इक्क विसरे हरि हरि कन्त, घर मन्दिर ठौर ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लहिणा वेखे थाउँ थाँईआ। पूर्ब लहिणा कर विचार, नौं नौं जन्म दुवांयदा। रविदास चुमारा मारे मार, नेत्र नैणा तीर चलांयदा। ख़ाकी ख़ाक मिलाए दर दरबार, शाह सुल्तान सीस ताज ना कोए टिकांयदा। गंगा गोदावरी ना कोए आधार, रूप अनूप ना कोए तरसांयदा। गंगा राम की करे पुकार, आपणी कीती आपे भुल्ल जांयदा। साचे दर मंगी मंग बण भिखार, निउँ निउँ दोए जोड़ सीस झुकांयदा। रविदास चुमार एका डोर बंधी कर प्यार, तन्दन तन्द हथ्थ रखांयदा। ढोए ढोर विच संसार, जगत खलड़ी आपणी सेज सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पूर्ब लहिणा वेख विखांयदा। गंगा राम कर पुकार, रविदास चुमार अग्गे कुरलाया। तेरा संग भुलया मीत मुरार, तेरा कसीरा हथ्थ किसे ना आया। राह भुल्लया बेनज़ीर, ख़ुदी रूप इक्क वटाया। जगत माया पाया इक्क ज़ंज़ीर, ना सके कोए तुड़ाया। वेला आया अन्त अख़ीर,
❋
❋
देवणहारा शाह सज़ाया। ना कोई कट्टे मेरी भीड़, श्री भगवान दिस किसे थाँ ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पूर्ब लेखा दए वखाया। जगत ब्रह्मण कर प्यार, नेत्र नैणां नीर वहांयदा। लेखा जाणे रविदास चुमार, रवीदास आपणा खेल खिलांयदा। एका नेत्र एका वार नैण उग्घाड़, नौं दुआरे वासना खोटी आप कढांयदा। पतित पापी कवण दुआरे उतरे पार, पतित पुनीत कवण करांयदा। कवण गीत ढोला गाए विच संसार, साचा सोहला कवण सुणांयदा। कवण तोला बणे तोलणहार, कवण कंडा हथ्थ उठांयदा। कवण विचोला होए अन्तिम वार, जगत लहिणा मूल चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा आपणा आप जणांयदा। नौं दुआर मार झात, रवीदास दया कमाईआ। जगत ब्रह्मण नौं जन्म तेरी लोकमात चढ़े बरात, माणस माणस रूप वटाईआ। अठ्ठ तत्त अठ्ठ जन्म पए खात, खात खाता सके ना कोए फोलाईआ। कलिजुग अन्तिम आए अन्धेरी रात, तेरा रूप अनूप ल्ए प्रगटाईआ। तेरी दुरमति मैल देवे काट, जिस तेरी बणत बणाईआ। इक्क वखाए साचा हाट, दूजा हट्ट ना कोए जणाईआ। तेरा लहिणा देणा चुकाए तीर्थ ताट, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती आपणे चरनां हेठ दबाईआ। लेखा जाणे जिउँ बालक पिता मात, पूत सपूता गले लगाईआ। तेरा लेखा चुकाए हाथों हाथ, गंगा माई प्रेम कंगण आपणे हथ्थ छुहाईआ। सदा सुहेला वसे साथ, वेला वक्त ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर घर साचे आप सुहाईआ। साचा लेखा लिखणहारा, आदि जुगादि समाया। गवाह रखाया रविदास चुमारा, भुल्ल रहे ना राया। दोहां विचोला बण निरँकारा, निरगुण एका रूप वटाया। साचा तोला विच संसारा, साचा कंडा लै के आया। एका बोले उच्च जैकारा, हँ ब्रह्म मेल मिलाया। ब्रह्मण ब्रह्मणी जगत जुगत जुग होए ख़ुवारा, नौं नौं लेखा सके ना कोए मुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग अपणे भाणे सद समाया। क्या ब्रह्मण क्या शूद्र धार, छत्री वैश भेव ना राईआ। जन्म जन्म दी दुरमति मैल दए उतार, दीन दयाल सच्चा शहनशाहया। नौं नौं जामे जन्म माणस मानुख दे विच संसार, लेखा लेखा लेखे पाईआ। कलिजुग आए अन्तिम वार, पावे सार बेपरवाहीआ। ना कोई पुरख ना कोई नार, कन्त कन्तूल इक्क अख्वाईआ। हरिजन करे सच शंगार, सोलां इच्छया पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग आपणा रूप धराईआ। जुग जुग रूप धरांयदा, हरिजन साचे ल्ए जगा। लोकमात सुत्ते आप उठांयदा, आलस निन्दरा पर्दा लाह। आपणा नाउँ आप दृढ़ांयदा, आपणी विद्या दए पढ़ा। गुरमुख साचे गले लगांयदा, पूर्ब लहिणा दए मुका। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
❋
❋
कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या सिख समझा। साची सिख्या हरि समझांयदा, सुण बेनन्ती करे विचार। हरि का लेख समझ विच किसे ना आंयदा, मन मति बुधी जाए हार। हाढ़ सतारां जो फ़रमांयदा, कागद कलम ना लिखणहार। नौं नौं चार राह तकांयदा, गुर पीर अवतार ना पावण सार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, वसणहारा सच दुआर। सच दुआर सुहांयदा, हरि दाता बेपरवाह। कलिजुग अन्तिम वेस वटांयदा, जोती जामा सच्चा शहनशाह। गुरमुखां संग सदा समांयदा, निरगुण आपणा रूप धरा। जगत हट्टी विच बह बह तोल ना कोए तुलांयदा, धड़ी वट्टी हथ्थ ना ल्ए उठा। माल मवेशी ना कोए चुरांयदा, गुरसिखां सुरती बन्हे चरन लगा। ठंडा पाणी ना राह तकांयदा, खालां उत्ते बहे ना मंजा डाह। गुरमुख आसण सेजा सोभा पांयदा, आत्म अन्तर जोत जगा। ठंडी छाँ ना कोए जणांयदा, सभ दे सिर ते देवणहारा ठंडी छाँ। पूर्ब लहिणा आप मुकांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे कराए सच न्याँ। क्या बेनन्ती क्या पुकार, आपणी गति जीवण जुगत कहिण ना जाईआ। मन मति बुध ना सके विचार, हरि का भेव भेव ना राईआ। कागद कलम करे पुकार, नेत्र रोवे जगत शाहीआ। हरि जू हरि मन्दिर वसया सभ तों बाहर, आपणा घाड़न आप घड़ाईआ। जो बोले सो सुणे सुणनेहार, भुल्ल कदे ना जाईआ। हरि का बोलया जीव ना सके कोए विचार, भुल्ली सर्ब लोकाईआ। गुरमुख गुरसिख अपणे कंडे आपे तोलया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल एका हरि, एका एक सहिज सुखदाईआ। आपणी बेनन्ती जाणे कवण, रसना जिह्वा जगत कुरलाईआ। देवे स्नेहा उँणंजा पवण, आदि जुगादि सेव कमाईआ। लेखा जाणे अवण गवण, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। काया मन्दिर अंदर त्रैगुण आहूती पंज तत्त हवन, अग्नी जोती लम्बू लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, बेपरवाह बेपरवाह इक्क अख्वाईआ। जगत बेनन्ती भगत जवाब, सतिगुर पूरा आप सुणांयदा। कोटन कोटि जो जपदे रहे जाप, सुफ्ने विच नज़र किसे ना आंयदा। लोकमात ना गाए जस प्रगट हो प्रभ आप, चार जुग मुख शर्मांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आपे रिहा कर, आपणा रंग आप रंगांयदा। क्या मांगे क्या दीजे दान, मंगण मंगण कोए ना जाईआ। आपणा आप ना सके कोए पछाण, क्या लेखा लिख्त जगत बाणीआ। सतिगुर पूरा होए जिस आप मेहरवान, आपणी सुणाए अकथ कहाणीआ। गुरसिख बाला बणया रहे नादान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, अमृत आत्म बख्शे ठंडा पाणीआ। क्या कहिणा क्या सुणना क्या बोलणा, रसना जिह्वा कर विचार। सुण बेनन्ती गुर सतिगुर पूरा तोल तोलणा, झूठा होए ना अगम्म अपार। आपणा भण्डारा आपे खोल्हणा, वरतावणहार
❋
❋
सच्ची सरकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सर्ब शक्ती इक्क व्यकती, भगत भगती आपणे हथ्थ रक्खे निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन जन हरि देवे इक्क आधार।
२३ कत्तक २०१७ बिक्रमी सोहण सिँघ दे घर पिण्ड राम पुर ज़िला अमृतसर
सति पुरख निरँजण सच्चा पातशाह, आदि जुगादि समांयदा। सो पुरख निरँजण बेपरवाह, आप आपणा खेल खिलांयदा। हरि पुरख निरँजण बण मलाह, निरगुण आपणा बेड़ा आप तरांयदा। एकँकारा देवे सच सलाह, सिफ्त सालाही आप अख्वांयदा। आदि निरँजण जोत जगा, नूर नुराना रूप प्रगटांयदा। अबिनाशी करता संग निभा, सगला संग आप हो जांयदा। श्री भगवान वसे साचे थाँ, दर घर साचा सोभा पांयदा। पारब्रह्म एका आपणा नाउँ ल्ए प्रगटा, नाउँ निरँकारा आप अख्वांयदा। मूर्त अकाल रूप धरा, अनुभव प्रकाश समांयदा। जूनी रहित अगम्म अथाह, अलक्ख अगोचर आपणी कल वरतांयदा। निरवैर खेले खेल सभनी थाँ, भेव अभेदा भेव खुलांयदा। आदि आदि आपणी बणत बणा, आप आपणी रचन रचांयदा। सचखण्ड दुआरा इक्क सुहा, चार दीवार ना कोए बणांयदा। निरगुण दीवा बाती कमलापाती आप टिका, नूर ज़हूर इक्क चमकांयदा। साची ताकी बन्द खुल्हा, दर दरवाज़ा आप सुहांयदा। घर विच घर दए टिका, थिर दरबारा आप उपांयदा। आपणी इच्छया फुरना आप फुरा, साची भिच्छया वण्ड वण्डांयदा। आपणा हुक्म आप वरता, हुक्मी हुक्म खेल खिलांयदा। आपे दाता बणे बेपरवाह, दाता दानी नाउँ धरांयदा। आपणी वस्त आपणे हथ्थ उठा, हरि आपे वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख खेल अपारा, जोती नूर नूर उज्यारा, रूप रंग रेख ना कोए जणांयदा। सति पुरख निरँजण साची कार, सति सतिवादी आप कराईआ। सो पुरख निरँजण हो त्यार, हरि पुरख निरँजण ल्ए अंगड़ाईआ। एकँकारा वसे ठांडे दरबार, आदि निरँजण रूप प्रगटाईआ। अबिनाशी करता मीत मुरार, श्री भगवान साचा संग निभाईआ। पारब्रह्म खेले खेल अपर अपार, अलक्ख अगोचर अगम्म अथाह, बेपरवाह वड्डी वड्याईआ। सचखण्ड दुआरा दए सुहा, सोभावन्त इक्क अख्वाईआ। आपणी रचना आप रचा, वेखणहारा आप हो जाईआ। आपे बणे सच्चा शहनशाह, शाहो भूप राज राजान शाह सुल्तान इक्क अख्वाईआ। आपणा निशाना आप ल्ए उठा, सति पुरख आप झुलाईआ। आपणा ताज आपणे सीस आपे ल्ए टिका, निरगुण सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख पुरख अकाला, करे
❋
❋
खेल दीन दयाला, भेव कोई ना आंयदा। सति पुरख निरँजण वड वडियाई, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। सो पुरख निरँजण खेल रचाई, अनुभव आपणा रूप धराईआ। हरि पुरख निरँजण वेखे चाँईं चाँईं, मूर्त अकाल डगमगाईआ। एकँकारा दए सलाही, आदि निरँजण वेखणहारा थाउँ थाईंआ। अबिनाशी करता बण मलाही, श्री भगवान साचा लेखा दए समझाईआ। पारब्रह्म इक्क गोसाँईं, आप आपणी कल धराईआ। सचखण्ड दुआर हरि निरँकार सच सिँघासण एका रिहा विछाई, पुरख अबिनाशी सेज सुहाईआ। उप्पर बैठ सच्चा शहनशाही, साचे तख्त दए वडियाईआ। आपे चले आपणी सच रज़ाई, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला एकँकारा, आदि पुरख लै अवतारा दर घर साचे सोभा पाईआ। सति पुरख निरँजण हरि निरँकारा, एका रंग समाया। सचखण्ड सुहाए सच दुआरा, तख्त निवासी डेरा लाया। एका हुक्म वरते वरतारा, धुर फ़रमाणा आप जणाया। साचा भूप साचा राणा, हरि हरि साचा खेल खलाया। आपे जाणे आपणा भाणा, आपणे भाणे सद समाया। आपे बीना आपे दाना, आपे दात झोली पाया। आपणा खेल आपे कीना, करता पुरख वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला साची कार, करे कराए करनेहार, दूसर संग ना कोई रखाया। इक्क इकल्ला हरि निरँकार, दरगाह साची डेरा लांयदा। सचखण्ड दुआर खोल्ह किवाड़, निरगुण दीवा बाती इक्क जगांयदा। ना कोई दीसे अन्ध अँध्यार, आपणी खाटी सेज सुहांयदा। उप्पर बैठ सच्ची सरकार, साचा ताज सीस टिकांयदा। निरगुण रूप हरि निरँकार, मूर्त अकाल डगमगांयदा। अजूनी रहित अपर अपार, साची खेल आप खिलांयदा। इक्क इकल्ला करनेहार, उच्च महल्ल अटल आप वसांयदा। थिर घर साचा खोल्ह दुवार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा आप करे उज्यार। आपणा आप आप उपाया, मात पित ना कोई बणाईआ। दाई दाया ना कोई लगाया, सेवक सेव ना कोई कमाईआ। बूंद रक्त ना मेल मिलाया, त्तत्व तत्त ना कोई रखाईआ। निरगुण निराकार सुते प्रकाश आप कराया, अनुभव आपणा रूप दृढ़ाईआ। सो पुरख निरँजण वेखण आया, पंचम पर्दा आप चुकाईआ। एकँकारा आप आपणा रंग रंगाया, आदि निरँजण लाड लडाईआ। श्री भगवान दए सलाहया, अबिनाशी करता गीत अल्हाईआ। पारब्रह्म आपणा रूप आपे वेखे ना कोई दूसर दिसे छाया, ना कोई बणत बणाईआ। एका घर एका नर एका हरि डेरा लाया, एका वज्जदी रहे वधाईआ। सचखण्ड दुआरा सोभा पाया, पुरख अबिनाशी दया कमाईआ। थिर दरबारा आप खलाया, अंदर मन्दिर वेख वखाईआ। आपणा रूप आप दरसाया, आपे वेखणहारा वेखे चाँईं चाँईंआ। एका जोती जोत जगाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। हरि वड्डा शाह सुल्तान, एका एक एकंकारया। सचखण्ड
❋
❋
दुआरे वसे इक्क मकान, निरगुण जोत कर उज्यारया। आपे बख्शे आपणा माण, माण ताण एका एक वखा रिहा। आपे देवे देवणहारा दान, आपे भिखक रूप वटा रिहा। आपे गाए आपणा गाण, आप आपणी इच्छया बाहर कढा रिहा। आपणी इच्छया करे धुर फ़रमाण, शब्द अनादी नाउँ धरा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, घर साचा इक्क वडिया ल्या। घर वडियाए हरि दुआरा, हरि हरि आपणा रूप प्रगटांयदा। एका वसे एकँकारा, आप आपणी कल रखांयदा। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकारा, शाह शहाना रूप प्रगटांयदा। रूप अनूप सति सरूप गुप्त ज़ाहरा, अंदर बाहर आप हो जांयदा। आपणा दीन आप लाए नाअरा, आपणा नाउँ आपे गांयदा। आपे करे सच विहारा जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वसे साचे घर, दर साचा आप खुल्हांयदा। सचखण्ड दुआरा खोल्ह, सो पुरख निरँजण दया कमांयदा। हरि पुरख निरँजण आपणा नाउँ आपे बोल, सति जैकारा एका लांयदा। एकँकारा वजाए ढोल, मृदंगा दिस किसे ना आंयदा। आदि निरँजण तोले तोल, साचा कंडा हथ्थ उठांयदा। अबिनाशी करता एका वस्त कोल, आदि अन्त भुल्ल ना जांयदा। श्री भगवान आपणी धारन आपे बोल, आपणा गणत आपे गणांयदा। पारब्रह्म आपणे अंदर आपे मौल, रूप अनूप आपणे विच टिकांयदा। सचखण्ड दुआरे हरि निरँकारा आपणा करे आपे कौल, कीता कौल पूर करांयदा। थिर घर दुआरा रक्खे अडोल, आदि जुगादि ना कोए डुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे तख्त बैठा चढ़, ना कोई सीस ना कोई धड़, इक्क इकल्ला एकँकारा, करे खेल अगम्म अपारा, अलक्ख अलक्खणा खेल खिलांयदा। अलक्ख अलक्खणा हरि निरँकार, लेखा लेख ना कोई जणांयदा। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, साची कार आप करांयदा। शब्दी शब्द सति वरतार, सति सतिवादी आप वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल एका हरि, इक्क इकल्ला वेस वटांयदा। वेस वटंदड़ा श्री भगवान, रूप अनूप प्रगटांयदा। सति झुलाए इक्क निशान, दरगाहि साची आप झुलांयदा। धुर दीबाणी धुर फ़रमाण, धुर दी धार आप सुणांयदा। धुर दा मन्दिर सच मकान, सचखण्ड दुआरे सोभा पांयदा। धुर दा राज धुर दी बाण, धुर दा हुक्म आप वरतांयदा। खेले खेल दो जहान, आप आपणा बल रखांयदा। ना कोई चिल्ला तीर कमान, शस्त्र हथ्थ ना कोई चमकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला साचा हरि, आपणी धार आप बंधांयदा। हरि साची धार बंधांयदा, अनुभव कर प्रकाश। आपणी रचना आप रचांयदा, आपणे अंदर करे वास। नारी कन्त आप अख्वांयदा, आपणी पूरी करे आस। आपणी सेज आप हंढांयदा, आपणे वसे सदा पास। आपणी कुक्ख आप सुहांयदा, आपे करे बन्द ख़ुलास। आपणी गोद आप बहांयदा, आपे होए दासी
❋
❋
दास। आपणी सेवा आप कमांयदा, आदि जुगादि ना जाए विनास। आपणा हुक्म आप वरतांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल शाहो शाबास। साचा हुक्म आप कराया, कर किरपा गुण निधान। आपणी इच्छया पूर कराया, भिच्छया पाए श्री भगवान। सुत दुलारा एका जाया, शब्दी नाउँ इक्क महान। सचखण्ड दुआरे आप बहाया, थिर घर वसदा रहे मकान। सिर आपणा हथ्थ टिकाया, भुल्ल ना जाए बण निधान। एका रंगण रंग रंगाया, रंगणहारा रूप महान। सगला संग आप निभाया, निरगुण रूप हो आप मेहरवान। सच मृदंग आप वजाया, आप सुणाए सच्ची धुनकान। सूरा सरबंग खेल खलाया, जोद्धा बीर बली बलवान। सत्त रंग निशान इक्क चढ़ाया, आपे होए निगहबान। आपणीआं मंगां आपे पूर कराया, आपे देवणहारा धुर फ़रमाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख खेल अपारा, करे कराए एकँकारा, इक्क इकल्ला नौजवान। इक्क इकल्ला नौजवाना, आपणा बल रखांयदा। पारब्रह्म खेले खेल महाना, श्री भगवान भेव ना आंयदा। अबिनाशी करता जाणी जाणा, आदि निरँजण मेल मिलांयदा। एकँकारा करे पछाणा, हरि पुरख निरँजण वेख वखांयदा। सो पुरख निरँजण मर्द मरदाना, आप आपणा नाउँ प्रगटांयदा। सति पुरख निरँजण साचा कान्हा, साचे मन्दिर सोभा पांयदा। एका शब्द कर परवाना, हुक्मी हुक्म आप सुणांयदा। सति सरूपी बन्न्हे गाना, साचा सगन मनांयदा। करे खेल दयावाना, दयानिध भेव खुल्हांयदा। एका रूप दोए वखाना, दोए रूप इक्क हो जांयदा। आपे विष्न देवे माणा, आपे विश्व वास्तक रूप सुहांयदा। आपे अमृत कँवल भराना, आपे नाभी कँवल खुल्हांयदा। आपे ब्रह्मा देवे एका दाना, पारब्रह्म आपणी वण्ड वण्डांयदा। आपे शंकर वेखे मार ध्याना, सुन्न अगम्मा वेख वखांयदा। तिन्नां सुणाया एका गाणा, बोध अगाध आप अल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला वसणहारा सच महल्ला, सचखण्ड साचे सोभा पांयदा। सचखण्ड महल्ला उच्च अटारी, सो पुरख निरँजण आप उपांयदा। एका जोत जगे निरँकारी, निरवैर आपणा रूप प्रगटांयदा। एका अश्व एका शाह सवारी, एका आसण लांयदा। एका भूप इक्क सिक्दारी, एका हुक्म चलांयदा। एका खेल करे अगम्म अपारी, अगम्म अगम्मड़ा रूप प्रगटांयदा। एका खड़ग इक्क कटारी, एका चण्ड प्रचण्ड चमकांयदा। एका करे सच शंगारी, एका आपणा मृदंग वजांयदा। एका जोत एका धारी, एका धार धार समांयदा। एका विष्न एका ब्रह्मा, एका शिव एका अक्खर निष्अक्खर नाम पढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, दर घर साचा इक्क सुहांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव कर त्यारा, साची हरि हरि करे पढ़ाईआ। एका मेला धुर दरबारा, धुर दुआरा इक्क वखाईआ। एका हुक्म इक्क सरकारा, शहनशाह इक्क वड्याईआ।
❋
❋
एका जगत वरते वरतारा, जागरत जोत कर रुशनाईआ। एका शक्ति भर भर भण्डारा, आदि शक्ति नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका नाम रिहा वड्याईआ। हरि का नाम वड्डा वड, तिन्नां हरि हरि आप समझांयदा। आपणे विच्चों आपे कढ्ढ, आपणे अग्गे आप प्रगटांयदा। आप लडाए साचा लड, साची गोद आप सुहांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव तिन्नें लवे बंध, एका बन्धन साचा पांयदा। कर किरपा देवे एका अनन्द, परमानंद आप वखांयदा। ना कोई सूरज ना कोई चन्द, आकाश प्रकाश ना कोए धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, आदि आदि आपणा वेस वटांयदा। आदि पुरख खेल अपारा, ब्रह्मा विष्न शिव उपजाया। निरगुण निरगुण भर भण्डारा, वस्त अमोलक इक्क दरसाया। सेवा लाए सेवादारा, सेवक सेवक सेवा सच जणाया। एका मात करे प्यारा, एका एक दए वड्याईआ। एका मन्दिर इक्क दुआरा, एका घर रिहा सुहाया। एका पुरख एका नारा, एका जननी बण बण जाया। एका जाणे साची कारा, एका होए दाई दाया। एका बोल सुणाए एका नाअरा, शब्द अनादी नाद वजाया। एका बणया रहे वरतारा, विष्नूं तेरा भण्डार इक्क सुहाया। ब्रह्मा तेरा लग्गे ब्रह्म अखाड़ा, लक्ख चुरासी वेस वटाया। शंकर हथ्थ फड़ाए तिक्खी धारा, त्रसूल तिन्नां मूल चुकाया। करे खेल अगम्म अपारा, लेखा लिख्त विच ना आया। आपे वसे तिन्नां बाहरा, निरगुण आपणा नाउँ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण बैठा चढ़, तख्त ताज इक्क सुहाया। तख्त ताज हरि सुहांयदा, सचखण्ड दुआर सच्ची सरकार। ब्रह्मा विष्न शिव आप प्रगटांयदा, तिन्नां मेला एका वार। रूप अनूप आप दरसांयदा, जोती जल्वा नूर अपार। साची सोटी शब्द उठांयदा, आपणे हथ्थ रक्ख करतार। किला कोट इक्क वखांयदा, थिर घर ठांडा दरबार। विष्नूं नेत्र इक्क खुल्हांयदा, प्रभ चरन कँवल लगाए ध्यान। नेत्र नैणा नीर वहांयदा, दोए जोड़ करे प्रनाम। प्रभ तेरा विछोड़ा मोहे ना भांयदा, तेरा प्यारा लग्गे ग्राम। तेरे चरना सेव कमांयदा, हउँ पकड़ां तेरा दाम। तेरा रंग इक्क वखांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, भुल्ल ना जाए तेरा नाम। ब्रह्मा नैण उठांयदा, चार कुंट ध्यान। पुरख अबिनाशी एका नज़री आंयदा, जोती जल्वा नूर महान। प्रकाश प्रकाश विच रखांयदा, अबिनाशी पुरख चतर सुजान। आपणे मंडल रास रचांयदा, ना कोई गोपी ना कोई काहन। आपणी बंसरी आप वजांयदा, इक्क सुणाए मधुर धुनकान। आपणा राग आप अल्हांयदा, आपे होए जाणी जाण। ब्रह्मा चरनां हेठ सीस रखांयदा, कर किरपा श्री भगवान। हउँ तेरी अंस अख्वांयदा, ब्रह्म रूप तेरी टेक मंगे माण। बिन तेरे दर ना कोए सुहांयदा, ना कोई मेरी करे पछाण। हउँ याचक भिखक बण के दुआरे
❋
❋
आंयदा, एका देणा साचा दान। तेरा विछोड़ा ना मोहे सुखांयदा, हउँ बाला बाल नादान। बिना पित पूत ना सोभा पांयदा, सुंञा दिसे सर्ब मकान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, आदि जुगादि रहिणा निगहबान। शंकर कूक पुकारया, प्रभ नेत्र दरसन पा। भोला नाथ लाए नाअरया, हथ्थ त्रिसूल सुटा। तेरा दर अगम्म अपारया, दरगाह साची रिहा सुहा। हउँ सेवक चाकर सेव कमा रिहा, सेवक सेवा लैणी लेखे ला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, तिन्नां ल्ए हरि समझा। विष्न ब्रह्मा शिव हरि समझांयदा, शब्द अनादि अगम्मी बोल। तिन्नां रचना वेख वखांयदा, पुरख अबिनाशी तोले साचा तोल। निरगुण सरगुण रूप वटांयदा, त्रैगुण भण्डारा खोल्ह। रजो तमो सतो मेल मिलांयदा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश पंज तत्त करे चोल्ह। लक्ख चुरासी वण्ड वण्डांयदा, मन मति बुध रक्खे कोल। जेरज अंड रंग रंगांयदा, उत्भुज सेत्ज जाए मौल। नौं नौं चार खेल खिलांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, आपणा पर्दा आपे लांहयदा। देवे वर शाह सुल्ताना, हरि जू हरि वड्डा वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा वसाए इक्क मकाना, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपणी रचन रचाईआ। गगन मंडल मंडप करे प्रकाश रवि ससि सूरज भाना, चन्न चन्न विच टिकाईआ। धरती जल बन्न्हे गाना, जल बिम्ब रूप प्रगटाईआ। लेखा जाणे ज़िमी अस्मानां, गगन गगनंतर सोभा पाईआ। लक्ख चुरासी होए प्रधाना, पंज तत्त मेला सहिज सुभाईआ। घर विच घर वसे मकाना, घट घट आपणी जोत करे रुशनाईआ। आत्म ब्रह्म देवे दाना, ईश जीव करे कुड़माईआ। नौं दुआर जगत वखाना, दसवें आपणा बन्धन पाईआ। साचा अमृत इक्क महाना, घर घर विच दए टिकाईआ। शब्द अनादि सच्ची धुनकाना, गृह मन्दिर दए वजाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तिन्ने सेव कमाना, त्रैबैणी एका संगम दए बणाईआ। ईड़ा पिंगल सुख़मन गाए गाणा, वाह वा वज्जदी रहे वधाईआ। बजर कपाटी इक्क वखाना, एका पर्दा रिहा उठाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार कर प्रधाना, मन मति दए वड्याईआ। आसा तृष्ना संग रलाना, हउमे हंगता वेस वटाईआ। भुक्खा नंगता बीना दाना, घर घर अलक्ख जगाईआ। बोध अगाधी धुन तराना, आदि जुगादि सुणाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों कर प्रधाना, मानुस मानुख दए वड्याईआ। आपणा रूप दरसाए श्री भगवाना, अनुभव प्रकाश वखाईआ। भगत भगवन्त बन्न्हे गाना, साचे सन्त करे कुड़माईआ। गुरमुखां देवे आत्म ज्ञाना, ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। आपणी वण्ड आप वण्डाना, करे खेल सच्चा शहनशाहीआ। आपणा हुक्म धुर फ़रमाणा, ब्रह्मा वेता करे जणाईआ। चारे वेदां लेख लिखाना, चारे जुग दए सलाहीआ। चारे बाणी कर परवाना, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपे गाईआ। चारे वरन खेल महाना, ब्रह्मण शूद्र वैश वण्ड वण्डाईआ। चारे जुग बण
❋
❋
निधाना, गुर पीर अवतार आपणा रूप प्रगटाईआ। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग विष्न ब्रह्मे शिव तेरा खेल खिलाना, जुग चौकड़ी खेले खेल बेपरवाहीआ। कलिजुग वेला अन्तिम इक्क सहाउणा, लोकमात वज्जे सच वधाईआ। निरगुण निरवैर पुरख अकाल जोती जामा पाउणा, रूप रंग रेख ना कोई वखाईआ। निहकलंका नाउँ रखाउणा, शब्द डंका हथ्थ उठाईआ। जुग चौकड़ी वेला पार कराउणा, आपणा पान्धी पन्ध मुकाईआ। विष्न तेरा लेखा तेरे हथ्थ फड़ाउणा, भुल्ल रहे ना राईआ। ब्रह्मा ब्रह्म जोत मिलाउणा, थिर कोई रहिण ना पाईआ। शंकर बाशक तशका गलों सुटाउणा, अन्तिम आपणी अक्ख खुल्हाईआ। करोड़ तेतीसा दर दर फिराउणा, सुरपति राजा इंद तख्त ताज दए तजाईआ। लक्ख चुरासी भाण्डा भन्न वखाउणा, त्रैगुण माया घड़ घड़ पंचम माटी पोच पुचाईआ। शब्द खण्डा इक्क चमकाउणा। निरभउ भय आपणा इक्क जणाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी वेख वखाउणा, सत्तां दीपां फेरा पाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां तख्तों लौहणा, सीस ताज ना कोई टिकाईआ। शब्द नगारा इक्क वजाउणा, उच्ची कूक सुणाईआ। वरन बरन डेरा ढौहणा, नौं अठारां रही कुरलाईआ। एका मार्ग सृष्ट सबाई वखाउणा, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। विष्नूं तेरा विश्व रूप आप आपणे लेखे पाउणा, लेखा लेखे ल्ए लाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म संग निभाउणा, हँ ब्रह्म करे कुड़माईआ। भोला नाथ साचे संग निभाउणा, आपणा खेल आप खलाईआ। साचा मार्ग हरि करतार आप लाउणा, करनी किरत करता आप कराईआ। मूर्त अकाल दीन दयाल काल महांकाल वेख वखाउणा, आप आपणा बल रखाईआ। राए धर्म फड़ उठाउणा, सोया कोए रहिण ना पाईआ। चित्रगुप्त हिसाब लिखाउणा, लिख लिख थक्का आपणी शाहीआ। पुरख अबिनाशी आपणा वेला वक्त आप सुहाउणा, थित वार ना कोई जणाईआ। ब्रह्मे विष्न शिव तेरा पन्ध मुकाउणा, मनवन्तर देवे ना कोई गवाहीआ। सूरज चन्न मुख शर्मौणा, अन्ध अन्धेरा रिहा कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि आदि पुरख अबिनाशा, जुग जुग करे खेल तमाशा, मध आपणी धार चलाईआ। मध धार हरि चलांयदा, त्रैगुण भिन्न अनूप। साचा खेल आप खिलांयदा, पुरख अकाल सति सरूप। लक्ख चुरासी वेख वखांयदा, वसणहारा दहि दिशां चारे कूट। जुग जुग गेड़ा आप दवांयदा, आपे पंघूड़ा आपे रिहा झूट। सतिजुग त्रेता द्वापर आप हंढांयदा, कलिजुग आई अन्तिम रुत। अबिनाशी करता खेल खिलांयदा, इक्क प्रगटाए शब्द साचा सुत। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां एका दूत दुड़ांयदा, आपे बैठा अंदर लुक। हुक्मी हुक्म इक्क वरतांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ब्रह्मे विष्न शिव देवे वर, कलिजुग अन्तिम अन्त लोकमात धर, एका वेखे साचा हरि, त्रैगुण बूटा जाए सुक्क। त्रैगुण बूटा सुक्कणा, विष्न ब्रह्मा शिव कर ध्यान। नौं नौं चार पैंडा मुक्कणा, अन्त
❋
❋
मिटे निशान। लोकमात पुरख अबिनाशी सिँघ शेर एका बुक्कणा, जोद्धा सूरबीर बलवान। जम्बुक होए सभ ने लुकणा, हथ्थ फड़े ना अग्गे कोई तीर कमान। सूरा जम्मे ना कोई कुखना, विभचार होए सर्ब जहान। सन्त गोद किसे ना चुक्कणा, मात सीर प्याए ना सच्चा आण। जूठ झूठ काम क्रोध लोभ मोह हँकार काया मन्दिर सभ ने रक्खणा, हरि का नाउँ करे ना कोई प्यार। लक्ख चुरासी भाण्डा दिसे सखणा, अमृत आत्म दिसे ना किसे दुवार। पारब्रह्म अबिनाशी करता छाछ विरोले साचे मक्खणा, गुरमुख साचे ल्ए निकाल। अन्तिम अन्त श्री भगवन्त कीमत कोए ना पाए कक्खना, जिस भुलया श्री भगवान। बिन सतिगुर पूरे मार्ग किसे ना दस्सणा, नानक गोबिन्द गुर दे दे गया धुर फ़रमाण। अन्त काल पर्दा ना ढकणा, सभ दे सिर ते कूके काल। घर घर लाड़ी मौत लैण आए प्रदक्खणा, नारी कन्त मात पित भाई भैण साक सज्जण कोई ना चले नाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, ब्रह्मा विष्न शिव इक्क वखाए सच्ची धर्मसाल। सच्ची धर्मसाल सतिगुरू दुआरा, दूसर अवर ना कोई जणाईआ। तिन्नां देवे इक्क अधारा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। नौं सौ चुरानवे जुग ढए तेरा पसर पसारा, जून अजूनी फेरा पाईआ। कलिजुग आए अन्तिम वारा, जुग चौकड़ी देण गवाहीआ। लिख लिख थक्के वेद चारा, वेद व्यासा रिहा समझाईआ। लेखा जाणे संग मुहम्मद चार यारा, चौदां चौदां वण्ड वण्डाईआ। निरगुण नानक बोले सच जैकारा, सृष्ट सबाई इक्क समझाईआ। गोबिन्द सूरा बण लिखारा, लेखा अग्गे गया टिकाईआ। अन्तिम कलिजुग प्रगटे निहकलंक नरायण नर अवतारा, मात पित ना कोई बणाईआ। नाल रखाए सुत दुलारा, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। करे खेल शाह अस्वारा, शहनशाह सच्चा शहनशाहीआ। गोबिन्द मीता सिरजणहारा, इक्क अतीता बेपरवाहीआ। खड़ग खण्डा तेज कटारा, तिक्खी धार ल्ए चमकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दए हुलारा, करोड़ तेतीसा आप उठाईआ। शाह सुल्ताना करे ख्वारा, राज राजाना खाक मिलाईआ। कलिजुग मेटे अन्ध अँध्यारा, कूड़ी क़िया रहिण ना पाईआ। चार वरनां करे इक्क प्यारा, ऊँच नीच ना कोई रखाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यारा, बेऐब नाउँ ख़ुदाईआ। ख़ालक ख़लक रूप वरते अपर अपारा, बिस्मिल होए बेपरवाहीआ। मन मनसा लाए नाअरा, लाशरीक बोल सुणाईआ। नूरो नूर हो उज्यारा, जल्वा नूर इक्क वखाईआ। प्रगट होए अगम्म अपारा, अकल कल आपणा नाउँ धराईआ। गुरमुख साचे ल्ए उभारा, आपे पूर्ब जन्मां वेख वखाईआ। साची सख़ीआं वखाए इक्क अखाड़ा, वाह वाह मंडल रास रचाईआ। गाए गीत एकँकारा, इक्क इकल्ला राग अलाईआ। हँ ब्रह्म पावे सारा, सो पुरख निरँजण वड्डी वड्याईआ। सोहँ रूप आप करतारा, ब्रह्म पारब्रह्म अख्वाईआ। घट घट अंदर कर पसारा, बैठा मुख छुपाईआ। गुरमुख बणाया इक्क वणजारा, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ।
❋
❋
सद वण्डदा रहे नाम भण्डारा, अतोट अतुट रखाईआ। कलिजुग अन्तिम पावे सारा, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। निहकलंक नरायण नर लै अवतारा, जोती जोत करे रुशनाईआ। सम्बल नगरी धाम न्यारा, पुरख अबिनाशी दए वड्याईआ। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा हो उज्यारा, उच्चे टिल्ले पर्बत फेरा पाईआ। हरि का रूप अपर अपारा, नारी पुरख ना कोई दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, विष्न ब्रह्मा शिव एका अक्खर सुणाए पढ़, दूजी अवर ना कोई पढ़ाईआ। एका अक्खर हरि पढ़ाया, सोहँ आपणा रूप दरसांयदा। आपणे मन्दिर बन्द कराया, आपणे अंदरों बाहर कढांयदा। निरगुण सरगुण दए वरताया, सरगुण निरगुण दया कमांयदा। औदां जांदा दिस ना आया, लक्ख चुरासी वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत जुगा जुगन्तर ल्ए फड़, आपणा बन्धन आपे पांयदा। स्वच्छ सरूपी शाहो भूप अनरंग रूपी दरस दिखाए अग्गे खड़, रूप अनूप आप प्रगटांयदा। जिस जन उप्पर किरपा देवे कर, आप आपणा मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला वसे साचे घर, कलिजुग अन्तिम वेस धर, लोकमात मार झात इक्क इकांत गृह मन्दिर हरिजन हरि जू आप सुहांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि शब्द ब्रह्मादि, जन्म मरन मरन जन्म विच ना आंयदा।