पुस्तकालयभाग ९

२४ कतक २०१७ बिक्रमी सुखदेव सिँघ दे घर पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर

सो पुरख निरँजण खेल खिलांयदा, अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार। हरि पुरख निरँजण रूप प्रगटांयदा, इक्क इकल्ला खेल अपार। एकँकारा आपणी धार बंधांयदा, रूप रंग ते वसया बाहर। आदि निरँजण जोत जगांयदा, आदि पुरख नूर उज्यार। अबिनाशी करता वेख वखांयदा, साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, श्री भगवान संग निभांयदा, दरगाहि साची कर प्यार। पारब्रह्म आपणा मार्ग आपे लांयदा, भेव अभेदा खोल्ह किवाड़ । सचखण्ड दुआरा आप सुहांयदा, थिर घर वसे वसणहार। शब्द अनादी नाद वजांयदा, आप आपणी कर विचार। आपणा वेस आप प्रगटांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला अकल कल अख्वांयदा। अकल कल हरि खेल अपारा, आपणा रूप आप धराईआ। सचखण्ड दुआरे हो उज्यारा, निरगुण निरवैर नाउँ धराईआ। मूर्त अकाल अनुभव प्रकाश दर घर साचे पावे सारा, आपणा मेल आप मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला वसणहारा सच महल्ला, निरगुण आपणा रूप प्रगटाईआ। रूप प्रगटाए हरि निरँकारा, आदि पुरख वड्डी वड्याईआ। सति सरूपी हो उज्यारा, सति सतिवादी डगमगाईआ।

❋

❋

साचे तख्त बैठ सच्ची सरकारा, शाहो भूप राज राजान शहनशाह आप अख्वाईआ। आपणी करे आपे कारा, करता पुरख वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाईआ। भेव अभेदा हरि भगवान, आदि पुरख आप अख्वांयदा। सचखण्ड वसे सच मकान, निरगुण आसण सिँघासण सोभा पांयदा। निरवैर रूप शाह सुल्तान, मूर्त अकाल डगमगांयदा। देवणहारा साचा दान, वस्त अमोलक आप वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि आप आपणी जोत धर, आदि पुरख पुरख अबिनाशा, आपे जाणे आपणा खेल तमाशा, आपणा वेस आप वटांयदा। वेस वटाए पुरख सुल्ताना, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। निरगुण निरगुण देवे दाना, निरगुण दाता निरगुण भिखारी, निरगुण बैठा सीस झुकाईआ। निरगुण जोद्धा सूरबीर बली बलवाना, निरगुण निर्धन आपणा खेल खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल एका हरि, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। नर नरायण जोद्धा बलकारा, अनुभव आपणा खेल खिलांयदा। आदि जुगादी हो उज्यारा, आपणी धारा आप बंधांयदा। शब्दी शब्द कर प्यारा, जोती धारा आप प्रगटांयदा। आपणे रंग रवे निरँकारा, रेख रंग ना कोए वखांयदा। आपणा घाड़न घड़े अपर अपारा, घड़न भन्नणहार समरथ पुरख आपणा नाउँ धरांयदा। आपे वणज आप वणजारा, साची वस्त आपणे हट्ट विकांयदा । आपे मात पित बणे सुत दुलारा, गोदी गोद आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख पुरख अकाला, आदि जुगादी दीन दयाला, सचखण्ड दुआरे वसे सच्ची धर्मसाला, सति पुरख निरँजण आपणी खेल खिलांयदा। सति पुरख निरँजण अगम्म अपारा, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। साचे मन्दिर हो उज्यारा, नूर नुराना डगमगाईआ। थिर घर खोल्हे आप किवाड़ा, आपे वेखणहारा धुरदरगाहीआ। साचे तख्त बहे साचा लाड़ा, शाह पातशाह वड्डी वड्याईआ। आपणे मन्दिर अंदर आपे लाए इक्क अखाड़ा, आपणी रचना आपे वेख वखाईआ। आपे देवणहारा सति हुलारा, सति सतिवादी भेव ना राईआ। आपे अंदर आपे बाहरा, आपणी कल आप प्रगटाईआ। आपे विष्न ब्रह्मा शिव कर उज्यारा, त्रै त्रै मेला जोड़ जुड़ाईआ। आपे जुगा जुगन्तर करे साची कारा, जुग करता इक्क अख्वाईआ। आपे पंचम पंच कर कर प्यारा, आपे पंचम नाता तोड़ तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला कर पसारा, करे खेल अगम्म अपारा, अनुभव आपणा रूप प्रगटाईआ। अनुभव रूप हरि निरँकारा, दिस किसे ना आंयदा। आपे जाणे आपणी धारा, निरगुण सरगुण रूप प्रगटांयदा। शब्द शब्दी बण वणजारा, आदि जुगादी फेरा पांयदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां दए सहारा, सूरज चन्न संग निभांयदा। लक्ख चुरासी घाड़न घड़े हरि करतारा, त्रैगुण माया बन्धन पांयदा। घर घर दीपक कर उज्यारा,

❋

❋

आदि निरँजण डगमगांयदा। शब्द अनादि सच्ची धुन्कारा, धुन आत्मक आप वजांयदा। आपे गाए आपणी वारा, बोध अगाध शब्द दृढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदिन अन्ता हरि भगवन्ता, लेखा जाणे जुगा जुगन्ता जुग जुग आपणा रूप प्रगटांयदा। जुगा जुगन्तर साची कार, आदि पुरख आप कराईआ। विष्न देवे एका धार, विश्व रूप सर्ब दरसाईआ। ब्रह्मा सुत कर त्यार, ब्रह्म रूप ल्ए प्रगटाईआ। शंकर देवे इक्क आधार, आसा तृष्ना रहे ना राईआ। तिन्नां विचोला बण करतार, शब्द ढोला आपे गाईआ। आपे लेखा जाणे वेद चार, धुर दी बाणी बाण लगाईआ। आपे सभ तों वसया बाहर, हथ्थ किसे ना आईआ। कागद कलम ना लिखणहार, मस्स नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल पुरख अकाला, जुगा जुगन्तर अवल्लड़ी चाला, चाल निराली आपणे हथ्थ रखाईआ। जुगा जुगन्तर खेल अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप करांयदा। सचखण्ड निवासी सचखण्ड दुआरे बैठा रहे इक्क इकल्ला, दूसर संग ना कोए रखांयदा। पुरख अबिनाशी सच सिँघासण एका मल्ला, तख्त निवासी डेरा लांयदा। आप फड़ाए आपणा पल्ला, आदि जुगादि संग निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जूनी रहित अनुभव प्रकाश, रूप रंग रेख ना कोए जणांयदा। रूप रंग रेख वसया बाहरा, सति पुरख निरँजण आपणा रूप प्रगटाईआ। सचखण्ड दुआरे हो उज्यारा, एका जोत नूर रुशनाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता आपणा भरे आप भण्डारा, आपे वेखणहारा साचे थाईंआ। विष्न ब्रह्मा शिव बण वरतारा, एका वस्त झोली पाईआ। लक्ख चुरासी कर त्यारा, आप आपणा रंग रंगाईआ। ब्रह्म ब्रह्म पारब्रह्म दित्ता अधारा, ईश जीव खेल खिलाईआ। घर विच घर कर त्यारा, त्रैगुण अतीता बैठा साचा माहीआ। आपे जाणे आपणी रीता, सदा सहेला ठंडा सीता, ना मरे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, इक्क इकल्ला आदि अन्त, आपणी रचना आपे वेख वखाईआ। आपणा खेल वेखणहारा, एका रंग समांयदा। जुगा जुगन्तर ल्ए अवतारा, लोकमात जोत प्रगटांयदा। वरनां बरनां वसे बाहरा, ज़ात पात ना कोई रखांयदा। शब्द नाद सच्ची धुन्कारा, नाद अनादी आप वजांयदा। साचा मन्दिर कर उज्यारा, धूंआँधार सर्ब मिटांयदा। एका दीपक कर उज्यारा, अन्ध अन्धेर गवांयदा। गुरमुख साचे ल्ए उभारा, आप आपणी बूझ बुझांयदा। भगतां देवे इक्क सहारा, एका मन्त्र नाम दृढ़ांयदा। सन्तन वखाए इक्क दुआरा, चरन कँवल सोभा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, इक्क इकल्ला एकँकारा, वसणहारा धाम न्यारा, घट घट आपणा आसण लांयदा। घट घट आपणा आसण लांयदा, निरगुण रूप अगम्म अथाह। जुग जुग बेड़ा आप चलांयदा, पुरख अबिनाशी बण मलाह। एका

❋

❋

चप्पू हथ्थ उठांयदा, नाम निधाना नाउँ धरा। गुरमुख साचे पार करांयदा, हरिभगत उठाए फड़ फड़ बांह। एका धाम आप वखांयदा, सच सिँघासण ला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी जाणे आपे सति सलाह। सिफ्त सलाही हरि निरँकारा, एका रंग समाया। आदि जुगादी हो उज्यारा, निरगुण सरगुण रूप वटाया। सतिजुग त्रेता द्वापर करया पार किनारा, भेव अभेदा भेव खुलाया। कलिजुग अन्तिम खेल न्यारा, पुरख अबिनाशी वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा धाम आप सुहाया। हरि साचा धाम सुहांयदा, निरगुण दाता शाहो भूप। साचे तख्त आसण लांयदा, ना कोई रंग ना कोई रूप। लोआं पुरीआं वेख वखांयदा, घर वेखे चारों कूट। एका आपणा हुक्म सुणांयदा, शब्द निराला जाए छूट। गुरमुख गुरसिख सज्जण सहेले आप जगांयदा, जिस जन हरि हरि जाए तुट्ठ। आपणा पर्दा आपे लांहयदा, अमृत आत्म देवे घुट। पंच विकारा आप मिटांयदा, जूठ झूठ जड़ देवे पुट्ट। साचा मन्दिर आप सुहांयदा, निरगुण जोत जगाए लट लट। बन्द ताकी आप खुलांयदा, शब्द अनहद मारे सट। बजर कपाटी तोड़ तुड़ांयदा, भाग लगाए काया हट्ट। सच प्याला जाम आप प्यांअदा, गुरमुख विरला पीवे गट गट। आत्म सेजा आप सुहांयदा, निरगुण निरवैर हो प्रगट। साची नारी कन्त मिलांयदा, सुरत सुवाणी विके एका हट। गुर शब्दी तन पहनांयदा, सति सूरपी एका पट। साचा सालू हथ्थ उठांयदा, दुरमति मैल देवे कट्ट। आपणा सीस हथ्थ टिकांयदा, वसणहारा घट घट। कलिजुग अन्तिम जोत जगांयदा, किसे हथ्थ ना आए तीर्थ तट। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी इक्क इकल्ला वसणहारा सच महल्ला, दर घर साचे सोभा पांयदा। दर घर साचा सोभावन्त, हरि जू हरि मन्दिर आप सुहांयदा। थिर घर वसया एका कन्त, नर नरायण आपणा नाउँ धरांयदा। आदि जुगादी महिमा अगणत, बेअन्त भेव कोए ना पांयदा। गुरमुख विरला जाणे सन्त, जिस जन आपणी दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला करनेहारा, निरगुण सरगुण लै अवतारा, सरगुण निरगुण मेल मिलांयदा। सरगुण निरगुण मेल मिलाया, कर किरपा गुण निधान। कलिजुग अन्तिम वेख वखाया, जोद्धा सूरबीर बलवान। जोती जामा भेख वटाया, पंज तत्त ना दिसे कोए निशान। मन मति बुध ना मेल मिलाया, रक्त बूंद ना कोए परवान। मात पित ना कोए बणाया, दाई दाया ना चतर सुजान। भाई भैण ना कोए अख्वाया, नारी मिले ना गोपी काहन। जगत सेज ना कोए हंढाया, करे खेल श्री भगवान। अबिनाशी करता रूप धराया, लेखा जाणे दो जहान, विश्व विष्न आप उठाया, देवणहारा धुर फ़रमाण। ब्रह्मा वेता पकड़ हलाया, पुरी ब्रह्म वेखे मार ध्यान। शंकर सोया रहिण ना पाया, लेखा जाणे जाणी जाण। करोड़ तेतीसा आप उठाया, सुरपति इंद होए

❋

❋

हैरान। लोकमात एका डंका शब्द वजाया, नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां एका देवे धुर फ़रमाण। शाह सुल्ताना आप जगाया, शब्द अगम्मी मारे बाण। तीर निराला इक्क चलाया, पुरख अबिनाशी सति कमान। ज़िमी अस्मानां दए हलाया, चौदां तबक होण वैरान। त्रै भवण फोल फुलाया, किरपा कर गुण निधान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, करे खेल साचा हरि, वेद कतेब भेव ना राया। वेद कतेब भेव ना पांयदा, चारे वेद करन पुकार। अठारां पुराण रसना गांयदा, शास्त्र सिमरत मंगे आधार। अठारां अध्याए गीता एका गुण वखांयदा, एका भगत करे प्यार। अञ्जील कुराना हुक्म सुणांयदा, धुर दी बाणी धुर दी धार। जगत मुसल्ला वेख वखांयदा, अबिनाशी करता बेऐब परवरदिगार। निरगुण निरवैर आपणी बाणी बाण लगांयदा, लक्ख चुरासी मारे मार। रसना जिह्वा आदि जुगादि जुगां जुगन्तर हरि का जस सर्ब गांयदा, उच्ची कूक करन पुकार। लोकमात मार्ग आपे लांयदा, लेखा जाणे वरन चार। छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वण्ड वण्डांयदा, नीचां ऊँचां कर पसार। त्रैगुण माया पर्दा पांयदा, आपे लुकया रहे अंदर वड़ सच्ची सरकार। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग गेड़ा आप दुआंयदा, चार जुग एका चौकड़ी होए आर पार। पुरख अबिनाशी रूप वटांयदा, निहकलंका जामा धार। शब्द खण्डा हथ्थ उठांयदा, आपे रक्खे तिक्खी धार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेखा जाणे साचा हरि, दूसर भेव कोए ना पांयदा। हरि का भेव किसे ना पाया, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर आप हंढाया, भगतन मेला मेल मिलाईआ। सन्तन साचा राह वखाया, आत्म ब्रह्म पारब्रह्म पढ़ाईआ। गुरमुख एका पौड़े ल्ए चढ़ाया, चौथे पद आप समाया। गुरसिख एका लड़ फड़ाया, शब्दी शब्द नाउँ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोग अभ्यास जंगल जूह उजाड़ पहाड़ विच प्रभास, उच्चे टिल्ले पर्बत फेरी पाईआ। दो जहानां वेखणहारा, जागरत जोत इक्क रुशनाईआ। जती सती तपी हठी पावे सारा, निओली कर्म वेखे थाउँ थाईंआ। सन्यास वैराग देवे इक्क आधारा, आप आपणा बल धराईआ। एका नाम बोल जैकारा, राम राम रूप प्रगटाईआ। एका शब्द नाद धुन्कारा, पुरख अगम्मा आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग करे खेल साचा हरि, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण मेला, आदि पुरख खेल खलाया। बण के आया गुरू गुर चेला, चेला गुर रूप धराया । शब्द बणाया सज्जण सुहेला, साचा संग रखाया। आपे कट्टणहारा धर्म राए दी जेला, आपे कुंभी नरक नवास वखाया। आपे वसे इक्क इकेला, आपे लक्ख चुरासी रिहा समाया। आपे जाणे आपणा आदि अन्त वेला, मध भेव किसे ना राया। अचरज खेल पारब्रह्म कलिजुग तेरी अन्तिम वार खेला, निहकलंका जामा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप

❋

❋

आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, एका डंका रिहा वजाया। एका डंका हरि वजांयदा, कलि कल्की लै अवतार। ब्रह्मा विष्न शिव आप उठांयदा, शब्द हलूणा देवे मार। शाह सुल्ताना हुक्म सुणांयदा, लेखा लिखे अगम्म अपार। कलिजुग वेला अन्तिम आया, लक्ख चुरासी होए ख़ुवार। सीस ताज ना कोए टिकांयदा, दर दिसे ना कोए दरबान। शाह पातशाह इक्क हो जांयदा, दो जहानां करे कार। कूड़ी क़िया मेट मिटांयदा, जूठा झूठा नाता तोड़े सर्ब संसार। जो घड़या सो भन्न वखांयदा, आपे होए भन्नणहार। ब्रह्मा वेता उठ उठ नैणा नीर वहांयदा, दोए जोड़ करे निमस्कार। शंकर आपणा बल मिटांयदा, चरन धूढ़ी मंगे एका ख़ाक ख़ाकछार, विष्न आपणी झोली अग्गे डांहयदा, सच दिसे ना कोए भण्डार। पुरख अबिनाशी तेरा भाणा मिट कदे ना जांयदा, सृष्ट सबाई मेटणहार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि जू हरि मन्दिर बैठ सच्ची सरकार। हरि मन्दिर हरि बराजया, आदि पुरख अकाल। आपे बणया साचा राजन राजया, देवणहारा धुर फ़रमाण। एका सीस रक्खे ताजया, दो जहाना निगहबान। लेखा जाणे ग़रीब निवाजया, ग़रीब निमाणे वेखे आण। साचे अश्व घोड़े चढ़े ताजया, जोद्धा सूरबीर बली बलवान। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपे फिरे भाजया, जेरज अंडज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी करे पछाण। जन भगतां रक्खे लाजया, वड दाता हो मेहरवान। माणस जन्म संवारे काजया, लक्ख चुरासी फंद कटान। इक्क चढ़ाए सच ज़हाज़या, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर अवतारा, करे खेल आपणी वारा, दूसर संग ना कोए रखाण। ना कोई संग ना कोई साथा, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। करे खेल पुरख समराथा, समरथ पुरख वड्डी वड्याईआ। आपे जाणे आपणी गाथा, आदि जुगादि करे आप पढ़ाईआ। आपे पूरा करे आपणा घाटा, आपणा लेखा लेखे पाईआ। आपे आपणा जोड़े नाता, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाईआ। आपे वेखे अन्धेरी राता, कलिजुग रैण अन्धेरी छाईआ। आपे भेव चुकाए जातां पातां, चार वरन आप समाईआ। आपे जाणे पूजा पाठा, एका शब्द सति पढ़ाईआ। आपे लहिणा देणा चुकाए तीर्थ ताटा, अठसठ मूल रहे ना राईआ। आपे जुगा जुगन्तर पन्ध मुकाए दूर दुराडी वाटा, नेड़न नेड़ आप हो जाईआ। आपे नौं खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां लक्ख चुरासी लहण देण चुकाए मस्तक माथा, जीव जंत साध सन्त भुल्ल कदे ना जाईआ। आपे भेव खुलाए नौं नौं नाथा, आपे सिद्ध चुरासी लेखे पाईआ। आपे वेखणहारा अठ तत्त अप तेज वाए पृथ्मी अकासा, मन मति बुध वेखे थाउँ थाँईआ। आपे सृष्ट सबाई होए कमलापाता, कँवल नैण सच्चा शहनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, एका डंका नाम वजाईआ। डंका नाम अगम्म अपारा,

❋

❋

आदि जुगादि वजाया । सुणे सुणाए सुणनेहारा, आप आपणी खेल खलाया। गुरमुखां अंदर हो उज्यारा, साचा मन्दिर वेख वखाया। अनहद धुन सच्ची धुन्कारा, धुन आत्मक आप सुणाया। रागां नादां वसे बाहरा, छत्ती राग रहे जस गाया। कागद कलम ना लिखणहारा, हरि का शब्द दिस किसे ना आया। सो पुरख निरँजण बण मीत मुरारा, हँ ब्रह्म दए समझाया। सोहँ शब्द सरगुण निरगुण धारा, सरगुण निरगुण विच टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाउँ एका ग्राउँ एका वसे हर घट थाउँ, थान थनंतर आप सहाया। सो पुरख निरँजण एकँकारा, दूसर अवर ना कोई जणाईआ। हँ रूप सर्ब संसारा, ब्रह्म एका रूप समाईआ। दोहां विचोला सिरजणहारा, अनुभव आपणी खेल खिलाईआ। सोहँ शब्द कर त्यारा, ब्रह्मा विष्न शिव करी कुड़माईआ। निरगुण सरगुण इक्क प्यारा, सरगुण निरगुण बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द दए वड्याईआ। सो पुरख निरँजण साची धार, हँ ब्रह्म प्रगटाईआ। हँ ब्रह्म निरँकार, स्वैम रूप सर्ब घट थाईंआ। ओम करे खेल निरँकार, दूजी कुदरत साचे वखाईआ। तीजा नेत्र इक्क अपार, आपणी जोत रक्ख रुशनाईआ। चौथा पद सच्ची सरकार, चौथे घर दए वड्याईआ। पंचम मीता परवरदिगार, शाह पातशाह आप अख्वाईआ। छेवें छप्पर छन्न वसया बाहर, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाईआ। सत्तवें सति पुरख निरँजण अलक्ख अगोचर अगम्म अपार, अगम्म अगम्मड़ी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग जुग हथ्थ ना आए मन्दिर मस्जिद मठ शिवदुआला गुरूदुआर, गुरमुखां अंदर डेरा लाईआ। गुरमुखां अंदर हरि जू वड़या, दिस किसे ना आंयदा। आपणे पौड़े आपे चढ़या, आपणा मार्ग आप वखांयदा। अद्धविचकार किसे ना अड़या, सुख़मन टेढी बंक बन्द ना कोए करांयदा। ईड़ा पिंगल त्रिबैणी नैणी कदे ना तरया, तारनहार आप हो जांयदा। डूँग्घी कंदर कदे ना वड़या, जोत निरँजण डगमगांयदा। आत्म सरोवर कदे ना ठरया, साची धारा आप वहांयदा। सच दुआरे आपे खड़या, स्वच्छ सरूपी रूप वटांयदा। ना कोई सीस ना कोई धड़या, चोटी जड़ ना कोए बणांयदा। आपणी विद्या आपे पढ़या, गुरूआं पीरां अवतारां साधां सन्तां आप पढ़ांयदा। अग्नी हवन कदे ना सड़या, मढ़ी गौर ना कोए दबांयदा। अग्गे हो किसे ना फड़या, शाह पातशाह हथ्थ कोए ना लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला साचा हरि, जुग जुग आपणा वेस धरांयदा। जुग जुग वेस अवल्लड़ा, करे कराए करनेहार। कलिजुग अन्तिम मार्ग दस्से इक्क सुख़ल्लड़ा, चार वरनां सच प्यार। शब्द अनादि फड़ाए पल्लड़ा, ब्रह्मा दए आधार। आपणी जोती आपे रलड़ा, जोत जगाए अगम्म अपार। गुरसिखां दर दुआरे आपे खलड़ा, आपे बणया रहे भिखार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दाता पुरख बिधाता, एका

❋

❋

गाए आपणी गाथा, एका सुणाए साची वार। साची वार हरि का नाउँ, आदि जुगादि सुणाया। हरिभगत उठाए फड़ फड़ बांहों, जिउँ बालक पिता माया। सिर रक्खे ठंडी छाउँ, सतिगुर पूरा आपणा नाउँ धराया। फड़ फड़ हँस बणाए काउँ, जो जन सरनाई आया। नथाविआँ देवे साचा थाउँ, दरगाह साची धाम वड्याआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे ल्ए तराया। हरिजन साचा तारया, गुर सतिगुर हो मेहरवान। कोटन कोटि जन्म दा पाप निवारयाँ, कर किरपा श्री भगवान। माणस जन्म पैज सुआरया, आत्म अन्तर एका देवे ब्रह्म ज्ञान। डुब्बदा पत्थर आपे तारया, पाहन लेखा जाणे जाणी जाण। राए धर्म ना करे ख़ुवारया, चित्रगुप्त लेखा मंगे ना आण। लाड़ी मौत ना करे शंगारया, जिस जन उप्पर होया आप मेहरवान। वेले अन्त श्री भगवन्त गुरसिख बठाए सच बबाणया, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां गगन पातालां कढ्ढे बाहर। इक्क वखाए सच दवारया, सचखण्ड सच्चा मकान। अबिनाशी करता डेरा ला रिहा, जोती नूर नूर महान। सति सतिवादी साचा सीस ताज सुहा रिहा, पंचम पंचम पंचम पंच कर प्रधान। सति सतिवादी सति निशाना इक्क चढ़ा रिहा, आदि जुगादि रक्खे एका आण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, गुरसिख गुरमुख हरिजन हरिभगत हरी हरि आपे ल्ए पछाण।

२५ कतक २०१७ बिक्रमी हरी सिँघ दे घर पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर

सतिगूर पूरा साहिब सच्चा सुल्तान, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादी सति निशान, सति दुआरे आप झुलाईआ। जुगां जुगन्तर धुर फ़रमाण, शब्द अनादी नाद सुणाईआ। लेखा जाणे दो जहान, इक्क इकल्ला सच्चा शहनशाहीआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां एका पाए आण, हुक्मी हुक्म आप फिराईआ। लक्ख चुरासी होए जाणी जाण, घट घट आपणी जोत जगाईआ। गुरमुख वेखे चतर सुजान, चातरक आपणी तृखा बुझाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों कढ्ढ पछाण, आप आपणा मेल मिलाईआ। एका देवे ब्रह्म ज्ञान, आत्म ब्रह्म नूर दरसाईआ। अमृत बख्शे पीण खाण, अमिउँ रस झिरना आप झिराईआ। चरन कँवल वखाए सच मकान, सच दुआरा इक्क समझाईआ। राग सुणाए अगम्मी कान, निरवैर आप अल्हाईआ। चार वरन बख्शे माण, ऊँच नीच राउ रंक ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा दीन दयाला, लेखा जाणे काल महांकाला, दर घर साचा इक्क समझाईआ। सतिगुर पूरा सर्ब गुणवन्त, एका रंग रंगाया। आदि जुगादी महिमा अगणत, वेद कतेब भेव ना राया। लेखा जाणे साचे सन्त, भगत भगवन्त होए सहाया। नाम निधाना

❋

❋

देवे मणीआं मंत, मन पंखी उड उड दहि दिश ना कोए धाया। लेखा जाणे नारी कन्त, विभचार रूप ना कोए वटाया। देवे माण विच जीव जंत, जागरत जोत कर रुशनाया। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, निवण सो अक्खर इक्क समझाया। मेल मिलावा साची संगत, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा हरि निरँकारा, लेखा जाणे दर दरबारा, धुर दी कार आप करांयदा। सतिगुर पूरा अगम्म अथाह, आदि जुगादि समांयदा। जुगा जुगन्तर चलाए आपणा राह, साचा मार्ग आप वखांयदा। गुरमुख साजण हरिजन साचे ल्ए उठा, आलस निन्दरा मूल चुकांयदा। एका अक्खर वक्खर दए पढ़ा, कागद कलम भेव ना आंयदा। साचे पौड़े आप चढ़ा, घर मन्दिर सोभा पांयदा। लेखा जाणे धुर दरगाह, गृह आपणा खोज खुजांयदा। कमलापाती मेल मिलाए सहिज सुभा, बूंद स्वांती जाम प्यांअदा। मेटे अन्धेरी राती लेखा जाणे थाउँ थाँ, अभुल्ल गुर भुल्ल कदे ना जांयदा। गुरसिख बाल अञ्याणे आपणी गोद उठाए जिउँ बालक माँ, अमृत साचा सीर प्यांअदा। सख़ा सहेला इक्क इकेला समरथ सिर रक्खे ठंडी छाँ, दो जहानां सेव कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा शाह पातशाह, शहनशाह आपणा नाउँ धरांयदा। सतिगुर सच्चा शाहो भूप, राजन राज इक्क अख्वांयदा। वेखणहारा चारों कूट, उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण फेरी पांयदा। एका नाम एका तागा एका सूत, एका वट आप चढ़ांयदा। एका वरख एका मास एका रुत्त, थित वार आपणे हथ्थ रख। करे खेल अबिनाशी अचुत, अलक्ख अलक्खणा दिस किसे ना आंयदा। गुरमुख उपजाए साचे सुत, नादी बिन्द नाउँ धरांयदा। लेखा जाणे हरि जू हरि हरि पित, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा अलक्ख निरँजण, एका नेत्र पाए नाम अञ्जण, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। सतिगुर साहिब गहर गम्भीर गुणनिध दाता, अलक्ख अलक्खणा इक्क अख्वाईआ। आपणी रक्खे उत्तम ज़ाता, ज़ात पात ना कोए वड्याईआ। जन भगतां लेखा जाणे मस्तक माथा, पूर्ब कर्मां वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी पूरा करे घाटा, नाम दात झोली पाईआ। एथे उथे दो जहान निभाए सगला साथा, सगला संग निभाईआ। सगल विसूरा गुरमुख विरले लाथा, जिस जन आत्म अन्तर बूझ बुझाईआ। ना कोई पूजा ना कोई पाठा, दीन दयाल दयानिध ठाकर आपणी इच्छया पाए भिच्छया, इष्ट देव आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा होए सहाईआ। दीना नाथा नाथ अनाथा गले लगाईआ। नाथ अनाथा सतिगुर देव, सर्बकल आप समाया। लेखा जाणे अलक्ख अभेव, अगम्म अथाह बेपरवाह रूप रंग रेख ना कोई जणाया । जन सन्तां जुगा जुगन्तर जाणे साची सेवा, सेवक आपणा रूप प्रगटाया। भेव चुकाए देवी देव, देव आत्मा वास्तक आपणा रूप समाया। जोती जोत सरूप हरि,

❋

❋

आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे ल्ए जगाया। हरिजन साचा आप जगांयदा, कर किरपा गुण निधान। एका मन्त्र नाम दृढ़ांयदा, अन्तर आत्म सच्ची धुनकान। दीवा बाती डगमगांयदा, लेखा चुक्के रवि ससि सूरज चन्द भान। आत्म अन्तर अमृत जाम प्यांअदा, अठसठ लेखा मुक्के जगत इश्नान। काया कंचन आप वखांयदा, पंज तत्त माटी कर परवान। सुरती शब्द डोर बंधांयदा, लहिणा चुक्के पंज शैतान। एका आपणे रंग रंगांयदा, रंग रंगीला श्री भगवान। साची सेज आप सुहांयदा, आत्म ब्रह्म कर पछाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा, लेखा जाणे नेड़े दूरा, दूर नेड़े ना कोई रखांयदा। सतिगुर पूरा सच दुआर, एका एक सुहांयदा। जुगा जुगन्तर ल्ए अवतार, गुरमुख सजन मेल मिलांयदा। लक्ख चुरासी कर ख़ुवार, जून अजूनी सर्ब भवांयदा। लेखा जाणे धुर दरबार, दरगाह साची सोभा पांयदा। हुक्म हाकम धुर फ़रमाण, आदि जुगादि सुणांयदा। एका अक्खर कर परवान, निष्अक्खर आप पढ़ांयदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग खेल करे साचा हरि, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। कलिजुग अन्तिम वेखणहारा, एका एकंकारया। सचखण्ड वसे सच दुआरा, महल्ल अटल उच्च मुनारया। दीपक जोती कर उज्यारा, निरगुण नूरो नूर डगमगा रिहा। पुरख अबिनाशी हो त्यारा, अजूनी रहित वेस वटा रिहा। जोती जामा भेख न्यारा, अनुभव प्रकाश करा रिहा। शब्द अनादि सच्ची धुन्कारा, ब्रह्म ब्रह्मादि आप सुणा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप धरा रिहा। आपणा नाउँ आपे रक्ख, करे खेल बेपरवाहीआ। निरगुण सरगुण हो प्रतक्ख, लोकमात वेख वखाईआ। सरगुण निरगुण निरगुण सरगुण आपणा मार्ग आपे दस्स, आपे वेखे थाउँ थाँईआ। दो जहानां लोआं पुरीआं नौं सत्त पन्ध मुकाए नस्स नस्स, रवि ससि मुख मुख शर्माईआ। गुरमुखां दरस दिखाए हस्स हस्स, हस्त कीट एका रंग रंगाईआ। हिरदे अंदर वस वस, वस्त अमोलक एका झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे मन्दिर आपे वड़, सतिगुर पूरा सोभा पाईआ । साचा मन्दिर गुरमुख दुआरा, गुर करता कीमत आपे पांयदा। अंदर मन्दिर गुप्त ज़ाहरा, शब्द नाअरा इक्क लगांयदा। जोती जाता हो उज्यारा, दीपक दीआ इक्क जगांयदा। साढे तिन्न हथ्थ महल्ल अटल उच्च मुनारा, घर घर विच सोभा पांयदा। दीन दयाल दया कमाए इक्क वखाए ठांडा दरबारा, निरगुण तत्त ना कोई जलांयदा। एका गुर इक्क दुआरा, एका घर सच घर बारा, एका कमलापाती मीत मुरार विछड़ कदे ना जांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर सच्चा नाउँ निरँकार, आदि जुगादी करे खेल अगम्म अपार, रूप अनूप आप प्रगटांयदा। रूप अनूपा हरि भगवन्त, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। लेखा जाणे आदि अन्त, अन्त आदि

❋

❋

इक्क अख्वाईआ। कलिजुग अन्तिम माया पाए बेअन्त, त्रैगुण कप्पड़ हथ्थ उठाईआ। भरमे भुल्ला जीव जंत, साध सन्त ना कोए चतराईआ। नाता तुटा नारी कन्त, सच सुहञ्जणी सेज ना कोई हंढाईआ। गुरमुख विरला काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, जिस जन सतिगुर पूरा आप चढ़ाईआ। दूजे दर ना जाए मंगत, जिस मिल्या बेपरवाहीआ। मानस जन्म ना होए भंगत, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। मेल मिलाए साची संगत, हरि के पौड़े आप चढ़ाईआ। लहिणा देणा चुक्के भुक्ख नंगत, नाम निधाना झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा देवणहारा वर, जुग जुग साची सेव कमाईआ। जन भगतां सेव कमांयदा, पारब्रह्म हरि करतार। जुगा जुगन्तर वेस वटांयदा, लोकमात ल्ए अवतार। मूर्ख मूढ़े झूठे धन्दे लांयदा, नाता जोड़ काम क्रोध लोभ मोह हँकार। आसा तृष्ना रंग चढ़ांयदा, हउमें हंगता करे ख्वार। गुरमुख साचे मेल मिलांयदा, डुब्बदे पाथर जाए तार। चरन कँवल कँवल चरन इक्क टिकांयदा, काया मन्दिर अंदर डूँग्घी गार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरी हरि सच्चा करतार। करता पुरख हरि करनेयोग, जुग जुग वड्डी वड्याईआ। आत्म रसीआ भोगे एका भोग, जुगा जुगन्तर खेल खलाईआ। हरिजन मेले धुर संजोग, जगत विजोग रहे ना राईआ। शब्द जणाए सच सलोक, सहिंसा रोग दए गंवाईआ। पार कराए चौदां लोक, लोक परलोक दए वड्याईआ। चरन दासी बणाए मुक्त मोख, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। नाता तोड़े हरख सोग, चिंता दु:ख रहे ना राईआ। जिस जन आपणा दरस दिखाए अमोघ, कोटन कोटि जन्म दे पाप दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा आपणा नाउँ धराईआ। सतिगुर पूरा इक्क इकल्ला एकँकारा, जन भगतां उप्पर तुठया। देवे नाम शब्द भण्डारा, गुरमुख रहे ना दर ते रुठया। मेल मिलाए पीआ प्रीतम साचे यारा, हरि का नाम कदे ना जाए लुट्टया। किसे हथ्थ ना आए ठग्ग चोर यारा, कलिजुग जीवां भाग निखुटया। एका भुलया धुर दरबारा, आहलणिउँ डिग्गे थल्ले बोटया। ना कोई सके फिर उठाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लेखा जाणे शाह कंगाल। शाह कंगालां सुरत संभालदा, आदि जुगादि समाया। लेखा जाणे सचखण्ड सच्ची धर्मसाल दा, धर्म दुआरे सोभा पाया। ब्रह्मा विष्न शिव आपे प्रितपालदा, करोड़ तेतीसा होए सहाया। नौं खण्ड पृथ्मी लक्ख चुरासी निरगुण जोत खेल अकाल दा, घट घट आपणा दीप जगाया। बणे वाली दो जहान दा, शाह सुल्तान सच्चा शहनशाहया। ख़ज़ाना दए सच्चे धन माल दा, अतोट अतुट आप भराया। जुगा जुगन्तर गुरमुख साचे आपे भालदा, दर दरवेश दर दर फेरा पाया। नाता तोड़ काल महांकाल दा, सगला संग आप रखाया। अमृत आत्म इक्क उछालदा, हँस काग रूप वटाया।

❋

❋

लेखा जाणे पत डाल्ह दा, फुल फलवाड़ी मात महिकाया। कलिजुग वेला अन्तिम होया बेहाल दा, हाल मुरीदा सुणन कोई ना आया। करे खेल अवल्लड़ी चाल दा, वेद कतेब भेव ना राया। गुरसिख दुआरे आपणी घाल आपे घालदा, हरिजन हरि जू भगती आप कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन लगाए आपणे लड़, एका पल्लू हथ्थ रखांयदा। साचा पल्लू हरि निरँकार, शब्द डोरी हथ्थ रखाईआ। वेखे विगसे सर्ब संसार, वेखणहारा दिस ना आईआ। भगत भगवन्त सुरत संभाल, सन्त कन्त मेल मिलाईआ। गुरमुखां सुणाए साचा ताल, नाद अनादी तलवाड़ा आप वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग सतिगुर सच्चा एक, हरि सति सतिवादी खेल खलाईआ। सति सतिवादी हरि निरँकारा, हरि मन्दिर बैठा सोभा पांयदा। तख्त निवासी बेऐब परवरदिगारा, नूर नुराना डगमगांयदा। गहर गम्भीर गुप्त ज़ाहरा, रूप अनूप शाहो भूप, जोत आप प्रगटांयदा। एका एक लगाए साचा नाअरा, सो पुरख निरँजण आप सुणांयदा। हँ ब्रह्म दए अधारा, पारब्रह्म आपणी खेल खिलांयदा। सोहँ शब्द सति जैकारा, सतिजुग साचे आप वखांयदा। कलिजुग भुल्ला जीव गंवारा, हरि का भेव कोई ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि बनवारी करे खेल अगम्म अपारी, अलक्ख अगोचर अगम्म अथाह, बेपरवाह सर्ब गुण दाता, पुरख बिधाता गुरमुखां करे उत्तम ज़ाता, वरन गोत ना कोई रखांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे कोटन कोटि, कोटन कोटी आपणी खेल खिलांयदा।