२६ कत्तक २०१७ बिक्रमी करतार सिँघ दे घर पिण्ड कंग ज़िला अमृतसर
सतिगुर पूरा हरि समरथ, सचखण्ड दुआरे सोभा पांयदा। आदि जुगादि चलाए रथ, रथ रथवाही सेव कमांयदा। लोकमात हो प्रगट, निरगुण सरगुण रूप वटांयदा। वसणहारा घट घट, लक्ख चुरासी वेख वखांयदा। जन भगतां देवे नाम वथ, वस्त अमोलक झोली पांयदा। लहिणा जाणे मस्तक मथ, धुर मस्तक वेख वखांयदा। जगत विकारा पाए नथ्थ, शब्द डोरी हथ्थ उठांयदा। दुरमति मैल देवे कट्ट, माया ममता मोह चुकांयदा । चरन दुआर वखाए साचा हट्ट, सच सदा इक्क खुल्हांयदा। लेखा जाणे तीर्थ तट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा दया कमांयदा। सतिगुर पूरा हरि मेहरवान, एका रंग समाया। जुगा जुगन्तर खेल महान, श्री भगवान आप कराया। शब्द सरूपी सति निशान, त्रैगुण अतीता आप झुलाया। लोकमात होए प्रधान, निरगुण सरगुण वेस धराया। साचे सन्त करे परवान, पारब्रह्म वड्डी वड्याआ। एका देवे नाम निधान, लिखण पढ़ण विच ना आया। आत्म अन्तर ब्रह्म ज्ञान, दूई द्वैती पर्दा लाहया। सच वखाए इक्क मकान, हरि जू हरि मन्दिर डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा साहिब, हरि सति पुरख निरँजण आप अख्वाया। सतिगुर पूरा साचा हरि, हरि बिन अवर ना कोए जणाईआ। जन भगतां वखाए एका दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। आत्म अन्तर आपणा घाड़न आपे घड़, घाड़न घड़े सर्ब लोकाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव आपे फड़, सेवक सेवा साची सच समझाईआ। लक्ख चुरासी नारी नर, नर नरायण रूप प्रगटाईआ। आपणी करनी आपे कर, करता पुरख खेल खलाईआ। सन्त साजण ल्ए वर, हरि सच्चा शहनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा पातशाह, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाह, आदि जुगादि समाईआ। सतिगुर पूरा दीन दयाला, पुरख अकाल इक्क अख्वांयदा। वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, थिर घर साचे सोभा पांयदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर भगत वछल, दीनन बणे कृपाला, कृपानिध आपणा नाउँ धरांयदा। चले चलाए अवल्लड़ी चाला, आपणा मार्ग आपणा पन्थ आपे लांयदा। जन भगतां दस्से राह सुख़ाला, चरन कँवल ध्यान जणांयदा। लेखा जाणे लक्ख चुरासी पत डाल्हा, ब्रह्म फुलवाड़ी वेख वखांयदा। सेव लगाए काल महांकाला, काल दयाल रूप वटांयदा। आपे पावणहारा त्रैगुण माया, जगत जंजाला, पंचम नाता जोड़ जुड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा साहिब सुल्तान, लेखा जाणे दो जहान, जुग जुग आपणा खेल खिलांयदा। सतिगुर पूरा भगत उधारन, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। आदि जुगादि आए पैज संवारन, लोकमात दए वड्याईआ। शब्द अगम्मी दस्से एका धारन, धरनी धरत धवल समाईआ। आपे जाणे आपणा कारन,
❋
❋
जगत क़िया बन्द ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला साचा हरि, सतिगुर पूरा बेपरवाहीआ। सतिगुर पूरा बेपरवाह, एकँकारा खेल खिलांयदा। जुगा जुगन्तर बण मलाह, लोकमात फेरा पांयदा। नाउँ निरँकारा आपणा नाउँ प्रगटा, दो जहानां वेख वखांयदा। भगत भगवन्त ल्ए उठा, साची भगती इक्क समझांयदा। आदि अन्त आपणा लेखा दए जणा, भेव अभेदा आप खुल्हांयदा। साचे मार्ग आपे ला, साची सिख्या सिख समझांयदा। निथाव्याँ देवणहारा थाँ, सिर समरथ हथ्थ टिकांयदा। ग़रीब निमाणे गले लगा, ग़रीब निवाज़ आपणा नाउँ धरांयदा। सदा सदा सद रक्खे ठंडी छाँ, अग्नी तत्त आप बुझांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, कागों हँस आप उडांयदा। अमृत आत्म जाम दए प्या, निझर झिरना इक्क झिरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि अन्त श्री भगवन्त, सतिगुर पूरा आपणा रूप आप प्रगटांयदा। जुग जुग रूप प्रगटांयदा, हरि सतिगुर दीन दयाल। भगत भगवन्त वेख वखांयदा, जगत जुग अवल्लड़ी चाल। सतिजुग त्रेता द्वापर पार करांयदा, लेखा जाणे सचंखड बैठ सच्ची धर्मसाल। कलिजुग वेला अन्तिम आंयदा, नौं खण्ड पृथ्मी लक्ख चुरासी होए बेहाल। ब्रह्मा विष्न शिव सर्ब कुरलांयदा, करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इंद रलाए नाल। राज राजान शाह सुल्तान धीरज धीर ना कोए धरांयदा, दर दर घर घर मंगदे फिरदे बण कंगाल। जूठ झूठ चारों कुंट डंक वजांयदा, सच सुच्च किसे दिसे ना धर्मसाल। माया ममता मोह सर्ब कुरलांयदा, आसा तृष्ना प्या जीव जंत जंजाल। हरि का रूप दिस किसे ना आंयदा, मन्दिर मस्जिद मठ शिवदुआले रहे भाल। पुरख समरथ खेल खिलांयदा, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। निहकलंका जामा पांयदा, रूप रंग रेख वसया बाहर, पुरख अकाल आपणा नाउँ धरांयदा। आपे होया जाणी जाण, नूर नुराना डगमगांयदा। लेखा जाणे हड्ड मास नाड़ी माटी ख़ाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, जुग जुग बणे मात दलाल। सतिगुर पूरा बण दलाल, जुगां जुगन्तर सेव कमाईआ। हरिभगत साचे ल्ए उठाल, लक्ख चुरासी फोल फुलाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। एका मार्ग दस्से सुख़ाल, आपणा मन्त्र आप पढ़ाईआ। अमृत आत्म सरोवर मारे उछाल, अठसठ बैठे मुख शर्माईआ। एका देवे नाम सच्चा धन माल, सच ख़ज़ीना इक्क रखाईआ। नाता तोड़े काल महांकाल, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। सच दुआर वखाए सच्ची धर्मसाल, सचखण्ड दुआरे सोभा पाईआ। गुरमुखां कारज दए संवार, सतिगुर पूरा सो अख्वाईआ। डुब्बदे पाथर जाए तार, पाहन आपणा चरन छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए फड़, सुरती शब्द डोर बंधाईआ। सुरत शब्दी बन्न्हे डोर, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश वेख वखांयदा।
❋
❋
वसणहारा अन्ध घोर, सुख़मन टेढी बंक पार करांयदा। पंच विकारा देवे होड़, नौ दुआरे पन्ध मुकांयदा। शब्द चढ़ाए साचे घोड़, शाह सवारा दया कमांयदा। शब्द अनाद धुन इक्क सुणाए अनहद घनघोर, छत्ती राग भेव ना आंयदा। एका नाता एका वर ल्ए जोड़, जुड़या जोड़ ना कोए तुड़ांयदा। आत्म सेजा जाए बौहड़, भर प्याला जाम प्यांअदा। बजर कपाटी देवे तोड़, त्रैगुण डेरा आपे ढांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए वर, सतिगुर पूरा दया कमांयदा। सतिगुर पूरा सर्ब गुण मीत, मीत मुरारा इक्क अख्वाईआ। आदि जुगादि चलाए आपणी रीत, दूसर संग ना कोए रखाईआ। गुरमुखां सुणाए सुहागी गीत, घर मन्दिर वज्जदी रहे वधाईआ। काया करे पतित पुनीत, पतित पापी ल्ए तराईआ। एका वसे हरि हरि चीत, चितवित ठगौरी कोए ना पाईआ। रंग रंगाए हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए वड्याईआ। धाम वखाए इक्क अनडीठ, घर विच घर समझाईआ। ना कोई मन्दिर ना मसीत, चार दीवार ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा एका हरि, गुरमुख मेले सहिज सुभाईआ। गुरमुख मेल मिलांयदा, जुगा जुगन्तर साची कार। गृह मन्दिर खोज खुजांयदा, घट भीतर हो उज्यार। दर दरवाज़ा इक्क खुल्हांयदा, आप आपणी किरपा धार। घर घर विच नज़री आंयदा, नेत्र नैण दए उग्घाड़। बंक दुआर इक्क सुहांयदा, पुरख अबिनाशी मीत मुरार। ब्रह्म पारब्रह्म मिलांयदा, मेल मिलावा एका वार। जोती जोत जोत समांयदा, जोती जाता आप निरँकार। साची जोती आप चढ़ांयदा, गुरमुख सज्जण ल्ए उभार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका सतिगुर इक्क मलाह, एका शब्दी देवे सति सलाह, गुर गुर हरि हरि शब्दी शब्द नाउँ धराईआ। शब्द गुरदेव सर्ब जग पित माता, सति पुरख निरँजण आप उपाया। आदि जुगादि चलाए आपणी गाथा, अक्खर वक्खर आप पढ़ाया। भगत भगवन्त देवणहारा दाता, भुल्ल कदे ना जाया। कलिजुग अन्तिम वेखे अन्धेरी राता, चारों कुंट अन्धेरा छाईआ। निरगुण भुल्लया तेरा पूजा पाठा, सरगुण बैठे इष्ट मनाया। पुरख अबिनाशी सचखण्ड दुआर बैठा वेखे तमाशा, चार वरन अठारां बरन घर घर दर दर देण दुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सतिगुर सच्चा शाह पातशाह, इक्क इकल्ला बण मलाह, जन भगतां देवे नाम सलाह, सतिजुग साचा बेड़ा हथ्थ वखाया।
२६ कत्तक २०१७ बिक्रमी कुंदन सिँघ दे घर पिण्ड मालचक ज़िला अमृतसर
सतिगुर पूरा हरि निरँकारा, अकल कलधारी नाउँ धरांयदा। गुर गुर रूप अपर अपारा, हरि शब्दी शब्द प्रगटांयदा।
❋
❋
भगतन मीता विच संसारा, निरगुण सरगुण मेल मिलांयदा। सन्तन वखाए इक्क दरबारा, ठांडा घर बारा इक्क जणांयदा। गुरमुखां देवे नाम आधारा, नाम नामा झोली पांयदा। गुरसिखां बख्शे अमृत आत्म ठंडी ठारा, भर प्याला जाम प्यांअदा। जुगा जुगन्तर साची कारा, करता पुरख आप करांयदा। लोकमात लै अवतारा, आप आपणी धार बंधांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, आदि अन्त आपणा भेव आप खुल्हांयदा। सतिगुर पूरा गहर गम्भीरा, एका रंग समाईआ। गुर गुर दाता जोद्धा सूरबीरा, वड बलवान सति निशान हथ्थ उठाईआ। सरगुण चोटी चाढ़े इक्क अख़ीरा, सचा मन्दिर दए वखाईआ। सन्तन बख्शे साची धीरा, धरत धवल दए वड्याईआ। गुरमुखां अमृत आत्म देवे नीरा, सांतक सति सति वरताईआ। गुरसिखां कढ्ढे हउमे पीड़ा, बिरहो अग्न ना कोए जलाईआ। नाता तोड़े जगत ज़ंज़ीरा, त्रैगुण बन्धन रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा साचा हरि, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। सतिगुर पूरा दीन दयाला, अगम्म अथाह बेपरवाह आप अख्वांयदा। गुर गुर खेले खेल निराला, खेलणहारा दिस ना आंयदा। भगतन बणे आप दलाला, दर घर साचे मेल मिलांयदा । सन्तन होए सदा रखवाला, जुगा जुगन्तर सेव कमांयदा। गुरमुखां दस्से नाम सुख़ाला, अन्तर आत्म आप दृढ़ांयदा। गुरसिख बहाए सच्ची धर्मसाला, गृह मन्दिर खोज खुजांयदा। शब्द अनाद वजाए धुन साचा ताला, अनाद अनादी आपणा नाद आप सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सज्जण हरि हरि मीत, आदि जुगादी ठंडा सीत, अग्नी तत्त ना कोए वखांयदा। सतिगुर सच्चा साहिब सुल्ताना, आदि जुगादि समाया। गुर गुर रूप श्री भगवाना, वेस अनेका आप कराया। भगवन भगती देवे भगतन दाना, इच्छया भिच्छया झोली पाया। सन्तन देवे धुर फ़रमाणा, तुरीआ राग नाद वजाया। गुरमुखां वखाए इक्क टिकाणा, घर घर विच कर रुशनाया। गुरसिखां होए जाणी जाणा, लक्ख चुरासी विच्चों ल्ए तराया। एका बन्न्हे सति सरूपी सच्चा गाना, हरि जू हरि हरि साचा सगन मनाया। आप रखाए आपणे भाणा, हरि भाणा दए वखाया। लेखा जाणे आवण जाणा, जून अजूनी फोल फुलाया। शाहो भूप बण साचा राणा, तख्त निवासी वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। बेपरवाह सतिगुर सज्जण, हरि वड्डा वड वड्याईआ। गुर गुर कराए एका मजन, सर सरोवर इक्क नुहाईआ। भगतन संवारे आपे काजन, करता पुरख आपणी किरत कमाईआ। सन्तन मारे साची वाजन, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। गुरमुख चढ़ाए साचे ताजन, शब्द घोड़ा इक्क दौड़ाईआ। गुरसिखां मेल मिलाए ग़रीब निवाज़न, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। लेखा जाणे कल कि आजन, जुग चौकड़ी फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा
❋
❋
हरि, हरि सच्चा शहनशाहीआ। सतिगुर सच्चा शहनशाह, साचे तख्त सुहांयदा। गुर गुर रूप बण मलाह, लोकमात फेरा पांयदा। जुग जुग आपणा वेस वटा, हरिभगतन वेख वखांयदा। साचे सन्तां ल्ए जगा, आलस निन्दरा ना कोए रखांयदा। गुरमुख पल्लू ल्ए फड़ा, नाम पल्ला हथ्थ उठांयदा। गुरसिखां जणाए आपणा नाँ, नाउँ निरँकारा आप हो आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर साची कार, करे कराए करनेहार, कादर कुदरत विच समांयदा। कादर कुदरत वसया, निरगुण रूप अगम्म अपार। सतिगुर पूरा निराकार हो हो नस्सया, आदि जुगादी साची कार। गुर गुर मार्ग एका दस्सया, पारब्रह्म प्रभ हो त्यार। भगतन अंदर बह बह हस्सया, काया मन्दिर खोल्ह किवाड़। सन्तन देवे रस रसया, आत्म रस अपर अपार। गुरमुखां अंदर करे प्रकाश कोटन रव सस्या, जोती जाता हो उज्यार। गुरसिख हिरदे अंदर आपे वसया, आपे पावणहारा सार। शब्द निराला तीर एका कसया, डूँग्घी कंदर मारे मार। तत्त विकारा चरनां हेठ झस्सया, नाता तोड़ सर्ब संसार। मेटे रैण अन्धेरी रुस्सया, साचा चन्न करे उज्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे ल्ए उभार। गुरमुख दया कमांयदा, गुरमुख मीता हरि निरँकार। सन्त साजण मेल मिलांयदा, भगत वछल आप करतार। गुर गुर आपणा नाउँ धरांयदा, जन्मे ना मरे विच संसार। सतिगुर आपणा धाम आप समझांयदा, अबिनाशी करता पुरख अकाल। जुग जुग आपणा रूप आप प्रगटांयदा, सतिजुग त्रेता द्वापर चले अवल्लड़ी चाल। कलिजुग रूप अनूप शाहो भूप सति सरूप आप वटांयदा, हड्ड मास नाड़ी ना दिसे खाल। रत्ती रत ना कोई उपजांयदा, मात पित नाता जोड़े ना कोई बाल। जोती जोत जोत डगमगांयदा, पुरख अबिनाशी खेल निराल। गुर शब्दी नाल रलांयदा, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां वजाए साचा ताल। अंडज जेरज वेख वखांयदा, उत्भुज सेत्ज रिहा सुरत संभाल। चौथे जुग डेरा ढांहयदा, लेखा जाणे शाह कंगाल, साचा खण्डा हथ्थ चमकांयदा, भय रखाए काल महांकाल। निरभउ आपणा नाउँ धरांयदा, वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाल। दरगाहि साची वेख वखांयदा, परवरदिगार जल्वा नूर जलाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर सच्चा एका हरि, गुर गुर रूप मात धर, भगत भगवन्त ल्ए फड़, सन्त सहेले लाए लड़, गुरमुखां अंदर आपे वड़, गुरसिखां लेखा जाणे चोटी चढ़, भेव अभेदा भेव खुलांयदा। भेव अभेद भेव खुलावणा, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। निरगुण जोती जामा वेस वटावना, कलि कल्की ल्ए अवतार। निहकलंका एका डंक वजावणा, लोआं पुरीआं करे ख़बरदार। ब्रह्मा विष्न शिव उठावना, करोड़ तेतीसा नेत्र रोवे ज़ारो ज़ार। नौं खण्ड पृथ्मी दहि दिशा आपणा फेरा पावणा, अश्व घोड़े साचे हो अस्वार। सोलां कलीआं आसण लावणा, सोलां इच्छया भरे भण्डार। नाम खण्डा हथ्थ
❋
❋
उठावणा, दो जहाना तिक्खी रक्खे दोवें धार। गुरमुख साचे मेल मिलावणा, सनमुखा करे प्यार। सच कुठाली हथ्थ उठावणा, सेवा करे आप निरँकार। जोती लम्बू लावणा, अग्नी देवे आपे आपणी वार। गुरसिख सोना कंचन कुंदन विच रखावणा, कर किरपा हरि गिरधार। सिँघ पारस रूप वटावणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लाए पार। सोना कंचन कुंदन सच कुठाली, सतिगुर पूरा आपे पांयदा। आपे करता कीमत पाए बण दलाली, किसे हट्ट लोकमात ना जगत विकांयदा। दरगाह साची सचखण्ड दुआरे जन भगतां थाँ रक्खे ख़ाली, चार जुग आपणा गेड़ा आप भुवांयदा। जुगां जुगन्तर बणया रहे माली, हरिजन बूटे लोकमात फुल फलवाड़ी आप महिकांयदा। निरगुण आदि जुगादि जुगा जुगन्तर आपणे हथ्थ रक्खे ख़ाली, गुरमुखां नाम झोली आप भरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा एका हरि, सीस ना रक्खे कोए डर, जगदीस आपणा खेल खिलांयदा। जगत जगदीस हरि निरँकारा, जागरत जोत करे रुशनाईआ। सति पुरख निरँजण अगम्म अपारा, अगम्म अगम्मड़ी कार कमाईआ। सो पुरख निरँजण वसणहारा ठांडे दरबारा, सचखण्ड दुआरा इक्क प्रगटाईआ। हरि पुरख निरँजण मीत मुरारा, घर साचे सोभा पाईआ। एकँकारा निराकारा, निरवैर आपणा नाउँ धराईआ। आदि निरँजण हो उज्यारा, जोत निरँजण लक्ख चुरासी विच टिकाईआ। अबिनाशी करता सांझा यारा, सगला संग आप रखाईआ। श्री भगवान होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, डूँग्घी कंदर समुंद सागर वेख वखाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म दए आधारा, ब्रह्म मेला साचे माहीआ। भगत भगवन्त साचे सन्त बख्शे चरन प्यारा, गुरमुख गुरसिख एका रंग रंगाईआ। कलिजुग अन्तिम निहकलंक नरायण नर लै अवतारा, गुरमुख साचे ल्ए जगाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर उतरया पार किनारा, कलिजुग कूके दए दुहाईआ। जूठा झूठा नाता सर्ब संसारा, बिन सतिगुर पूरे ना कोए सहाईआ। साक सज्जण सैण ना कोई मीत मुरारा, मात पित भाई भैण अन्त काल ना सके कोए गल लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख गुरसिख साचे ल्ए फड़, औंदा जांदा दिस ना आईआ। औंदा जांदा कदे ना दिसया, निरगुण रूप अगम्म अपार। जुग जुग वण्डाए आपणा हिस्सया, गुरमुख साचे ल्ए उभार। जगत विकारा लाहवे विसया, अमृत देवे अपर अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप बहाए सच सच्चे दरबार। सच दुआर गुर चरन, गुरूदुआर इक्क समझांयदा। सतिगुर पूरा तरनी तरन, तारनहार इक्क हो आंयदा। नेत्र खोल्हे हरन फरन, अज्ञान अन्धेर चुकांयदा। नाता तोड़े मरन डरन, जम का भउ ना कोए रखांयदा। लेखा चुक्के वरन बरन, ज़ात पात ना बन्धन पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे वखाए एका घर, दर घर साचा आप सुहांयदा।
❋
❋
दर घर साचा सोभावन्त, सतिगुर पूरा आप सुहाईआ। गुरमुख मेले साचे सन्त, धन्न धन्न जणेंदी माईआ। मेल मिलावा नारी कन्त, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, जिस जन आपणी दया कमाईआ। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, हँकार विकार रहे ना राईआ। मेल मिलाए साची संगत, संगत रूप सच्चा शहनशाहीआ। गुरमुख जगत दुआरे ना चढ़े मंगत, सतिगुर पूरा पूरी इच्छया आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां अंदर बैठा वड़, चार कुंट दहि दिशा नौं खण्ड पृथ्मी सत्त दीप ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा रूप घट घट रिहा दरसाईआ। आपणा रूप हरि दरसाए, गुरमुखां दया कमांयदा। घट घट एका नज़री आए, दूसर होर ना कोए जणांयदा। वरन बरन ना वण्ड वण्डाए, ज़ात पात ना कोए रखांयदा। आत्म ब्रह्म पारब्रह्म प्रभ रुशनाए, नूरो नूर डगमगांयदा। दीवा बाती इक्क जगाए, कमलापाती वेख वखांयदा। साचा साकी बण बण जाम प्याए, अमृत प्याला हथ्थ उठांयदा। लहिणा देणा बाकी दए चुकाए, पूर्ब कर्म वेख वखांयदा। आत्म ताकी बन्द खुल्हाए, बजर कपाटी कुण्डा लांहयदा। गुरमुख साचे गले लगाए आप आपणे अंग समांयदा। कुंदन पारस आप बणाए, आपणी भट्ठी आपे पांयदा। सालस बणके मेल मिलाए, गुर शब्दी नाउँ धरांयदा। गुर गोबिन्द मेला सहिज सुभाए, सिँघ रूप हरि आप अख्वांयदा। दोहां विचोला एका थांएँ, दो जहानां खेल खिलांयदा। आदि अन्त पकड़नहारा बाहें, बाहों पकड़ गोद बहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख दर दुआरे अग्गे खड़, लेखा जाणे सीस धड़, किला कोट काया गढ़्ह कंचन, कुठाली आपे पांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी इक्क भगवान, लेखा जाणे शाह सुल्तान, दीन दयाल आपणी दया कमांयदा।
२६ कत्तक २०१७ बिक्रमी बीबी अजैब कौर दे घर
पिण्ड बाठ ज़िला अमृतसर
करता पुरख हरि करनेजोग, जुग जुग आपणी खेल खिलांयदा। जन भगतां मेले धुर संजोग, धुर संजोगी मेल मिलांयदा। जगत विछोड़ा कट्टे रोग, हउमे रोग मेट मिटांयदा। आत्म अन्तर देवे साची चोग, अमृत आत्म रस चखांयदा। लेखा जाणे चौदां लोक, लोआं पुरीआं पन्ध मुकांयदा । शब्द सुणाए अगम्मी सलोक, अनाद अनादी नाद वजांयदा। नाता तोड़े हरख सोग, चिंता दु:ख ना कोए वखांयदा। चरन दासी करे मुक्त मोख, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। हरिजन उभारे विच्चों कोटन कोटि कोट, लक्ख चुरासी फोल फुलांयदा। तन नगारे लाए चोट, धुन आत्मक आप उपजांयदा। कूड़ी क़िया कढ्ढे
❋
❋
खोट, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आंयदा। चरन कँवल कँवल चरन एका बख्शे साची ओट, पुरख अबिनाशा जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पतित पापी पार उतार दा। पतित पापी उधारन हरि, आदि जुगादि समाया। आपणी किरपा आपे कर, दुरमति मैल दए धुआया। जो जन सरनाई जाए पड़, साचे पौड़े दए चढ़ाया। किला तोड़ हँकारी गढ़्ह, निवण सो अक्खर इक्क समझाया। सतिगुर पूरा लगाए आपणे लड़, शब्द डोरी हथ्थ वखाया। दरस दिखाए अग्गे खड़, निरगुण सरगुण मेल मिलाया। हरि का रूप ना कोई सीस ना कोई धड़, काया चोली पंज तत्त ना कोए रखाया। आपणी करनी आपे कर, कुदरत कादर वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ग़रीब निमाणे जुगा जुगन्तर गले लगाया। जुग जुग साची कार, सति पुरख निरँजण आप करांयदा। निरगुण सरगुण लै अवतार, लोकमात वेस वटांयदा। हरिजन साचे कर प्यार, आप आपणा मेल मिलांयदा। वेखे विगसे वेखणहार, वेखणहारा दिस ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पतित पापी ल्ए वर, पतित उधारन आप हो आंयदा। पतित पापी बेड़ा पार, डूँग्घे सागर पार कराईआ। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, शाह सुल्ताना आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम लै अवतार, जोती जामा वेस वटाईआ। खड़ग खण्डा तेज़ कटार, ब्रह्मण्डां आप चमकाईआ। जेरज अंडां दए हुलार, निरगुण निरवैर आपणा रूप आप धराईआ। गुरमुख साचे ल्ए उभार, साची गोदी आप सुहाईआ। दर वखाए ठांडा दरबार, थिर घर वज्जदी रहे वधाईआ। सचखण्ड करे सच प्यार, साचे तख्त साचा माहीआ। गुण अवगुण ना करे कोए विचार, गुणवन्ता सच्चा शहनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पतित पापी वेख वखाईआ। पतित पापी पार किनारा, दुरमति मैल धुआंयदा। घट घट अंदर कर पसारा, हरि हरि वेख वखांयदा। दीवा बाती कर उज्यारा, कमलापाती डगमगांयदा। साचा साकी बण वणजारा, अमृत नाम प्याला इक्क प्यांअदा। खोल्हे ताकी बन्द किवाड़ा, अन्ध अन्धेर गवांयदा। सतिगुर पूरा साचा लाड़ा, धुर दरगाही फेरा पांयदा। गुरमुख वेखे सुहागण नारा, पीआ प्रीतम मेल मिलांयदा। साची सख़ीआं मंगलचारा, पीआ प्रीतम वेख वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे साचे घर, गृह मन्दिर खोज खुजांयदा। गृह मन्दिर डूँग्घी गार, काया हट्ट वेख वखांयदा। माणस मानुख भुल्ले जीव गंवार, हरि का रूप दिस किसे ना आंयदा। चारों कुंट अन्ध अँध्यार, जगत अन्धेरा सारे छांयदा। सृष्ट सबाई सुत्ती पैर पसार, त्रैगुण माया पर्दा एका पांयदा। गुरमुख विरला होए उज्यार, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। माया ममता दु:खड़ा दए नवार, आसा तृष्ना मोह चुकांयदा। साचा शब्द दए इक्क आधार,
❋
❋
आत्म ब्रह्म पारब्रह्म मेल मिलांयदा। ईश जीव जाणे कर्म, जगत जगदीश वेख वखांयदा। सतिगुर सरनाई साचा धर्म, दूसर धर्म ना कोए बणांयदा। गुर पूरा हाज़र हज़ूरा नेत्र लोचण खोल्हे हरन फरन, आपणा लोयण आप प्रगटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला एकँकारा, जुगा जुगन्तर पावे सारा, कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, एका डंका शब्द वजांयदा। डंका शब्द हरि करतार, चार कुंट दहि दिशा आप वजाईआ। दो जहानां करे ख़बरदार, चौदां लोकां आप उठाईआ। चौदां तबकां मारे मार, हरि जू वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। बेऐब ख़ुदाई परवरदिगार, जल्वा नूर नूर इलाहीआ। नूर नुराना हो उज्यार, लोकमात निरगुण जोत करे रुशनाईआ। सम्बल नगरी धाम न्यार, एका बैठा सेज विछाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खोल्हणहारा साचा दर, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाईआ। दर दुआर सुहंदड़ा, हरि सतिगुर सज्जण मीत। गुरमुख सज्जण मेल मिलंदड़ा, आदि जुगादी साची रीत। पतित पापी आप तरंदड़ा, करे कराए पतित पुनीत। साचे धाम आप सुहंदड़ा, धाम वखाए इक्क अनडीठ। चार वेद लेखा लेख ना कोए लिखंदड़ा, पुराण अठारां गाए हरि हरि गीत। हरि जू साचा वेस वटंदड़ा, जन भगतां वसे सदा चीत। चितवत ठगौरी कोए ना पन्दड़ा, लेखा जाणे हस्त कीट। हस्त कीट एका रंग रगंदड़ा, मेल मिलाए ऊँच नीच। ऊँच नीच अंदर आसण लगंदड़ा, निरगुण दाता सूचो सूच। सच सुच्च आपणा नाम दृढ़ंदड़ा, काया माटी वेखे कच। काया कंचन गढ़्ह आप सुहंदड़ा, गुरसिखां हिरदे आपे रच। साचे हिरदे डेरा लगंदड़ा, त्रैगुण माया ना जाए मच। त्रैगुण अग्नी तत्त बुझांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे साचा मार्ग एका दस्स। साचा मार्ग हथ्थ करतार, आदि जुगादि लगाया। सतिजुग त्रेता द्वापर वेखे आपणी वार, कलिजुग अन्तिम वेखण आया। निहकलंका जामा धार, शब्द डंका इक्क सुणाया। राउ रंकां राज राजानां शाह सुल्तानां करे ख़बरदार, सोया कोए रहिण ना पाया। गुरसिख मेले विछड़े यार, जगत विछोड़ा फंद कटाया। एका सोहला सुणाए आपणी वार, सो पुरख निरँजण ढोला गाया। हँ ब्रह्म करे प्यार, आत्म ब्रह्म होए सहाया। एका एक एकँकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पतित पापी लाए पार। पतित पापी बेड़ा तारदा, कृपानिध हरि दीन दयाल। लेखा जाणे मूर्ख मुग्ध बाल अंञाण दा, चतर सुघड़ श्री भगवान। पूर्ब जन्मा कर्म पछाणदा, लहिणा देवे दो जहान। हरिजन हरिभगत हरि चरन दुआरे रंग माणदा, लक्ख चुरासी नाता जुड़या पंज शैतान। कलिजुग वेला अन्तिम ब्रह्म ज्ञान दा, कलिजुग भुल्ला जीव नादान। सति पुरख निरँजण सति सतिवादी ना कोए पछाणदा, चार वरन होए हैरान। आत्म सेज कन्त कन्तूल हरि भगवन्त रंग ना कोए माणदा, त्रैगुण माया हेठ विछाई सेज सूल। अलक्ख अगोचर अगम्म अथाह
❋
❋
बेपरवाह घट घट अन्तर आपे जाणदा, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर आप पछाणे आपणा मूल। गुरमुख गुरसिख गुर सतिगुर साचा आप पछाणदा, लोकमात मार झात, आप उपजाए दया कमाए फुल फलवाड़ी साचे फूल।
२६ कत्तक २०१७ बिक्रमी महिंदर सिँघ दे घर पिण्ड बाठ ज़िला अमृतसर
जगत विकारा गहरा सागर, कूड़ी क़िया ताल वजांयदा। निर्मल कर्म करे उजागर, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। देवे नाम रती रत्नागर, रती रत्नागर लेखे पांयदा। साचे नाम करे सौदागर, साचा वणज इक्क करांयदा। भाग लगाए काया गागर, अमृत आत्म धार चुवांयदा। ग़रीब निमाणयां देवे आदर, जुग जुग हरिजन हरि हरि वेख वखांयदा। करे खेल हरि करता कादर, बेऐब रूप प्रगटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग नाता तोड़े कूड़ो कूड़, एका बख्शे चरन धूढ़, चरन चरनोदक मस्तक तिलक इक्क लगांयदा। चरन धूढ़ी साची वस्त अनमोल, गुरसिख हरि हरि झोली पांयदा। सदा सुहेला वसे कोल, विछड़ कदे ना जांयदा। पूरा करे कीता कौल, कँवल आपणा आप उलटांयदा। देवे वडियाई उप्पर धौल, धरनी धरत धवल सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि हरि आपणा रूप प्रगटांयदा। काया कूड़ा जगत नाता, सच सुच्च ना कोए दृढ़ाईआ। चारों कुंट अन्धेरी राता, निरगुण रूप ना कोए दरसाईआ। ग़रीब निमाणयां पुच्छे ना कोई वाता, गृह मन्दिर अंदर डूँग्घी कंदर पंज तत्त करे लड़ाईआ। माया ममता फिरे नार कमज़ाता, जगत दुहागण देवे दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल एका हरि, दीनां नाथ दर्द दु:ख भय भंजन, हरिजन पाए नेत्र अंजन, अज्ञान अन्धेरा दए मिटाईआ। अज्ञान अन्धेरा देवे कट्ट, एका मन्त्र नाम दृढ़ांयदा। दूई द्वैती मेटे फट, एका निरगुण रंग रंगांयदा। साची वस्त वकाए साचे हट्ट, जगत दुआर ना कोए फिरांयदा। देवणहारा ब्रह्म मत, त्तत्व तत्त इक्क समझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह मन्दिर वेखे आपे वड़, लेखा लेखे आपे पांयदा। पंज तत्त जगत बन्धन, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश खेल खिलांयदा । त्रैगुण माया बध्धा तन्दन, मन मति बुध वेस वटांयदा। गुरमुख विरला जाणे परमानंदन, जिस जन आत्म अन्तर मेल मिलांयदा। धुन अनादी नाद गाए सुहागी छन्दन, अजपा जाप आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे वड प्रताप, मेटणहारा तीनों ताप, जगत संताप आप गवांयदा। जगत संताप मिटे दु:ख, काया रोग रहे ना राईआ। उज्जल करे भगत मुख, मुख मुखड़ा आप सालाहीआ। सफल करे मात कुक्ख, जिस जन बख्शे सच सरनाईआ। इक्क
❋
❋
लक्ख असी हज़ार अंदर बहे ना कोए लुक, पसू प्रेत भूत चक्र जिन्न ख़बीस दए खपाईआ। सयद मुल्ला शेख़ पीर मुसायक कोए ना मारे आए चक्र, दर दुआरे दए दुरकाईआ। मढ़ी मसाणा लाहे सथ्थर, शब्द खण्डा इक्क चमकाईआ। कूड़ी क़िया करे वक्खर, साची वस्त अमोलक एका नाम झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ग़रीब निमाणे जाए तार, तारनहार इक्क सच्चा शहनशाहीआ। तारनहारा आ गया, निरगुण जोती जामा धार। ग़रीब निमाणे गले लगा रिहा, हरख सोग तों वसया बाहर। ऊँच नीच ना कोए जणा रिहा, एका सरन बख्शे सच्ची सरनार। अमृत जाम प्याला साची मदि आप प्या रिहा, अठ्ठे पहर रहे ख़ुमार। ब्रह्म नद इक्क वजा रिहा, सद वज्जदी रहे सितार। लक्ख चुरासी विच्चों कढ्ढ हरिसंगत मेल मिला ल्या, नाता तोड़ सर्ब संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शिश बख्शे इक्क इकल्ला बख्शणहार।