२८ कत्तक २०१७ बिक्रमी सरैण सिँघ दे घर पिण्ड जंडिआला गुरू ज़िला अमृतसर
सति पुरख साहिब सुल्तान, अगम्म अगम्मड़ा वड वड्याईआ। सो पुरख निरँजण साहिब मेहरवान, रूप अनूप बेपरवाहीआ। हरि पुरख निरँजण खेल महान, अनुभव आपणी खेल खलाईआ। एकँकारा नौजवान, आदि जुगादी भेव ना राईआ। आदि निरँजण नूर महान, निरवैर आपणा आप प्रगटाईआ। अबिनाशी करता करता पुरख करनेहार, आपणी कल आप धराईआ। श्री भगवान करे खेल अपर अपार, इक्क इकल्ला सच्चा शहनशाहीआ। पारब्रह्म प्रभ लेखा जाणे सच दरबार, दरगाह साची वड वड्याईआ। सचखण्ड वसाए एकँकार, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। घर मन्दिर पावे आपे सार, थिर घर लेखा अगम्म अथाहीआ। आपणा जोबन वेख बलकार, बल आपणा दए प्रगटाईआ। आपणा खेल करे खेलणहार, अलक्ख अलक्खना लख्या ना जाईआ। आपणी इच्छया कर विचार, आपणी सिख्या आपे पाईआ। आपणी घाड़त घड़े हरि करतार, साचा तख्त आप सुहाईआ। आपे शाह पातशाह बणे सच्ची सरकार, शहनशाह आपणा नाउँ धराईआ। आपे भूपत भूप होए दातार, राज राजान आप अख्वाईआ। आपे सति सतिवादी उठाए सति निशान, सति पुरख निरँजण सेव कमाईआ। आपे देवणहारा धुर फ़रमाण, शब्द अगम्मी वाज सुणाईआ। आपे हुक्मी हुक्म करे परवान, परवरदिगार बेपरवाहीआ। आपे आपणा होए जाणी जाण, जानणहार नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला सच महल्ला, एका रिहा वसाईआ। इक्क महल्ला हरि वसाया, आदि जुगादी आसण लांयदा। एका रूप अनूप प्रगटाया, रंग रेख ना कोए जणांयदा।
❋
❋
एका नरेश रिहा सुहाया, दर दरवेश ना कोए वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, घर साचा आप जणांयदा। घर साचा सोहया बंक दुआरा, सचखण्ड वज्जी वधाईआ। घर प्रगटया हरि एकँकारा, निराकार रूप धराईआ। घर बोलणहारा नाम सति जैकारा, सति सतिवादी आप प्रगटाईआ। घर करता पुरख होए उज्यारा, निरवैर आपणी धार चलाईआ। घर मूर्त अकाल एका वसे वसणहारा, जूनी रहित सहिज सुखदाईआ। घर लेखा जाणे धुर दरबारा, सचखण्ड निवासी सच्चा शहनशाहीआ। घर मंगण मंगे बण भिखारा, घर इच्छया झोली पाईआ। घर मन्दिर बणे सति वरतारा, साची वस्त हथ्थ उठाईआ। घर बोले शब्द नाद धुन्कारा, घर राग अनादी गाईआ। घर अमृत रक्खे ठंडी ठारा, चरन सरोवर इक्क सुहाईआ। घर उपजाए ब्रह्मा विष्न शिव सुत दुलारा, घर जननी एका माईआ। घर वखाए रवि ससि सूरज चन्न सतारा, घर मंडल मंडप दए वड्याईआ। घर त्रैगुण माया भर भण्डारा, त्रै त्रै लेखा दए समझाईआ। घर पंचम तत्त तत्त पसारा, त्तत्व तत्त इक्क रखाईआ। घर घाड़त घड़े आप सुन्यारा, सच कुठाली आपे ताईआ। घर लेखा जाणे हरि निरँकारा, दूसर अवर ना संग रखाईआ। घर निष्अक्खर पढ़े पढ़नहारा, घर साचे वेदां करे पढ़ाईआ। घर लक्ख चुरासी कर पसारा, घर साची वण्ड वण्डाईआ। घर बख्शणहारा नाम आधारा, अनमुल्ला नाम इक्क वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, एका एक सच्चा शहनशाहीआ। घर मन्दिर घर खेल न्यारा, घर जोती जोत जगांयदा। घर ब्रह्म पारब्रह्म करे पसारा, घर आपणा वेख वखांयदा। घर राती रुती थिती जाणे वारा, घर आपणी रुत सुहांयदा। घर फुल फलवाड़ी वेखे सच बहारा, सच सुगंधी आप महिकांयदा। घर लेखा जाणे नारी कन्त भतारा, घर गृह सुहञ्जणी सेज सुहांयदा। घर उपजाए मात पित घर सुत दुलारा, घर जननी जन मेल मिलांयदा। घर राग रागनी गाए आपणी वारा, घर धुन धुन विच समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, घर एका सच वसांयदा। एका घर हरि वसाया, सचखण्ड वज्जी वधाईआ। दूजी कुदरत ल्ए प्रगटाया, तीजे नेत्र वेखे थाउँ थाँईआ। चौथे पद आप समाया, धुन नाद शब्द गाए सहिज सुभाईआ। छेवें छप्पर छन्न किसे दिस ना आया, पुरख अबिनाशी रचन रचाईआ। सत्तवें सति सतिवादी घर घर आपणा डेरा लाया, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। अठ्ठां तत्तां बन्धन पाया, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। नौं दुआरे जगत वखाया, नौं दर खेले सृष्ट सबाईआ। दसवां आपणी वण्ड वण्डाया, घर घर विच रिहा छुपाईआ। साचे घर जोत जगाया, नूर नुराना नूर रुशनाईआ । साचे घर सेज विछाया, आत्म सेजा इक्क वखाईआ। साचे घर मेल मिलाया, सुरती शब्द एका रंग रंगाईआ। साचे घर तेल चढ़ाया, एका सगन मनाईआ।
❋
❋
साचे घर खोजत खोजत हरि प्रभ पाया, ब्रह्म पारब्रह्म होए कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाए साचा हरि, गृह मन्दिर आप सुहाया। गृह मन्दिर हरि सुहांयदा, घर घर विच कर प्रकाश। सति सरूपी आसण लांयदा, आदि जुगादी ना जाए विनास। जुग जुग आपणा रूप धरांयदा, निरगुण सरगुण प्रगट हो शाहो शाबास। साचा डंका नाम वजांयदा, लेखा जाणे सर्ब गुणतास। लक्ख चुरासी वेख वखांयदा, जन भगतां पूरी करे आस। साचे सन्तन मेल मिलांयदा, सेवा करे बण बण दासी दास। गुरमुख साचे रंग रंगांयदा, लेखा जाणे पवण स्वास। गुरमुख एका दर बहांयदा, सदा सहेला वसे पास। घर मन्दिर मेल मिलांयदा, हरिजन रहे ना कोई निरास। बत्ती दन्दन जो जन गांयदा, पावे सार अप तेज वाए पृथ्मी आकाश। परमानंदन इक्क वखांयदा, गृह मन्दिर साची रास। लक्ख चुरासी बन्धन तोड़ तुड़ांयदा, नाता तोड़े मात गर्भ वास। घर मन्दिर आप सुहांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, खेलणहारा खेल तमाश। गृह मन्दिर हरि खेल तमाशा, काया मंडल रास रचाईआ। प्रगट होए पुरख अबिनाशा, हरिजन साचे ल्ए जगाईआ। चरन कँवल कँवल चरन उप्पर धवल दए भरवासा, धरनी धरत धवल नाल रलाईआ। निज घर निज आत्म निज गृह कर कर वासा, निज आत्म वेखे थाउँ थाईंआ। लेखा जाणे काया माटी पंज तत्त कासा, बंक दुआरी सच्चा शहनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका घर एका दर, एका हरि दए वखाईआ। एका दर साचे मन्दिर, हरि हरि आप वखांयदा। लेखा जाणे डूँग्घी कंदर, कँवरी भँवरी फोल फुलांयदा। आपे तोड़नहारा जंदर, दूई द्वैती कुण्डा लांहयदा। आप जणाए आपणा नाउँ मन्त्र, बिध अन्तर वेख वखांयदा। जगत बुझाए लग्गी बसन्तर, अमृत मेघ इक्क बरसांयदा। लेखा जाणे गगन गगनंतर, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजांयदा। गुरमुख विरले बणाए बणतर, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा गृह एका घर, एका वसे साचा हरि, दूसर रूप ना कोई धरांयदा। घर वसया हरि निरँकारा, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। घर शब्द नाद धुन्कारा, घर वज्जदी रहे वधाईआ। घर मेल मिलावा पीआ प्रीतम पुरख पुरखोतम एका वारा, विछड़ कदे ना जाईआ। घर रंग रलीआ माणे नाल भतारा, घर सांतक सति सति समाईआ। घर साची कलीआं खिड़े गुलज़ारा, घर महिक महिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर साची कार, आदि जुगादी करनेहार, करन करावनहार इक्क अख्वाईआ । जुग जुग कार कमांयदा, इक्क इकल्ला बेपरवाह। सतिजुग त्रेता द्वापर रथ चलांयदा, अगम्म अगम्मड़ा बण मलाह। जगत नईआ वेख वखांयदा, सतिजुग सागर फोल फुला। डूँग्घी भँवरी डेरा लांयदा, रूप अनूप आप प्रगटा। गुर पीर अवतार
❋
❋
आपणा नाउँ धरा जगत मार्ग वेख वखांयदा, सृष्ट सबाई वेखे थाउँ थाँ। एका अक्खर जाप जपांयदा, अक्खर घाड़न ल्ए घड़ा। घड़णहारा दिस ना आंयदा, घट घट बैठा मुख छुपा। आपणा मन्दिर आपणा घर आप सुहांयदा, आपणी सेजा सुत्ता पैर पसार एकँकारा शहनशाह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर साची कार, करे कराए करनेहार, आपणी खेल आप खिलांयदा। त्रैगुण अतीता त्रैगुण भिन्न, त्रै त्रै रेखा आप मुकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर पार कराया एका दूजा गिण गिण थिर कोई रहिण ना पाईआ। नित नवित ल्ए अवतार करे खेल भिन्न भिन्न, भेव अभेदा भेव ना राईआ। आपणा रूप रंग ना दिसाए किसे चिन, लेखा लेखे कोई ना पाईआ। हरि का रूप लम्मा चौड़ा कोई ना सके मिण, बेअन्त कह कह थक्की सर्ब लोकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क सुहाए साचा घर, गृह मन्दिर दए वड्याईआ। गृह मन्दिर हरि सुहञ्जणा, निरगुण नूर जोत प्रकाश। पुरख अबिनाशी वसे एका सज्जणा, वड दाता शाहो शाबास। जुग जुग आपे जाणे आपणी रचना, लेखा जाणे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ प्रभास। जुगा जुगन्तर आपणा नाउँ धराए साचो सच्चणा, सच सुच्च करे प्रकाश। आपे गृह गृह घर घर निरगुण सरगुण हो हो नच्चणा, घट भीतर पावे रास। आपे पंज तत्त काया माटी होए कच्चना, आपे उपजे आपे जाए विनास। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, त्रैगुण धार हरि निरँकार, गृह मन्दिर आप चलास। साची धारा हरि निरँकारा, घर साचे आप चलाईआ। आदि जुगादी इक्क अवतारा, रूप अनूप इक्क प्रगटाईआ। लेखा जाणे धुर दरबारा, लोकमात वेख वखाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव दए सहारा, करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इंद चरन कँवल बख्शे सच सरनाईआ। दाता जोद्धा सूरबीर वड मृगिंद, जुगा जुगन्तर खेल खिलाईआ। हरिभगत उपजाए आपणी बिन्द, नादी सुत नाउँ धराईआ। गृह मन्दिर मेटे सगली चिन्द, चिंता चिखा रहे ना राईआ। अमृत धार वहाए सागर सिन्ध, भव सागर पार कराईआ। हरि दाता गहर गम्भीर गुणी गहिन्द, गुण अवगुण आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग करता हरि करनेयोग, जन भगतां देवे दरस अमोघ, दूसर दिस किसे ना आईआ। त्रै त्रै लेखा जानणहारा, एका रंग समाया। त्रै त्रै वेस वटावणहारा, एका जननी एका पित माया। त्रै त्रै गोद उठावणहारा, एका दाई दाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, तख्त निवासी साचे तख्त डेरा लाया। साचे तख्त सुहांयदा, हरि सूरबीर बलवान। निरगुण सरगुण रूप प्रगटांयदा, लेखा जाणे दो जहान। गुर अवतार आपणी सेवा लांयदा, जुग जुग देवे धुर फ़रमाण। काया पंज तत्त मेल मिलांयदा, त्रैगुण तत्त कर परवान। ब्रह्म पारब्रह्म वखांयदा, घर मन्दिर खोल्ह दुकान। साचा हट्ट इक्क जणांयदा, बण वणजारा श्री भगवान।
❋
❋
एका वस्त झोली पांयदा, दाता दानी हो मेहरवान। नाम शब्द इक्क उपजांयदा, देवणहारा सर्ब ज्ञान। लोकमात आप धरांयदा, आपे होए निगहबान। उच्ची कूक आप सुणांयदा, गावणहारा गाए साचे गान। गुर गुर काया मन्दिर आप वसांयदा, लेखा जाणे सच मकान। दर दरवाज़ा आप आपणे हथ्थ जणांयदा, खोल्ह सके ना जीव नादान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल श्री भगवान। श्री भगवान खेल खिलांयदा, जुगा जुगन्तर साची कार। कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा, लोकमात लै अवतार। जोती जामा वेस वटांयदा, पंज तत्त ना कोए शंगार। तन कपड़ ना कोए रखांयदा, बस्त्र भूशन ना कोए आधार। अन्न पाणी ना मुख लगांयदा, ना कोई खाए अवर आहार। मन्दिर मस्जिद गुरदुआरा बंक ना कोए रखांयदा, तीर्थ तट ना रिहा पसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अगम्म अपार। अगम्म अपार हरि खेल खलाया, कलिजुग भेव कोए ना पांयदा। एका जोती दस दस रूप वटाया, गुर गुर आपणा रंग रंगांयदा। साची सोटी शब्द फड़ाया, नाम खण्डा इक्क चमकांयदा। कोटन कोटि जीव ल्ए तराया, कोटन कोटि पार करांयदा। वासना खोटी दए कढाया, जिस जन आपणी बूझ बुझांयदा। निर्मल जोती दए जगाया, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। वरन गोती ज़ात पात रहे ना राया, आत्म ब्रह्म सर्ब दरसांयदा। वरन बरन बन्धन ना कोए रखाया, चार वरन अठारां बरन मुख शर्मांयदा। एका रंग गुरमुखां काया चोली आप रंगाया, उतर कदे ना जांयदा। साचा ढोला सोहँ सो इक्क सुणाया, आत्म ब्रह्म पारब्रह्म मेल मिलांयदा। हरि जू हरि हरि तोला बण के आया, साचा कंडा नाम हथ्थ उठांयदा। गोला बण बण सेव कमाया, जन भगत दुआरे फेरी पांयदा। धरत मात तेरा हौला भार दए कराया, मनमुख जीव सर्ब मिटांयदा। आपणा चोला ल्ए बदलाया, जोती जाता खेल खिलांयदा। ओहला पर्दा दए चुकाया, मुख नकाब ना कोई रखांयदा। कला सोलां ना कोई रखाया, अनक कलधारी आपणा नाउँ रखांयदा। मौला रूप बणके आया, बिस्मिल आपणी खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका मन्दिर एका गृह, एका घर हरि जू रहे दिस किसे ना आंयदा। साचा घर कर त्यार, हरि मन्दिर दए वड्याईआ। जगमग जोत जगे अपार, आठे पहर रुशनाईआ। दीवा बाती ना कोई अधार, तेल वट्टी ना कोई टिकाईआ। किसे कोलों मंगण ना जाए कोई उधार, वणज वणजारा आपणा आपे हो जाईआ। किसे घर सुणन जाए ना कोई धुन्कार, आपणा शब्द नाद आप वजाया। किसे दर करन ना जाए निमस्कार, सीस जगदीस ना किसे झुकाईआ। बिन भगत ना होए जगत भिखार, भगत दुआरा एका मंगण आईआ। कलिजुग अन्तिम लै अवतार, निहकलंका नाउँ रखाईआ। शब्द डंका वज्जे संसार, चार कुंट दहि दिशा रिहा सुणाईआ। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगता, कूड़ी क़िया दए मिटाईआ। लेखा जाणे ग़रीब
❋
❋
निमाणे ब्रह्म चोली आपे रंगदा, रंगणहारा एका एक सच्चा शहनशाहीआ। दुखियां दीनां अनाथा दर दर आपे वण्डदा, दर्द दु:ख भय भंजन साचा माहीआ। निर्धन पर्दे आपे कज्जदा, नाम दोशाला उप्पर पाईआ। गुरमुखां गृह आपे वसदा, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। जिस जन आपणा मार्ग आपे दस्सदा, जगत नाता दए तुड़ाईआ। हरिजू सदा सदा भुक्खा रहे भगत जसदा, जस भगतां आपे गाईआ। मनमुखां कोलों आदि जुगादि जुगा जुगन्तर नस्सदा, पल्लू देवे ना किसे फड़ाईआ। तीर निराला एका कसदा, सति कमान इक्क उठाईआ। त्रैगुण माया आपे डस्सदा, नर हरि प्याला इक्क प्याईआ। करे खेल सर्ब गुणतास दा, गुणवन्ता गुण कहिण ना जाईआ। लेखा चकाउणा मदिरा मास दा, माया ममता दए खपाईआ। लेखा मुकाउणा हास बिलास दा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना होए हलकाईआ। कलिजुग वेला अन्तिम नास दा, लक्ख चुरासी सके ना कोई बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुरमुखन ल्ए मिलाईआ। गुरमुख सज्जन मीत मुरारा, गुर सतिगुर आप अल्हांयदा। लेखा जाणे अंदर बाहरा, गुप्त ज़ाहरा भेव ना आंयदा। पूर्ब जन्म करे विचारा, नेहकर्मी कर्म कमांयदा। देवणहारा सति भण्डारा, वस्त अमोलक आप वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले आपणे घर, घर घर विच आप सुहांयदा। घर विच घर कर त्यार, गुरमुखां बूझ बुझांयदा। घर विच घर अमृत बख्शे ठंडी ठार, निझर झिरना जाम प्यांअदा। घर विच घर जोत कर उज्यार, अज्ञान अन्धेर गवांयदा। घर विच घर शब्द धुन्कार, सच मृदंग आप वजांयदा। घर विच घर सेजा अपर अपार, अगम्म अगम्मड़ा आप सुहांयदा। घर विच घर मेला नारी कन्त भतार, घर सुरती शब्द मिलांयदा। घर विच घर सख़ीआं मंगलचार, गीत गोबिन्द आप अल्हांयदा। घर विच घर वेखे वेखणहार, गुरमुख विरले आप वखांयदा। नेत्र लोचण नैण पेखे सिरजणहार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख वखाए एका घर, दूई द्वैती डेरा ढांहयदा। गुरमुख हरि घर वेख्या, घर आत्म कर ज्ञान। जगत नाता तुटा भरम भुलेखया, मोह चुकया पंज शैतान। गुर मिल्या नर नरेश्या, बल देवे सूरबीर बलवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख सज्जण ल्ए पछाण। गुरमुख आप पछाणया, कर किरपा गुण निधान। नौं खण्ड पृथ्मी लक्ख चुरासी पुण छाणया, छाछ वरोले श्री भगवान। रसना जिह्वा चार कुंट गाए साचा गाणया, किसे हथ्थ ना आए ब्रह्म ज्ञान। सतिगुर चले ना कोई भाणया, मन मति होई फिरे प्रधान। हरि नज़र ना आए वड विद्वानया, पढ़ पढ़ थक्के होए हैरान। गुरमुख विरला चतर सुजानया, जिस सतिगुर पूरा दरसन देवे आण। आपणी सुणाए अकथ कहाणीआ, कथनी कथ ना सके कोई विख्यान। किसे हथ्थ ना आए राजे राणया, हट्ट
❋
❋
विके ना किसे जहान। ग़रीब निमाणे आप उठाए बाल अंञाणया, साहिब सतिगुर हो मेहरवान। साचे घर गृह मन्दिर सचखण्ड दुआरे देवे माणया, चरनां हेठ दबाए ज़िमी अस्मान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान।
२८ कत्तक २०१७ बिक्रमी इंदर सिँघ दे घर पिण्ड बंडाला
दीन दयाल सर्ब गुण ठाकर स्वामी, निरगुण निरवैर आपणा नाउँ धरांयदा। गृह मन्दिर वसे सच मुकामी, सचखण्ड दुआरे सोभा पांयदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर सदा सद नेहकामी, नर नरायण आपणी धार चलांयदा। शब्द अगम्म चलाए बाणी, बोध अगाध शब्द अल्हांयदा। चरन सरोवर अमृत रस रक्खे ठंडा पाणी, निझर आपणा रस आप प्रगटांयदा। आपे जाणे आपणी अकथ कहाणी, रसना जिह्वा कथ ना कोई सुणांयदा। आपे लक्ख चुरासी जीव जंत लेखा जाणे सर्ब प्राणी, घट घट मन्दिर जोत जगांयदा। आपे करे अकार चारे खाणी, ईश जीव मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे करता आपे ठाकर, आप आपणी खेल खिलांयदा। ठाकर करता हरि मेहरवाना, हरि जू हरि हरि मन्दिर सोभा पांयदा। थिर घर वसे इक्क मकाना, घर मन्दिर आप दरसांयदा। साचा तख्त इक्क सुहाना, आसण सिँघासण सोभा पांयदा। शब्द अनादी सच तराना, नाद अनादी नाद वजांयदा। अनुभव खेल श्री भगवाना, भेव अभेदा भेव छुपांयदा। कर प्रकाश दो जहाना, मूर्त अकाल डगमगांयदा। करे खेल गुण निधाना, जुगा जुगन्तर वेस वटांयदा। आपणा रूप आप पछाणा, रूप अनूप आप दरसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआरा एकँकारा, कल आपणी आप प्रगटांयदा। कल प्रगटे हरि गोबिन्द, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। गहर गम्भीर सागर सिन्ध, अलक्ख अगोचर बेपरवाहीआ। लेखा जाणे ब्रह्मा विष्न शिव सुरपति राजा इंद, कोटन कोटि रूप धराईआ। लक्ख चुरासी एका दाता बण बख्शिंद, बख्शिश आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन दयाला सर्ब गुण ठाकर, रती नाम इक्क रत्नागर, वस्त अनमोल इक्क वखाईआ। नाम वस्त अनमोल हरि करतार, समरथ पुरख आपणे हथ्थ रखांयदा। जुगा जुगन्तर हो उज्यार, लोकमात वेस वटांयदा। एका बाणी बोल जैकार, आपणा नाउँ आप सालांहयदा। आपे गुर गुर देवणहार धार, आपे गुर गुर मुख वड्यांअदा। आपे भगतन देवे सच भण्डार, भगती भगत भगवन्त आप वरतांयदा। आपे सन्तन देवे नाम अधार, साची सेजा इक्क सुहांयदा। आपे गुरमुख सज्जण ल्ए उभार, जगत गोदड़ी वेख वखांयदा। आपे गुरमुख वेखे
❋
❋
साचे लाल, अनमुल्लड़ा आपणे हथ्थ रखांयदा। आपे लेखा जाणे काल महांकाल, दो जहान आपणी खेल खिलांयदा। आपे लहिणा देण चुकाए शाह कंगाल, राउ रंकां मूल मुकांयदा। आपे शब्द अनादि वजाए सच्चा ताल, साची नगरी आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, किरपा निध एका ठाकर, आदि जुगादी नाम सौदागर, वणज वणजारा इक्को इक्क अख्वांयदा। वणज वणजारा श्री भगवान, जुग जुग आपणा वणज करांयदा। चौदां लोका वेखे मार ध्यान, लोआं पुरीआं फोल फुलांयदा। त्रै त्रै देवे इक्क ज्ञान, विश्व एका रूप वखांयदा। एका मन्त्र धुर फ़रमाण, धुर दी बाणी बाण लगांयदा। एका मन्दिर इक्क मकान, एका गृह वसांयदा। एका लेखा जाणे जीव जहान, जीव जंत साध सन्त हरि भगवन्त वेख वखांयदा। एका चुकाए जम की कान, एका राए धर्म फंदन गल पांयदा। एका बख्शणहारा माण, एका दर दरबार दुरकांयदा। एका देवे पीण खाण, एका भुखयां भुक्ख मिटांयदा। एका गुर हो मेहरवान, सच निशाना इक्क वखांयदा। चरन कँवल बख्शे माण, मोह अभिमान सर्ब गवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सर्ब जीआं प्रभ एका ठाकर, दूसर अवर ना कोए जणांयदा। ठाकर करता एकँकारा, आपणी रचना आप रचांयदा। जागरत जोत कर उज्यारा, घर घर आपणा वेस वटांयदा। रागी नादी वसे बाहरा, राग रागनी भेव ना आंयदा। करया खेल अगम्म अपारा, अलक्ख अगोचर हो उज्यारा, निरगुण निरगुण बन्न्हे धारा, जोती जोत प्रगटांयदा। हरिजन जन हरि शब्द हुलारा, करे खेल विच संसारा, आदि जुगादी साची कारा, करता पुरख आपणी खेल आप खलांयदा। ठाकर स्वामी बण वणजारा, दर दर मंगे बण भिखारा, एका अल्फ़ी तन शंगारा, वेस अनेक आप वटांयदा। लेखा जाणे वारो वारा, बैठा रहे धुर दर दरबारा, कागद कलम ना लिखणहारा, लेखा लेख ना कोई जणांयदा। साकत निन्दक ना पावे कोई सारा, जिस जन साचा नाम अधारा, आत्म खोल्हे बन्द किवाड़ा, दूई द्वैती पर्दा लांहयदा। मेटे रैण अन्धेर अँध्यारा, साचा चन्न करे उज्यारा, मिले मेल पीआ प्रीतम मीत मुरारा, पिर कन्त एका राग नाद अनादी आप सुणांयदा। साची सिख्या मंगलचारा, वाह वाह हरि हरि पाया सच दरबारा, विछड़ ना जाए विच संसारा, सगला संग निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, ठाकर स्वामी आप अख्वांयदा। ठाकर स्वामी सर्ब गुणवन्ता, हरि जू हरि हरि इक्क उपांयदा। आपे जाणे आपणी रीता, वेद कतेब भेव ना पांयदा। जुगा जुगन्तर ठांडा सीता, वसणहारा धाम अनडीठा, आपणा रस जाणे मीठा, अमृत रस आप उपांयदा। लेखा जाणे हस्त कीटा, वसणहारा ऊँचां नीचां, आपणे रंग आपे भिंचा, दूसर रंग ना कोई जणांयदा। ना कोई मन्दिर ना मसीता, बैठा रहे पतित पुनीता, गुरमुख वसे सदा चीता, काया कंचन गढ़्ह सुहांयदा। मिट्ठा करे कौड़ा रीठा, एका शब्द सुणाए
❋
❋
भाव रखाए अठारां अध्याए गीता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि ठाकर स्वामी साचा मीत, जुगा जुगन्तर लक्ख चुरासी परखे नीत, नित नित आपणा वेस वटांयदा। वेस अवल्लड़ा इक्क अकल्लड़ा, निरगुण निरवैर आप कराईआ। सचखण्ड दुआरा सच सिँघासण एका मलड़ा, आपणी जोती आपे रलड़ा, नूर नूर विच टिकाईआ। आप फड़ाए आपणा पल्लड़ा, आपे मार्ग लाए सति सुखल्लड़ा, आपे वेखे थाउँ थाँईआ। सच संदेश आपे घलड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द नाद नाद धुन्कारा, आप वजाए वजावणहारा, दो जहानां आप सुणाईआ। दो जहानां शब्द नाद, सति पुरख निरँजण आप वजाया। गीत गाए बोध अगाध, गोबिन्द भेव किसे ना पाया। लेखा जाणे अन्त आदि, आदि अन्त आपणे हथ्थ रखाया। रूप दरसाए ब्रह्म ब्रह्मादि, पारब्रह्म वड्डी वड्याआ। गुरमुख सज्जण लक्ख चुरासी विच्चों काढ, जुग जुग आपणे अंग लगाया। देवणहारा साची दाद, साची वस्त झोली पाया। सन्त सुहेले आपे लाध, जगत छाछ वरोल वखाया। लेखा जाणे माधव माध, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ठाकर स्वामी वसे एका दर, दर दरबारा आप सुहाया। दर दरबार सुहावणा, हरि साचा सोभा पाईआ। जुग जुग वेस वटावणा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। ब्रह्म लेखा बह समझावणा, भुल्ल रहे ना राईआ। जोती बाती एका डगमगावणा, गृह मन्दिर कर रुशनाईआ। सुरती शब्दी मेल मिलावणा, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाईआ। एका पकड़े पकड़ाए साचा दामना, दामनगीर आप हो जाईआ। एथे उथे होए जामना, ज़ेर ज़बर दए मिटाईआ। लेखा जाणे राम रामना, राम रामा हरि रघुराईआ। मेटे रैण अन्धेरी शामना, घनईया शामां बसंरी नाम इक्क वजाईआ। नाता तोड़े तृष्ना तामना, माया ममता मोह रहिण ना पाईआ। इक्क वसाए नगर ग्रामना, काया खेड़ा सहिज सुभाईआ। अमृत प्याए साचा जामना, तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। नेड़ ना आए कामनी कामना, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना होए हलकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे ल्ए फड़, जगत विछोड़ा कट्टे मात जुदाईआ। जिस जन सतिगुर पूरा पाया, आत्म वज्जे वधाईआ। काया नगर खेड़ा इक्क वसाया, पंज तत्त होए रुशनाईआ। मन मति बुध ना चले कोए चतराया, ढह ढह चरन कँवल पैण सरनाईआ। अन्ध अन्धेर रहे ना राया, टेढी बंक वेखणहारा थाउँ थाँईआ। निरगुण जोत इक्क जगाया, जोत निरँजण कर रुशनाईआ। अमृत सरोवर सच नहावण इक्क नहाया, गुरसिख दूसर दर नहावण कोए ना जाईआ। काग हँस आप बणाया, माणक मोती चोग चुगाईआ। बजर कपाटी पर्दा आप तुड़ाया, दूई द्वैती रहे ना राईआ। त्रैगुण अग्नी सड़दा आप बचाया, पंजां चोरां ल्ए छुडाया। कंचन गढ़्ह इक्क वखाया, घर अनहद शब्द वजाईआ। धुन नाद आप सुणाया, धुन आत्मक इक्क उपाईआ। मिल सख़ीआं मंगल गाया,
❋
❋
घर साचे ख़ुशी मनाईआ। आत्म सेजा वेख वखाया, दस्म दुआरी कुण्डा लाहीआ। निरगुण आपणा आसण सच सिँघासण आप सुहाया, उप्पर बैठा सेज विछाईआ। ब्रह्म रूप कर रुशनांयदा, प्रकाश प्रकाश विच टिकाईआ। रवि ससि रहे शर्माया, बारां रासी भेव ना राईआ। इक्क इकादसी खेल खिलाया, रूप अनूप आप दरसाईआ। गुरमुख सुरती शब्द समाया, सुरती शब्द भेव ना राईआ। अकाल मूर्त नज़री आया, काल रहित सदा सुखदाईआ। गुरमुख साचे आप आपणी गोद बहाया, सतिगुर पूरे वड वड्याईआ। राए धर्म ना दए सज़ाया, चित्रगुप्त लेखा ना कोए वखाईआ। हरिजन साचे दरगाह साची आप बहाया, वेले अन्त होए सहाईआ। जम का डण्ड ना सीस रखाया, शब्द बबाणे ल्ए बिठाईआ। औंदा जांदा किसे दिस ना आया, ब्रह्मा विष्न शिव बैठे राह तकाईआ। सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा ना मरे ना जाया, शब्द शब्दी आपणा नाउँ प्रगटाईआ। चारे वेद भेव ना राया, पुराण अठारां रहे जस गाईआ। शास्त्र सिमरत देण दुहाया, गीता ज्ञान दए गवाहीआ। अञ्जील कुरान कूक कूक रहे सुणाया, तीस बतीस ढोला एका गाईआ। नानक निरगुण बाण चलाया, धुर दी बाणी बाण लगाईआ। चारे खाणी वेख वखाया, अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज अंदर मन्दिर फोल फुलाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, हरिजन सज्जण ल्ए वर, नारी कन्त आप प्रनाईआ। गुरमुख नारी कन्त हरि पाया, विछड़या संसार। काया चोली रंग बसन्त चढ़ाया, चढ़या रूप अगम्म अपार। नेत्र नैणां कज्जल इक्क सुहाया, नाम निधाना हरि करतार। जोबन साचा वेख वखाया, शब्द जवानी हो उज्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि एका हरि, हरिजन साचे ल्ए मिलाया। हरिजन मेल मिलन्नया, सतिगुर मिल्या बेपरवाह। देवे नाम सच्चा धन धन्नया, अतोट अतुट भण्डारा दए वरता। गुरसिखां दुआरे फिरे भन्नया, जुग जुग आपणा वेस वटा। नेत्र दिसे ना आत्म अन्न्हयां, दूई द्वैती पर्दा बैठे मुख छुपा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिखां फड़ाए एका लड़, लक्ख चुरासी देवे डन्नया। गुरसिख साचे लड़ फड़ाउणा, गुर शब्दी खेल खिलांयदा। साचे पौड़े आप चढ़ाउणा, दो जहानां पन्ध मुकांयदा। एका दूजा भेव चुकाउणा, तीजा नेत्र नैण खुलांयदा। चौथे पद मेल मिलाउणा, घर चौथा आप सुहांयदा। पंचम मेला इक्क कराउणा, पंचम पंचम रूप समांयदा। छेवें छप्पर छन्न ना कोई रखाउणा, सच दुआरे आप बहांयदा। सत्तवें सति पुरख निरँजण सीस हथ्थ टिकाउणा, जगदीश वेख वखांयदा। अठ्ठां तत्तां नाता जोड़ जुड़ाउणा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध ना कोई रखांयदा। नौं दुआरे पन्ध मुकाउणा, जगत वासना बाहर कढांयदा। दस्म दुआरी मेल मिलाउणा, घर घर विच आप बहांयदा। साची नारी हरि कन्त मिलाउणा, साची सेज इक्क सुहांयदा। इक्क दूजे दा पल्लू आप फड़ाउणा,
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे लाए लड़, एका पल्लू नाम फड़ांयदा। गुरमुख साचे पल्लू फड़या, सतिगुर पूरे दया कमाईआ। आपणे अंदर आपे वड़या, दूजे दर ना मंगन जाईआ। पंच विकारा आपे चढ़या, ढह ढह सथ्थर ढेर कराईआ। सतिगुर पूरा गुरमुख दुआरे आपे खड़या, आपणी सेवा आप कमाईआ। आपणी विद्या आपे पढ़या, गुरमुखां करे सति पढ़ाईआ। किला कोट हँकारी तोड़े गड़्हया, सच मकाना दए वसाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़या, रूप रंग रेख ना कोई जणाईआ। गुरमुखां अंदर आपे वड़या, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। अग्नी हवन कदे ना सड़या, मढ़ी गोर ना कोई दबाईआ। करे प्रकाश बहत्तर नड़या, गुरमुख रोम रोम करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी सेवा आप लगाईआ। आपे देवे नाम रती रत्नागर, रती रत आपणे लेखे आपे लाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां उत्तों होया कुरबान, गुरमुख करबला वेखे ना कोए, घर वज्जदी रहे वधाईआ।
२८ कत्तक २०१७ बिक्रमी सरैण सिँघ दे घर जंडिआला गुरू ज़िला अमृतसर
नर हरि हरी हरि नरायण, निरवैर रूप धरांयदा। गुरमुख विरला पेखे नैण, जिस जन आपणा खेल खिलांयदा। हरिजन चुकाए लहिणा देण, पूर्ब जन्मां वेख वखांयदा। दो जहाना बणे साक सज्जण सैण, सगला संग निभांयदा। लेखा जाणे मात पित भाई भैण, जगत कुटम्ब फोल फुलांयदा। तन बस्त्र पाए एका गहिण, सति शंगारा आप करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरी हरि नरायण इक्क अख्वांयदा। हरी हरि नरायण हरि निरँकारा, हरि जू हरि हरि मन्दिर सोभा पांयदा। अलक्ख अगोचर अगम्म अपारा, आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्मादि खोज खुजांयदा। शब्द अनादि सच्ची धुन्कारा, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आप सुणांयदा। सिफ्त सालाही वसे बाहरा, लेखा लेख ना कोए जणांयदा। त्रैगुण संग ना कोए विचारा, आपणी कल आप धरांयदा। करे वेस गुप्त ज़ाहरा, अंदर बाहरा रूप प्रगटांयदा। निरगुण लाए एका नाअरा, रसना जिह्वा ना कोए हलांयदा। कागद कलम ना लिखणहारा, वेद कतेब भेव ना पांयदा। गुरमुख विरला पावे सारा, जिस जन आपणी बूझ बुझांयदा। खोल्हणहारा बन्द किवाड़ा, पंचम धाड़ा मेट मिटांयदा। सख़ीआं वखाए एका अखाड़ा, साची मंडल रास रचांयदा। गोपी काहन कर प्यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि नर नरायण नर हरि आपणा रूप आप धरांयदा। हरि नर नरायण बनवारी, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। इक्क इकल्ला एकँकारी, मूर्त अकाल वडी वड्याईआ। जूनी रहित सच्चा शहनशाह वड सिक्दारी, शाह पातशाह आपणा रूप वटाईआ। दो जहानां
❋
❋
करे खेल अगम्म अपारी, आवण जावण पतित पावन आपणी धार बंधाईआ। जुगा जुगन्तर हो उज्यारी, जागरत जोत करे रशनाईआ। जन भगतां पावे आपे सारी, भगवन आपणा रूप वटाईआ। सदा सुहेला मीत मुरारी, लोकमात वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नर हरि हरि हरि एका रंग समाईआ। एका रंग पुरख अकाला, आदि जुगादि समाया। वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, दरगाह साची धाम वड्याआ। अनुभव करे खेल निराला, निरगुण जोत नूर प्रकाश आप वखाया। जगत जुग अवल्लड़ी चाला, जुग करता आप कराया। जुगा जुगन्तर बण दलाला, गुरमुख साचे ल्ए मिलाया। नाम पाए तन साची माला, मन का मणका आप फिराया। दिवस रैण चले नाला, विछड़ कदे ना जाया। फल लगाए काया डाल्हा, फुल फलवाड़ी वेख वखाया। त्रैगुण माया तोड़ जंजाला, पंज तत्त डेरा देवे ढाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल एका हरि, नर हरि आपणा खेल खिलाया। खेलणहार पुरख समरथ, इक्क इकल्ला खेल खिलांयदा। निरगुण निरवैर चलाए रथ, जुग जुग आपणी सेव कमांयदा। नाम जणाए महिमा अकथ, कथनी कथ ना कोए लिखांयदा। बख्शणहारा साची वथ, वस्त अमोलक आप वरतांयदा। जन भगतां मार्ग एका दस्स, लोकमात राह वखांयदा। हिरदे अंदर आपे वस, हरि मन्दिर डेरा लांयदा। शब्द तीर निराला मारे कस, बजर कपाटी चीर चरांयदा। पंच विकारा चरनां हेठ झस्स, काम क्रोध लोभ मोह हँकार आसा तृष्ना हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ांयदा। अमृत आत्म देवे एका रस, रस रसीआ आपणा नाउँ धरांयदा। सगल विसूरे जायण लथ्थ, जिस जन सतिगुर पूरा दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे वेख वखांयदा। हरिजन हरि हरि वेखणहारा, अकल कल वड्याईआ। जुगा जुगन्तर लै अवतारा, हरिजन साचे ल्ए मिलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर उतरया पार किनारा, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी चार कुंट धूंआँधारा, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। चार वरन होए ख़ुआरा, चारे वेद रहे कुरलाईआ। अठारां बरन मारन नाअरा, अठारां पुराण कूक कूक सुणाईआ। अठारां अध्याए ना बन्न्हे धारा, गीता ज्ञान दए गवाहीआ। चारे जुग करन पुकारा, चार यार बैठे मुख शर्माईआ। चारे बाणी दए हुलारा, चारे खाणी वेख वखाईआ। एका शब्द नाम धुन सच्ची धुन्कारा, हथ्थ किसे ना आईआ। लक्ख चुरासी पढ़ पढ़ थक्की सर्ब संसारा, जगत सागर सिन्ध पार ना कोए कराईआ। हरिजन विरला पाए सारा, नेत्र लोचण नैण इक्क खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले आपणे घर, घर मन्दिर इक्क वखाईआ। घर मन्दिर हरि सुहांयदा, निरगुण जोत कर उज्यार। दिवस रैण ताल वजांयदा, आठे पहर रहे धुन्कार। एका जोती डगमगांयदा, तेल बाती ना कोए प्यार। अमृत झिरना इक्क
❋
❋
झिरांयदा, सर सरोवर अगम्म अपार। साचा साकी बण बण जाम प्यांअदा, सेवा करे सेवकदार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे ल्ए संभाल। हरिजन सुरत संभालदा, दिवस रैण प्रभात। करे खेल जगत दलाल दा, लेखा जाणे आदि जुगादि। हरिजन सोए मात उठालदा, देवे नाम शब्द सच दात। नाता तोड़े जगत जंजाल दा, सदा सुहेला पुच्छे वात। ख़ज़ाना देवे नाम सच्चे धन माल दा, नाता तोड़ वरन गोत ज़ात पात। एका आपणा रूप वखाल दा, जोत सरूपी इक्क इकांत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नर नरायण एका हरि, हरिजन वेखे मार झात। हरिजन वेखे वेखणहारा, सतिगुर पूरा नाउँ धरांयदा। कलिजुग कलि कल्की लै अवतारा, कलि कलेश सर्ब मिटांयदा। नर नरेश होए उज्यारा, ब्रह्मा विष्न शिव सीस झुकांयदा। करोड़ तेतीसा मंगे मंग भिखारा, सुरपति राजा इंद अग्गे झोली डांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल एका हरि, सचखण्ड दुआरे सोभा पांयदा। सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, हरि साचा तख्त सुहाया। उप्पर बैठ श्री भगवन्त, निरगुण आपणा आसण लाया। आपणी महिमा जाणे अगणत, अनुभव आपणा खेल खिलाया। निरगुण रूप सरगुण धराए जुगा जुगन्त, लोकमात वेस वटाया। वेख वखाए साचे सन्त, गुरमुख साचे गले लगाया। देवे नाम मणीआ मंत, आत्म ब्रह्म ज्ञान दृढ़ाया। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, हरि के पौड़े आप चढ़ाया। काया चोली चाढ़े रंगत, रंग मजीठी इक्क रंगाया। नाता तोड़े भुक्ख नंगत, सच भण्डारा इक्क वरताया। गुरसिख दूजे दर ना जाए मंगत, साची भिच्छया झोली पाया। माणस जन्म ना होए खण्डत, लक्ख चुरासी दए कटाया। नाता तोड़े जेरज अंडत, उत्भुज सेत्ज ना रूप वटाया। हरि का भेव ना जाणे कोई पांधा पंडत, शास्त्र सिमरत बैठे मुख शर्माया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हरि एका नर, नर नरायण आपणा नाउँ धराया। नर नरायण हरि निरँकारा, अकल कल वड्डी वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम खेल करे अपारा, रूप रंग रेख ना कोए जणाईआ। निहकलंका लै अवतारा, लोकमात करे रुशनाईआ । चारों कुंट वेखे धूंआँधारा, धरनी धरत धवल फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल एका हरि, करनहार दिस ना आईआ। करनहार हरि करनेयोग, कुदरत कादर वेख वखाईआ। जन भगत मिलाए धुर संजोग, धुर दा लेखा लेखे पाईआ। जगत विछोड़ा कट्टे रोग, सोग चिंत ना कोए जणाईआ। आप संवारे लोक परलोक, परम पुरख वड्डी वड्याईआ। इक्क सुणाए सच सलोक, हँ ब्रह्म पारब्रह्म ल्ए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए वर, वरनहार इक्क अख्वाईआ। वरनहार सतिगुर साहिब सुल्तान, वड वड्डी वड्याईआ। हरिजन साचे ल्ए पछाण, घट घट अंदर खोज खुजाईआ।
❋
❋
चरन कँवल बख्शे सच ध्यान, सरन चरन सच्ची सरनाईआ। एका देवे नाम निधान, निर्धन हरि हरि झोली पाईआ। अठ्ठे पहर नाद धुनकान, धुन आत्मक वज्जदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन मेले आपणे घर, हरि की महिमा कहिण ना जाईआ। हरि महिमा अपार, वेद कतेब जस गाया। हरि महिमा अपार, भगत भगवन्त ल्ए मिलाया। हरि महिमा अपार, साचे सन्त गोद बहाया। हरि महिमा अपार, गुरमुख साचे ल्ए जगाया। हरि महिमा अपार, गुरसिख सज्जण अंग लगाया। हरि महिमा अपार, मनमुख मूढ़े झूठे धन्दे लाया। हरि महिमा अपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, करे कराए साची कार, लेखा जाणे धुर दरबार, दो जहानां पावे सार, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां इक्क आधार, हरिजन जन हरि मेला निरगुण जोत इक्क अकाल, काल फाँस रहिण ना पाया।