२९ कतक २०१७ बिक्रमी बीबी बलवन्त कौर दे घर पिण्ड धारड़ ज़िला अमृतसर
सतिगुर साहिब जाणीए, निरगुण रूप श्री भगवन्त। सतिगुर साहिब जाणीए, आदि जुगादी महिमा अगणत। सतिगुर साहिब जाणीए, हरि वड्डा वड बेअन्त। सतिगुर साहिब जाणीए दरगाह साची धाम सुहंत। सतिगुर साहिब जाणीए, लेखा जाणे आदि अन्त। सतिगुर साहिब जाणीए, आपे जाणे आपणा नाउँ, आपे गाए आपणा मंत। सतिगुर साहिब जाणीए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप बणाए साची बणत। सतिगुर साहिब जाणीए, सर्बकला भरपूर। सतिगुर साहिब जाणीए, आदि जुगादी जोती नूर। सतिगुर साहिब जाणीए, वसणहारा नेड़े दूर। सतिगुर साहिब जाणीए, सदा सुहेला हाज़र हज़ूर। सतिगुर साहिब जाणीए, आसा मनसा पूर। सतिगुर साहिब जाणीए, नाता तोड़े कूड़ो कूड़। सतिगुर साहिब जाणीए, एका देवे मस्तक धूढ़। सतिगुर साहिब जाणीए, चतर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़। सतिगुर साहिब जाणीए, गढ़्ह तोड़े हउमे हंगता ग़रूर। सतिगुर साहिब जाणीए, अमृत आत्म बख्शे सति सरूर। सतिगुर साहिब जाणीए, सर्बकल होए भरपूर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे होए ज़ाहर ज़हूर। सतिगुर साहिब जाणीए, आदि जुगादि समाए। सतिगुर साहिब जाणीए, इक्क इकल्ला खेल खलाए। सतिगुर साहिब जाणीए, ब्रह्मा विष्न शिव उपजाए। सतिगुर साहिब जाणीए, रवि ससि करे रुशनाए। सतिगुर साहिब जाणीए, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां रचन रचाए। सतिगुर साहिब जाणीए, त्रैगुण माया संग निभाए। सतिगुर साहिब जाणीए, पंज तत्त घाड़न ल्ए घड़ाए। सतिगुर साहिब जाणीए, लक्ख
❋
❋
चुरासी वण्डण वण्ड वण्डाए। सतिगुर साहिब जाणीए, जेरज अंडज उत्भुज सेत्ज रंगण रंग रंगाए। सतिगुर साहिब जाणीए, गृह गृह घर घर वजाए मृदंगन, ब्रह्म ब्रह्मादि आप सुणाए। सतिगुर साहिब जाणीए, दूजे दर ना जाए मंगण, सर्ब भण्डारी आप अख्वाए। सतिगुर साहिब जाणीए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला साचा हरि, करे खेल बेपरवाहे। सतिगुर साहिब जाणीए, हरि सतिगुर साजण मीत। जुग जुग वेख वखाणीए, इक्क इकल्ला बैठा रहे अतीत। सदा सुणाए अकथ कहाणीए, शब्द अनाद अगम्मी गीत। लेखा जाणे दो जहानीए, लक्ख चुरासी बण बण मीत। भगतन देवे एका वरनीए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणी रीत। सतिगुर साहिब साची रीत, सति पुरख निरँजण आप चलांयदा। इक्क इकल्ला पतित पुनीत, पतित पापी आप तरांयदा। लेखा जाणे हस्त कीट, ऊँच नीच वेख वखांयदा। हरिजन मेले साचे मीत, मित्र प्यारा आप अख्वांयदा। साचा मन्दिर वखाए देहुरा मसीत, काया बंक आप खुलांयदा। जुग जुग परखणहारा नीत, निरगुण आपणा खेल आपणे हथ्थ रखांयदा। एका वसे धाम अनडीठ, दिस किसे ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला साचा हरि, साहिब सतिगुर आप हो जांयदा। सतिगुर साहिब दीन दयाला, दीनन रच्छया आप कराईआ। जुगां जुगन्तर खेल निराला, खेले खेल सच्चा शहनशाहीआ। जोती नूर नूर उजाला, नूरो नूर डगमगाईआ। वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, थिर घर बैठा सेज हंढाईआ। लेखा जाणे काल महांकाला, महांकाल बल आपणा आप वखाईआ। जुगा जुगन्तर खेल निराला, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। तोड़णहारा जगत जंजाला, जागरत जोत करे रुशनाईआ। लेखा जाणे शाह कंगाला, निर्धन सरधन वेखे थाउँ थाँईआ। शब्द सरूपी बण दलाला, नव खण्ड पृथ्मी लोआं पुरीआं फेरी पाईआ। नाम अनमुल्लड़ी एका माला, मन का मणका आप फिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर साहिब वड्डी वड्याईआ। सतिगुर साहिब सच्चा शहनशाह, एकँकारा इक्क अख्वांयदा। सति सतिवादी बण मलाह, साचा बेड़ा आप चलांयदा। नाउँ निरँकारा आप धरा, नर नरायण सच जैकारा आप सुणांयदा। अनहद मृदंगा इक्क वजा, अनाहद सेव कमांयदा। सूरा सरबंगा भेव ना रा, अनरंगा रूप आप वटांयदा। भुक्खा नंगा बेपरवाह, नाम भण्डारा इक्क वरतांयदा। जुगां जुगन्तर वेस वटा, लोकमात रूप धरांयदा। हरिजन साचे ल्ए मिला, आप आपणा मेल मिलांयदा। कमलापाती खेल खला, अन्धेरी राती मेट मिटांयदा। अमृत बूंद स्वांती जाम प्या, गुरमुखां तष्ना भुक्ख आप गवांयदा। चरन कँवल नाता ल्ए बंधा, नाता बिधाता जोड़ जुड़ांयदा। साची खाटी दए सुहा, आत्म सेजा आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब सतिगुर रूप धरांयदा। साहिब
❋
❋
सतिगुर रूप धर, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। निराकार आकार कर, करता पुरख वेख वखाईआ। दर दरवाज़ा खोल्हे दर, दरगाह सच्ची वड वड्याईआ। नर नरेश एका नर, हरि नरायण सच्चा शहनशाहीआ। आपे वसे आपणे घर, गृह मन्दिर कर रुशनाईआ। आपे तोड़े आपणा गढ़्ह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब सतिगुर वसणहारा एका थाँईआ। एका थान हरि थनंतर, दर घर साचा आप सुहांयदा। एका गृह एका गुर एका मन्त्र, एका नाम दृढ़ांयदा। एका सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, अन्तरजामी आप अख्वांयदा। एका बुझाए लग्गी बसन्तर, त्रैगुण अग्नी तत्त मिटांयदा। एका रूप प्रगटाए जुगा जुगन्तर, गुर पीर अवतार अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर साहिब बेऐब आपणा नाउँ धरांयदा। बेऐब सतिगुर परवरदिगार, नूरो नूर डगमगाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, ख़ालक ख़लक रूप दरसाईआ। मुकामे हक हो उज्यार, जल्वा जलाल इक्क दरसाईआ। ऐनलहक कर पुकार, हक हक रिहा समझाईआ। लाशरीक खेल अपार, वाहिद आपणा रूप धराईआ। एका कलमा कर त्यार, कलाम इलाही दए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर साहिब इक्क अख्वाईआ। सतिगुर साहिब साचा राम, राम रामा नाउँ धरांयदा। पूरन करे आपणा काम, पूर्ब लहिणा वेख वखांयदा। लेखा जाणे साचे नगर ग्राम, कंचन गढ़्ह आप सुहांयदा। आप वजाए सति दमाम, शब्द नगारा आप सुणांयदा। आप प्याए सच्चा जाम, अमृत झिरना आप झिरांयदा । आपे करे प्रकाश कोटन भान, नूरो नूर नूर दरसांयदा। आपे होवे आत्म पंडत बोध ज्ञान, ब्रह्म ज्ञान आप दृढ़ांयदा आपे करे कराए सर्ब कल्याण, जून अजूनी आप फिरांयदा। आप वखाए सच निशान, दरगाह साची आप झुलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साहिब सतिगुर वेस वटांयदा। साहिब सतिगुर घनईया शाम, एका बंसरी नाम वजाईआ। लेखा जाणे हड्ड मास नाड़ी चाम, त्तत्व तत्त फोल फुलाईआ। निरगुण सरगुण कर पछाण, सरगुण निरगुण मेल मिलाईआ। एका राग सुणाए कान, एका वज्जदी रहे वधाईआ। एका मन्दिर इक्क मकान, एका हरि जू दरस दिखाईआ। एका गोपी एका काहन, एका मंडल रास रचाईआ। एका देवे धुर फ़रमाण, एका सख़ीआं मंगल गाईआ। एका करे सच घर बिसराम, आलस निन्दरा ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब सच्चा एका हरि, हरि जू आपणा नाउँ दए वड्याईआ। साहिब सच्चा निरगुण धार, निरवैर पुरख अख्वांयदा। मूर्त अकाल हो उज्यार, जूनी रहित डगमगांयदा। मरे ना जम्मे विच संसार, अनुभव आपणी खेल खिलांयदा। लक्ख चुरासी वसया बाहर, लक्ख चुरासी आपणा डेरा लांयदा। लेखा जाणे धुर दरबार, दरगाह साची वेख वखांयदा। जुगा जुगन्तर साची कार, सतिजुग त्रेता द्वापर कर कर पार, कलिजुग अन्तिम
❋
❋
वेख वखांयदा। ना पुरख ना दिसे नार, पंज तत्त ना कोए आकार, रती रत ना कोए प्यार, हड्ड मास नाड़ी रत बन्धन कोए ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब सच्चा एका हरि, आपणी खेल आप खिलांयदा। करे खेल प्रभ समरथ, हरि वड्डा वड वड्याईआ। जुग जुग चलाए एका रथ, रथ रथवाही दिस ना आईआ। कलिजुग अन्तिम हो प्रगट, निहकलंका नाउँ धराईआ। सर्बकल आपे समरथ, समरथ पुरख इक्क अख्वाईआ। लक्ख चुरासी पाए नथ्थ, चारों कुंट ल्ए भुवाईआ। जन भगतां देवे एका वथ, नाम अमोलक वस्त झोली पाईआ। शब्द जणाए अकथना अकथ, अगम्म अगम्मड़ी धार वखाईआ। लेखा जाणे चौदां लोक चौदां हट्ट, चौदां तबकां खोज खुजाईआ। पावे सार तीर्थ तट, तट किनार अठसठ फोल फुलाईआ। लेखा जाणे जो जन रसना जिह्वा रहे रट, अंदर मन्दिर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा एका साहिब, दर घर साचे सोभा पाईआ। दर घर साचे सोभा पांयदा, सति पुरख निरँजण वड मेहरवान। सो पुरख निरँजण नाउँ धरांयदा, आदि जुगादी खेल महान। हरि पुरख निरँजण रूप प्रगटांयदा, लेखा जाणे दो जहान। एकँकारा कल वरतांयदा, अकल कल ना सके कोए पछाण। आदि निरँजण डगमगांयदा, नूर नुराना सच मकान। अबिनाशी करता खेल खिलांयदा, खेले खेल श्री भगवान। पारब्रह्म प्रभ रूप धरांयदा, आदि जुगादी नौजवान। ब्रह्म अंस आप धरांयदा, लेखा जाणे दो जहान। सोहँ आपणा रूप वटांयदा, निरगुण सरगुण कर परवान। लक्ख चुरासी खेल खिलांयदा, जुग चौकड़ी हो प्रधान। गुर अवतार सेवा लांयदा, सन्तन देवे धुर फ़रमाण। भगतन लेखा इक्क समझांयदा, आपणी विद्या कर बलवान। चौदां विद्या मुख शर्मांयदा, हरि का रूप ना सकण पछाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर साचा हरि, करे खेल विच जहान। जगत जहान खेल खिलांयदा, कलिजुग अन्तिम लै अवतार। दोए दोए धारा आप वखांयदा, निरगुण सरगुण रूप अपार। सरगुण लेखा आप मुकांयदा, निरगुण दाता हो उज्यार। निरगुण एका डंक वजांयदा, शब्द नाद सच्ची धुन्कार। गुरमुख साचे आप जगांयदा, मेल मिलाए आपणी वार। घर घर दर दर काया मन्दिर फोल फुलांयदा, डूँग्घी कंदर पावे सार। मन बन्दर उठ ना दहि दिश धांयदा, मति बुध ना होए ख़ुवार। जिस सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा, सुरत शब्द दए अधार। शब्द सुरत मेल मिलांयदा, सुरती शब्दी इक्क प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, करे खेल साचा हरि, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, हरि साची खेल खिलांयदा। निहकलंक ल्ए अवतारा, नाम डंका इक्क वजांयदा। सम्मत सम्मती पावे सारा, बरस मास दिवस रैण घड़ी पल वेख वखांयदा। लेखा जाणे धुर दरबारा, धुर दी धार आपणे
❋
❋
हथ्थ रखांयदा। चार वेद ना पावण सारा, पुराण अठारां सर्ब कुरलांयदा। करे खेल अगम्म अपारा, अलक्ख अगोचर अगम्म अथाह शब्दी धार आप चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, भेव अभेदा अछल अछेदा, वल छल आपणा खेल खिलांयदा। वल छल अछल अडोल, अछल अछल कार कमाईआ। आपे बणया रहे अनभोल, गुरमुख साचे आपणे भाणे चलाईआ। आदि जुगादी तोलणहारा तोल, एका खण्डा हथ्थ उठाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी सत्त दीप लक्ख चुरासी घट घट वेखे सच वस्त ना किसे कोल, ख़ाली हट सर्ब वखाईआ। कलिजुग कूक पुकारे उच्ची बोल, एका एक रिहा सुणाईआ। मेरा रूप घट घट अंदर गया मौल, मौला हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलिजुग मिटे कूड़ी शाहीआ। कलिजुग कूड़ चुकावणा, कल कल्की ल्ए अवतार। सतिजुग साचा राह वखावना, लोकमात हो उज्यार। नौं खण्ड एका रंग रंगावना, सति सतिवादी बोल जैकार। एका अक्खर नाम जपावणा, चार वरनां दए अधार। एका मन्त्र सति पढ़ावणा, फिरे मन्त्र विच संसार। एका अन्तिम खेल खिलावणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सृष्ट सबाई वेखे धूंआँधार। जगत अन्धेरा, साचा चन्द ना कोई चढ़ाईआ। किसे ना दिसे संझ सवेरा, चारों कुंट अन्धेरा छाईआ। कूड़ कुड़यारे पाया घेरा, माया ममता मोह फंदन इक्क वखाईआ। भरमां ढाए सभ दा डेरा, साचा गढ़्ह ना कोई वखाईआ। कलिजुग कूके बण दलेरा, साध सन्त सिर सके ना कोई उठाईआ। प्रगट होए सिँघ शेर शेर दलेरा, जोती जोत कर रुशनाईआ। चौथे जुग देवे आपे गेड़ा, जगत लट्ठ दए भवाईआ। अन्त लगाए इक्क उखेड़ा, सभ दी जड़ दए उखड़ाईआ। जन भगतां बन्न्हे आपे बेड़ा, साचा खेवट खेटा सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख साचे वेख वखाईआ। गुरमुख सच्चा माणक मोती, सतिगुर साचे हट्ट रखाया। दिवस रैण जगदी रहे जोती, जगत अन्धेर ना कोई जणाया। आप उठाए सुरती सोती, सवाणी हाणी इक्क मिलाया। नाता तोड़े वरन गोती, वरनां बरनां फंद कटाया। नाम फड़ाए साची सोटी, पंच विकारा दए दुरकाया। शब्द चढ़ाए साची चोटी, अद्धविचकार ना कोई वखाया। नौं दुआरे कढ्ढे वासना खोटी, विश्व इक्क रूप दरसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब सच्चा एका हरि, हरि बैठा तख्त सुहाया। तख्त निवासी आप हरि, लोकमात खेल खिलांयदा। गुरमुखां चुकाए जम्म का डर, भय भयानक ना कोई जणांयदा। आपणी किरपा आपे कर, कर किरपा मेल मिलांयदा। अमृत नुहाए साचे सर, घर सरोवर इक्क वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन गुरमुख गुरसिख ल्ए फड़, नाम डोरी चोरी चोरी आप आपणी
❋
❋
हथ्थीं बन्धन पांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका रक्खे साचा तन्दन, आदि जुगादि सदा बख्शंदन, बख्शिश बख्शीश गुरमुखां सीस जगदीश सच सेहरा नाम बंधांयदा।
१ मग्घर २०१७ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच
सतिगुर पूरा जाणीए, जो आदि जुगादि समाए। सतिगुर पूरा जाणीए, सो पुरख निरँजण नाउँ धराए। सतिगुर पूरा जाईए, हरि पुरख निरँजण खेल खिलाए। सतिगुर पूरा जाणीए, एकँकारा एका एक ल्ए उपाए। सतिगुर पूरा जाणीए, आदि निरँजण जोती जोत डगमगाए। सतिगुर पूरा जाणीए, श्री भगवान वसे हर घट थाएँ। सतिगुर पूरा जाणीए, अबिनाशी करता आपणे सिँघासण आपे सोभा पाए। सतिगुर पूरा जाणीए, पारब्रह्म प्रभ वड्डी वडियाए। सतिगुर पूरा जाणीए, सचखण्ड दुआरे आप आपणा वेख वखाए। सतिगुर पूरा जाणीए, शाहो भूप वड राज राजान, सीस साचा ताज टिकाए। सतिगुर पूरा जाणीए, इक्क इकल्ला वसे सच महल्ला, महल्ल मुनार आप सुहाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शाह पातशाह सच्चा शहनशाहे। सतिगुर सच्चा शहनशाह, एका रंग समांयदा। तख्त निवासी बेपरवाह, भेव कोई ना पांयदा। आदि जुगादी बण मलाह, जुग जुग खेल खिलांयदा। आपणा नाउँ आप प्रगटा, आपणा लेखा आप समझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआरा इक्क सुहांयदा। सच दुआरा सतिगुर मीत, एका एक सुहांयदा। आदि जुगादी साची रीत, हरि करता आप करांयदा। बैठा रहे इक्क अतीत, दरगाहि साची सोभा पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण निरवैर आपणा नाउँ धर, पुरख अकाल वेस वटांयदा। पुरख अकाला खेल अवल्ला, सचखण्ड दुआरे आप कराईआ। रूप प्रगटाए इक्क इकल्ला, अनुभव प्रकाश करे रुशानाईआ। सच सिँघासण एका मल्ला, राज राजाना एका एक आपणा बल धराईआ। वसणहारा सच महल्ला, थिर घर साचा आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि मन्दिर डेरा लाईआ। हरि मन्दिर श्री भगवान, सति सतिवादी आप सुहांयदा। सति सरूपी इक्क निशान, निरवैर पुरख आप झुलांयदा। आपे होए जाणी जाण, आपणा भेव आप खुल्हांयदा। आपणा खेल करे महान, लेखा लेख ना कोई वखांयदा। शाहो भूप बण सुल्तान, सच सिक्दारा नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणी धारा आप बंधांयदा। हरि साची धार बंधांयदा, निरगुण रूप अगम्म अपार। साचे मन्दिर सोभा पांयदा, कमलापाती हो उज्यार। निरगुण बाती दीप जगांयदा,
❋
❋
नूर नुराना हो उज्यार। सगला साथी आप हो आंयदा, करे खेल करनेहार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणी कार। हरि साची कार कमांयदा, करता पुरख करनेयोग। साचे मन्दिर डेरा लांयदा, निरगुण निरगुण करे संजोग। जोती जोत मेल मिलांयदा, जोती जाता भोगे भोग। आपणा मोह आप वखांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे रक्खे आपणी ओट। आपणी आपे ओट रक्ख, आपणी दया कमाईआ। आपणे मन्दिरों आपा कर वख, पिता पूत खेल खिलाईआ। शब्द शब्दी नाउँ रक्ख, सुत अबिनाशी अचुत दए वड्याईआ। करे खेल अलक्खना अलक्ख, अलक्ख अगोचर भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दरगाह साची सोभा पाईआ। दरगाह साची हरि सुहांयदा, निरगुण दाता बेऐब परवरदिगार। सुत दुलारा एका जांयदा, जागरत जोत कर उज्यार। साची भिच्छया झोली पांयदा, अतोट अतुट इक्क भण्डार। निरगुण आपणा आप वरतांयदा, आपे होए वेखणहार। सति सरूप आप धरांयदा, आपणी कुल आप विचार। आपे विष्नूं बाहर कढांयदा, आपे नाभी कँवल फुल उज्यार। आपे ब्रह्मा वेख वखांयदा, आपे शंकर दए अधार। आपे त्रै त्रै मेल मिलांयदा, आपे तिन्नां वसे बाहर। आपे रवि ससि आपणी जोत जगांयदा, आपे मंडल मंडप दए सहार। आपे शब्द नाद वजांयदा, आपे ब्रह्मा वेद गावे चार। आपे पंज तत्त घाड़त घड़ांयदा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश पावे सार। आपे लक्ख चुरासी खेल खिलांयदा, आपे चारे खाणी बणे मीत मुरार। आपे चारे बाणी ढोला गांयदा, आपे चार वरनां दए सहार। आपे चार जुग वण्ड वण्डांयदा, आपे चौकड़ी करनेहारा पार। आपे नौं खण्ड खेल खिलांयदा, आपे नौं दुआर खोल्हे जगत किवाड़। आपे चौथे पद समांयदा, पुरख अबिनाशी खेल अपार। एका जून अजूनी फिरांयदा, आपे मारनहारा मार। आपे कुंभी नर्क रखांयदा, आपे वेखे सवरगी धार। आपे चरनां नाल मिलांयदा, आपे तिन्नां लोकां करे बाहर। आपे चौदां लोक चरना हेठ दबांयदा, आपे चौदां तबकां करे ख़ुवार। आपे चौदां विद्या मात पढ़ांयदा, आपे शब्द अगम्मी बोले हरि जैकार। आपे मन्त्र नाम दृढ़ांयदा, आपे बोले हँकार विकार। आपे साचे मन्दिर बहांयदा, आपे वसे जंगल जूह उजाड़ पहाड़। आपे धूंआँधार समांयदा, आपे जोती नूर करे उज्यार। आपे सुन्न समाध डेरा लांयदा, आपे उच्ची कूके करे प्यार। आपे गुर अवतार अख्वांयदा, आपे पीरन पीर बणे सिक्दार। आपे भगत भगवन्त उपजांयदा, आपे सन्तन दए अधार। आपे गुरमुख लेख लिखांयदा, आपे गुरमुख ल्ए उभार। आपे गुरमुख वेख वखांयदा, आदि जुगादी वेखणहार। जुग गेड़ा आपणे हथ्थ रखांयदा, हुक्मी हुक्म वरते वरतार। कागद कलम लिख लिख भेव कोई ना पांयदा, पुराण अठारां गए हार। छे शास्त्र सर्ब कुरलांयदा। मनू सिमरती ना करे विचार। कृष्न अठारां अध्याए
❋
❋
गीता गांयदा, एका अर्जन दए अधार। अञ्जील कुराना तीस बतीसा मुल्ला शेख़ मुसायक पीर आप समझांयदा, आपे होए बेऐब ख़ुदाई परवरदिगार। हक हकीकत नाअरा आपे लांयदा, आपे ऐनलहक वाजां रिहा मार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, करे खेल साचे घर, उच्चे मन्दिर बैठा चढ़, दिस किसे ना आंयदा। साचे मन्दिर हरि जू चढ़या, भेव किसे ना राया। निरगुण दुआरे निरगुण खड़या, बैठा अलक्ख जगाया। निरगण अंदर निरगुण वड़या, दर दुआर ना कोई खुल्हाया। निरगुण विद्या निरगुण पढ़या, रसना जिह्वा ना कोई हिलाया। निरगुण पल्ला निरगुण फड़या, ना मरे ना जाया। जुगा जुगन्तर आप आपणा खेल करया, ब्रह्मा विष्न शिव सेवा लाया। त्रैगुण दर दरवेश फिरे दरया, दर दरबाना, सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि जुगादी वेखणहारा ब्रह्म ब्रह्मादि, लोक परलोक वेख वखाया। ब्रह्म ब्रह्मादि हरि वेखदा, आदि जुगादी साची कार। जुग जुग वेस अवल्लड़ा करे नर नरेस दा, सरगुण निरगुण दए अधार। धुर दा लेखा आपे वेखदा, सृष्ट सबाई सांझा यार। घट घट अंदर आपे खेलदा, जोती जाता हो उज्यार। गुरमुख साचे मात मेलदा, आप आपणी किरपा धार। धाम वसे इक्क नवेल दा, छप्पर छन्न ना कोई चार दुआर। नाता जोड़े सज्जण सहेल दा, तुट्ट ना जाए विच संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर साची कार। जुग जुग कार कमांयदा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। नौं नौं चौकड़ी वेख वखांयदा, चार चार करे कुड़माईआ। सृष्ट सबाई भेव ना आंयदा, भेव ना जाणे कोए लेखा लिख ना सके जीव गंवार। आपणी धारा आप बंधांयदा, लोकमात ल्ए अवतार। गुर गुर आपणा नाउँ प्रगटांयदा, शब्दी नाद वजाए सच्ची धुन्कार। घट घट मन्दिर आप सुणांयदा, दिवस रैण सुणावणहार। चौथे जुग वेस वटांयदा, पारब्रह्म बेऐब परवरदिगार। तेई अवतार आपणी गोद बहांयदा, दस गुर बख्शे सीस प्यार। अठारां भगत चरनां नाल छुहांयदा, इक्क इकल्ला एकँकार। कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा, निहकलंकी जामा धार। कलि कल्की आप अख्वांयदा, प्रगट होए अगम्म अपार। कल्गी तोड़ा सीस टिकांयदा, भुल्ल ना रहे जीव गंवार। साची सख़ीआं सिख समझांयदा, लक्ख चुरासी गेड़ निवार। जम की फाँसी फंद कटांयदा, राए धर्म ना करे ख्वार। हरि का भेव पंडत कांसी कोई ना पांयदा, जगत विद्या रोवे धाहां मार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आपणा रूप आप प्रगटांयदा। रूप प्रगटाए हरि बनवारी, एका रंग समाया। प्रगट जोत जोत निरँकारी, निरगुण आपणा नाउँ धराया। दो जहाना पावे सारी, भेव अभेद भेव खुल्हाया। तोड़नहारा गढ़्ह हँकारी, नाम खण्डा हथ्थ चमकाया। जन भगतां पैज जाए संवारी, गुरमुख साचे ल्ए जगाया। एका बख्शे
❋
❋
नाम अधारी, नाम निधाना झोली पाया। चरन प्रीती बख्शे साची यारी, यारड़ा सथ्थर इक्क वछाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आपणा रूप सति सरूप, चार कुंट दहि दिशा करे रुशनाया। दहि दिशा खेल खिलावणा, नौं खण्ड पृथ्मी धार। सत्तां दीपां दीप जगावणा, जोती नूर नूर उज्यार। हस्त कीट वेख वखावणा, ऊँचां नीचां पावे सार। राउ रंक आप उठावणा, शाह सुल्ताना दए हुलार। एका डंका नाम वजावणा, लोआं पुरीआं करे ख़बरदार। गुरमुख साचे आप जगावणा, आलस निन्दरा दए निवार। बांहों पकड़ गले लगावणा, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। भेख अवल्ला आप धरावणा, निरगुण रूप हो उज्यार। जलां थलां डेरा लावणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि जू हरि सच्ची सरकार। सच सरकार सच्चा शहनशाह, जुग जुग खेल खिलांयदा। कलिजुग अन्तिम बण मलाह, लोकमात बेड़ा आपणे कंध उठांयदा। एका चप्पू देवे ला, दिस किसे ना आंयदा। जन भगतां देवे सच सलाह, एका मन्त्र नाम दृढ़ांयदा। नौं सौ चुरानवें चौकड़ी जुग पन्ध रिहा मुका, गेड़ा आपणे हथ्थ रखांयदा। निरगुण निरवैर मूर्त अकाल दरस दए दिखा, जूनी रहित डगमगांयदा। काल महांकाल दर दए दुरका, सिर आपणा हथ्थ रखांयदा। दीन दयाल आप अख्वा, गुरमुख लाल मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरि दातारा करे खेल विच संसारा, समुंद सागर फोल फुलांयदा। समंद सागर तत्त वरोले, धरनी धरत धवल वेख वखांयदा। आदि जुगादी सदा अडोले, डोल कदे ना जांयदा। निरगुण निरवैर लक्ख चुरासी आपणे कंडे तोले, तोलणहारा दिस ना आंयदा। शब्द अगम्मी धारन बोले, भेव कोए ना पांयदा। करे खेल पर्दे ओहले, काया पंज तत्त पर्दा इक्क वखांयदा। सर्ब जीआं दी आत्म फोले, अन्तर आपणा खेल खिलांयदा। गुरमुख वेखे साचे गोले, चरन भिखारी आप उठांयदा। बजर कपाट काया हाट अंदर आपे खोल्हे, तीजा नैण नैण दरसांयदा। अनहद शब्द अनादी आपे बोले, सो पुरख निरँजण हँ ब्रह्म मेल मिलांयदा। आपणी वस्त आपणे रक्खे कोले, आदि अन्त आप वरतांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, दो जहानां वेख वखांयदा। दो जहानां वेखण आया, पारब्रह्म हरि करतार। गुर गुर रूप ना कोए वटाया, पंज तत्त ना कोए आकार। जोती जामा वेस धराया, पुरख अबिनाशी भेव न्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर घर साचे हो त्यार। दरगाह साची खेल न्यारा, हरि करता आप कराईआ। कलिजुग वेखे जगत किनारा, चारों कुंट फेरा पाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी धूंआँधारा, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। साधां सन्तां मन हँकारा,
❋
❋
तन शंगारा ना कोए कराईआ। मति बुध कुलक्खणी डूमणी होई विभचारा, हरि कन्त ना कोए प्रनाईआ। हरि का मन्दिर ना दिसे सच दुआरा, इट्टां मन्दिर रहे बणाईआ। जूठ झूठ लाया गारा, नदी किनारे कल्लर कंध जगत महल्ल रहे वसाईआ। कलिजुग अन्तिम पुरख अबिनाशी देवे इक्क हुलारा, सभ दे धौलर दए ढाहीआ। उच्चा ना दिसे कोए मुनारा, उच्ची कूक ना कोए सुणाईआ। सम्मत सोलां करया सच विहारा, दृष्ट इष्ट दए समझाईआ। सिँघ भगवान अज तक रिहा कुँवारा, नारी सुरत ना कोए प्रनाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता निरगुण निरगुण सरगुण लै आया अवतारा, सरगुण निरगुण विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा भेव दए खुल्हाईआ आपणा चरन सिध्धा धर, सचखण्ड दुआरे विच टिकाईआ। दूजा चरन पुठा कर, मनमुखां कुंभी नर्क वखाईआ। दोहां विचोला आपे बण, करे खेल सच्चा शहनशाहीआ। सन्तां चुकावण आया डर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। जो निहकलंक नरायण नर सरनी जाए पढ़, दूजी वार ना फेरा पाईआ। जो दूजे दर लड़ रहे फड़, पुट्ठा पैर पुट्ठा गेड़ा लक्ख चुरासी विच भुवाईआ। करन आया हक नबेड़ा, भुल्ल रहे ना राईआ। सचखण्ड वसाउणा एका खेड़ा, गुरमुख साचे विच बहाईआ। धरत मात दा खुल्हा वेहड़ा, चारों कुंट दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, किसे ना देवे आपणा वर, भगत मंगण चाँईं चाँईआ। सुफ़ने विच बरड़ाए के, जिस दरसन देवे आण। कबीर जोलाहा मंगे आण दर दुआरे जाए के, तेरे पग की पाहनी मेरे तन को चाम। पुरख अबिनाशी लोकमात ना दित्ती ज़ामनी, कलाम नाल ना करी कलाम। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जन भगतां पकड़े दामनी। सिध्धा चरन हरि निरँकारा, लोक परलोक आप रखांयदा। गुरमुख खिच्चे वारो वारा, लड़ नाल लड़ आप बंधांयदा। एका बख्शे सच प्यारा, चरन कँवल प्रीत सिखांयदा। चौदां तबकां करे ख़ुवारा, चरनां हेठ दबांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव राह तक्कण अध विचकारा, नेत्र नैण सर्ब उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा चरन अग्गे रक्ख, हरिजन हरिभगत लक्ख चुरासी विच्चों करे वक्ख, साचा पक्ख आप रखांयदा। उलटा पैर कलिजुग धार, सृष्ट सबाई वेख वखाईआ। कलिजुग काया होए ख्वार, पंज तत्त गढ़ रहिण ना पाईआ। नाता तुट्टे जगत संसार, सगला संग ना कोए रखाईआ। मनमुखां मुख मारे मार, निन्दया निन्दक मुख मस्तक वेखे शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शाह पातशाह सच्चा शहनशाहीआ । पहली मग्घर खेल रचाया, गुरमुखां दया कमांयदा। मनमुखां दर तों दए दुरकाया, जूनी जून गेड़ वखांयदा। गुरमुख साचे ल्ए मिलाया, जुग जुग विछड़े आप मिलांयदा। मनमुख लेखा रहे ना
❋
❋
राया, लेखा लेखे झोली पांयदा। गुरमुख साचे ल्ए तराया, तारनहारा दया कमांयदा । मनमुखां बेड़ा दए डुबाया, पार किनार ना कोए लगांयदा। दोहां विचोला बणके आया, पुरख अकाल खेल खिलांयदा। ब्रह्मा लेखा दए मुकाया, पूर्ब लहिणा झोली पांयदा। शंकर त्रिशूल हथ्थ दए सुटाया, भोला नाथ नैण उठांयदा। सुरपति राजा इंद तख्त छड्ड छड्ड नेत्र नैणां नीर वहाया, धीरज धीर ना कोए धरांयदा। कलिजुग अन्तिम कूके दए दुहाया, चारों कुंट कूक सुणांयदा। शाह सुल्तान सीस ताज ना कोए टिकाया, राज राजान ना कोए अख्वांयदा। चार वरनां वेख वखाया, छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश पर्दा कोए ना पांयदा। अठारां बरनां फोल फुलाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा खेल आप खलांयदा। दो जहानां खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आप करांयदा। दरगाह साची धाम न्यारा, घर मन्दिर सोभा पांयदा। सचखण्ड खोल्ह किवाड़ा, घर घर विच आप उपजांयदा। थिर घर वसया आप निरँकारा, सच सिँघासण आसण लांयदा। भगतन मीता भगतन पावे सारा, जुग जुग मेल मिलांयदा। कलिजुग अन्तिम लेखा जाणे धुर दरबारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, आपणा भेव अलक्ख अभेव अगम्म अगोचर आपणे हथ्थ रखांयदा। लोकमात मार झात, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। मनमुक्खां नाता जुड़या जगत साक, माया मोह बन्धन एका पाईआ। जूठ झूठ मिल्या राक, काम क्रोध लोभ मोह हँकार शाह स्वारा रिहा दौड़ाईआ। कोए ना दिसे पाकी पाक, पवित रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, वेखणहारा सर्ब लोकाईआ। वेखणहारा सर्ब घट अन्तर, घट घट आप समाया। कलिजुग लग्गी जगत बसन्तर, त्रैगुण लम्बू एका लाया। सति ना दीसे कोए मन्त्र, पढ़ पढ़ थक्के जीव सबाया। ना कोए बणाए साची बणतर, मन का भउ ना कोए जणाया। पारब्रह्म प्रभ सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, भुल्ल रहे ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दो जहानां वेख वखाया। दो जहानां वेखणहारा, दोए दोए धार चलांयदा। पुट्ठा सिध्धा कर विहारा, संसार सागर फोल फुलांयदा। नौं निधां करे ख्वारा, अठारां सिद्धां मूल चुकांयदा। आपणी बिध आपे जाणे हरि निरँकारा, दूसर संग ना कोए रलांयदा। हरिजन मेले चरन दुआरा, मनमुख दर दुरकांयदा । आदि जुगादी खेल न्यारा, ख़ालक ख़लक रूप वटांयदा। सालस बणे अगम्म अपारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, हरि मन्दिर सोभा पांयदा। साचा चरन साची धार, अगला मार्ग सतिजुग राह चलाईआ। पिछला चरन कलिजुग जीवां मारे मारन, मढ़ी गोर दए दुहाईआ। दोहां विचोला बण सच्ची सरकारन, लेख लेखा वेख वखाईआ। करता पुरख करे आपणा कारन, करनहार वड वड्याईआ।
❋
❋
वेस वटाए गुप्त ज़ाहरन, अंदर बाहर फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दो जहानां फेरा पाईआ। गुरमुख अग्गे चरन टिकाउँणा, पिछला पन्ध रहे ना राईआ। कूड़ा नाता तोड़ तुड़ाउँणा, कूड़ी क़िया ना वेख वखाईआ। पुरख बिधाता संग निभाउँणा, सगला संग इक्क दरसाईआ। सच बिबाणे आप चढ़ाउँणा, किसे राजे राणे हथ्थ ना आईआ। ग़रीब निमाणे गले लगाउँणा, जिस बख्शे सच सरनाईआ। सचखण्ड दुआरे आप बहाउँणा, पुरख अबिनाशी सेव कमाईआ। साचा चँवर सीस झुलावणा, उँणंजा पवण मुख शर्मांईआ। अन्तिम जोती जोत मिलाउँणा, जोती जोत जोत समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, अग्गे चरन इक्क वखांयदा। अग्गे चरन सतिगुर धार, सति सरूप समझांयदा। दो जहानां बेड़ा करे पार, जिस जन आपणे चरन लगांयदा। इथे उथे होए सहार, सगला संग आप निभांयदा। गुरमुख आए ना दूजी वार, लक्ख चुरासी गेड़ा ना कोए रखांयदा। आपणे संग रक्खे करतार, जिउँ भावे तिउँ चलांयदा। जुगा जुगन्तर ल्ए अवतार, आपणा बेड़ा आप तरांयदा। साचे भगत कर त्यार, लोकमात नाल लिआंयदा। मानस जन्म मानस जन्म मानस जन्म दए अधार, तिन्नां लोकां पार वसांयदा। चौथे घर सच्चे दरबार, चौथे पद मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अग्गे चरन एका कर, गुरमुखां चुकाए जगत डर, निरभउ भय ना कोए जणांयदा। पिछला चरन कलिजुग वाट, पान्धी पन्ध ना कोए मुकाईआ। मनमति विके कूड़े हाट, करता कीमत कोए ना पाईआ। ना कोई दीसे खेवट खाट, बेड़ा लोकमात चलाईआ। कलिजुग खेल नटूआ नाट, स्वांगी स्वांग इक्क रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, रूप रेख ना कोई जणाईआ। पुट्ठी पाहनी चरन टिका, चौथा जुग कुरलाए। कलिजुग जीव साचा घर कोए ना पाए। जिस जन खाधा कुट्ठा, हरि साचा दए सजाए। धर्म राए दर टंगे पुट्ठा, वेले अन्त ना कोए छुडाए। मानस जन्म जाए लुट्टा, पंज चोर नकब रहे लगाए। अन्तिम भाग मनमुखां निखुट्टा, देवे दरस ना हरि रघुराए। जमपुर जाए खाए चोटा, अग्नी अग्ग तपाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाहे। पुट्ठा चरन जगत ख्वारी, चार कुंट जणाईआ। मानस जन्म कलिजुग जीव रहे हारी, अमोलक हीरा हथ्थ ना आईआ। भरमे भुल्ला नर नारी, नर हरि नरायण ना दरसन पाईआ। कूड़ा वेस कर शंगारी, नेत्र नैणां कज्जल रहे मटकाईआ। नारी पुरष करन प्यारी, साची सेज ना कोई हंढाईआ। सृष्ट सबाई होए विभचारी, घर घर वेसवा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा इक्क सज़ाईआ। गुरसिखां करे प्यार, दया कमांयदा। मनमुखां मारे मार, ना कोई छुडांयदा।
❋
❋
गुरमुखां पैज संवार, लेखे लांयदा। मनमुखां कर खुआर, दहि दिशा फेरा पांयदा। गुरमुखां नूर उज्यार, जोत डगमगांयदा। मनमुखां अन्ध अँध्यार, दिवस रैण अन्धेरा छांयदा। गुरमुखां बख्शे नाम अधार, नाम अमोला झोली पांयदा। मनमुखां कूड़ा वणज वापार, झूठा नाता जोड़ जुड़ांयदा। करे खेल अगम्म अपार, निरगुण सरगुण भेव कोई ना आंयदा। ब्रह्मा विष्न शिव रोवण दर करन पुकार, निउँ निउँ सर्ब सीस झुकांयदा। करोड़ तेतीसा बण भिखार, अग्गे झोली आपणी डांहयदा। कलिजुग रोवे ज़ारो ज़ार, वेला अन्त ना कोई छुडांयदा। मनमुख सुत्ते पैर पसार, दूई द्वैती पर्दा ना कोई उठांयदा। गुरमुख गुरमुख राह तक्कण मीत मुरार, नेत्र बन्द इक्क खुलांयदा। पारब्रह्म अबिनाशी करता करे खेल अगम्म अपार, कर किरपा मेल मिलांयदा। अग्गे पिच्छे पिच्छे अग्गे पावे सार, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। आपे सतिगुर लेखा जाणे धुर दरबार, आपे गुर गुर रूप प्रगटे विच संसार, दो जहानां वेख वखांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे होए जाणी जाण, जानणहारा दिस ना आंयदा।
मन मरे मन चढ़े फास, मन लहिणा दए चुकाईआ। मन रोवे मन करे हास, मन वेखे वज्जदी वधाईआ। सतिगुर पूरा गुरमुखां करे पूरी आस, आस निरास ना कोई जणाईआ। जीवदयां आपणी हथ्थीं कट्टी फाँस, मोयां गल ना कोई पाईआ। मुगल जामा ना जाणया कर कर हास, गुरमुखां हथ्थों दित्ती आप सजाईआ। कलिजुग अन्तिम प्रगट हो निहकलंक नरायण घनक पुर वास, पिछला लहिणा आपणी झोली पाईआ। घर विच घर जोत होई प्रकाश, पुरख अकाल दीन दयाल नाल रखाईआ गोबिन्द लाल, पीला बस्त्र तन छुहाईआ। लेखा चुकया शाह कंगाल, आपे बणया हरि दलाल, संगत रक्खे नाल नाल, विछड़ कदे ना जाईआ। चीत अतीत आपे भाल, सावण सुरत ल्ए संभाल, अन्त ना खाए कोई जम काल, जम काल ग्रास ना कोई कराईआ। गुरमुख तेरा विंगा होए ना वाल, फल लग्गे काया डाल्ह, पत डाल्ही आप महिकाईआ। दस्में जामे नाल रखाया चोबदार सिँघ पाल, जिस शस्त्र हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान।