२ मग्घर २०१७ बिक्रमी गुरनाम सिँघ दे घर पिण्ड वेरका ज़िला अमृतसर
सो पुरख निरँजण सच्चा शहनशाह, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सो पुरख निरँजण बेपरवाह, आदि जुगादि समाईआ। हरि पुरख निरँजण इक्क मलाह, इक्क इकल्ला बेड़ा रिहा चलाईआ। एकँकारा वसे साचे थाँ, धाम सुहेलड़ा इक्क सुहाईआ।
❋
❋
आदि निरँजण जोत जगा, नूर नुराना डगमगाईआ। अबिनाशी करता देवणहारा सच सलाह, दरगाह साची सच सुहाईआ। श्री भगवान करनेहारा सच न्याँ, रूप अनूप भेव ना राईआ। पारब्रह्म प्रभ आपणा आप आप प्रगटा, वेखणहारा आप हो जाईआ। सचखण्ड दुआरा सच दरबारा खेल खला, ख़ालक आपणा नूर करे रुशनाईआ। घर विच घर आप उपा, थिर घर साचे दए वड्याईआ। सति सरूपी सच सिँघासण आप बणा, निरगुण सच महल्ले आप रखाईआ। शाहो भूप बण बेपरवाह, निरगुण निरवैर आपणा बल आप धराईआ। इक्क इकल्ला आसण ला, सति महल्ला दए वसाईआ। तख्त निवासी शाहो भूप राज राजान आप अख्वा, खेल अवल्लड़ा आप खलाईआ। अलक्ख अगोचर अगम्म अथाह, भेव अभेदा भेव खुल्हाईआ। आपणा नाउँ आप धरा, नाउँ निरँकारा आप गाईआ। दर दरबान सेव कमा, दर दरवेश नर नरेश वेख वखाईआ। हुक्मी हुक्म हुक्म वरता, धुर फ़रमाणा आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख पुरख अबिनाशा, आपणा वेखे आप तमासा, दूसर संग ना कोए रखाईआ। ना कोई संग ना कोई साथ, सो पुरख निरँजण खेल खिलांयदा। हरि पुरख निरँजण चलाए आपणा राथ, रथ रथवाही दिस ना आंयदा। एकँकारा आपे जाणे आपणी गाथ, आपणा नाउँ आप अल्हांयदा। आदि निरँजण आपणी जोत आप प्रगटाए आपणे हाट, साचे मन्दिर सोभा पांयदा। श्री भगवान सच सिँघासण आपे सुत्ता आपणे खाट, सचखण्ड दुआरा आसण इक्क सुहांयदा। श्री भगवान आपे जाणे आपणी वाट, आदि जुगादी पन्ध मुकांयदा। पारब्रह्म प्रभ खेले खेल नटूआ नाट, स्वांगी स्वांग आप रचांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला साचा हरि, दर घर साचे सोभा पांयदा। दर घर साचा सोभावन्त, सचखण्ड दुआर वज्जे वधाईआ। वसणहारा एका कन्त, निरगुण निरवैर आपणा नाउँ धराईआ। पुरख अकाल महिमा अगणत, लेखा लेख ना कोए जणाईआ। अलक्ख अगोचर बेअन्त बेअन्त बेअन्त, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। आपे जाणे आपणा मंत, नाम निधाना आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला एकँकार, करे खेल अगम्म अपार, अगम्म अगम्मड़ी कार कराईआ। अगम्मड़ी कार हरि करांयदा, सचखण्ड दुआरा खोल्ह। अलक्ख निरँजण एका अलक्ख आप जगांयदा, शब्द अनादि अगम्मी बोल। साचा तख्त आपे सोभा पांयदा, आदि जुगादि रहे अडोल। दर दरबान ना कोए रखांयदा, इक्क इकल्ला वसे कोल। साचा हुक्म आप वरतांयदा, आपणी जोती आपे मौल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि उप्पर धौल। साचा खेल खलावणहारा, आपणी दया कमांयदा। सचखण्ड निवासी साचा खोल्ह दुआरा, थिर घर साचे सोभा पांयदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, आपणा हुक्म आप वरतांयदा। आपणी बन्न्हे आपे धारा, आपणा
❋
❋
खेल आप खिलांयदा। आपे बणे कन्त नारा, नारी नर नरायण आप हंढांयदा। आपे होए सुत दारा, आपे सेवक सेव कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, वसणहारा साचे घर, सचखण्ड दुआरा आप सुहांयदा। सचखण्ड दुआर सुहञ्जणा, हरि साचा सच सुहाए। जोत जगाए आदि निरँजणा, नूर नूराना डगमगाए। इक्क इकल्ला साचा सज्जणा, घर साचे मेल मिलाए। ना घड़या ना भज्जणा, अबिनाशी पुरख आपणा नाउँ धराए। आदि जुगादि आपणी रक्खे आपे लज्जणा, सिर आपणा हथ्थ आप टिकाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, हरि जू हरि मन्दिर डेरा लाए। हरि मन्दिर हरि खेल अपारा, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। थिर घर खोल्हे बन्द किवाड़ा, आपणी सेवा आप कमाईआ। आपे वसे सच दरबारा, दरगाह साची धाम सुहाईआ। आपे पुरख आपे नारा, आपे सुत दुलारा गोद सुहाईआ। आपे शब्दी शब्द बोल जैकारा, नाद अनादी इक्क सुणाईआ। आपे सेवा लाए सेवादारा, साची सेव आप कमाईआ। आपे देवे सति भण्डारा, साची वस्त झोली पाईआ। आपे ब्रह्मा विष्न कर त्यारा, आपे शंकर खेल खलाईआ। आपे रवि ससि कर उज्यारा, नूर नूर विच टिकाईआ। आपे मंडल मंडप दए सहारा, गगन गगनंतर आपे सोभा पाईआ। आपे त्रैगुण तत्त करे विचारा, आपे लेखा दए समझाईआ। आपे निरगुण निरगुण बण वरतारा, आपणी इच्छया भिख्या इक्क वखाईआ। आपे विष्नूं सद्दे चरन दुआरा, चरन कँवल इक्क दरसाईआ। आपे ब्रह्मा नेत्र खोल्हे वेखे वारो वारा, चारों कुंट नैण उठाईआ। आपे शंकर लेखा जाणे धूंआँधारा, सुन्न अगम्म फोल फुलाईआ। आपे तिन्नां वसे बाहरा, अनुभव आपणी खेल खिलाईआ। शब्द अनादि सच्ची धुन्कारा, गृह मन्दिर आप वजाईआ। देवे वर सच्ची सरकारा, शहनशाह सच्ची शहनशाहीआ। पुरख अकाल सहिज सिक्दारा, निराकारा भेव ना राईआ। एकँकारा वेखणहारा, आप आपणा आपणे विच रखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर भिखारा, एका वस्त झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका सिख्या दए समझाईआ। सच सिख्या हरि समझांयदा, विष्नूं उठ बाल निधान। पारब्रह्म प्रभ खेल खिलांयदा, निरगुण सरगुण कर प्रधान। आपणी जोती जोत जगांयदा, आपे होए निगहबान। आपणा तत्त आप प्रगटांयदा, आपे वेखे मार ध्यान। आपे रत्ती रत्त समांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवणहारा दान। विष्न सुणया हरि संदेश, निउँ निउँ चरनी सीस झुकाया। पुरख अबिनाशी सदा आदेस, हउँ सेवक सेव कमाया। तेरा दर मंगदा रहां हमेश, भुल्ल कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दूसर दर ना मंगण जाया। पुरख अबिनाशी किरपा धार, वस्त अमोलक झोली पाईआ। एका बख्शे चरन प्यार, चरन चरनोदक
❋
❋
मुख चुवाईआ। वस्त नाम साची झोली देवे डार, अतोट अतुट आप रखाईआ। वरते वरतावे वरतावणहार, भेव कोई ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, इक्क इकल्ला सच्चा शहनशाहीआ। विष्नूं वर घर साचा पाया, भुल्ल रहे ना राईआ। एका मीत मुरारा दए वरताया, अतोट अतुट रखाईआ। आदि आदि आपणा लहिणा दए समझाया, सीस जगदीस चरन छुहाईआ। कवण वेला कवण रुत अन्त लै मिलाया, जोती जोत जोत मिलाईआ। कवण रूप हरि खेल खिलाया, कवण नूर करे रुशनाईआ। कवण तत्त ल्ए प्रगटाया, कवण नाद वज्जे वधाईआ। कवण ब्रह्मादि खोज खुजाया, कवण ब्रह्म ल्ए उठाईआ। कवण पन्ध दए मुकाया, बण पान्धी साचा राहीआ। कवण निरगुण छन्द दए सुणाया, साचा ढोला एका गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, आदि पुरख तेरी सच्ची सरनाईआ। आदि पुरख निरगुण दाता, जोती जोत डगमगांयदा। शब्दी शब्द सुणाए गाथा, विष्नूं आप समझांयदा। पारब्रह्म प्रभ आपणा वेखे खेल तमाशा, साची रचना आप रचांयदा। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पाए मंडल रासा, मंडल आपणा खेल खिलांयदा। अन्तिम तेरी पूरी करे आसा, निरगुण निरगुण वेख वखांयदा। आपे बणे दासी दासा, दासी दासा भेव ना आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, विष्नूं देवे एका वर, आपणा भेव आप खुल्हांयदा। विष्नूं सुण कर ध्यान, हरि साचा सच जणांयदा। नौं सौ चुरानवें चौकड़ी जुग कर परवान, सेवक सेवा सच वखांयदा। अन्तिम मेले वाली दो जहान, निरगुण आपणा रूप धरांयदा। निहकलंका बली बलवान, एकँकारा हरि निरँकारा आपणा वेस आप वटांयदा। जोद्धा सूरबीर बली बलकारा, एका खण्डा हथ्थ चमकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नौं नौं चार पन्ध आप मुकांयदा। नौं नौं चार पन्ध मुकाउणा, थिर रहिण ना कोई पाईआ। पुरख अबिनासी वेस वटाउणा, जोती जोत कर रुशनाईआ। लहिणा देणा आप चुकाउणा, देवणहार आप हो जाईआ। विष्नूं भगवन मेल मिलाउणा, भेव कोए ना पाईआ। सो पुरख निरँजण आपणी धार आप चलाउणा, सो रूप सच्चा शहनशाहीआ। हँ रूप विष्नूं विच समाउणा, सोहँ एका रंग रंगाईआ। आदि आदि आपणा लहिणा तेरी झोली पाउणा, जुगादि रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक्क समझाईआ। साची सिख्या सुण कर प्रनाम, दोए चरन सीस झुकांयदा। तूं दाता साहिब श्री भगवान, हउँ बाल अंञाणा भेव ना आंयदा। तेरा झुलदा रहे निशान, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहांयदा। हउँ वेखां मार ध्यान, तूंही तूं नज़री आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका फड़या तेरा लड़, छुट्ट कदे ना जांयदा। विष्न हरि लड़ फड़ाया, ब्रह्मा वेता ल्ए
❋
❋
जगाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म ल्ए उठाया, अंस बंस वेख वखाईआ। कँवल कँवला खोल्ह खुल्हाया, नाभी आपणी धार बंधाईआ। आपणा नूर नूर दरसाया, जल्वा जल्वा सच्चा शहनशाहीआ। आपणा मृदंग अंग अंग वजाया, नाम निधाना इक्क सुणाईआ। साचे रंग आप रंगाया, उतर कदे ना जाईआ। सुहागी छन्द इक्क सुणाया, ब्रह्म पारब्रह्म वज्जी वधाईआ। आपणा अनन्द आप वखाया, रस रस विच भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख आपणी खेल आप खलाईआ। आपे ब्रह्मा कर उत्पत, पत डाल्ही आप महिकाईआ। आप बणाया आपणा सुत, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। हरि लेखा जाणे अबिनाशी अचुत, दूसर भेव कोए ना राईआ। ना कोई जाणे साची रुत्त, थित वार ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे देवे एका वर, एका ब्रह्म समझाईआ। एका ब्रह्म हरि समझांयदा, पारब्रह्म प्रभ किरपा धार। मात पित आप अख्वांयदा, जन्म दाता बण सच्ची सरकार। दाई दाया वेख वखांयदा, वेखणहार अगम्म अपार। साचा लेखा आप लिखांयदा, लिखणहार एकँकार। कागद कलम ना हथ्थ रखांयदा, ना कोई कातब करे विचार। आपणा भेव आप जणांयदा, शब्द अगम्मी बोल जैकार। बोध अगाधा आप सुणांयदा, वेखे विगसे करे विचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा लेखा इक्क समझांयदा। ब्रह्मे लेखा हरि समझाया, कर किरपा गुण निधान। एका निष्अक्खर दए पढ़ाया, चारे वेदां कर ज्ञान। एका हुक्म दए सुणाया, पुरख अबिनाशी हो मेहरवान। लक्ख चुरासी तेरी झोली पाया, पंज तत्त कर प्रधान। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश खेल खलाया, आपे होया जाणी जाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, देवणहारा धुर फ़रमाण। धुर फ़रमाणा हरि जणाया, भुल्ल रहे ना राईआ। त्रैगुण माया पंज तत्त नाता जोड़ जुड़ाया, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। लक्ख चुरासी भाण्डा दए घड़ाया, तन माटी ख़ाक वखाईआ। पवण स्वास दए धराया, आपणी आसा आपे पूर कराईआ। नौं दुआरे खोल्ह वखाया, वड दाता बेपरवाहीआ। काया बंक दए सुहाया, निरगुण सरगुण रूप धराईआ। आत्म ब्रह्म दए टिकाया, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। ईश जीव रूप धराया, रूप अनूप दिस ना आईआ। हरि जगदीस खेल खिलाया, जागरत जोत कर रुशनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ब्रह्मा दित्ता एका वर, पारब्रह्म हरि दया कमाईआ। ब्रह्मे दर हरि साचा पाया, घर साचे ख़ुशी मनांयदा। लक्ख चुरासी वेख वखाया, घट घट जोत जगांयदा। घर विच घर दए सुहाया, निरगुण आपणा आसण लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवे सच समग्री, नाल रखाए जोत इकग्री, पुरख अकाल दया कमांयदा। लक्ख चुरासी घाड़न घड़ना, हरि साचा सच समझांयदा। निरगुण हरि हरि अंदर वड़ना, दिस
❋
❋
किसे ना आंयदा। सति सरूपी निरगुण आपणे पौड़े चढ़ना, दर आपणा आप खलांयदा। आपणी विद्या आपे पढ़ना, दूसर विद्या ना कोई रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणी रचना वेख वखांयदा। लक्ख चुरासी कर त्यार, ब्रह्मा निउँ निउँ सीस झुकांयदा। पुरख अबिनाशी तेरे चरन कँवल पनहार, हउँ सेवक सेव कमांयदा। त्रैगुण माया तत्त विचार, पंचम नाता जोड़ जुड़ांयदा। सरगुण रूप अगम्म अपार, निरगुण तेरी वण्ड तेरे हथ्थ रखांयदा। किरपा कर सच्ची सरकार, धुर फ़रमाणा आप सुणांयदा। मन मति बुध दए अधार, गढ़्ह मन्दिर आप वसांयदा। घर विच घर अगम्म अपार, डूँग्घी भँवरी वेख वखांयदा। त्रिबैणी नैणी इक्क अधार, टेढी बंक आप सुहांयदा। सर सरोवर ठंडा ठार, नाभी कँवल जल भरांयदा। आपे करे बन्द किवाड़, त्रैगुण पर्दा आपे पांयदा। आपे आत्म सेजा हो त्यार, जोती जोत डगमगांयदा। आदि ब्रह्म रूप वेखे वेखणहार, पारब्रह्म आपणी सेव आप कमांयदा। लेखा जाणे हड्ड नाड़ी मास चम्म, त्तत्व तत्त आप मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे दित्ता एका वर, लक्ख चुरासी रचन रचांयदा। लक्ख चुरासी रचन रचाया, ब्रह्म ब्रह्माद वज्जे वधाईआ। तेरा भाणा मोहे इक्क सुहाया, सीस जगदीस आप झुकाईआ। कवण वेला कवण वक्त हरि जू हरि हरि होए सहाया, लेखा लेखे लहणे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देणा साचा वर, आदि पुरख तेरी सच्ची सरनाईआ। आदि पुरख हरि समझांयदा, ब्रह्मे उठ उठ कर ध्यान। नौं नौं चार तेरी सेवा लांयदा, करे खेल श्री भगवान। निरगुण निरगुण वेख वखांयदा, वेखणहारा वड मेहरवान। जुग जुग तेरी वण्ड वण्डांयदा, लोकमात कर प्रधान। नौं सत्त खेल खिलांयदा, नाता जोड़ ज़िमी अस्मान। गगन गगनंतर फेरा पांयदा, ब्रह्मण्डां खण्डां देवे इक्क ज्ञान। शब्द डंका इक्क वजांयदा, प्रगट हो हो वाली दो जहान, आदिन अन्ता आपणा गुण आपे वेख वखांयदा, दूसर सके ना कोई पछाण। तेरा लहिणा तेरी झोली अन्तिम पांयदा। हरि जू हरि हरि आपे वेखे आण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर फ़रमाण। धुर फ़रमाणा शब्द जणाया, ब्रह्मे नेत्र नैण उग्घाड़या। पुरख अबिनाशी नज़री आया, इक्क इकल्ला एकंकारया। चरन कँवल कँवल चरन ढह प्या सरनाया, मस्तक धूढ़ मंगे साची छारया। समरथ पुरख सिर हथ्थ टिकाया, देवे वस्त अपर अपारया। नौं सौ चुरानवें चौकड़ी जुग तेरा पन्ध दए मुकाया, निरगुण निरगुण लै अवतारया। निहकलंका जामा पाया, आपे वेखे वेखणहारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, लक्ख चुरासी भाण्डा घड़, लोकमात बण ठठयारया। शंकर हरि प्रगटांयदा, कर किरपा गुण निधान। सुन्न अगम्मी वेख वखांयदा, आपे वेखे वेखणहार। आपणी जोत आप जगांयदा, निरगुण सरगुण
❋
❋
कर आकार। आपणा खण्डा हथ्थ फड़ांयदा, त्रैगुण त्रसूल मारे मार। जो घड़या भन्न वखांयदा, हुक्मी हुक्म वरते वरतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, निरभउ चुकाए भय डर, भयानक रूप ना कोए दरसांयदा। शंकर कर निमस्कारी, नेत्र नैणां नीर वहांयदा। तूं साहिब सच्चा बेऐब परवरदिगारी, हउं भिखारी याचक मंगण दर तेरे आंयदा। एका वस्त दे अपारी, अग्गे आपणी झोली डांहयदा । पुरख अबिनाशी खेल अपारी, करता पुरख आप खलांयदा। एका हुक्म वरते वरतारी, जो घड़या भन्न वखांयदा। लक्ख चुरासी करनी दारी, लुकया कोए रहिण ना पांयदा। अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी होए पनहारी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार साचा वर, शब्द संदेशा इक्क सुणांयदा। शब्द संदेशा सुणया भोले नाथ, बाशक तशका गल लटकाईआ। पुरख अबिनाशी खेले खेल तमाश, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। लक्ख चुरासी घट घट अंदर पाए रास, गोपी काहन आप नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, एका इष्ट दए समझाईआ। एका इष्ट हरि समझाया, एका तत्त ज्ञान। एका खण्डा हथ्थ फड़ाया, एका वेखे मार ध्यान। इक्क प्रचण्डा दए चमकाया, चण्ड चण्डका होए निगहबान। अन्तिम लेखा दए समझाया, नौं नौं चार करे कल्याण। निरगुण जोती जामा वेस वटाया, प्रगट होवे श्री भगवान। निहकलंका नाउँ धराया, घर घर आपे वेखे आण। तेरा लहिणा दए चुकाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे वर सच्चा सुल्तान। विष्न ब्रह्मा शिव हरि समझाया, सचखण्ड निवासी दया कमाईआ। लक्ख चुरासी घाड़न ल्या घड़ाया, निरगुण आपणी जोत कर रुशनाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी आप समाया, धरनी धरत धवल दए सुहाईआ। जल बिम्ब वेख वखाया, पुरी आकाश वज्जे वधाईआ। साचा मार्ग आपे लाया, चारे वेदां करे पढ़ाईआ। चारे जुग वण्ड वण्डाया, चारे खाणी झोली पाईआ। चारे बाणी शब्द सुणाया, अलक्ख अलक्खणा अलक्ख जगाईआ। चारों कुंट वेख वखाया, वेखणहारा सच्चा शहनशाहीआ। चारे वरनां रंग चढ़ाया, छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश आप प्रगटाईआ। जुगा जुगन्तर फेरा पाया, निरगुण निरगुण सरगुण वेखे थाउँ थाँईआ। आपणा गेड़ा आपणे हथ्थ रखाया, आपणी लट्ठ आप गढ़ाईआ। गुर पीर अवतार आपे सेवा लाया, साची सिख्या इक्क समझाईआ। भगत भगवन्त ल्ए उठाया, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। साचे सन्त ल्ए जगाया, ब्रह्म ज्ञान इक्क दृढ़ाईआ। गुरमुख साचे मार्ग पाया, अन्ध अन्धेर रहिण ना पाईआ। गुरसिख आपणी गोद बहाया, जिउँ बालक मात सखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि पुरख वड्डी वड्याईआ। आदि पुरख हरि खेल खिलांयदा, विष्न ब्रह्मा शिव कर त्यार। त्रैगुण माया झोली पांयदा, पंज तत्त तत्त आकार। रती रत मेल मिलांयदा, लेखा
❋
❋
जाणे वेखणहार। काया किला कोट बणांयदा, साचा मन्दिर कर त्यार। शब्द चोट इक्क लगांयदा, सच दुआरे आप निरँकार। कोटन कोटि कोट जीव प्रगटांयदा, अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज कर त्यार। जूनी जून आप फिरांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपार। लक्ख चुरासी कर पसारा, सचखण्ड निवासी दया कमांयदा। आपणी इच्छया भर भण्डारा, आपणी भिच्छया वेख वखांयदा। आपणा रूप कर उज्यारा, महांकाल नाउँ धरांयदा। करे खेल सिरजणहारा, दयाल आपणी दया कमांयदा। आपणे अंदरों आए बाहरा, थिर घर साचे कुण्डा लांहयदा। थिर घर साचे पार किनारा, सुन्न अगम्म आप समांयदा। आपे वेखे धूंआँधारा, धुर दी धार आप बंधांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण सरगुण रूप धरांयदा। निरगुण सरगुण ब्रह्मा विष्न शिव धार, संसा रोग रहे ना राईआ। करता पुरख खेल अपार, पारब्रह्म प्रभ आप खलाईआ। आपणा वेखे आप दुआर, दर दरवाज़ा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महांकाल एका दर, दीन दयाल हथ्थ रक्खे वड्याईआ। महांकाल हरि का नाउँ, हरि बिन अवर ना कोए जणांयदा। आदि जुगादि वसे हर घट थाउँ, थान थनंतर सोभा पांयदा। जुगा जुगन्तर करे सच न्याउँ, सच सिँघासण आसण लांयदा। हरि जी पकड़े आपे बांहों, गुरमुख साचे मेल मिलांयदा। हँस बणाए फड़ फड़ काउँ, अमृत सरोवर आप नुहांयदा। लेखा जाणे पिता माउँ, गुरमुख गुरसिख बाल अंञाणे गोद बहांयदा। सदा सुहेला देवे ठंडी छाउँ, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रचना आप रचांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव कर उज्यार, हरि साचे खेल खलाया। विष्नूं मंगे इक्क भण्डार, सच भण्डारा हरि वरताया। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म प्यार, लक्ख चुरासी विच समाया। शंकर रोवो करे गिरयाज़ार, प्रभ अग्गे सीस झुकाया। कवण रूप मारां मार सर्ब संसार, जो घड़या भन्न वखाया। पारब्रह्म प्रभ किरपा धार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, आपणी भिच्छया झोली पाया। सच भिच्छया झोली पांयदा, गुणवन्ता गुण निधान। काल आपणे विच्चों आप प्रगटांयदा, कर किरपा दीन दयाल। धूंआँधार खेल खिलांयदा, पत लाए साचे डाल्ह। तेरा सगला संग निभांयदा, लग्गी प्रीती निभे नाल। जो उपजे सो आपणे पेटे पांयदा, मेटे जगत निशान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा दान। महांकाल काल हरि खेल खिलाया, ब्रह्मा विष्न शिव मेल मिलानया। दो जहानां वेख वखाया, त्रै त्रै फिरे भन्नया। चौदां चौदां खोज खुजाया, जोती नूर श्री भगवन्नया। रवि ससि ल्ए जगाया, लेखा जाणे छप्पर छन्नया। सच दरबारा आप वखाया, देवणहारा धुर फ़रमानया। ब्रह्मा अग्गे झोली रिहा डाहया, मंगे मंग बण निमाणया। लक्ख चुरासी जीव जंत
❋
❋
जो मात प्रगटाया, कवण लेखा लिखे श्री भगवानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, करे खेल गुण निधानया। लेखा लिखण लगांयदा, दया निध दीन दयाल। काल सुत एका जांयदा, चित्रगुप्त कर प्रितपाल। महांकाल दया कमांयदा, आपणी गोदी ल्ए संभाल। धर्म राए विच बहांयदा, आदि जुगादि करे प्रितपाल। धर्म राए इच्छया इक्क प्रगटांयदा, वेखणहार जगत जहान। आपणी इच्छया इक्क सपुत्री जांयदा, लाड़ी मौत कर प्रधान। ब्रह्मा विष्न शिव मेल मिलांयदा, काल महांकाल खेल महान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणा खेड़ा आप सुहांयदा। जगत खेड़ा आप सुहाया, लक्ख चुरासी बणत बणाईआ। घर घर डेरा आपे लाया, निरगुण सरगुण सेज हंढाईआ। जुग जुग गेड़ा आप दुवाया, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वण्ड वण्डाईआ। जुग जुग आपणा रूप धराया, गुर अवतार नाउँ रखाईआ। लोआं पुरीआं खोज खुजाया, ब्रह्मण्ड खण्ड वेखे थाउँ थाँईआ। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग गेड़ा आप दुआया, चारे जुग देण गवाहीआ। सत्त सत्त झेड़ा दए मुकाया, शहनशाह सच्चा पातशाहीआ। कलिजुग वेला अन्तिम आया, करे खेल बेपरवाहीआ। तेई अवतार दस गुरू पूर्ब लहिणा फोल फुलाया, भगत अठारां कर कुड़माईआ। निरगुण सरगुण खेल कराया, आपणा भेख वटाईआ। बावन रूप बण के आया, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। बावण अक्खर पढ़ के आया, पैंती अक्खर करे पढ़ाईआ। सतारां निष्अक्खर आपणे विच बन्द रखाया, गुर पीर भेव ना राईआ। पीर दस्तगीर सगला संग निभाया, मुल्ला शेख़ मुसायक आप अख्वाईआ। आदि जुगादी रूप प्रगटाया, जुगा जुगन्तर बल वखाईआ। आपणा ढोला आपे गाया, पुराण अठारां आप सुणाईआ। शास्त्र सिमरत आप पढ़ाया, आपणी विद्या आप सुणाईआ। अठ दस ज्ञान आप दृढ़ाया, भगत भगवन्त दए वड्याईआ। एका कलमा आप सुणाया, कायनात कर रुशनाईआ। हक हकीकत वेख वखाया, लाशरीक सचा शहनशाहीआ। बेऐब परवरदिगार आपणा नाउँ धराया, महिबान बीदो वड्डी वड्याईआ। मुकमे हक डेरा लाया, हक हक हक रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख पुरख अबिनाशा, जुगा जुगन्तर वेखे खेल तमासा, आपणी रास आप रचाईआ। आपे लै अवतार, दया कमांयदा। आपे निरगुण धार, जोत जगांयदा। एका शब्द डंक अपार, आदि जुगादि वजांयदा। आपे सख़ीआं मंगलचार, आपे भगतन वेख वखांयदा। आपे वसया महल्ल अटार, उच्चे मन्दिर आपे आसण लांयदा। आपे रंग रलीआं माणे कन्त भतार, आपे साची सेज हंढांयदा। आपे नर नरायण सुत्ता पैर पसार, आपे आलस निन्दरा विच ना आंयदा। आपे त्रेता सतिजुग द्वापर करया पार, सतिजुग त्रेता द्वापर आपे खेल खिलांयदा। आपे कलिजुग हो उज्यार, ईसा मूसा काला सूसा तन छुहांयदा। आपे लेखा जाणे संग
❋
❋
मुहम्मद चार यार, अल्ला राणी मुख घूँगट आपे लांहयदा। आपे निरगुण जोती जाता हो त्यार, कमलापात आपणा नाउँ धरांयदा। नानक सतिगुर मिल्या हरि सच्चे निरँकार, सचखण्ड दुआरे सोभा पांयदा। सति नाम मन्त्र कर त्यार, सति नाम सृष्ट सबाई आप पढ़ांयदा। ऊँचां नीचां राउ रंकां राज राजानां शाह सुल्तानां करे इक्क प्यार, छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका धाम बहांयदा। आपे शब्द नाद धुन जैकार, आप आपणा भेव खुलांयदा। आपे गुरू गुर गुर कर त्यार, गुरू ग्रन्थ गुर वड्यांअदा। आपे दसवें जोती हो उज्यार, सुत दुलारा नाउँ धरांयदा। आपे उच्ची कूके करे पुकार, पुरख अकाल राह वखांयदा। आदि जुगादी एका धार, करे कराए करनेहार, निरगुण सरगुण लै अवतार, जुगा जुगन्तर पावे सार, वेद कतेब भेव ना आंयदा। वेद कतेब रहे जस गा, हरि का भेव कोए ना पाईआ। सचखण्ड दुआरे वसे सच्चा शहनशाह, शाह पातशाह इक्क अख्वाईआ। जुग जुग बणे मात मलाह, साचा बेड़ा ल्ए चलाईआ। भगतां देवे सच सलाह, एका मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। हरि जू वखाए हर घट थाँ, चारों कुंट एका रूप दरसाईआ। चार वरन बणाए भैण भ्रा, दूसर नाता ना कोए वखाईआ। ब्रह्मण्ड एका खेड़ा दए वसा, नौं सत्त विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका तत्त ब्रह्म मति पारब्रह्म दए समझाईआ। ब्रह्म मति साची धार, हरि साचा सच समझांयदा। जुगा जुगन्तर लै अवतार, लोकमात वेख वखांयदा। कलिजुग अन्तिम खेल न्यार, निरगुण निरवैर आपणी कल आप वखांयदा। प्रगट हो विच संसार, निहकलंका नाउँ रखांयदा। शब्द डंका अपर अपार, लोआं पुरीआं आप सुणांयदा। शाह सुल्तानां करे ख़बरदार, सोया कोए रहिण ना पांयदा। लक्ख चुरासी होए ख़ुआर, जो घड़या भन्न वखांयदा। कलिजुग मेटे रैण अँध्यार, सतिजुग साचा चन्द चढ़ांयदा। नाता तोड़े पंज विकार, मन मति विभचार नार ना कोए हंढांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, इक्क इकल्ला एकँकारा, जोती जोत जोत उज्यारा, जूनी रहित दिस ना आंयदा । जूनी रहित पुरख अकाला, अकल कल वड्डी वड्याईआ। सतिगुर सच्चा दीन दयाला, साख्यात रूप प्रगटाईआ। चरनां हेठ दबाए काल महांकाला, आप आपणा बल वखाईआ। शब्द अगम्मी रक्खे ढाला, नाम खण्डा इक्क चमकाईआ। जन भगतां तोड़े जगत जंजाला, त्रैगुण बन्धन रहे ना राईआ। एका मार्ग दस्से हरि सुख़ाला, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाईआ। पंज तत्त काया कंचन सच कुठाली ढाला, नाम सुहागा उप्पर लाईआ। आपे बणे वणज वणजारा, सच्चा पारखू हरि रघूराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, इक्क इकल्ला फेरी पाईआ। इक्क इकल्ला श्री भगवाना, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। सत्त रंग झुलाए इक्क निशाना, सत्तां दीपां आप
❋
❋
जणांयदा। शब्द अगम्मी फड़े तीर कमाना, दो जहानां चिल्ला आप उठांयदा। तख्तों लाहे राजा राणा, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलांयदा। जन भगतां बन्न्हे हथ्थीं गानां, साचा सगन आप मनांयदा। अमृत आत्म बख्शे पीणा खाणा, अंमिउँ रस आप चखांयदा। धुन अनादि सच्चा धुन गाणा, अनहद साचा ताल वजांयदा। लक्ख चुरासी सिर ते वरते भाणा, काल कूके कूक सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, इक्क इकल्ला वसणहारा सच महल्ला, कलिजुग अन्तिम वेस वटांयदा। कलिजुग अन्तिम वेस वटंदड़ा, पारब्रह्म हरि करतार। निहकलंका नाउँ रखंदड़ा, कल कल्की लै अवतार। सीस ताज इक्क रखंदड़ा, पंचम मुख मुख शंगार। सम्मत सम्मती वेख वखंदड़ा, लक्ख चुरासी मारे मार। ना कोई वेखे आत्म अन्धड़ा, गुरमुख विरला पावे सार। जिस जन होए आप बख्शंदड़ा, नेत्र नैण दए उग्घाड़। सति सरूपी रूप वखंदड़ा, रूप रंग रेख ते वसया बाहर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर अवतार। हरि अवतार अवगत मीता, भेव किसे ना राया। आदि जुगादि जुगां जुगन्तर भगत भगवन्त बणे मीता, मित्र प्यारा नाउँ धराया। साचे मन्दिर बैठा रहे इक्क अतीता, त्रैगुण विच कदे ना आया। सांतक सति ठांडा सीता, अग्नी तत्त ना कोए जलाया। लेखा जाणे सुरत सवाणी सीता, शब्दी राम आप मिलाया। आपे होए पतित पुनीता, पतित पापी ल्ए तराया। एका धाम वखाए हरि अनडीठा, जगत नेत्र दिस ना आया। नाम निधान गुरमुख विरले पीता, ब्रह्मा विष्न रहे तरसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी खेल खिलाया। निरगुण दाता निराकार, सरगुण जोत मात प्रगटाईआ। करे खेल अगम्म अपार, चौदां लोक चौदां तबक त्रैभवन खोज खुजाईआ। सुणावणहारा सच सलोक, लोआं पुरीआं करे जणाईआ। कलिजुग अन्तिम हरि का भाणा कोए ना सके रोक, नानक गोबिन्द गया लिखाईआ। बिन सतिगुर पूरे कोए ना दिसे दूजी ओट, सीस हथ्थ ना कोए टिकाईआ। कलिजुग जीव आल्हनिउँ डिगे बोट, साची गोद ना कोए बहाईआ। आसा तृष्ना हउमे हंगता माया ममता काम क्रोध लोभ मोह हँकार कोए ना कढ्ढे खोट, सच सुच्च ना कोए दृढ़ाईआ। झूठा नाता ओत पोत, पीआ प्रीतम ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे ल्ए जगाईआ। हरिजन शब्द जगाया, कर किरपा श्री भगवान, गुरमुख साचे मेल मिलाया, एका दीआ धुर फ़रमाण। जुग जुग विछोड़ा फंद कटाया, कलिजुग अन्तिम हो मेहरवान। गृह मन्दिर चन्द चढ़ाया, जोती जोत जगे महान। भरमां कंध आपे ढाया, इक्क वखाए सच निशान। शब्द सुहागी छन्द एका गाया, सो कन्त सो एका रूप पछाण। जोती जोत सरूप हरि, आप
❋
❋
आपणी किरपा कर, हरिजन बख्शे चरन ध्यान। चरन कँवल हरि सच ध्याना, गुरमुखां मुख सालांहयदा। एका देवे नाम निधाना, निर्धन झोली आप भरांयदा। शब्द अगम्मी इक्क बबाणा, हरिजन साचे आप बहांयदा। सचखण्ड दुआर वखाए इक्क मकाना, पुरख अबिनाशी आप सुहांयदा। करे खेल मर्द मरदाना, रूप रंग ना कोए वखांयदा। सर्ब जीआं दा एका कान्हा, लक्ख चुरासी गोपी आप हंढांयदा। गुरमुखां देवे एका माणा, माण अभिमाण गवांयदा। सर्ब जीआं प्रभ जाणी जाणा, पर्दा ओहला ना कोए वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरि सज्जण मेल मिलांयदा। हरि सज्जण हरि मेलया, कर किरपा वड मेहरवान। एका रंग रंगाए गुरू गुर चेलया, गुर चेला कर परवान। बणया रहे सज्जण सुहेलया, हरि सदा सदा मेहरवान। जोत निरँजण चाढ़े तेलया, पुरख अबिनाशी वेखे आण। आपे जाणे आपणा वक्त वेलया, आपणी थित वार आपे ल्ए वखान। अचरज खेल पारब्रह्म कलिजुग खेलया, निरगुण रूप बली बलवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, वड दाता विच जहान। दो जहानां खेल खिलंदड़ा, इक्क इकल्ला एकँकार। विष्न ब्रह्मा शिव पन्ध मुकंदड़ा, जुग चौकड़ी कर ख्वार। साचा मार्ग इक्क वखंदड़ा, सति सतिवादी साची धार। पुरख अकाल इष्ट इक्क रखंदड़ा, निरगुण सरगुण दए अधार। शब्द गुर सर्ब वखंदड़ा, पंज तत्त ना कोए प्यार। ब्रह्म पारब्रह्म करे बन्दना, जीव ईश करे निमस्कार। निरगुण बन्न्हे साचा तन्दना, सरगुण नाता छुट्ट ना जाए विच संसार। जिस जन हरि हरि गाया बत्ती दन्दना, कलिजुग लेखा चुक्के चार लक्ख बत्ती हज़ार। दिवस रैण आठे पहर परमानंदना, लग्गे अग्ग ना तत्ती हाढ़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन देवे साचा वर, करे प्रकाश बहत्तर नाड़। बहत्तर नाड़ी देवे चानण, चितवत ठगौरी कोए ना पाईआ। जिस जन फड़ाए आपणा दामन, दामनगीर होए सहाईआ। नेड़ ना आए कामनी कामन, धीरज जत सति इक्क वखाईआ। मेटे रैण अन्धेरी शामन, साचा नूर कर रुशनाईआ। काया खेड़ा वसाए ग्रामन, घर घर विच मेल मिलाईआ। सतिगुर पूरा गुरमुखां होए आपे ज़ामन, वेले अन्त ल्ए छुडाईआ। बेड़ा कोई ना करे अन्तिम पार, मुला शेख़ पंडत पांधे जगत ग्रन्थी होए ना कोए सहाईआ। सर्ब जीआं दा एका रामन, आदि जुगादि एका राम आपणा नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, विष्न ब्रह्मा शिव आपे फड़, आपे लेखा दए वखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त इक्क भगवन्त, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी खेल खिलाईआ।
❋
❋