पुस्तकालयभाग ९

३ मग्घर २०१७ बिक्रमी पशौरा सिँघ दे घर पिण्ड वेरका ज़िला अमृतसर

सो पुरख निरँजण सद मेहरवान, आदि अन्त बेपरवाहीआ। हरि पुरख निरँजण खेल महान, निरगुण निरवैर आप कराईआ। एकँकारा जोद्धा सूरबीर बली बलवान, बल आपणा आप धराईआ। आदि निरँजण नूर महान, जोती जोत जोत रुशनाईआ। अबिनाशी करता साचा काहन, इक्क इकल्ला नाउँ प्रगटाईआ। श्री भगवान वाली दो जहान, अलक्ख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह भेव ना राईआ। पारब्रह्म आप आपणा ल्ए उपा, नाम नामा आप उपाईआ। सचखण्ड दुआर वसे सच मकान, छप्पर छन्न ना कोई छुहाईआ। आपणी इच्छया आपणे विच धरा, लेखा जाणे सच्चा शहनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला एकँकारा, आपे बन्न्हे आपणी धारा, आदि पुरख नाउँ धराईआ। आदि पुरख सचखण्ड, दर घर साचा वेस वटांयदा। आपणे अंदर आप आपे करे बन्द, दूसर संग ना कोई रखांयदा। करे खेल गहर गम्भीर गुणी गहिन्द, भेव अभेदा भेव कोई ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख अबिनाशी करता आपणी कल आप वरतांयदा। कल वरते अकल कल धार, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। सो पुरख निरँजण वसणहारा ठांडे दरबार, हरि पुरख निरँजण वेख वखाईआ। एकँकारा करे प्यार, आदि निरँजण मेला सहिज सुभाईआ। अबिनासी करता मीत मुरार, श्री भगवान दए मिलाईआ। पारब्रह्म प्रभ हो त्यार, आपणी आप ल्ए अंगड़ाईआ। सचखण्ड दुआरा खोल्ह किवाड़, आपणा मन्दिर सोभा पाईआ। करे कराए साची कार, करता पुरख करनी किरत आप कमाईआ। घाड़त घड़े अगम्म अपार, घड़न भन्नणहार पुरख समरथ रूप रंग रेख ना कोई जणाईआ। आपणी प्रगटाए आपे वथ, वेखणहार आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। हरि वड्डा साहिब सुल्तान, दर घर साचे सोभा पांयदा। सति सरूपी सति निशान, सति सतिवादी आप उठांयदा। आपे होए जाणी जाण, जानणहार दिस ना आंयदा। दरगाह साची हो प्रधान, दर दुआर आप प्रगटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा घाड़न आप घड़ांयदा। साचा घाड़न घड़नहारा, एका रंग समाया। आपणे मन्दिर वड़नहारा, रूप अनूप बेपरवाहया। आपणी करनी आपे करनहारा, घर घर वेखे हर घट थाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा साचा घर, एका वसे हरि हरि, दूसर रूप ना कोए दरसाया। सचखण्ड दुआरा कर त्यार, अनुभव आपणा रूप प्रगटाईआ। पुरख अबिनाशी खेल अपार, खेले खेल सहिज सुखदाईआ। निरगुण दाता बेऐब परवरदिगार, जल्वा नूर नूर उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि मन्दिर आप सुहाईआ।

❋

❋

हरि मन्दिर सोभावन्त, सचखण्ड दुआरा आप सुहाया। पुरख अबिनाशी एका कन्त, निरगुण बैठा आसण लाया। साचे तख्त बणाए बणत, साचे तख्त आप सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे तख्त आपे चढ़, आप आपणा हुक्म वरताईआ। साचा हुक्म आप वरतांयदा, आप आपणी किरपा धार। आप आपणा नाउँ सुणांयदा, निरगुण निरगुण कर पुकार। दर घर साचे खेल खिलांयदा, तख्त निवासी बण सच्ची सरकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अलक्ख अगोचर अगम्म अपार। अलक्ख अगोचर खेल खिलाया, पारब्रह्म भेव ना आंयदा। आपणा हुक्म आप जणाया, आपणा लेखा आपणे विच टिकांयदा। आपणे तख्त आपे आसण लाया, पुरख अबिनाशी खेल खिलांयदा। आपणी सेवा आप कमाया, दर दरबान ना कोई रखांयदा। सीस जगदीस आप ना कोई झुकाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, एका नाउँ आप धरांयदा। नाउँ निरँकारा आपे धर, आपणा खेल आप खिलाईआ। आप वसे आपणे दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। आपे बहै अंदर वड़, सच सिँघासण सोभा पाईआ। आपे पुरख नारी नर, नर नरायण सच्चा शहनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा देवे आपे वर, आपणी झोली आपे अग्गे डाहीआ। आपे बणे खिलारी, हरि सच्ची खेल खिलांयदा। आपे बणे भण्डारी, आपणी वस्त आपे झोली पांयदा। आपे निरगुण जोत जगे निरँकारी, आपे सुन्न समाध समांयदा। आपे वसे धाम न्यारी, नेहचल धाम आप वड्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा देवे आपे वर, आपणी भिच्छया आप वरतांयदा। आपणी भिच्छया आपे मंग, हरि साचा खेल खिलांयदा। निरगुण चाढ़े निरगुण रंग, निरगुण निरगुण वेख वखांयदा। निरगुण नाम निरगुण मृदंग, निरगुण ताल वजांयदा । निरगुण साथी निरगुण संग, निरगुण सगला संग निभांयदा। निरगुण लाए आपणे अंग, निरगुण निरगुण मेल मिलांयदा। निरगुण वेखे निरगुण पन्ध, दूसर भेव ना कोई आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे देवे एका वर, आपणा भेव आप खुलांयदा। आपणा भेव खुलावणहारा, एका हुक्म जणांयदा। निरगुण खेल करे अगम्म अपारा, आप आपणी धार चलांयदा। आपे बणया रहे निहकलंक आदि अन्त ना पारावारा, वार थित ना कोई वखांयदा। दूसर दिसे ना कोई दुआरा, मंगण दर ना किसे जांयदा। आपे वणज आप वणजारा, हट्ट हटवाणा आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। लेखा जाणे निहकलंक, सो पुरख निरँजण नाउँ धराईआ। हरि पुरख निरँजण सुहाए आपणा बंक, एकँकारा वेखे थाउँ थाँईआ। आदि निरँजण महिमा अगणत, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। श्री भगवान साचा कन्त, कन्त कन्तूहल आप अख्वाईआ।

❋

❋

अबिनाशी करता आपे जाणे आपणी बणत, आपणा नाउँ आप वड्याईआ। पारब्रह्म दर दरवेश रहे मंगत, सीस जगदीश आपणी खेल आप खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक आपणा भेव दए खुल्हाईआ। हरि का रूप निहकलंक, अनुभव प्रकाशया। सो पुरख निरँजण निहकलंक, आदि जुगादि ना कदे विनासया। हरि पुरख निरँजण निहकलंक, सचखण्ड दुआरे पावे रासया। एकँकारा निहकलंक, आपणा जाणे आप भरवासया। आदि निरँजण निहकलंक, जोती जोत सदा प्रकाशया। श्री भगवान निहकलंक, वेखणहार खेल तमाश्या। अबिनाशी करता निहकलंक, आपणी करे आपे पूरी आसया। पारब्रह्म प्रभ निहकलंक, सेवक सेवक बणया रहे दासी दासीआ। शब्द अनादी निहकलंक, सचखण्ड दुआरे करे वासया। ब्रह्मा विष्न शिव धार निहकलंक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपे जाणे लेखा आपणे दर, आपणे घर आप करे निवासया। विष्न ब्रह्मा शिव साची धार, निहकलंक निरगुण रूप आप प्रगटाईआ। आपे ब्रह्मण्ड खण्ड लोआं पुरीआं महल्ल ल्ए उसार, निहकलंक निरगुण जोत करे रुशनाईआ। आपे रवि ससि ल्ए उभार, निहकलंक हरि जोती जोत जगाईआ। आपे शब्द नाद धुन्कार, बोध अगाध आप पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि एका हरि, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव खेल अपारा, हरि साचा आप करांयदा। सेवा लाए सेवादारा, साची सेवा इक्क समझांयदा। देवणहारा सति भण्डारा, सच वस्त झोली पांयदा। करे खेल घड़न भन्नणहारा, साची घाड़त आप घड़ांयदा। लेखा जाणे अन्तिम वारा, सति संगारा आपणा नाउँ धरांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, आपणा बल आप रखांयदा। निहकलंक श्री भगवान, दूसर दर ना कोई जणाईआ। सचखण्ड दुआरे वसे वड मेहरवान, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। दरगाह साची झुलाए इक्क निशान, तख्त निवासी सच्चा शहनशाहीआ। देवणहारा धुर फ़रमाण, बेऐब नाम ख़ुदाईआ। शब्दी शब्द कर बलवान, सुत दुलारा वेख वखाईआ। विष्नूं देवणहारा दान, एका वस्त झोली पाईआ। ब्रह्मे बख्शे इक्क ज्ञान, निष्अक्खर नाम सुणाईआ। शंकर करे आप कलयान, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। बण विचोला निगहबान, वेखणहारा थाउँ थाँईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण निरवैर पुरख अकाल, वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, दरगाह साची आप सुहाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर त्यार, एका हुक्म आप वरतांयदा। पुरख अबिनाशी घट घट अंदर हो उज्यार, एका चेला रूप दरसांयदा। एका नाद सच्ची धुन्कार, गृह गृह आपणा नाद वजांयदा। एका बख्शे चरन प्यार, चरन दुआरा इक्क वखांयदा। रूप अनूप सच्ची सरकार, स्वच्छ सरूपी आप धरांयदा। जोती जोत

❋

❋

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणी धार अगम्म अपार आपणे हथ्थ रखांयदा। साची धार आदि निरँजण, आपणे हथ्थ रखाईआ। आपे होए दर्द दु:ख भय भञ्जण, सगला संग आप निभाईआ। आपे बख्शे चरन धूढ़ नेत्र अञ्जण, ज्ञान ज्ञान विच चमकाईआ। आपे बख्शे साचे मजन, चरन सरोवर इक्क नुहाईआ। आपे बणे साचा सज्जण, साख्यात रूप प्रगटाईआ। आपे होए पर्दा कज्जण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, इक्क इकल्ला बेपरवाहीआ। इक्क इकल्ला सच महल्ला, सति पुरख निरँजण आप सुहांयदा। वसणहारा उच्च अटला, नेहचल आपणा गढ़्ह बणांयदा। आपणी जोती आपे रला, जोती जोत आप समांयदा। आपणा फड़े आपे पल्ला, दामनगीर आप हो जांयदा। आपणा शब्द संदेश आपे घल्ला, आपणा नाम आप प्रगटांयदा। आपे करे वल छला, अछल छलधारी आपणा खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि आदि आपणी रचना आपे वेख वखांयदा। आपणी रचना वेखणहारा, एकँकारा नाउँ धरांयदा। निरगुण निरगुण पावे सारा, रूप रेख रंग ना कोए जणांयदा। करे कराए साची कारा, करता पुरख कल वरतांयदा। तिन्नां मीता इक्क दुआरा, एका रीता आप दरसांयदा। ठांडा सीता धुर दरबारा, अमृत मेघ इक्क बरसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, आपणा भेव वड देवी देव आप जणांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव हरि जणांयदा, कर किरपा गुण निधान। साची सेवा इक्क वखांयदा, देवे धुर फ़रमाण। त्रैगुण वस्त झोली पांयदा, पंचम देवणहारा माण। नौं नौं चार खेल खिलांयदा, भेव अभेदा श्री भगवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि जगादी वखाए इक्क निशान। विष्न जणाया हरि निरँकार, भुल्ल रहे ना राईआ। निहकलंक मेरा नाउँ अपार, ना मरे ना जाईआ। ब्रह्मे नेत्र इक्क उग्घाड़, नैण नैणां दए दरसाईआ। आदि जुगादी साचा यार, मीत मुरारा इक्क अख्वाईआ। वसणहारा सचखण्ड सच्चे दरबार, तख्त निवासी सच्चा शहनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सच्चा इक्क अख्वाईआ। शिव जणाया शंकर धार, संसा रोग रहे ना राया। निहकलंका इक्क अवतार, आदि जुगादि समाया। शब्द डंका अगम्म अपार, नाद अनादी नाद वजाया। सुहाए बंका इक्क दुआर, वार अनका खेल खलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, तख्त निवासी भेव ना राया। निहकलंक वड दातारा, इक्क इकल्ला खेल खिलांयदा। विष्न ब्रह्मा शिव दए भण्डारा, त्रैगुण वस्त झोली पांयदा। पंज तत्त दए आधारा, अप तेज वाए पृथ्मी आकास खेल खिलांयदा। लक्ख चुरासी घाड़न घड़ बण ठठयारा, चारे खाणी वण्ड वण्डांयदा। अंडज जेरज दए सहारा,

❋

❋

उत्भुज सेत्ज मेल मिलांयदा। नौ दर वेखे जगत दुआरा, नौं खण्ड साचा वेस वटांयदा। चार जुग पावे सारा, चार वेद आप पढ़ांयदा। चार बाणी करे पुकारा, चारे खाणी बह समझांयदा। चार वरनां दए अधारा, चार यारी संग निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि पुरख अबिनाशी करता आपणा वेस आप धरांयदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर प्यार, साची वस्त झोली पाईआ। नौं नौं चार वरते तेरा वरतार, जून अजूनी खेल खिलाईआ। लक्ख चुरासी कर शंगार, तन माटी आप सुहाईआ। खेवट खेटा बण निरँकार, जुग जुग बेड़ा ल्ए चलाईआ। साची हाटी करे वणज वपार, नाम भण्डारा इक्क वरताईआ। चौदां लोक दए सहार, लोक परलोक आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। जुगा जुगन्तर पावे सार, आपणा मन्त्र आप चलाईआ। कागद कलम ना लिखणहार, हरि का भेव ना कोए पाईआ। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग लोकमात वरते वरतार, त्रै त्रै वेस अनेक कराईआ। पंज तत्त तत्त उज्यार, ब्रह्म मति करे पढ़ाईआ। गुर पीर लेखा जाणे अवतार, आदि जुगादि सच्चा शहनशाहीआ। भगतन देवे नाम आधार, साचे सन्त ल्ए जगाईआ। गुरमुखां खोल्ह किवाड़, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। गुरसिखां नाता तोड़ पंचम धाड़, पंच विकारा दए खपाईआ। करे खेल आप करतार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। घट घट अंदर हो उज्यार, जोत निरँजण दए जगाईआ। घर घर विच सति भण्डार, उलटा कँवल नाभी आप भराईआ। घर घर शब्द नाद धुन्कार, अनहद साचा ताल वजाईआ। घर घर सख़ीआं मंगलचार, घर घर गीत गोबिन्द गाईआ। घर घर आत्म सेजा करे प्यार, घर घर विच होए सहाईआ। घर मेला नारी कन्त भतार, घर वज्जदी रहे वधाईआ। घर मिले पीआ प्रीतम मुरार, आत्म ब्रह्म पारब्रह्म सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, ब्रह्मा विष्न शिव तेरा लक्ख चुरासी घाड़न घड़, जुग जुग वेखे सच्चा शहनशाहीआ। जुग जुग खेल खलावणा, निरगुण सरगुण साची धार। लक्ख चुरासी वेख वखावणा, घट भाण्डे हो उज्यार। जोती नूर डगमगावणा, मिट जाए अन्ध अँध्यार। साचा साकी बण बण जाम प्यावणा, भर प्याला एका वार। साचा राकी इक्क दौड़ावणा, शब्द घोड़े हो अस्वार। दो जहानां पन्ध मुकावणा, लेखा जाणे आवण जाण। जन भगतां फंद कटावणा, मेल मिलाए श्री भगवान। आपणा मन्त्र आप दृढ़ावणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे करे आपणा काम। हरि साची कार करांयदा, जगा जुगन्तर खेल अवल्ला। निरगुण सरगुण रूप धरांयदा, पंज तत्त वेखे काया जगत महल्ला। गुर गुर आपणा नाउँ धरांयदा, आपणी जोत आपे रला। आपणा नाउँ आप पढ़ांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नौं नौं लेखा पार कर, चार चार वेख वखांयदा। चार चार हरि वेखण आया, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। विष्नूं

❋

❋

वंसी नाल रखाया, एका देवे शब्द हुलार। ब्रह्मा भुल्ल रहे ना राया, अभुल्ल बणे आप निरँकार। शंकर साचा मार्ग वखाया, लेखा जाणे धुर दरबार। तिन्नां विचोला बण के आया, निहकलंक लै अवतार। राउ रंकां भेव ना राया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची धार आप चलाया। साची धार चलावणहारा, जुग जुग वेस वटांयदा। सतिजुग त्रेता द्वापर पार किनारा, कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव रोवण ज़ारो ज़ारा, नेत्र नीर सर्ब वहांयदा। करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इंद गण गंधर्ब हाहाकारा, खण्ड ब्रह्मण्ड धीरज धीर ना कोए वखांयदा। लोकमात खेल न्यारा, चार वरन अठारां बरन सांतक सति ना कोए वरतांयदा। नाता तुट्टा पुरख नारा, विभचारा सर्ब कमांयदा। पंज तत्त बणया गढ़्ह हँकारा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाच नचांयदा। आसा तृष्ना कर शंगारा, माया ममता मेल मिलांयदा। मन मनूआ बणया झूठ सिक्दारा, साचा वणज ना कोए वखांयदा। बुध मति मति बुध ना करे कोए विचारा, सच बबेक ना कोए जणांयदा। गुर का शब्द ना किसे विचारा, रसना जिह्वा सर्ब हलांयदा। बत्ती दन्द गौण वारो वारा, कमलापाती मेल ना कोए मिलांयदा। घर मन्दिर अंदर ना होए उज्यारा, जोत निरँजण दीपक बाती ना कोए जगांयदा। घर मिले ना अमृत ठंडा ठारा, तीर्थ ताल सर्ब जगत नुहांयदा। घर वज्जे ना शब्द अनहद धुन्कारा, ताल तलवाड़ा सभ वेख वखांयदा। घर मिले ना मीत मुरारा, उच्ची कूक कूक जीव जंत कुरलांयदा। घर करे ना कोए सच शंगारा, कलिजुग कप्पड़ सर्ब हंढांयदा। घर सोहे ना सेज कन्त भतारा, जगत सूलां सेज सर्ब हंढांयदा। मन मति नार दुहागण होई मुटयारा, चारों कुंट नौं खण्ड सत्त दीप नैण उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग आपणा रूप धरांयदा। जुग जुग रूप धरांयदा, निरगुण सरगुण जामा धार। लक्ख चुरासी फोल फुलांयदा, उत्भुज सेत्ज जेरज अंडज पावे सार। ब्रह्म पारब्रह्म वेख वखांयदा, ईश जीव दए आधार। जगत जगदीस सेव कमांयदा, नर नरेश दर दरवेश बण दरबान। आपणा कीता आपे आप मिटांयदा, शब्द सुणाए धुर फ़रमाण। अनक नाउँ आपणे आप जणांयदा, सहँसर मुख ना सके कोए पछाण। विष्न ब्रह्मा शिव साची सेवा लांयदा, त्रैगुण अतीता देवे धुर फ़रमाण। कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा, प्रगट हो हो वाली दो जहान। पंज तत्त ना कोए रखांयदा, मन मति बुध ना कोए ध्यान। साक सैण ना कोए बणांयदा, मात पित ना कोए जहान। इष्ट देव ना कोए मनांयदा, इक्क इकल्ला श्री भगवान। साचे तख्त आप सुहांयदा, शाहो भूप राज राजान। कलिजुग कूड़ी क़िया मेट मिटांयदा, एका मन्त्र देवे नाम ज्ञान। चारे वरनां आप पढ़ांयदा, छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश मार वेखे इक्क ध्यान। एका कलमा आप सुणांयदा, नबी रसूलां पावे आण। शरअ शरीअत भेव खुलांयदा, लाशरीक

❋

❋

वड मेहरवान। कायनात फोल फुलांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक बली बलवान। निहकलंक श्री भगवाना, आदि अन्त बेपरवाहीआ। जुगा जुगन्तर खेल महाना, जगत बसन्तर दए बुझाईआ। आपणा नाउँ मारे तीर निशाना, त्रै त्रै लोकां पार कराईआ। जन भगतां बन्न्हे साचा गानां, सति सरूपी साचा सगन मनाईआ। सन्तन बख्शे इक्क ध्याना, चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। गुरमुखां देवे ब्रह्म ज्ञाना, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। गुरसिख साचा चतर सुघड़ स्याणा, मूर्ख मूढ़े दए समझाईआ। एका राग सुणाए तराना, धुर दी बाणी आप अल्हाईआ। परा पसन्ती आपे गाए गाणा, मद्धम बैखरी आप सुणाईआ। घट घट अंदर करे पछाणा, भुल्ल रहे ना राईआ। मेट मिटाए जीव निधाना, गुर का शब्द रिदे ना कोई वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहनशाहीआ। निहकलंका सच्चा शहनशाह, सति सति आपणा नाउँ धरांयदा। प्रगट होवे जगत मलाह, भगत भगवन्त वेख वखांयदा। सन्तां देवे सच सलाह, सिफ्त सलाही आप अख्वांयदा। गुरमुखां पकड़नहारा बांह, डुब्बदे पाथर आप तरांयदा। गुरमुखां देवे ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। लेखा जाणे पिता माँ, बाल अञ्याणे गोद बहांयदा। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, जिस जन सोहँ साची चोग चुगांयदा। निथावयां देवे साचा थाँ, दरगाह साची आप बहांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव ल्ए जगा, सोया कोए रहिण ना पांयदा। सभ दा लेखा दए समझा, पूर्ब लहिणा फोल फुलांयदा। विष्नूं विष्न नाल रला, आप आपणा रंग रंगांयदा। ब्रह्मे चारे वेदां दए जणा, लेखा लेख आप जणांयदा। शंकर तेरी त्रिसूल दए सुटा, बाशक तशका गलों लांहयदा। नौं नौं लेखा आप चुका, नौं चार पन्ध मुकांयदा। कलिजुग जेड़ी दए कटा, गल अल्फी ना कोई रखांयदा। लाल भूशन तन ना सके कोई छुहा, कंचन रंग ना कोई चढ़ांयदा। सूहा वेस ना सके कोई वटा, चिट्टी धारी फोल फुलांयदा। पंचम वेखे थाउँ थाँ, नीला नीली धारों पार करांयदा। कलिजुग काला सूसा लेखा जाणे ईसा मूसा, तन शंगार इक्क करांयदा। तीस बतीसा जाणे हदीसा, लाशरीक खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, इक्क इकल्ला खेल खिलांयदा। निहकलंक नर नरायण, रूप रंग रेख ना कोई जणाईआ। शब्द अनादी एका कहिण, गुर शब्द दए वड्याईआ। भगत भगवन्त बणाए साक सज्जण सैण, सगला संग आप निभाईआ। सन्तां चुकाए लहण देण, पूर्ब लेखा रहे ना राईआ। गुरसिख गुरमुख हरिजन सदा रसना कहिण, रसना जिह्वा एका गुण गाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, ब्रह्मा विष्न शिव बख्शे इक्क सरनाईआ। शंकर तेरा पन्ध मुकाया, थिर कोए रहिण ना पाईआ। तेरा लेखा दए चुकाया, भोले नाथ सेव लगाईआ। तिन्न तिन्नां

❋

❋

वेखणहारा वेखण आया, भुल्ल रहे ना राईआ। मुछ दाढ़ी केस ना कोई रखाया, ना कोई मूंड मुंडाईआ। गुर गुर आपणा रूप धराया, गोबिन्द रूप अनूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, नाद अनादी खेल खलाईआ। ब्रह्मा ब्रह्म वखांयदा, देवे ब्रह्म ज्ञान। तेरा वेला अन्तिम आंयदा, लक्ख चुरासी तेरा मिटे निशान। जो घड़या भन्न वखांयदा, करे खेल श्री भगवान। तेरा पन्ध आप मुकांयदा, प्रगट होवे वाली दो जहान। तेरा भार आपणे कंध उठांयदा, आपे बणे बली बलवान। जोद्धा सूरबीर आपणा नाउँ धरांयदा, मर्द मरदाना गुण निधान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द अगम्मी मारे बाण। विष्नूं तेरा खेल जणाया, हरि साचा सच समझांयदा। सांगोपांग सेज हंढाया, बाशक तशका आसण लांयदा। चरन दुआरे इक्क बहाया, लछमी एका सेव करांयदा। देवी देवा अलक्ख अभेव पारब्रह्म अबिनाशी वेखण आया, निरगुण आपणा रूप धरांयदा। एका गुण तिन्न चेले ल्ए समझाया, साचा मेला मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, एका नाम दए दृढ़ाया। विष्नूं दृढ़ाए हरि हरि मेहरवाना, इक्क इकल्ला एकंकारया। ब्रह्मे देवे इक्क ज्ञाना, चारे वेदां वेद समा रिहा। शंकर बख्शे एका माण, सिर समरथ हथ्थ टिका रिहा। अन्तिम लेखा चुक्का कान, कलिजुग वेला अन्तिम आ रिहा। धरे जोत श्री भगवान, जोती जामा भेख वटा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि मन्दिर एका तख्त सुहा ल्या। हरि मन्दिर तख्त सुहांयदा, तख्त निवासी एकँकार। प्रभ पारब्रह्म आसण लांयदा, अबिनाशी करता हो त्यार। श्री भगवान सोभा पांयदा, आदि निरँजण करे उज्यार। एकँकारा खेल खिलांयदा, हरि पुरख निरँजण पावे सार। सो पुरख निरँजण डगमगांयदा, आदि जुगादी भेव न्यार। सचखण्ड दुआरा इक्क वड्यांअदा, करे कराए साची कार। साची घाड़त आप घड़ांयदा, बणया रहे सच्चा सुन्यार। शब्द ठगौरी आपे पांयदा, करे खेल अगम्म अपार। कोटन कोटि ब्रह्मा विष्न शिव ध्यान लगांयदा, तेरा अन्त ना पारावार। गुर अवतार खेल खिलांयदा, लोकमात साची कार। जुग चौकड़ी आप भवांयदा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग बन्न्हे धार। नौं नौं पन्ध मुकांयदा, वेखणहारा चार चार। आपणा भाणा आपणे हथ्थ रखांयदा, वेद पुराण शास्त्र सिमरत पाए ना कोई सार। गीता ज्ञान हरि जस गांयदा, अठ दस कर विचार। अञ्जील कुरानां सिफ्त सलांहयदा, सिफ्ती सिफ्त भरे भण्डार। खाणी बाणी रंग रंगांयदा, रंग रतड़ा आप निरँकार। गुर गुर धारा आप चलांयदा, आदि जुगादी साची कार। शब्द शब्दी डंक वजांयदा, लोकमात सुणे सुणाए सुणनहार। आपणी इच्छया आपे वेख वखांयदा, करे खेल अपर अपार। आपणी दीख्या आपणी भीख्या आपे भिच्छया झोली पांयदा, आपे होए देवणहार। वेद व्यासा हरि

❋

❋

जस गांयदा, पुराण अठारां ल्ए उच्चार। कलिजुग अन्तिम राह तकांयदा, निहकलंक ल्ए अवतार। ईसा मूसा सिफ्त सलांहयदा, मुख कलमा नभी उच्चार। ऐनलहक एका हक राह तकांयदा, नाम हक परवरदिगार। आपणी नकाब आपे मुख तों पर्दा लांहयदा, नूर नुराना जल्वा कर उज्यार। एका अल्फ़ी गल हंढांयदा, आरफ कोई ना करे विचार। आपणी धारा आप चलांयदा, धरनी धरत दए सहार। चौदां तबकां एका नूर दरसांयदा, मुहम्मद बैठा अद्धविचकार। आपणा रंग आप रंगांयदा, रंग रंगीला सच्चा शाहकार। निराकार साकार रूप धरांयदा, निरगुण सरगुण पावे सार। एका जोत डगमगांयदा, पुरख अबिनाशी खेल अपार। पंज तत्त चोला जगत हंढांयदा, सांतक सति करे प्यार। सतिनाम मन्त्र दृढ़ांयदा, धुर दी बाणी धुर दी धार। चार वरनां एका थाँ बहांयदा, ऊँच नीच ना कोई विचार। छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश काया माटी वेख वखांयदा, साची हाटी वणज वापार। तेरा तेरी धार चलांयदा, कूड़ी क़िया ल्ए विचार। उच्ची कूक आप सुणांयदा, बिन हरि हरि कोई ना उतरे पार। कलिजुग कूड़ कुड़यारा चारों कुंट अन्धेरा छांयदा, साचा चन्न ना कोई उज्यार। धूंआँधार सर्ब वखांयदा, जोती नूर ना कोई उज्यार। एका मन्त्र नाम पढ़ांयदा, फिरे मन्त्र विच संसार। साकत निन्दक दुष्ट मेट मिटांयदा, गुरमुखां दए अधार। कलिजुग अन्तिम वेख वखांयदा, वेखणहारा गुर करतार। सत्त समुंदर मस भेव ना आंयदा, बनास्पत लिख लिख जाए हार। बसुधा उप्पर लेख ना कोई जणांयदा, पारब्रह्म सच्ची सरकार। आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा, लिखण पढ़न तों वसे बाहर। कलिजुग अन्तिम जोत जगांयदा, जोती जाता होए उज्यार। निहकलंक नाउँ रखांयदा, उतर आए आपणी धार। मात पित कोए ना गोद बहांयदा, जननी करे ना कोए प्यार। शरअ मज़्हब दीन ईमान ना कोए रखांयदा, सर्ब जीआं दा सांझा यार। जो जन रसना गांयदा, घर घर मिले आण। चार दीवार बन्द ना कोए करांयदा, निरगुण रूप श्री भगवान। गुर गोबिन्द सिँघ राह तकांयदा, शहनशाह सच्चा सुल्तान। कलि कल्की अवतार रूप प्रगटांयदा, बेअन्त बेअन्त बेअन्त महिमा महान। साध सन्त सर्ब जस गांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आपे होए जाणी जाण। दाता दानी दुनी दार, लक्ख चुरासी बणत बणाईआ। करे खेल अपर अपार, औंदा जांदा दिस ना आईआ। लेखा लिखे लिखणहार, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। विष्नूं तेरा कर्ज़ा दए उतार, तेरी सेवा आपणे लेखे पाईआ। ब्रह्मा तेरा ब्रह्म पसार, पारब्रह्म आपणे विच टिकाईआ। शंकर तेरी तिक्खी धार, घाड़त घड़े सच्चा शहनशाहीआ। तिन्नां विचोला हरि निरँकार, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। एका ढोला सुणाए धुर जैकार, सोहँ सो आपणा गुण वखाईआ। बणया तोला सिरजणहार, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। तोल ना तुले अठारां

❋

❋

भार, लोआं पुरीआं रिहा मुख शर्मांईआ। गुरमुख विरला उच्ची कूक करे पुकार, प्रभ मिल्या सच्चा माहीआ। विछड़ ना जाए विच संसार, जगत विछोड़ा दए कटाईआ। सुरत सवाणी मिल्या शब्द मीत मुरार, साचा हाणी हाणी वेख वखाईआ। सच सुहञ्जणी आत्म ठंडी ठार, सीतल धारा इक्क वहाईआ। घर सख़ीआं मंगलचार, वाह वा वज्जदी रहे वधाईआ। तिन्नां नाता तुट्टा रजो तमो सतो ना कोए विचार, एका ग्याता गुर शब्द साची बाणी आप जणाईआ। माणस जन्म ना जाए हार, लक्ख चुरासी रहे ना फाहीआ। धर्म राए ना खड़े दुआर, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। लाड़ी मौत ना करे शंगार, गुरसिख दुआरे ना फेरा पाईआ। जिस जन मिल्या कल कल्की अवतार, कल कलेश दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, चार वरन बख्शे एका सरन, ऊँच नीच राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान एका धाम बहाईआ। साचा धाम सुहाया, हरि सतिगुर दीन दयाल। ग़रीब निमाणे गले लगांयदा, आदि जुगादि करे प्रितपाल। झूठा नाता तोड़ तुड़ांयदा, दरस दिखाए दीन दयाल। जम का फास आप कटांयदा, नेड़ ना आए कलिजुग काल। महांकाल वेख वखांयदा, गुरसिखां सुरत संभाल। जुग जुग आपणे नाल चलांयदा, जगत रक्खे अवल्लड़ी चाल। मनमुखां दर दुरकांयदा, नौं खण्ड पृथ्मी करे बेहाल। शब्द खण्डा इक्क चमकांयदा, तिक्खी रक्खे धार। दो जहानां फेरी पांयदा, शाहो भूप सच्चा शाहकार। निरगुण निरवैर पुरख अकाल आपणा नाउँ धरांयदा, जूनी रहित जून अजूनी वसे बाहर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, कूड़ी क़िया कलिजुग दए नवार। कलिजुग कूड़ा पन्ध मुकाउणा, सम्मत सम्मती वेख वखाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां फेरा पाउणा, शब्द अगम्मी घोड़ा इक्क दौड़ाईआ। सच सिँघासण आसण लाउणा, सोलां कलीआं आसण पाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड तेज़ चण्ड प्रचण्ड नाम खण्डा इक्क चमकाउणा, लोहार तरखाण ना कोए घड़ाईआ। खण्ड खण्ड आप कराउणा, करे खेल सच्चा शहनशाहीआ। तीर तुफ़ंग ना कोए हथ्थ उठाउणा, हुक्मी हुक्म इक्क वरताईआ। जो घड़या सो भन्न वखाउणा, स्वांगी आपणा सांग रचाईआ। जगत अखाड़ा इक्क लगाउणा, पंज तत्त नाच कराईआ। विष्न शिव ब्रह्मा उठ उठ हरि हरि राह तकाउणा, कवण कूटे रिहा जोत जगाईआ। पुरख अबिनाशी दया कमाउणा, दीना नाथ दीनन होए सहाईआ। आपणा घाट आपणा हाट आप दरसाउणा, सम्बल नगरी दए वड्याईआ। साढे तिन्न हथ्थ बणत बणाउणा, पुरख अकाल सेव कमाईआ। घर विच घर आप टिकाउणा, घर जोती जोत रुशनाईआ। उच्चे टिल्ले पर्बत चढ़ के आसण लाउणा, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा दिस किसे ना आईआ। गोबिन्द सूरा सतिगुर हाज़र हज़ूरा जोती नूरा, एका शब्दी डंक वजाईआ। आपणा कौल करे

❋

❋

पूरा, कीता कौल भुल्ल ना जाईआ। गुर का बचन ना होए अधूरा, भुल्ल जाए सर्ब लोकाईआ। कलिजुग अन्तिम निरगुण जोत ना कोई वरन ना कोई गोत, किसे ना वसे किले कोट, हथ्थ किसे ना आईआ। धुर शब्द नगारा वज्जे चोट, जन भगतां कढ्ढे वासना खोट, काया दुरमति मैल धुवाईआ। जिस जन पुरख अकाल दीन दयाल एका ओट, दूसर दर ना मंगण जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरि सच्चा सर्ब सुखदाईआ। सर्ब जीआं दा इक्को दाता, आदि जुगादि समाए। पारब्रह्म प्रभ पुरख बिधाता, जन्म मरन विच ना आए। जन भगतां देवे साची दाता, नाम निधाना झोली पाए। कलिजुग अन्त सतिजुग चलाए साची गाथा, सोहँ मन्त्र नाम चलाए। लेखा जाणे त्रिलोकी नाथा, राम कृष्न वेखे थाउँ थाएं। करे खेल हर घट वसणहारा वेखे तीर्थ ताटा, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती अठसठ फेरा पाए। बिन सतिगुर पूरे कोए ना देवे नाम बाटा, अमृत अमिउँ रस अमृत धार निझर झिरना ना कोए झिराय। चार वरन विके झूठे हाटा, काया कच कच रही हंडाए। मन बन्दर नौं दुआरे उठ उठ नाचा, सुरती सुरत ना कोए भवाए। नानक गोबिन्द शब्द जिस जन वाचा, पुरख अकाल ल्ए मिलाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरयण नर, आप आपणा खेल खलाए। हरि साचा खेल खिलांयदा, अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार। निरगुण आपणा नाउँ प्रगटांयदा, आप आपणी जोत कर अकार। शब्द सुत नाल रलांयदा, करे कराए साची कार। ब्रह्मा विष्न शिव एका हुक्म आप सुणांयदा, करोड़ तेतीसा एका धक्का देवे मार। सुरपति राजा इंद अन्त कुरलांयदा, कोई ना पावे सार। त्रैगुण माया डेरा ढांहयदा, पंज तत्त ना कोई विचार। लक्ख चुरासी खेल खिलांयदा, ख़ालक ख़लक रूप करतार। आपणा खेल आप खलांयदा, वेखणहार सर्ब संसार। घट घट वेख वखांयदा, अंदर मन्दिर डूँग्घी कंदर पावे हरि हरि सार। जूठ झूठ जगत तत्त झूठ रत वेख वखांयदा, ब्रह्म मति बन्न्हे धार। सति सन्तोख धीरज जत सति ना कोए रखांयदा, हठ करे ना कोए जीव संसार। त्रैगुण माया मठ तपांयदा, अमृत मिले ना ठंडी ठार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे ल्ए उभार। हरिजन आप उभारदा, हरि सतिगुर सज्जण मीत। जुग जुग पैज संवारदा, लेखा जाणे हस्त कीट। राह वखाए सच घर बार दा, धाम वखाए इक्क अनडीठ। तोड़े गढ़्ह मोह हँकार दा, आपे वसे हरि जू चीत। लेखा जाणे आर पार किनार दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख निभाए चरन प्रीत। चरन प्रीती नाता जोड़, गुरसिखां दया कमांयदा। सति चढ़ाए शब्द घोड़, सति सतिवादी मेल मिलांयदा। लक्ख चुरासी वेखे फल रीठा कौड़, गुरमुख विरले आप जगांयदा। पंच विकारा देवे दर तों होड़, सस्से उप्पर होड़ा लांयदा।

❋

❋

हँ ब्रह्म प्रभ पए बौहड़, बहु जन्म ना फेर फिरांयदा। जुगां जुगां दी लग्गी प्यास बुझाए औड़, दे दरस सांत करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख मेले आपणे घर, मढ़ी गौर ना कोए दबांयदा। मढ़ी गोर किसे ना सड़ना, ख़ाकी ख़ाक ना कोए मिलाईआ। गर्भ अग्नी फेर ना सड़ना, त्तत्व तत्त ना कोए जणाईआ । सतिगुर पूरे लड़ एका फड़ना, फिर छुट्ट कदे ना जाईआ। तीजे लोचण नैण दरसन करना, लिव अन्तर दए बुझाईआ। चौथे पद चौथे घर गुरसिख एका वड़ना, अध विचकार ना कोए अटकाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव गुरसिख तेरी मंगण सरना, वाह वा तेरी वड वड्याईआ। तेरा चुक्के मरना डरना, भय भयानक ना कोए वखाईआ। पुरख अबिनाशी कन्त कन्तूल एका वरना, दूसर सेज ना कोए हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख मेले आपणे घर, घर सुहञ्जणा इक्क सुहाईआ। घर सुहञ्जणा सोभावन्त, हरि पुरख निरँजण सुहाया। नारी मिल्या एका कन्त, घर साचे मंगल गाया। चढ़या रंग इक्क बसन्त, उतर कदे ना जाया। मिल्या नाउँ मणीआ मंत, रसना जिह्वा ना कोए हलाया। लेखा तुटा आदि अन्त, मध भीतर गया समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए तराया। हरिजन हरि हरि एका धार, दूजा रूप ना कोए दरसाईआ शब्दी शब्द शब्द प्यार, शब्द शब्द विच टिकाईआ। जोती जोत जोत उज्यार, जोती जोत विच समाईआ। आपे अंदर आपे बाहर, गुप्त ज़ाहर आपणी खेल खलाईआ। गुरसिख सतिगुर मिल एका रूप दरसाए ना पुरख ना कोए नार, अनुभव प्रकाश दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे ल्ए वर, वरनहार बेपरवाहीआ। जुग जुग गुरमुख साचे वरदा, भगत भगवन्त कर प्यार। साचे घोड़े आपे चढ़दा, शाह सवारा हो अस्वार। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां दो जहानां बेड़ा पार आपे करदा, गुरमुख सज्जण ल्ए उठाल। साची डोली आपे आपणे कंधे धरदा, नाल रखाए ना कोए कहार। गुरसिखां बणया रहे बरदा, गुर सतिगुर सेवादार। चाँईं चाँईं सेवा करदा, लोकमात लै अवतार। निरभउ होए कदे ना डरदा, भय रक्खे ना कोए संसार। आपणा कीता कौल कदे ना हरदा, जुग जुग लोकमात पावे सार। निरगुण आपणा खेल आपे करदा, सरगुण करे ना कोए विचार। कोटन कोटि ब्रह्मा विष्न शिव चरनां सीस धरदा, दोए दोए जोड़ करन निमस्कार। तेई अवतार वर देवे सच्चा एका घर दा, साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार। दस गुर रूप नर हर दा, पंज तत्त दए आधार। अठारां भगतां अंदर आपे वड़दा, किरपा कर आप करतार। गुर शब्द आपणा नाउँ हरदा, हार मन्ने ना विच संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका एक निहकलंक नरायण नर अवतार। निहकलंका पुरख अकाल, काल महांकाल चरनां हेठ दबावंदा। दो

❋

❋

जहानां सुरत रिहा संभाल, करे खेल शाह कंगाल दा। जोती जल्वा नूर जलाल, घट घट दीपक आपे बालदा। शब्द अगम्मी एका ताल, लक्ख चुरासी सोई आप उठालदा। गुरमुख विरला घाले साची घाल, मनमुख गूढ़ी नींद सुआलदा। दिन दिहाढ़े लेखा जाणे ख़ज़ाना सच्चे धन माल, राज राजान कोए ना किसे पैज संवारदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, करे खेल अगम्म अपार दा। अगम्म अपार अथाह बेअन्त, वेद कतेब कहिण ना पाईआ। आदि पुरख अबिनाशी करता पारब्रह्म महिमा अगणत, अलक्ख अलक्खणा लख्या ना जाईआ। आपे जाणे आपणा आदि अन्त, अन्त आदि आपणा खेल खलाईआ। कलिजुग अन्तिम माया पाए बेअन्त, त्रैगुण चारों कुंट फेरा पाईआ। भरमे भुल्ला जीव जंत, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। माया ममता हउमे हंगता कलिजुग सन्त, कूड़ी क़िया जोबन रहे हंढाईआ। रसना बोलण हरि का नाउँ मंत, मन का मणका ना कोए भुवाईआ। गा गा थक्के राग रागनी छंत, सतिगुर साहिब दयाल ना कोए मिलाईआ। एथे उथे दो जहानां किसे ना मुक्कया पन्ध, पान्धी भुल्ले कलिजुग राहीआ। चौथे जुग चार लावां लै लै हंढाया झूठा कन्त, पुरख अबिनाशी वर घर साचा कोए ना पाईआ। कोटन कोटि पढ़ पढ़ थक्के अनन्द, अनन्द विच ना कोए समाईआ। जिस सतिगुर पूरा मिल्या बखशंद, डुब्बदा बेड़ा ल्ए तराईआ। आदि जुगादि कदे ना देवे कंड, आपणी करवट आपे ल्ए बदलाईआ। कलिजुग औध गई हंढ, चार लक्ख बत्ती हज़ार चौथे जुग बत्ती दन्द चार वरन आपणे पेटे रहे पाईआ। अन्तिम टुट्ट जाए बद्धी गंढ्ढ, कूड़ी क़िया बन्द ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, एका डंका रिहा वजाईआ। हरि डंका शब्द वजांयदा, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां करे ख़बरदार। विष्न ब्रह्मा शिव सीस निवांयदा, चरन कँवल होए ख़ाक शार। कलिजुग मूंह विच पल्ला पांयदा, नेत्र रोवे ज़ारो ज़ार। कलिजुग मीत ना कोए दसांयदा, सगला संग ना दिसे विच संसार। जीव जंत सर्ब कुरलांयदा, ग़रीब निमाणे धाहां रहे मार। साचा घर ना कोए वखांयदा, पंडत पांधे जगत पत्री रहे विचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, इक्क इकल्ला होया ख़बरदार। इक्क इकल्ला उठया, हरि सतिगुर सूरबीर। आदि जुगादि ना जाए लुट्टया, सद भण्डारा रक्खे भरपूर। जुग जुग जन भगतां उप्पर तुठया, पन्ध मुकाए नेड़ा दूर। आपणी गोदी आपे चुकया, आपे बेड़ा बन्न्हे पूर। सतिगुर पूरा लोकमात ना रहे लुकया, ज़ाहर होए हाज़र हज़ूर। मनमुखां जो मुक्खों थुक्क सुट्टया, कलिजुग अन्तिम चट्टणा पए ज़रूर। सिँघ शेर दलेर नर निरँकार विच संसार हो के बुकया, शाह सुल्तानां तोड़े ग़रूर। नौं सौ चुरानवें चौकड़ी जुग दा बैठा भुख्या, आसा मनसा आपणी करे पूर। गुरमुख विरले जुग जुग सुखणा रहे सुक्ख्या, गुर दाता मिले

❋

❋

इक्क ज़रूर। सफ़ल कराए मात कुख्या, लेखे लग्गे माता पिता नूर। जो जन आ सरनाई झुकया, कलिजुग नाता तोड़े कूड़ो कूड़। उज्जल करे मात मुख्या, जिस जन बख्शे चरन धूढ़। मात गर्भ ना होए उलटा रुक्ख्या, दस दस तपे ना अग्न तन्दूर। गुरसिख गुरमुख सन्त भगवन्त आदि अन्त आपणी गोदी आपे चुकया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका बख्शे जोती नूर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन हरि देवे जीआ दान, आदि अनादि ब्रह्म ब्रह्मादि, ब्रह्म वेखे हाज़र हज़ूर।