१४ मग्घर २०१७ बिक्रमी गुरदीप सिँघ दे घर पिण्ड हरदो फराला ज़िला जलन्धर
सो पुरख निरँजण खेल खलाउणा, हरि पुरख निरँजण वड्डी वड्याईआ। एकँकारा रूप प्रगटाउणा, आदि निरँजण नाउँ रुशनाईआ। अबिनाशी करता भेव चुकाउणा, अबिनाशी करता बेपरवाहीआ। पारब्रह्म प्रभ आपणा नाउँ धराउणा, निरगुण निरवैर आप अख्वाईआ। पुरख अकाल एका मन्दिर घर सुहाउणा, सचखण्ड दुआरे सोभा पाईआ। तख्त निवासी तख्त डेरा लाउणा, रूप रंग ना कोई वखाईआ। शाह पातशाह नाउँ रखाउणा, राजन राज दया कमाईआ। धुर फ़रमाणा हुक्म सुनाउणा, अभुल्ल भुल्ल ना जाईआ। अजूनी रहित वेस वटाउणा, आदि पुरख अबिनाशी करता आप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, एका एक आप अख्वाईआ। सो पुरख निरँजण इक्क इकल्ला, आदि जुगादि समांयदा। हरि पुरख निरँजण वसणहारा सच महल्ला, दर घर साचे सोभा पांयदा। एकँकारा आपणे नूर आपे रला, नूर नुराना नूर समांयदा। आदि निरँजण आपणे प्रकाश आपे बला, रूप रेख ना कोई जणांयदा। श्री भगवान अछल अछला, अछल अछल आपणा खेल खिलांयदा। अबिनाशी करता दर दरवाज़ा एका मल्ला, थिर घर साचे डेरा लांयदा। पारब्रह्म प्रभ आप फड़ाए आपणा पल्ला, सगला संग आप रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला एकँकार, आदि पुरख खेल अपार, भेव कोई ना पांयदा। आदि पुरख हरि खेल अपारा, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। निरगुण निरवैर कर पसारा, रूप अनूप आप धराईआ। आपे अंदर आपे बाहरा, गुप्त ज़ाहर धार चलाईआ। करे खेल सचखण्ड दुआरा, दर घर साचे वज्जे वधाईआ। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकारा, शहनशाह करे शहनशाहीआ। हुक्मी हुक्म वरते वरतारा, धुर फ़रमाणा आप जणाईआ। दर दरवेश बणे दरबाना, थिर घर साचे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल बेपरवाह आपे वेख वखाईआ। आपणा खेल वेखणहारा, एकँकारा आपणी कल धरांयदा।
❋
❋
आपणे मन्दिर हो उज्यारा, थिर घर साचे डगमगांयदा। तख्त निवासी शाह सिक्दारा, सति सरूपी रूप प्रगटांयदा। अगम्म अगम्मड़ी करे कारा, अलक्ख अगोचर भेव ना आंयदा। आपणा नूर कर उज्यारा, नूरो नूर नज़र समांयदा। लेखा जाणे धुर दरबारा, दरगाहि साची आप वड्यांअदा। आपे नारी बण कन्त भतारा, साची सेज आप हंढांयदा। आपे जाणे सुत दुलारा, शब्दी शब्द प्रगटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप चलांयदा। सुत दुलार शब्द हरि धार, आपणी आप उपजाईआ। करे कराए करनेहार, करता पुरख वड वड्याईआ। लेखा जाणे शाह सिक्दार, पुरख अबिनाशी भेव ना राईआ। आपणी भिख्या आपे बणे भिखार, देवणहार आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल एका हरि, हरि मन्दिर सोभा पाईआ। हरि मन्दिर हरि धाम न्यारा, सचखण्ड दुआरा आप उपांयदा। इक्क इकल्ला कर पसारा, निरगुण आपणा आसण लांयदा। साचा सुत कर न्यारा, जन जननी गोद बहांयदा। पुरख अकाल दए हुलारा, पारब्रह्म प्रभ सेव कमांयदा। दूसर कोई ना करे विचारा, सगला संग ना कोई रखांयदा। सो पुरख निरँजण खेल न्यारा, खेलणहारा आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला वसणहारा सच महल्ला, एकँकारा आपणा नाउँ धरांयदा। सचखण्ड दुआरे वेखे खेल तमाशा, साची मंडल रास रचाईआ। आपणे अंदर आपे करे वासा, रूप अनूप आप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणी धार आप चलाईआ। शब्द धार हरि चलांयदा, पुरख अगम्म अगष्ंमड़ी कार। अलक्ख अलक्खणा अलख जगांयदा, धुनी नाद नाद जैकार। एका आपणा नाउँ प्रगटांयदा, आपे होए सुनणेहार। आपणा मन्दिर आप सुहांयदा, आपे वेखे सति दुआर। आपणा सुत आपणी गोद बहांयदा। आपे लेखा जाणे परवरदिगार, आपणी महिमा आप सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जूनी रहित इक्क एकँकार। जूनी रहित पुरख अकाला, एका रंग समाया। आपणे उप्पर हो दयाला, आपणी दया कमाया। आपे चले अवल्लड़ी चाला, भेव कोई ना पाया। सचखण्ड वसे सच्ची धर्मसाला, थिर घर साचे डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अनुभव प्रकाश कराया। अनुभव प्रकाश हरि निरँकारा, रूप रंग रेख ना कोई जणाईआ। वसणहारा धाम न्यारा, छप्पर छन्न ना कोई छुहाईआ। दीवा बाती ना कोई उज्यारा, जोती नूर डगमगाईआ। सुत दुलारा करे पुकारा, उच्ची कूक सुणाईआ। हउँ सेवक सेवादार, तूं पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। आदि आदि हउँ याचक मंगे दान बण भिखारा, तूं देवणहार सच्चा शहनशाहीआ। सो पुरख निरँजण बण वरतारा, वस्त अमोलक झोली पाईआ। हरि पुरख निरँजण दए सहारा, सगला संग इक्क वखाईआ। एकँकारा कर
❋
❋
प्यारा, सीस आपणा हथ्थ टिकाईआ। आदि निरँजण इक्क उज्यारा, अन्ध अँध्यार ना कोई वखाईआ। श्री भगवान सांझा यारा, एका तत्त समझाईआ। अबिनाशी करता दए हुलारा, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। पारब्रह्म प्रभ पावे सारा, हरि शब्दी शब्द समझाईआ। इक्क वस्त देवे थारा, अतोट अतुट रखाईआ। हुक्मी हुक्म वरते वरतारा, धुर फ़रमाणा आप जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर पसारा, लोआं पुरीआं रचन रचाईआ। त्रैगुण माया भर भण्डारा, वस्त अमोलक हथ्थ फड़ाईआ। पंज तत्त बणे अखाड़ा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख पुरख अबिनाशा, आपे पाए आपणी रासा, जोती नूर नूर रुशनाईआ। साचे मंडल साची रास, सति पुरख निरँजण आप रचांयदा। एका वस्त रक्खे पास, आदि जुगादि वरतांयदा। जुगां जुगन्तर ना होए विनास, भस्मड़ होए ना रूप वटांयदा। ना कोई पृथ्मी ना आकाश, सूरज चन्न ना कोई चढ़ांयदा। ना कोई बरस ना कोई मास, घड़ी पल ना खेल खिलांयदा। ब्रह्मा विष्न शिव ना वसे पास, लक्ख चुरासी घाड़न ना कोई घड़ांयदा। त्रैगुण माया ना दासी दास, पंज तत्त चोला ना कोई हंढांयदा। जीव जंत ना बुझाए कोई प्यास, रसन स्वास ना कोई चलांयदा। एका जोत जोत प्रकाश, आदि पुरख निरगुण आपणा रूप धरांयदा। शब्दी शब्द कर वास, सर्ब गुणतास खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणी धार आपणे हथ्थ रखांयदा। शब्द सुत हरि सेवादार, एका हुक्म सुणांयदा। विष्न विष्नूं विश्व रूप प्रगटा, वास्तक आपणा नाउँ रखांयदा। एका बूंद कर त्यार, कँवल कँवला आप खिलांयदा। आपणी नाभी कँवल ताल भरा, ताल सुहावा आप सुहांयदा। आपणा कँवल आप अख्वा, फुल फलवाड़ी आप महिकांयदा। आपे पंखड़ीआं ल्ए खुल्हा, रुत बसन्ती आप सुहांयदा। आपे ब्रह्मा ल्ए प्रगटा, पारब्रह्म ब्रह्म आपणी वण्ड वण्डांयदा। आपे चारे मुख ल्ए खुला, चारे कूटां वेख वखांयदा। आपे चारे वेदां ल्ए गा, शब्द अनादी नाद अल्हांयदा। आपे चारे खाणी रचन रचा, अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज आप समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मा विष्न शिव आपणे अग्गे धर, आपणा हुक्म आप सुणांयदा। विष्न ब्रह्मा शिव शंकर हरि जू हरि उपाया, त्रै त्रै खेल खिलांयदा। शब्द सुत इक्क समझाया, अबिनाशी अचुत वेख वखांयदा। आपणी रुत आप सुहाया, दूसर संग ना कोई वखांयदा। आपणी चोटी आपणा मृदंग आप वजाया, नाम सति राग रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मा विष्न शिव देवे एका हुक्म सुणाया। एका हुक्म हरि सुणांयदा, विष्न ब्रह्मा कर परवान। नौं नौं चार खेल खिलांयदा, लेखा जाणे दो जहान। जुग चौकड़ी वण्ड वण्डांयदा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग कर परवान। लक्ख चुरासी खेल खिलांयदा, पंज तत्त गुण निधान। अठ
❋
❋
तत्त वेख वखांयदा, मन मति बुध कर प्रधान। बहत्तर नाड़ी जोड़ जुड़ांयदा, तिन्न सौ सट्ठ करे कल्याण। पंचम नाच आप नचांयदा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार बलवान। हरि शब्द नाद धुन वजांयदा, घर मन्दिर इक्क निशान। घर जोती नूर डगमगांयदा, घर वेखे सुंञ मसाण। घर सख़ीआं मंगल गांयदा, घर पंचम होए प्रधान। घर आपणा मुख छुपांयदा, दिस ना आए श्री भगवान। घर ब्रह्म रूप धरांयदा, घर आत्म सेजा करे परवान। घर शब्दी नद वजांयदा, अनहद राग सच्ची धुनकान। घर सुरती खेल खिलांयदा, अकाल मूर्त वड मेहरवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव तेरी सेवा सच वखांयदा, भुल्ल ना जाणे बण नादान। लक्ख चुरासी घाड़न घड़या, विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाईआ। पुरख अबिनाशी कारज करया, करता पुरख आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। भगतां अंदर आपे वड़या, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। साचे पौड़े आपे चढ़या, घर बैठा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख पुरख अबिनाशा, आपणी रचना आप रचाईआ। लक्ख चुरासी रचन रचाया, पारब्रह्म ब्रह्म आपणी वण्ड वण्डाईआ। निरगुण सरगुण वेस वटाया, पंज तत्त करे कुड़माईआ। त्रैगुण नाता जोड़ जुड़ाया, लोकमात खेल खलाईआ। बोध अगाध शब्द जणाया, घर घर विच आप सुणाईआ। ब्रह्म नद हरि नाद वजाया, तुरीआ राग राग अल्हाईआ। सन्त साध ल्ए उठाया, जुगा जुगन्तर वड्डी वड्याईआ। लक्ख चुरासी विच्चों काढ आप आपणा ल्ए बुझाया, भुल्ल रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव आप समझाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव हरि समझांयदा, त्रैगुण दाता वड बलकार। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग सेवा साची लांयदा, हुक्मी हुक्म वरते वरतार। चार जुग इक्क चौकड़ी बन्धन पांयदा, जुग जुग गेड़ा आवे वारो वार। लक्ख चुरासी खेल खिलांयदा, चारे खाणी करे प्यार। चारे बाणी शब्द अल्हांयदा, चारे जुग दए आधार। चारे वरनां वेख वखांयदा, चारे कुंट होए उज्यार। अवतार गुर आपणा नाउँ धरांयदा, साध सन्त दए आधार। पीर दस्तगीर आपणा खेल खिलांयदा, शाह हकीर होए परवरदिगार। जुग करता आपणी कार कमांयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव देवे एका वर, आपे करे कराए ख़बरदार। विष्न ख़बरदार रहिणा, हरि साचा शब्द जणांयदा। लोकमात थिर घर साचे तख्त बैठ बैठ हुक्म नाम कहिणा, हुक्मी हुक्म सर्ब भवांयदा। ब्रह्मे आपणा नेत्र आप आपणा वेख लैणा, स्ठैम तेरा रूप दरसांयदा। नौं नौं चार लेखा देणा पैणा, वेला वक्त आप चुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा आप सुणांयदा। शंकर उठ कर ध्यान, हरि साचा सच जणांयदा। नौं नौं चार चौकड़ी जुग अन्त मिटे सर्ब निशान, पुरख अबिनाशी आप मिटांयदा। प्रगट होए श्री भगवान, आपणी कल
❋
❋
आप वरतांयदा। आपणा देवे शब्द ज्ञान, आपणा हुक्म आप सुणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग लेखा आप समझांयदा। जुग जुग लेखा हरि समझांयदा, विष्न ब्रह्मा शिव कर प्यार। चारे वेद मुख सालांहयदा, ब्रह्मे देवे एका धार। पुराण अठारां आप सुणांयदा, आपे करे साची कार। शास्त्र सिमरत आप अल्हांयदा, लेखा जाणे वारो वार। गीता ज्ञान आप दृढ़ांयदा, आपे बोल जगत जैकार। अञ्जील कुराना आप सुणांयदा, तीस बतीसा विच संसार। खाणी बाणी आपे गांयदा, निरगुण सरगुण हो त्यार। सतिजुग त्रेता द्वापर आप हंढांयदा, कलिजुग खेल करे करतार। तेई दस अठारां रूप प्रगटांयदा, पंज इक्क दए आधार। बावन आपणा नाउँ धरांयदा, लेखा लिखे ना कोए विच संसार। तिन्न पंज मेल मिलांयदा, नौं नौं खोल्ह किवाड़। नौं खण्ड फेरा पांयदा, चार चार हो उज्यार। चारों कुंट वेख वखांयदा, सत्त सत्त दए पसार। दहि दिशा फोल फुलांयदा, अलक्ख अगोचर अगम्म अपार। निरभउ आपणा नाउँ धरांयदा, भय रक्खे ना विच संसार। जूनी रहित दिस किसे ना आंयदा, रूप रेख रंग ना सके कोए विचार। अनुभव आपणी धार बंधांयदा, धरत धवल दए सहार। जोती नूर डगमगांयदा, लेखा जाणे सूरज चन्न सतार। अन्तिम अन्त कलिजुग आपणा वेस धरांयदा, प्रगट होवे विच संसार। निहकलंक भेव ना आंयदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणी सार। कलिजुग अन्तिम जामा पा, निहकलंक हरि नाउँ रखाईआ। विष्नूं वंसी वेखे थाउँ थाँ, थान थनंतर फोल फुलाईआ। ब्रह्मा ब्रह्म लक्ख चुरासी ल्ए जगा, आत्म ब्रह्म खोज खुजाईआ। शंकर तेरी बिभूती तेरे तन दए रमा, जगत ख़ाक आप उडाईआ। विष्नूं तेरा भण्डारा दए छुडा, सच भण्डार ना कोए वरताईआ। ब्रह्मा तेरा ब्रह्म रूप आपणे विच ल्ए समा, लक्ख चुरासी ना कोए भवाईआ। शंकर तेरा माण दए गंवा, हथ्थ त्रिसूल ना कोए वखाईआ। करे खेल बेपरवाह, जो घड़या भन्न वखाईआ। भाणे आपणे विच सदा रिहा चला, हरि भाणा वड वड्याईआ। नौं सौ चुरानवे जुग पन्ध रिहा मुका, तख्त निवासी सच्चा शहनशाहीआ। सचखण्ड दुआरा ल्या खुल्हा, थिर घर आपणी सेज हंढाईआ। सुन्न अगम्मी पन्ध मुका, लोआं पुरीआं चरनां हेठ दबाईआ। लोकमात निरगुण जोत कर रुशना, नूर नुराना आपणा नूर करे रुशनाईआ। साचे मन्दिर डेरा ला, सच सिँघासण सोभा पाईआ। पुरख अबिनाशी आपणा खेल करे सहिज सुभा, वेद कतेब भेव ना राईआ। बेअन्त बेअन्त बेअन्त सभ गए गा, जो पंज तत्त काया चोला जगत हंढाईआ। निहकलंक तेरा राह रहे तका, गुर गोबिन्द दए सलाहीआ। सम्बल नगरी एका धाम सुहा, सच सिँघासण सोभा पाईआ। जोद्धा सूरबीर बली बलवान अन्तिम प्रगट होवे आ, शाह पातशाह सच्चा शहनशाहीआ। शाह सुल्तानां देवे ख़ाक मिला, राज राजान तख्त ताज ना कोए हंढाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी सत्तां
❋
❋
दीपां इक्क निशाना दए चढ़ा, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। इक्क सरना सर्ब जाए जणा, सरनगत इक्क अख्वाईआ। जन भगतां बणे पिता माँ, बाल अंञाणे गोद उठाईआ। अठारां बरनां दए मिटा, चारों कुंट वेख वखाईआ। गुरमुखां देवे ठंडी छाँ, समरथ पुरख इक्क अख्वाईआ। चरन कँवल कँवल चरन बख्शे सच सरना, जड़ हँकारीआं दए पुटाईआ। कलिजुग अन्तिम हरि भगवन्त सहाई होवे आ, जो जन रसना जिह्वा रहे हरि गुण गाईआ। करनहारा सच न्याँ, सचखण्ड बैठा सच्चा पातशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, ब्रह्मा विष्न शिव लेखा दए मुकाईआ। विष्नूं तेरा लेख मुकाउणा, लेखा लेखे रहे ना राईआ। पुरख अबिनाशी खेल खिलाउणा, लोकमात वड्डी वड्याईआ। सतिजुग साचा मार्ग लाउणा, सांतक सति सति समझाईआ। राग रागनी मुख शर्मौणा, छत्ती राग भेव ना पाईआ। गुरमुख साजण इक्क वडिआउणा, जिस आत्म अन्तर करे नाम पढ़ाईआ। निष्अक्खर जाप इक्क जपाउणा, अजपा जाप मूल चुकाईआ। तीनों ताप मेट मिटाउणा, त्रैगुण भाण्डा दए भन्नाईआ। साचा मन्दिर इक्क वखाउणा, काया मन्दिर आप सुहाईआ। जोत निरँजण दीप जगाउणा, घर घर विच करे रुशनाईआ। शब्द अनादी अनहद ताल वजाउणा, धुनी नाद नाद वजाईआ। बजर कपाटी पर्दा लौहणा, दूई द्वैती रहे ना राईआ। अमृत जाम निझर झिरना आप झिराउणा, गुरसिख अठसठ तीर्थ नहावण कोए ना जाईआ। आत्म सेजा आत्म ब्रह्म पारब्रह्म मिलाउणा, ईश जीव करे कुड़माईआ। नारी कन्त इक्क हंढाउणा, सेज सुहञ्जणी इक्क सुहाईआ। कन्त कन्तूल सीस हथ्थ टिकाउणा, जगदीस दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, विष्न तेरा विश्व रूप, वास्तक एका एक दरसाईआ। ब्रह्मे तेरा मुकणा पन्ध, पारब्रह्म प्रभ आप मुकांयदा। हँ ब्रह्म सुणाया एका छन्द, सो पुरख निरँजण आपे गांयदा। एथे ओथे दो जहान जाणे आपणा परमानंद, अनन्द अनन्द आप उपजांयदा। आपे तोड़े आपे ल्ए गंढ्ढ, घड़न भन्नणहार आप अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, ब्रह्मे तेरा ब्रह्म पसारा, हरि जू वेखे वेखणहारा, आपणा रूप आप धरांयदा। ब्रह्मे ब्रह्म हरि वेखण आया, निहकलंकी जामा धार। निरगुण सरगुण विच समाया, अंदर वड़ वड़ डूँग्घी गार। डूँग्घी भँवरी आपे डेरा लाया, दिस ना आए सिरजणहार। लक्ख चुरासी सोई ना कोए जगाया, सृष्ट दब्बी पापां भार। त्रैगुण अग्नी अग्ग ना कोए बुझाया, अमृत देवे ना ठंडी ठार। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म कँवल, निझर झिरना ना दए झिराईआ। सति सरूपी बख्शे ना कोए फुहार, चार कुंट अन्धेरा छाया, जीव जंत साध सन्त रोवण ज़ारो ज़ार। पूरन भगवन्त नज़र किसे ना आया, मन्दिर मस्जिद होए ख़ुवार। मन बन्दर बन्न्ह ना किसे वखाया, दहि दिशा मारे उडार। काया
❋
❋
जंदर किसे ना तोड़ तुड़ाया, नाता तुटा ना काम क्रोध लोभ मोह हँकार। सतिगुर पूरा नज़र ना आया, निरगुण जोती जोत करे उज्यार। काया किला कोट दए वखाया, घर मिले मीत मुरार। सुरती शब्द ल्ए मिलाया, शब्द सुरत करे प्यार। गुरसिख नारी गुर शब्द ल्ए प्रनाया, साचे घोड़े हो अस्वार। शाह अस्वारा फेरा पाया, धारों पार ना कोए दरसाया, लाल कंचन सूहा वेस जगत वटाया, सन्त भगत ना कोए प्यार। पीला बस्त्र वेख वखाया, नीला उच्ची कूक करे पुकार। काला सूसा जगत विकार वधाया, आत्म जोती जोत ना कोए जगाया, जुगती हथ्थ ना आए किसे करतार। कलिजुग कूड़ा धन्दा इक्क वखाया, वरन बरन होए विभचार। दूई द्वैती पर्दा विच टिकाया, कोए ना करे पार। दीन मज़्हब वण्ड वण्डाया, ज़ात पात होए पनहार। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म रूप दिस किसे ना आया, सृष्ट सबाई गई हार। कलिजुग अन्तिम पारब्रह्म प्रभ वेखण आया, निहकलंकी जामा धार। तेरा लहिणा देणा दए चुकाया, लेखा रहे ना विच संसार। नेत्र नैणा दए वखाया, आप आपणी किरपा धार। भैणा भइया नाता दए तुड़ाया, मात पित ना कोए आधार। साची थित दए समझाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, करे खेल अगम्म अपार। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म रूप छुपाउणा, सृष्ट सबाई लेखा दए मुकाईआ। सत्त समुंदर नज़र कोए ना आउणा, सत्त दीप ना वण्ड वण्डाईआ। नौं खण्ड डेरा किसे ना लाउणा, सूरज चन्न गगन मंडल ना कोई रुशनाईआ। तारका मंडल ना डगमगाउणा, ध्रू लेखा रहे ना राईआ। विष्नूं तेरा विश्व रूप आपणे विच मिलाउणा, शंकर देवे पन्ध मुकाईआ। बाशक तशका गलों लौहणा, जटा जूट ना कोई वखाईआ। तार सतार ना कोई वखाउणा, नारद सुरस्ती राग ना कोई गाईआ। गुर पीर अवतार नज़र कोई ना आउणा, साध सन्त ना कोई वड्याईआ। जो घड़या सो भन्न वखाउणा, पारब्रह्म आपणा खेल आप खिलाईआ। चार जुग चार वेद पन्ध मुकाउणा, चारे खाणी वेखणहारा वेखे थाउँ थाँईआ। चारे बाणी राग ना किसे अलाउणा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी कोई ना गाईआ। आपणा वेस आप धराउणा, धरत धरनी धवल दए वड्याईआ। करनी करता कुदरत कादर वेख वखाउणा, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। साचा कलमा इक्क पढ़ाउणा, नबी रसूल अमाम इक्क हो जाईआ। कायनात एका रंग रंगाउणा, इक्क निजात दए समझाईआ। वाहिद ख़ुदाए नूर इक्क दरसाउणा, मुकामे हक इक्क रुशनाईआ। परमआत्मा आत्मा इक्क उपजाउणा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। वाह वा नाद गुर इक्क सुनाउणा, शब्द अनादी नाद वजाईआ। इष्ट दृष्ट इक्क जनाउणा, सृष्ट सबाई पर्दा दए चुकाईआ। पुरख अकाल नौं खण्ड पृथ्मी लक्ख चुरासी इक्क मनाउणा, दूजा नाउँ ना कोई वखाईआ। एका दूआ दूआ एका घर घर मिटाउणा, सो पुरख निरँजण आपणा पर्दा आपे पाईआ। हँ आपणे
❋
❋
विच्चों आप प्रगटौदा, सरगुण सगला संग निभाईआ। सोहँ रूप श्री भगवान निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण दो जहान चलाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, साचा मार्ग इक्क वखाईआ। सतिजुग साचा मार्ग लावणा, कूड़ कुड़यारा कर ख्वार। भगत भगवन्त आप उठावणा, तीजे लोचण नैण देवे दरस दिदार। शब्द शब्दी इक्क सुणावणा, नाद अनादी इक्क धुन्कार। ब्रह्म ब्रह्मादी भेव खुल्हावणा, आदि जुगादी साची कार। बोध अगाधी एका शब्द जणावणा, लिखण पढ़न तों रक्खे बाहर। चौदां विद्या मेट मिटावणा, लेखा चुक्के सोला संगार। सोलां इच्छया ना कोई वखावना, आसा तृष्ना देवे मार। साची सिख्या इक्क समझावणा, चार वरन करे प्यार। सो पुरख निरँजण एका गावणा, मरे ना जम्मे विच संसार। हँ तेरा रूप आपणे विच टिकावणा, हँ ब्रह्म आप निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सतिजुग साची बन्न्हे धार। सतिजुग साचा मात धरावणा, कलिजुग कूड़ा दए उठाल। सृष्ट सबाई एका रंग रंगावणा, चार वरना करे ख़ुवार। नौं खण्ड पृथ्मी मन्दिर इक्क सुहावना, काया खोल्हे बन्द किवाड़। घर घर दीप इक्क जगावणा, जोत आपणी कर उज्यार। घट घट अमृत जाम प्यावणा, झिरना झिरे अगम्म अपार। साचा तीर्थ इक्क वखावणा, सर सरोवर भरया ताल। सुक्क कदे ना जावणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सतिजुग मार्ग दसे सुख़ाल। सतिजुग मार्ग दस्सणा, दासी दास सेव कमा। गुरमुखां हिरदे हरि जू वसणा, आपणा पर्दा आपे लाह। जगत विकारा दर तों नस्सणा, नेड़ ना आए पंज शैतान। सतिगुर पूरे गुरमुखां नाल काया मन्दिर आत्म सेजा बह बह हस्सणा, काया वसे खेड़ा ग्राँ। एका तीर निराला कसणा, अणयाला तीर दए लगा। मिटे रैण अन्धेरी मसणा, घर साचा चन्द दए वखा। मानस जन्म ना होए भट्ठना, भट्ठ खेड़ा करे सुआह। काया अंदर मन मनूआ तेरी उलटी गेड़े लट्ठणा, शिवदुआला एका घर विच घर दए प्रगटा। अमृत वखाए साचा रसना, रस रसीआ इक्क चुआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सतिजुग साचा मार्ग दए लगा। सतिजुग साचा मार्ग जाए लग, लोकमात वज्जे वधाईआ। करे खेल सूरा सरबग्ग, सति पुरख वड्डी वड्याईआ। त्रैगुण माया लग्गी बुझे अग्ग, त्तत्व तत्त इक्क रखाईआ। गुरसिखां सतिगुर पूरा पर्दे ल्ए कज्ज, जन्म जन्म दी धोवे लग्गी शाहीआ। घर विच घर वखाए मक्का काअबा साचा हज्ज, मक्का मदीना फेरी कोई ना पाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिभगत भगवन्त एका धाम बहणा सज, दूसर धाम ना कोई वड्याईआ। एका नाद एका शब्द, एका धुन एका साज जाए वज्ज, सारिंग सारिंगा ना कोई वखाईआ। गुरमुख
❋
❋
तेरी वखाए चौथा पद हद्द, ब्रह्मा विष्न शिव तेरे अग्गे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सतिजुग साचा दए वखाईआ। सतिजुग साचा हरि वखावणा, जन भगतां दया कमा। लक्ख चुरासी ख़ाक रलावणा, वसदा खेड़ा दए ढाह। सम्मत अठारां राह तकावणा, बीस बीसा दए सलाह। गोबिन्द सूरा एका डंक वजावणा, लोआं पुरीआं दए हिला। ब्रह्मा शिव आप उठावणा, उच्ची रोवण मारन धा। करोड़ तेतीसा रहिण ना पावणा, सुरपति राजा इंद लभ्भे ना कोई राह। कलिजुग कूड़ा मुख छुपावणा, झूठा भुल्ले अन्तिम नाँ। सतिजुग साचा मार्ग लावना, साचा खेड़ा दए सुहा। सत्त रंग निशाना इक्क चढ़ावणा, सत्तां दीपां दए वडिया। नौं खण्ड फेरा पावणा, नौं दुआरे पन्ध मुका। चण्ड प्रचण्ड इक्क चमकावना, ब्रह्मण्डां खण्डां वण्डण आप वण्डा। उत्भुज सेत्ज रहिण ना पावणा, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घी कंदर करे नया। सत्त समुंदर जल सुकावणा, अग्नी रक्खे एका भाह। पुरख अबिनाशी खेल खलावणा, आपणा भाणा दए वरता। हरि का भाणा ना किसे मिटावणा, गुर पीर अवतार रहे सीस झुका। निहकलंक नाउँ हरि अबिनाशी आपणा आप धरावणा, निरगुण जोत कर रुशना। सतिजुग साचा सति वरतावणा, सति सतिवादी होए आप मलाह। आदि जुगादी आपणा बेड़ा आप चलावणा, आपे देवणहार सलाह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, सतिजुग साचे इक्क जपाए साचा नाँ। एका नाउँ चार वरन, सतिजुग करे पढ़ाईआ। एका बख्शे सच्ची सरन, हरि सच्चा सच सरनाईआ। एका खोले्ह हरन फरन, नेत्र नैण इक्क खुल्हाईआ। एका करे करनी करन, करता पुरख इक्क अख्वाईआ। एका लेखा जाणे धरनी धरन, धरत धवल दए वड्याईआ। भउ चुकाए मरन डरन, भय भयानक होए सहाईआ। एका होए तरनी तरन, तरनहार इक्क हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण इक्क इकल्ला सच्चा शहनशाहीआ। सतिजुग सच्चा शहनशाह, सति पुरख निरँजण इक्क अख्वांयदा। इक्क जपाए आपणा नाँ, नाउँ निरँकारा आप अख्वांयदा। सच संदेश नर नरेश देवे थाउँ थाँ, विष्न ब्रह्मा शिव आप समझांयदा। गुरमुख हँस बणाए फड़ फड़ काँ, जिस जन सोहँ चोग चुगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि बनवारी आपणा बन्धन आपे पांयदा। गुरसिख बन्धन पाया, शब्द डोरी बन्न्हया तन्द। लोकमात ना कोई तुड़ाया, जिस गाया सुहागी छन्द। बत्ती दन्द लेखे लाया, आत्म उपजाए परमानंद। रसन विकारा गंद तजाया, घर जोत निरँजण चढ़या चन्द। सतिगुर पूरा दरस दखाया, मानस जन्म टुट्टी ल्ए गंढ्ढ। लक्ख चुरासी फंद दए कटाया, राए धर्म ना मंगे कोई मंग। चित्रगुप्त ना हिसाब वखांयदा,
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जन भगतां होए सदा बख्शंद। बख्शणहार दीन दयाल, दयानिध वड्डी वड्याईआ । गुरमुख वेखे साचे लाल, लक्ख चुरासी विच्चों फोल फुलाईआ। निरगुण सरगुण बण दलाल, सच वणजारा एका वणज कराईआ। आपणे सांचे आपे ढाल, आपणे नाम दए वड्याईआ। करे कराए सदा प्रितपाल, प्रितपालक हरि रघुराईआ। नेड़ ना आए काल महांकाल, जिस बख्शे सच सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे ल्ए मिलाईआ। गुरमुख सज्जण मेलया, कर किरपा गुण निधान। एका धाम वखाए गुरू गुर चेलया, सतिगुर पूरा हो मेहरवान। हरि मिल्या सज्जण सहेलया, सुणाया धुर फ़रमाण। राए धर्म दी कट्टे जेलया, सचखण्ड दुआरा दस्से इक्क मकान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख वेखे बाल अञ्याण।