पुस्तकालयभाग ९

१५ मग्घर २०१७ बिक्रमी लाल सिँघ दे घर पिण्ड डल्ले वाल ज़िला जलन्धर

गुरसिख सिम्मल रहे ना ख़ाली, सतिगुर पूरा दया कमांयदा। गुर मिल्या दो जहाना वाली, लोकमात वेख वखांयदा। एकँकारा बणया साचा माली, अमृत सिंच हरा करांयदा। आप वेखे पत डाल्ही, फुल फलवाड़ी वेख वखांयदा। जगत जुग चले अवल्लड़ी चाली, चाल निराली इक्क रखांयदा। दो जहान श्री भगवान गुरमुखां करे सच दलाली, वणज वणजारा इक्क अख्वांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखांयदा। गुरसिख सुरती ल्ए हुलारा, सतिगुर पूरा आप दवाईआ। दो जहानां करे पार किनारा, अद्धविचकार ना कोई डुबाईआ। इक्क वखाए सच दरबारा, सचखण्ड दुआरा खोल्ह जणाईआ। जोत जगाए दया कमाए उच्च मुनारा, नेहचल धाम वड्डी वड्याईआ। गुरसिख गुर गुर कर प्यारा, गुर मन्त्र नाम वड्याईआ। लक्ख चुरासी विच्चों कढ्ढे बाहरा, जून अजूनी ना कोई फिराईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। जुगा जुगन्तर खेल अपारा, हरि करतारा आप कराईआ। भगत भगवन्त बणया रहे सेवादारा, सेवक साची सेव कमाईआ। शब्द अगम्मी नाद अनादी बोल जैकारा, आपणा मन्त्र दए समझाईआ। सिम्मल रुख गुरमुख गुर गुर पाए सारा, हरि घर वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवहीआ। सिम्मल रुख जगत याद, लक्ख चुरासी दए वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम साहिब सतिगुर सुणे आप फ़रियाद, ख़ाली कोए रहिण ना पाईआ। जिस जन देवे नाम दाद, वस्त अमोलक आप वरताईआ। शब्द जणाए बोध अगाध, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। चरन कँवल दुआर लडाए लाड, जननी जन आप अख्वाईआ। मेल मिलावा मोहन माधव माध, जोती जोत सरूप

❋

❋

हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख लेखा दए समझाईआ। गुरमुख लेखा हरि दुआर, सो पुरख निरँजण आप जणांयदा। हरि पुरख निरँजण मीत मुरार, विछड़ कदे ना जांयदा। एकँकारा ख़बरदार, आलस निन्दरा ना कोई वखांयदा। आदि निरँजण नूर उज्यार, नूर नुराना डगमगांयदा। श्री भगवान हो त्यार, घर मन्दिर फोल फुलांयदा। अबिनाशी करता आपे वेखे वेखणहार, वेखणहारा दिस ना आंयदा। पारब्रह्म ब्रह्म बूटा कर त्यार, लोकमात आप लगांयदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर पावे सार, महां सार्थी आपणी खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी धार आप बंधांयदा। आपे जाणे सिम्मल रुख, सच सच वड्डी वड्याईआ। आपे मेटणहारा दुक्ख, पूर्ब लेखा वेख वखाईआ। आपे सुफ़ल कराए कुक्ख, मानस मानुख भेव ना राईआ। आपणा फल आपणे कोल रक्खे गृह मन्दिर बैठा लुक, नूर ज़हूर ना कोई जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुलाईआ। हरि भेव अभेद खुलांयदा, कर किरपा गुण निधान। आपणी रचना आप रचांयदा, आदि जुगादी खेल महान। निरगुण निरगुण जोत जगांयदा, जोती जाता वड मेहरवान। साचे तख्त सोभा पांयदा, तख्त निवासी शाह सुल्तान। धुर फ़रमाणा हुक्म जणांयदा, धुर दी बाणी एका बाण। शाहो भूप वड राजन राज अख्वांयदा, करे खेल दो जहान। शब्द अनादी नाद वजांयदा, आपे सुणे सुणाए सुणनेहार। दूसर संग ना कोई रखांयदा, इक्क इकल्ला एकँकार। सचखण्ड दुआरे सोभा पांयदा, थिर खोले्ह इक्क किवाड़। हरि मन्दिर वड वड्यांअदा, ना कोई दीसे चार दिवार। सूरज चन्द ना कोई चढ़ांयदा, मंडल मंडप ना कोई अकार। गुर पीर अवतार ना कोई अख्वांयदा, साध सन्त करे ना कोई प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, इक्क इकल्ला परवरदिगार। इक्क इकल्ला परवरदिगारा, दर घर साचे सोभा पांयदा। करे खेल अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी कारा, अलक्ख अगोचर रूप वटांयदा। उच्चे मन्दिर हो उज्यारा, आपणा रूप आप प्रगटांयदा। हुक्मी हुक्म वरते वरतारा, हुक्मी हुक्म आप चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर घर साचा आप वड्यांअदा। दर घर साचा सोभावन्त, सति पुरख निरँजण आप सुहाईआ। एका वसे नर हरि नरायण कन्त, कन्त कन्तूहल बेपरवाहीआ। आपणी महिमा जाणे बेअन्त, बेअन्त आपणा नाउँ रखाईआ। लेखा जाणे जुगां जुगन्त, जुग करता सच्चा शहनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव वड देवी देव आप जणाईआ। मात पित ना कोई प्यार, जननी गोद ना कोई सुहांयदा। बाल रूप ना शीर खार, सीस हथ्थ ना कोए टिकांयदा। जगदीश देवे ना कोई सहार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा आपे ल्ए उभार। हरि आपणा आप उभारया, कर किरपा गुण

❋

❋

निधान। निरगुण दीप कर उज्यारया, वेखणहारा आपे होए निगहबान। आदि अन्त ना पारावारया, हरि सच्चा शाह सिक्दार वड वडा मेहरबान। साचा तख्त आप सुहा रिहा, भूप बण राज राजान। सीस ताज इक्क टिका रिहा, पंचम रूप गुण निधान। सति सतिवादी धार वखा रिहा, ना कोई ज़िमी ना अस्मान। गगन मंडल ना कोई रचन रचा ल्या, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि भगवान। आपणा लेखा हरि भगवान लिखाई, ब्रह्मा विष्न शिव सेव लगाया। त्रै त्रै लेखा इक्क समझाई, एका माई गोद बहाया। जननी जन वेखे चाँईं चाँईं, दाई दाया हरि रघुराया। आदि पुरख सेव कमाई, ब्रह्म ब्रह्मादि वेख वखाया। वड वडा शहनशाही, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, साची सिख्या इक्क सिखाया। साची सिख्या करनी करतार, हरि शब्दी मंग मंगांयदा। कवण रूप विष्न होए उज्यार, वास्तक तेरा रूप दरसांयदा। कवण ब्रह्मा करे पसार, पारब्रह्म वण्ड वण्डांयदा। कवण शंकर करे खेल न्यार, साख्यात रूप धरांयदा। कवण देवे अन्त अधार, कवण जोती जोत मिलांयदा। कवण भरे सच भण्डार, सति भण्डारी कवण अख्वांयदा। कवण लक्ख चुरासी करे त्यार, रूप अनूप कवण वटांयदा। कवण अन्तिम दए सँघार, लेखा कवण हथ्थ रखांयदा। कवण खेल करे विच संसार, सुत दुलारा दोए जोड़ मंग मंगांयदा। मंगे भिक्ख ढह ढह पै दुआर, चरन चरनोदक मस्तक लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउं साची मंग मंगांयदा। सो पुरख निरँजण तुठया, सुत दुलारा ल्ए उठा। आपणे विच्चों आपे फुट्टया, आपणा रूप ल्ए प्रगटा। विष्नूं रूप ना जाए लुट्टया, विष्नूं आपणा नाउँ रखा। विष्नूं प्याए अमृत घुट्टया, चरन चरनोदक मुख चुवा। कँवल नाभी आपे फुट्टया, पारब्रह्म हो रुशना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए खुल्हा। हरि साचा भेव खुलांयदा, सुण बालक बाल निधान। विष्नूं आपणा रूप धरांयदा, आदि जुगादी इक्क भगवान। ब्रह्म आपणी अंस उपांयदा, पारब्रह्म हो हो मेहरवान। शंकर आपणा बल धरांयदा, आपे वेखे निगहबान। तिन्नां तेरी गोद सुहांयदा, दाता देवे साचा दान। आपणा भण्डारा अतुट निखुट रखांयदा, निखुट ना जाए दो जहान। विष्नूं वरतारा आपे लांयदा, देवे धुर फ़रमाण। ब्रह्मा ब्रह्म रूप धरांयदा, लोकमात करे प्रधान। शंकर एका रंग वखांयदा, अन्तिम मेटे सर्ब निशान। तिन्नां विचोला तेरा रूप धरांयदा, शब्द शब्दी गुण निधान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दस्से आप पछाण। हरि आपणी पछाण जणांयदा, भेव अभेदा खोल्ह। त्रैगुण माया तत्त प्रगटांयदा, पंज तत्त कर परवान। रजो तमो सतो रंग रंगांयदा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश करे कल्याण। लक्ख चुरासी घाड़त आप घड़ांयदा, आपे होए निगहबान। लोकमात खेल खिलांयदा, मंडल मंडप वेखे मार

❋

❋

ध्यान। रवि ससि जोत जगांयदा, किरनी किरन दए निधान। जल बिम्ब आप समांयदा, धरत धवल रखाए आण। नौं सति वण्ड वण्डांयदा, एका तत्त करे ध्यान। लक्ख चुरासी जोत जगांयदा, रूप अनूप श्री भगवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा दान। साचा दान हरि हरि दीआ, देवणहार निरँकारा। घर घर जीवत जीए जीआ, जागरत नूर जोत उज्यारा। ब्रह्म बीज आपे बीआ, आपे वेखे फुल फुलवाड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अगम्म अपारा। अगम्म अपार खेल खिलाया, भेव कोई ना पाईआ। आपणा अक्खर इक्क पढ़ाया, पारब्रह्म ब्रह्म करे पढ़ाईआ। चारे वेदां आपे गाया, चारे जुग वण्ड वण्डाईआ। चारे खाणी रचन रचाया, अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज वेखे थाउँ थाईंआ। चारे बाणी बाण लगाया, अनुभव रूप आपणा आप बुझाईआ। चारे कुंटां फोल फुलाया, दूर नेड़ा पन्ध मुकाईआ। आपणा पर्दा घट घट अंदर आप छुपाया, घर घर विच आसण लाईआ। काया मन्दिर इक्क वड्याआ, नौं दुआरे आप खुल्हाईआ। जगत वस्तू विच रखाया, जगत तृष्ना कर कुड़माईआ। पंज तत्त पंच विकारा बन्धन पाया, काम क्रोध लोभ मोह हँकार इक्क जणाईआ। आपणा खेल आपणे हथ्थ रखाया, दूसर हथ्थ किसे ना आईआ। घर घर विच नाद वजाया, अनहद शब्द धुन वजाईआ। घर घर विच दीप जगाया, जोत निरँजण कर रुशनाईआ। घर घर विच कुण्डा लाहया, बजर कपाटी दए तुड़ाईआ। घर घर विच अमृत ताल भराया, नाभी अमृत इक्क वखाईआ। घर घर विच सेज सुहाया, आत्म सेजा डेरा लाईआ। घर घर विच हरि हरि वण्ड वण्डाया, पारब्रह्म वेखे चाँईं चाँईंआ। घर घर विच दए समझाया, आप आपणा पर्दा लाहीआ। साचे सुत तेरी वड्याआ, तेरे नाउँ वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, रूप अनूप इक्क दरसाईआ। रूप अनूप आप दरसावणा, हरि साची सच पछाण। भगत भगवन्त आप उठावणा, देवे धुर फ़रमाण। साचे सन्तां संग निभावणा, होए सहाई अन्तिम आण। गुरमुख गुरमुख मेल मिलावणा, चुक्के जम की कान। गुरसिख आपणी गोद बहावणा, दो जहाना देवे माण। जग जुग गेड़ा आप गिड़ावणा, लोकमात ना रहे निशान। द्वापर आपणा मुख छुपावणा, सख़ी मिले ना साचा काहन। कलिजुग आपणा बल धरावणा, चारों कुंट करे वैरान। सृष्ट सबाई सिम्मल रुख नज़री आवणा, फल दिसे ना किसे टाहण। फल फिके फुल बक बके कम्म किसे ना आवणा, भरमे भुल्ले बण निधान। गुरमुख विरला गुर सतिगुर आप जगावणा, जिस देवे धुर फ़रमाण। आत्म अन्तर ब्रह्म ज्ञान इक्क दृढ़ावना, नेड़ ना आयण पंज शैतान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल श्री भगवान। कलिजुग अन्तिम सिम्मल धार, चार कुंट रही कुरलाईआ। हरि सतिगुर साहिब करे ना किसे प्यार, जीव जंत

❋

❋

रहे कुरलाईआ। अमृत फल ना मिले किसे दुआर, आत्म तृष्ना ना कोई गंवाईआ। जूठ झूठ ल्ए हुलार, कलिजुग झक्खड़ रिहा झुलाईआ। गढ़्ह हँकारी बणया उच्च मिनार, हउमे दीर्घ रोग रिहा सताईआ। मानस जन्म रहे हार, पत डाल्ही गए सुकाईआ। लोकमात खिड़ी ना दिसे कोई गुलज़ार, रुत बसन्त ना कोई सुहाईआ। मनमुख नारी ना मिल्या कन्त भतार, सुहञ्जणी सेज ना कोई हंढाईआ। चारो कुंट दिसे विभचार, सति सति बैठा मुख छुपाईआ। कलिजुग मनमुख जीव सिम्मल रोवे धाहां मार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। जड़ उखड़े अन्तिम वार, जगत निशान रहिण ना पाईआ। सीस धड़ ना कोई प्यार, पंज तत्त ख़ाकी माटी ख़ाक मिलाईआ। नाता तुट्टे साक सज्जण सैण यार, ना कोई सहाई पिता माईआ। नारी कन्त ना कोई प्यार, सगला संग ना कोई रखाईआ। उठ जीव कल हो त्यार, वेला अन्तिम अन्त समझाईआ। झूठा दिसे तन शंगार, जगत विकार रहे हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत सुराइरा सिम्मल रुख, माया ममता तृष्ना ना लथ्थी भुक्ख, सुफ़ल होई ना मात कुक्ख, मानस जन्म रहे गंवाईआ। गुरमुख बूटा सिम्मल जाए फुल्ल, रुत बसन्त अन्तिम आईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता आपणी जोती जाए मवल, पत टहिणी आप महिकाईआ। अन्तिम अन्त हरि भगवन्त करता कीमत पाए मुल, लक्ख करोड़ी ना कोए चुकाईआ। गुरसिख साचे कंडे जाए तुल, अठारां भार चरनां हेठ दबाईआ। देवे नाम नाम अनमुल्ल, करता कीमत कोए ना लाईआ। जो जन दुआरे आए भुल्ल, सिम्मल रूप ना कोए वखाईआ। भाग लगाए साची कुल, कालख टिक्का मेटे शाहीआ। सच निशाना जाए झुल्ल, सतिगुर पूरा आप झुलाईआ। गुरसिख त्रैगुण माया विच ना जाए रुल, जगत जंजाला आप कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सज्जण ल्ए फड़, औदां जांदा दिस ना आईआ। निरगुण सरगुण आपे फड़, सरगुण निरगुण विच मिलांयदा। आपणे पौड़े आपे चढ़, साचा मन्दिर खोज खुजांयदा। कर प्रकाश बहत्तर नड़, अन्ध अन्धेर गवांयदा। शब्द अगम्मी आपे पढ़, तुरया राग सुणांयदा। ना कोई सीस ना कोई धड़, जोती जोत डगमगांयदा। किला तोड़ हँकारी गढ़्ह, आपणा मन्दिर आप सुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख बन्हाए आपणे लड़, बन्दीख़ाना आप तुड़ांयदा। गुरसिख गुर एका जाणया, गृह मन्दिर कर विचार। गुर सतिगुर आप पछाणया, एका बख्शे चरन प्यार। देवे नाम गुण निधानया, अमृत बरखे ठंडा ठार। लक्ख चुरासी पुण छाणया, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। कूड़ी क़िया चोला होया पुराणया, अन्तिम चीथड़ा देवे हार। पुच्छे वात ना कोए राजे राणया, राए धर्म करे ख्वार। लाड़ी मौत प्रनाए चतर सुघड़ स्याणया, आलम उलमा मारे मार। फड़ फड़ खाए वड जरवाणया, तोड़े गढ़्ह हँकार। गुरमुख विरला चले सतिगुर

❋

❋

भाणया, जिस सिर हथ्थ धरे करतार। कलिजुग जीव बाल अञ्याणया, सिम्मल रुक्ख ल्ए हुलार। लाड़ी मौत भन्ने डाहणया, अन्तिम करे छार छार। जिस जन सतिगुर पूरा मिल्या श्री भगवानया, नाता तोड़े सर्ब संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे लाए पार। गुरसिख पार उतारया, कर किरपा हरि करतार। जन्म जन्म दा रोग निवारया, लक्ख चुरासी गेड़ निवार। माणस जन्म पैज संवारया, मात गर्भ ना आए दूजी वार। घर मन्दिर इक्क वखा ल्या, सचखण्ड दुआरा खोल्ह किवाड़। आपणी गोदी आप बहा ल्या, जिउँ माता बालक लाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरसिख सदा करे प्रितपाल। गुरसिखां प्रितपालदा, आदि जुगादि समाए। गुरमुखां आप उठालदा, जुगा जुगन्तर सेव कमाए। सन्तन घाल आपे घालदा, वेस अनेका रूप प्रगटाए। भगतन भगवन राह वखाल दा, साचे मार्ग आपे पाए। लेखा जाणे दो जहान दा, काल महांकाल आपणे हुक्म फिराय। गुरमुख साचे सदा सद सुरत संभालदा, शब्दी डोरी बन्धन पाए। लेखा जाणे शाह कंगाल दा, भुल्ल रहे ना राए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे ल्ए मिलाए। हरिजन मेल मिलन्नया, कल कूड़ा नाता तोड़। देवे नाम सच्चा धन धनया, दूसर दर ना कोए लोड़। दिस ना आए नेत्र अन्न्हयां, कलिजुग काया रीठा होया कौड़। गुरमुख विरले हरि हरि मन्नया, जिस दरस दिखाए बौहड़। लक्ख चुरासी देवे डन्नया, शब्द अगम्मी चढ़या घोड़। गुरमुखां बेड़ा बन्न्हया, सचखण्ड दुआरे लाए एका पौड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन बुझाए लग्गी औड़। हरिजन बुझे लग्गी प्यास, सतिगुर पूरा आप बुझाईआ। दरस दिखाए दासी दास, दिवस रैण सेव कमाईआ। लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर फोल फुलाईआ। गुरसिखां अंदर कर कर वास, आपणा रूप अनूप आप समझाईआ। सति सरूपी कर प्रकाश, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। करे कराए बन्द ख़लास, बन्दी छोड़ सच्चा शहनशाहीआ। अन्तिम कलिजुग पूरी करे आस, जो जन रहे ध्यान लगाईआ। होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़ विच प्रभास, उच्चे टिल्ले पर्बत डूँग्घी कंदर फोल फुलाईआ। सतिगुर पूरा आदि जुगादि ना होए विनास, ना मरे ना जाईआ। गुरमुखां सद वसया पास, घर घर विच जोत जगाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी लक्ख चुरासी सिम्मल लक्कड़ी दिसे काठ, कलिजुग अन्तिम दए जलाईआ। गुरमुख विरला उतरे साचे घाट, जिस सतिगुर मिल्या इक्क मलाहीआ। दो जहानां मुक्के वाट, पान्धी आपणा पन्ध मुकाईआ। पूर्ब जन्मां पूरा करे घाट, जिस सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। दुरमति मैल देवे काट, निर्मल नीर इक्क दरसाईआ। लेखा चुकाए चौदां लोक चौदां हाट, चौदस रूप ना कोए वटाईआ। इक्क रखाए साची खाट, सच सिँघासण

❋

❋

सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख मेले आपणे दर, सिम्मल सरायरा चुक्के डर, घर रुतड़ी घर बहार, घर सख़ीआं मंगलचार, घर मेला कन्त भतार, घर सुहञ्जणी सेज, घर वज्जदी रहे वधाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन होया आप मेहरवान, ख़ाली रक्खे ना कोए निशान, सति निशाना आप झुलाईआ।

१६ मग्घर २०१७ बिक्रमी केसर सिँघ तीर्थ सिँघ दे घर पिण्ड डल्लेवाल ज़िला जलन्धर

सतिगुर दुआरा साचा हट्ट, जुगा जुगन्तर आप वखाईआ। गुरमुख विरला लाहा ल्ए खट्ट, सृष्ट सबाई नेत्र रो रो नीर वहाईआ। गुर सतिगुर दुरमति मेल देवे कट्ट, निर्मल नीर सीर इक्क पिलाईआ। दूई द्वैती मेटे फट्ट, साचा मार्ग इक्क दरसाईआ। अनहद शब्द कर प्रगट, गृह मन्दिर दए वड्याईआ। नाता तोड़ पंच विकारा नटुआ नट, आसा तृष्ना दए खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे आत्म खाट, सुहञ्जणी सेज इक्क सुहाईआ। सेज सुहञ्जणी आत्म अन्तर, हरिजू हरि हरि मन्दिर आप सुहांयदा। सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, जीव जंत वेख वखांयदा। गुरमुख जणाए आपणा मन्त्र, निरगुण सरगुण मेल मिलांयदा। अग्नी अग्ग बुझे बसन्तर, सीतल अमृत मेघ बरसांयदा। लेखा जाणे गगन गगनंतर, गगन मंडल खोज खुजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह आसण पुरख अबिनासन, ब्रह्म लेखा आपणे हथ्थ रखांयदा। ब्रह्म निवासा पुरख अबिनाशा, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। गुरसिखां पाए साची रासा, नाम बंसरी इक्क वजाईआ। जुगत जगत जग भगत दए दिलासा, चरन भरवासा इक्क समझाईआ। जन हरि हरिजन मातलोक ना होए निरासा, निर्धन सरधन वेखे थाउँ थाँईआ। जो जन दरस दरसन रहे प्यासा, दे दरस तृखा बुझाईआ। काया मन्दिर कर कर वासा, रसन स्वासा लेखे लाईआ। कदे ना आए हार पासा, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लक्ख चुरासी करे बन्द ख़ुलासा, बन्दी छोड़ सच्चा शहनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा लेखे लाईआ। हरिजन हरि हरि जाणया, जानणहार इक्क करतार। आदि जुगादि चले आपणे भाणया, भाणा वरते सर्ब संसार। गुरमुख विरले हरि रंग माणया, अन्तर आत्म कर प्यार। गुर सतिगुर बख्शे चरन ध्यानया, चरन कँवल दए आधार । किसे हथ्थ ना आए चतर सुघड़ स्याणया, मूर्ख मूढ़े लाए पार। जिस जन आपणे दर करे परवानया, लोक परलोक ना होए ख्वार। नाम फड़ाए सति निशानया, दो जहानां दए हुलार। वखाए इक्क पद निरबानया, परम पुरख आप करतार। जिस जन गाया सोहँ गाणया, हँ ब्रह्म पारब्रह्म आप सुणाए आपणी सच गुफ़तार। दरगाह साची सचखण्ड दर दरवार देवे

❋

❋

माणया, इक्क इकल्ला कर प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सज्जण ल्ए उभार। गुर करता गुर करनहार, गुर गुर आपणा वेस वटांयदा। गुर घाड़त घड़े बण सुन्यार, गुर गुर नाम कुठाली एका तांयदा। गुर गुर रूप बणे ठठयार, गुर गुर गुरमुख भाण्डे आप बणांयदा। गुर कंचन रूप अगम्म अपार, नाम पारस संग मिलांयदा। गुर गुरसिख मस्तक छुहाए चरन कँवल चरनार, चेतन्न रूप सर्ब दरसांयदा। नेतन नेत करे प्यार, नित नवित वेस वटांयदा । साचा हित सिरजणहार, हरिजन आपणा मेल मिलांयदा। पतित पवित कर जाए तार, पतित पापी आपणे रंग रंगांयदा। वार थित ना जाणे कोए जीव संसार, वेद कतेब शास्त्र सिमरत खाणी बाणी भेव कोए ना पांयदा। आदि जुगादि जाणे आपणी कार, ब्रह्म ब्रह्मादि खोज खुजांयदा। कलिजुग अन्तिम वेस अवल्लड़ा निराकार, साकार ना रूप वटांयदा। जुग जुग वेखे विछड़े यार, कर किरपा मेल मिलांयदा। नारी पुरख ना कोए विचार, सर्ब जीआं दाता इक्क अख्वांयदा। गुरसिख डुब्बदे पाथर लाए पार, पाहन आपणा चरन छुहांयदा। गृह मन्दिर घर देवे दरस दीदार, गुरसिख दीद आपणी ईद मनांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे वेख वखांयदा।