२७ मग्घर २०१७ बिक्रमी पिण्ड हेमराज पुर ज़िला गुरदासपुर
त्रेता तोड़या द्वापर रोढ़या, भेव अभेद रखाइंदा। कलिजुग जोड़या सतिगुर बौहड़या, लेख अलेख गंवाइंदा। मिट्ठा करे रीठा कौड़या, अमृत मेघ मुख चुआइंदा। घर पाया जिहा लोड़या, नर साचा खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब पूर्ब वेख वखाइंदा। पूर्ब लेखा त्रेता धार, त्रैगुण तत्त जणाइंदा। पंज तत्त प्रभ खेल अपार, रती रत वेख वखाइंदा। जगत विद्या ना पावे सार, चार वेद मुख शरमाइंदा। पुराण अठारां करन निमस्कार, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाइंदा। गीता ज्ञान ना कोई आधार, राम रामायण ना लेख लिखाइंदा। भगत भगवन्त खेल अपार, अनुभव आपणी धार चलाइंदा। जुगा जुगन्तर एका कार, अकल कल धारी आप कराइंदा। बजवाड़ा करतारा कर प्यार, वाटे मानस वेख वखाइंदा। बालमीक लाशरीक हरि तौफ़ीक, रहिमत रहिमान इक्क दरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगम्म अगम्मड़ा वेस वटाइंदा। वाटे मानस मारनहारा, बालमीक जणाईआ। पुरख अबिनाशी खेल न्यारा, त्रैभवन रिहा समाईआ। अवण गवण खेल न्यारा, लोक परलोक आपणे हथ्थ रखाईआ। जुगा जुगन्तर हो उज्यारा, सरगुण निरगुण रूप वटाईआ। ग़रीब निमाणयां पावे सारा, ऊँचां नीचां वेख वखाईआ। धर्मी धर्म वरते विच संसारा, अधर्मी भेव ना राईआ। निहकर्मी कर्म करे अपारा, कर्मगत ना कोई जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पूर्ब लेखा दए समझाईआ। बालमीक बलम बहु बिध भांता, भेव अभेद खुल्हाइंदा। वाटे माणस मारदा ना कोई दिवस ना कोई राता, सूरज चन्न ना कोई रुशनाईआ। निरगुण रूप मिल्या इक्क इकांता, निरवैर खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाईआ। हरि हरि भेव चुकाइंदा, अलख अगोचर अगम्म अपार। हुक्मी हुक्म आप वरताइंदा, देवे शब्द भण्डार। आपणा राग आप सुणाइंदा, नाद अनाद सच्ची गुफ्तार। गहर गम्भीर पर्दा लांहयदा, दूई द्वैती दए उतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणे हथ्थ रक्खे करतार। हथ्थ करतार खेल अपारा, भेव कोए ना पाइंदा। पंचम पंच करे प्यारा, पंचम वेख वखाइंदा। एका नारी कन्त भतारा, दोए
धारा संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। बालमीक बल जवान, मन माया ममता तन हल्काईआ। शस्त्र बस्त्र तीर कमान, चिला खण्डा हथ्थ चमकाईआ। फिरनहारा जंगल जूह उजाड़ बीआबान, दहि दिशा फेरी पाईआ। खेले खेल श्री भगवान, आपणी खेल आप रचाईआ। आपे रिखी मुनी होए नौजवान, बिरध बाल आपणा रूप धराईआ। आपे भारद्वाज कर परवान, भईआ भईआ संग रखाईआ। भईआ सपुत्री नार रकान, जगत मुटयार वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल एका हरि, दूसर भेव कोए ना पाईआ। जगत दुलारी कर प्यारी, लोकमात नाता वेख वखाइंदा। शाहो भूप बण सिक्दारी, साचा मेला मेल मिलाइंदा। राज जोग खेल न्यारी, जुगत जगत ना कोई जणाइंदा। एका भूप सति सरूप करे खेल न्यारी, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि का भेव कोई ना पाइंदा। भारद्वाज बण विचोला, लोकमात खेल खिलाइंदा। भईआ सपुत्री तोल एका तोला, मईआ मईआ मेल मिलाइंदा। माणक मोती आप विरोला, जगदी जोती जोत जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि का रूप अनूप दिस किसे ना आइंदा। जगत जोड़ी जुड़या जोड़ा, लोकमात खेल खिलाया। भारद्वाज एका बौहड़ा, सप्त रिख नाम वड्याआ। पुरख अबिनाशी गृह मन्दिर आपे आया दौड़ा, आपणा लेखा दए समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका मति दए समझाया। साची मति हरि निरँकार, निरगुण निरगुण आप जणाईआ। घर सख़ीआं मंगलचार, वाह वाह गीत सुहागी गाईआ। माता पिता कर प्यार, धी सपुत्री इक्क विहाईआ। लाड़ी लाड़ा हो त्यार, उठ चले वाहो दाहीआ। राह खैहड़ा वेख संसार, भुल्ले पान्धी राहीआ। अग्गे मिल्या बालमीक बजवाड़, फड़ ल्ए शहिनशाहीआ। पति पत्नी दोवें करे ख्वार, नेत्र रो रो नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका खेले खेल हरि, हरि का खेल दिस ना आईआ। पत्नी रोवे धाहां मार, भईआ भईआ रही पुकार,। भारद्वाज नेड़ ना दिसे कोए सहार, ऊँची कूके रोवे ज़ारो ज़ार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा रूप आप प्रगटाइंदा। हरि हरि रूप प्रगटाया, निरगुण पुरख अगम्म। बालमीक हरि नज़री आया, जगत मिटाई तृष्ना तम। एका शब्दी हुक्म सुणाया, आत्म अन्तर दिता बन्न्ह। एका रागी नाद अल्हाया, इक्क जणाया साचा कम्म। तेरी सेवा सच समझाया, तेरा लेखे लग्गे दम दम। हरि आपणा भेव खुल्हाया, त्रेता प्रगट होवे रामा रम। पति पत्नी बन्द कटाया, एका नाम सुणाया कन्न। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवणहारा डन्न। बालमीक हरि दरस कर, दासी दास दास अख्वाया।
चरन कँवल परस हरि, निउँ निउँ सीस झुकाया। पुरख अबिनाशी तरस कर, हउँ सेवक नीच उत्तम ज़ात ना कोए रखाया। मुड़ मुड़ आया जन्म मर, मरन जन्म गेड़ा वेख वखाया। जुग जुग तेरा रिहा डर, भउ किसे ना सीस झुकाया। इक्क नहाउणा साचे सर, दूजा सर ना कोए दरसाया। आपणी किरपा आपे करनी हरि, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका तत्त दए समझाइंदा। बालमीक उठ कर ध्यान, निरगुण हरि हरि आप समझाइंदा। मेरा नाम तेरा ज्ञान, तेरा ज्ञान जगत अल्हाइंदा। मेरा चरन तेरा ध्यान, तेरा ध्यान सर्ब समाइंदा। मेरा शब्द तेरा धुन्कान, तेरी धुंन जीव जंत सर्ब गाइंदा। तेरा रूप वेखे आण, श्री भगवान रूप वटाए रमइया राम, राम रूप आप हो जाइंदा। तेरा लेखा करे परवान, लिख्या लेखा ना कोए मिटाइंदा। पति पत्नी बाल नादान, दोहां विचोला इक्क बणाइंदा। अन्तिम चुक्के जम की काण, दो जहान खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल एका हरि, अनुभव आपणी खेल खिलाइंदा। बालमीक उठ कर निमस्कार, निरगुण अग्गे सीस झुकाइंदा। पति पत्नी कवण दुआर पावे तेरी सार, कवण रूप दरस वखाइंदा। तूं विचोला बणया अन्तिम वार, हरि करतार तेरा संग कवण रूप निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दोए जोड़ सीस झुकाइंदा। दोए जोड़ झुकाए सीस, निउँ निउँ करे निमस्कारा। किरपा कर हरि जगदीश, हउँ मंगे मंग भिखारा। गा गा थक्के दन्द बतीस, तेरा भेव अगम्म अपारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे वर सच्ची सरकारा। बालमीक हरि शब्द जणाया, भेव अभेद खुल्हाइंदा। तेरा लेखा कवण झोली पाया, त्रेता वेला वक्त सुहाइंदा। द्वापर आपणी गोद बहाया, लोकमात ना मुख वखाइंदा। कलिजुग अन्तिम वेस वटाया, पंज तत्त काया चोला तेरा रंग रंगाइंदा। आपणा नूर करां रुशनाया, जोती जामा भेख वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल एका हरि, हरि बिन अवर ना कोए दरसाइंदा। बालमीक कलिजुग अन्तिम आउणा हरि, साचा सच जणाइंदा। तेरा रूप आप प्रगटाउणा, त्रैगुण मेला वेख वखाइंदा। निरगुण जोती जामा पाउणा, रूप रंग ना कोए जणाइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां वेस वटाउणा, जेरज अंडां खेल खिलाइंदा। वरभण्डी हरि रूप धराउणा, शब्दी आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। एका दर मेल मिलाउणा, दर सुहञ्जणा इक्क सुहाइंदा। निरगुण निरगुण रंग रंगाउणा, सरगुण साचा संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल एका हरि, हरि हरि मन्दिर डेरा लाइंदा। बालमीक सुण हरि संदेशा, इक्क ध्यान लगाया। कवण रूप वटाएँ वेसा, कवण मन्दिर कर रुशनाया। कवण नाउँ होए आदेसा, कवण ढोला इक्क सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, एका तत्त दए समझाया। एका तत्त
निरगुण धार, निरवैर पुरख प्रगटाईआ। तेरा मेला करे विच संसार, लोकमात वेख वखाईआ। जगत जुगत चले अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक्क समझाईआ। दीपक जोती एका बाल, गृह मन्दिर करे रुशनाईआ। तेरी दिवस रैण करे प्रितपाल, प्रितपालक वड शहिनशाहीआ। दोहां विचोला बण दलाल, शब्द शब्दी ल्ए मिलाईआ। पति पतणी दस्से राह सुखाल, तीजे जुग करे कुड़माईआ। त्रैगुण माया पति ना लग्गे कोए डाल, जगत फुलवाड़ी ना कोए महिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण विचोला निरगुण ढोला निरगुण सोहला इक्क सुणाईआ। निरगुण मेला हरि करावणा, कलिजुग अन्तिम वार। शब्द विचोला इक्क रखावणा, मरे ना जम्मे विच संसार। काल रूप आप वटावणा, महाकाल सच्ची सरकार। गुरमुख बाल अञ्याणे गोद उठावणा, दो जहानां करे पार। जगत काज आप रचावणा, लोक लज्जया मारे मार। जगत आयू आपणे हथ्थ रखावणा, बत्ती साल ना चढ़े कोई बुख़ार। दुःख दर्द ना कोई उपजावणा, सुक्ख उपजे पुरख नार। एका ढोला सोहँ गावणा, नौ खण्ड सत्त दीप ब्रह्मण्ड होए जै जैकार। ब्रह्मा विष्न शिव सीस झुकावणा, राह तक्कण दस गुर तेई अवतार। अठारां भगतां सीस झुकावणा, जिस तख्त बैठा आप निरँकार। साचा हुक्म आप वरतावणा, करे खेल अगम्म अपार। जोड़ी जोड़ा जोड़ जुड़ावणा, एथे ओथे पावे सार। जगत विछोड़ा पन्ध मुकावणा, त्रै भवण कर ख्वार। अमृत जाम इक्क प्यावणा, काया करे ठंडी ठार। सिर आपणा हथ्थ रखावणा, पिछला कर्ज़ा दए उतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जन गावणा, जै जै जैकार होए सच्चखण्ड सच्चे दरबार।
२८ मग्घर २०१७ बिक्रमी पाल सिँघ दे घर भलाई पुर डोगरा ज़िला अमृतसर
सो पुरख निरँजण सच प्रीत, सति सतिवादी इक्क जणाइंदा। हरि पुरख निरँजण सच प्रीत, निरगुण निरगुण मेल मिलाइंदा। आदि निरँजण सच प्रीत, सच सिँघासण मेल मिलाइंदा। एकँकारा सच प्रीत, जोती जोत जोत जगाइंदा। अबिनाशी करता सच प्रीत, सच सिँघासण मेल मिलाइंदा । श्री भगवान सच प्रीत, ठांडा सीत दर सुहाइंदा। पारब्रह्म सच प्रीत, सचखण्ड दुआरा इक्क समझाइंदा। बैठा रहे इक्क अतीत, रूप रंग रेख ना कोई जणाइंदा। दो जहानां साचा मीत, सगला संग आप रखाइंदा। लेखा जाणे हस्त कीट, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। देवे नाम शब्द अनडीठ, नाद अनादी नाद वजाइंदा। करे कराए पतित पुनीत, पतित पापी आप तराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, साची रीत आप वखाइंदा। साची प्रीत चरन गुरदेव, पारब्रह्म सच्ची सरनाईआ। लेखा जाणे पुरख अभेव, अलख
अगोचर शहिनशाह सच्चा शहिनशाहीआ। देवे वड्याई वड देवी देव, देवणहारा इक्क रघुराईआ। अमृत आत्म बख्शे नाम निधाना साचा मेव, अमिउँ रस आपणा रस चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, घर साचे सोभा पाईआ। सच प्रीत सतिगुर धार, सति पुरख निरँजण आप जणाइंदा। निरगुण सरगुण लै अवतार, जुग जुग खेल खिलाइंदा। भगत भगवन्त ल्ए उधार, लक्ख चुरासी फोल फुलाइंदा। एका नाम सति दए अपार, वणज वणजारा इक्क अख्वाइंदा। गतमित जाणे जानणहार, जीवण जुगत आपणे हथ्थ रखाइंदा। पंज तत्त करे प्यार, हड्ड मास नाड़ी रत वेख वखाइंदा। सर्ब कल आपे समरथ हरि निरँकार, दूसर ओट ना कोए तकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल एका हरि, हरि हरि मन्दिर सोभा पाइंदा। सच प्रीत गहर गम्भीर, गुणवन्त वडी वड्याईआ। जन भगतां बख्शे अमृत सीर, निझर नीर आप वहाईआ। हउमे हंगता दूई द्वैती कढ्ढे पीड़, सांतक सति संतोख इक्क दरसाईआ। तन पहनाए शब्द साचा चीर, शब्द दोशाला हथ्थ उठाईआ। एथे ओथे दो जहानां बन्न्हे बीड़, सतिगुर पूरा वड वड्याईआ। एका चोटी चाढ़े फड़ अख़ीर, जोलाहा कबीर गया समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल एका हरि, हरि बिन अवर ना कोए वड्याईआ। सच प्रीत साचे घर, हरि सतिगुर आप समझाइंदा। गुरमुखां देवे साचा वर, वर दाता भेव कोए ना पाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर ना जाए मर, जन्म मरन खेल खिलाइंदा। भगत सन्त आपे फड़, भगवन आपणे दर बहाइंदा। आपणी विद्या आपे पढ़, गुरमुखां निष्अक्खर आप पढ़ाइंदा। काया किला कोट वेख गढ़्ह, उप्पर चढ़ डेरा लाइंदा। ना कोई सीस ना कोई धड़, चोटी जड़्ह ना कोई वसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल एका हरि, हरि हरि जू आपणा रूप धराइंदा। सच प्रीत सतिगुर दरस, नेत्र नैण नैण बिगसाईआ। गुर पूरा अमृत आत्म मेघ देवे बरस, त्रैगुण तत्त रहे ना राईआ। जगत तृष्ना मिटे हरस, नर हरि आपणा दरस दखाईआ। जीव जंत साध सन्त लक्ख चुरासी ल्ए परख, नाम कसवटी हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल एका हरि, जुग जुग आपणी चाल चलाईआ। जुग जुग चाल चलाइंदा, हरि कर किरपा गुण निधान। सो पुरख निरँजण वेस वटाइंदा, हरि पुरख निरँजण हो मेहरवान। एकँकारा आपणी कल आप धराइंदा, आदि निरँजण जोत महान। श्री भगवान सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा, अबिनाशी करता थिर घर वसे जगत मकान। पारब्रह्म आपणे रंग आप समाइंदा, दूसर होर ना कोए निशान। शब्द अगम्मी नाद वजाइंदा, साचे तख्त बैठ सच्चा सुल्तान। धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा, आपे गाए आपणा गान। आपणी रचन आप रचाइंदा, आपे वेखणहारा दो जहान। आपे शब्दी हुक्म
वरताइंदा, आपे नाम निधाना कर प्रधान। नाउँ निरँकारा आप उपाइंदा, आपे लेखा लिखे महान, आपे ब्रह्मण्डां खण्डां रचन रचाइंदा, आपे लोआं पुरीआं वेखे मार ध्यान। आपे रवि ससि चमकाइंदा, आपे जोती जोत जगाए आप मेहरवान। आपे विष्नूं रूप धराइंदा, आपे कँवल नाभी करे परवान। आपे ब्रह्मा ब्रह्म रूप प्रगटाइंदा, आपे चारे मुख करे ज्ञान। आपे शंकर धूंआँधार समाइंदा, आपे सुन अगम्मी होए प्रधान। आपे तिन्नां एका गुर वखाइंदा, सच वखाए इक्क मकान। आपे एका गोद बहाइंदा, एका माई देवे दान। आपे एका अक्खर आप पढ़ाइंदा, सो पुरख निरँजण वखाए सच निशान। आपे चारे वेद लिखाइंदा, आपे रक्खे आपणी आण, आपे त्रैगुण रंग रंगाइंदा, आपे पंचम बख्शे इक्क ज्ञान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच प्रीती देवे दान। सच प्रीती चरन दुआर, विष्नूं विश्व समझाइंदा। ब्रह्मा दोए दोए जोड़ करे निमस्कार, पुरख अबिनाशी एका घर वखाइंदा। शंकर निउँ निउँ चरन कँवल कँवल चरन मंगे इक्क आधार, जटा जूट सेव कमाइंदा। तिन्नां विचोला शब्द करतार, तिन्नां संदेशा इक्क सुणाइंदा। सो पुरख निरँजण सभ तों वसया बाहर, हथ्थ किसे ना आइंदा। हुक्मी हुक्म वरते वरतार, सच भाणा इक्क रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल एका हरि, सच प्रीती इक्क समझाइंदा। सच प्रीती त्रैगुण धार, त्रै त्रै एह समझाया। विष्न तेरा सच भण्डार, पुरख अबिनाशी आप वरताया। ब्रह्मे तेरा इक्क पसार, पारब्रह्म हरि वेख वखाया। शंकर तेरा अन्त सँघार, जो घड़या भन्न वखाया। करे खेल सच्ची सरकार, साचे तख्त सोभा पाया। चरन प्रीती दस्से इक्क आधार, आदि जुगादि विछड़ ना जाया। जाग्रत जोत जगे अपार, जुग करता खेल खिलाया। लक्ख चुरासी बण वरतार, गृह मन्दिर सेव कमाया। जुग जुग करे सच विहार, लेख अलेख आप बण जाया। भेख धरे आप निरँकार, लोकमात वेख वखाया। निरगुण सरगुण ल्ए उभार, निरगुण सरगुण विच टिकाया। जुग जुग वण्डे वण्ड अपर अपार, जुग चौकड़ी बन्धन पाया। सतिजुग त्रेता द्वापर बणया रहे सहार, कलिजुग अन्तिम वेख वखाया। नौ खण्ड दए आधार, नौ दुआर खोज खुजाया। चार वरन पावे सार, चार जुग मेल मिलाया। चारे बाणी ल्ए उभार, चारे खाणी विच समाया। परा पसन्ती मद्धम बैखरी एका धार, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश रूप प्रगटाया। करे खेल सच्चा शाहकार, शहिनशाह आपणी धार आप वरताया। जुग जुग वरते इक्क वरतार, वेद कतेब भेव ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल एका हरि, सच प्रीती दए समझाया। सच प्रीती विष्नूं नाता, हरि विष्नूं जोड़ जुड़ाइंदा। ब्रह्मे तेरी उत्तम ज़ाता, पारब्रह्म रूप दरसाइंदा। शंकर तेरी साची गाथा, त्रिलोकी नाथा आप सुणाइंदा। तिन्नां पूरा करनहारा घाटा, सच सलोक इक्क अल्हाइंदा। सतिजुग
त्रेता द्वापर कलिजुग जुग चौकड़ी वेखे वाटा, हरि जू आपे पन्ध मुकाइंदा। नव नौ चार खेल बाज़ीगर नाटा, स्वांगी आपणा सांग रचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच प्रीती इक्क दृढ़ाइंदा। सच प्रीत विष्नूं रंग, हरि हरि आपणा आप रंगाईआ। ब्रह्मा तेरी पूरी करे मंग, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। शंकर तेरी कटे भुक्ख नंग, तृष्ना तृप्त आप कराईआ। तिन्नां वजाए इक्क मृदंग, सो पुरख निरँजण हथ्थ उठाईआ। हरि पुरख निरँजण लाए अंग, एकँकार होए सहाईआ। सो पुरख निरँजण सूरा सरबंग, अबिनाशी करता मेल मिलाईआ। श्री भगवान साचे अश्व कसे तंग, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां वेख वखाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म देवे परमानंद, आत्म अनन्द आप समझाईआ। इक्क सुणाए साचा छन्द, सो आपणा रूप धराईआ। हँ ब्रह्म मुकाए पन्ध, दो जहानां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच प्रीत इक्क अतीत, आपणी आप समझाईआ। सच प्रीती हरि समझाइंदा, आदि जुगादी खेल अपार। विष्नूं विश्व रूप धराइंदा, निरगुण सरगुण भेव न्यार। ब्रह्मा ब्रह्म रूप प्रगटाइंदा, लक्ख चुरासी दए आधार। शंकर अन्तिम सेव कमाइंदा, वेख वखाए सर्ब संसार। हरि जू आपणी खेल खिलाइंदा, लेखा जाणे घड़न भन्नणहार। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग जुग चौकड़ी आप भवाइंदा, नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग गेड़ा गेड़नहार। अवतार गुर रूप प्रगटाइंदा, सन्त भगत भगवन्त ल्ए उभार। गुरसिख साचे आपे उठाइंदा, गुरमति देवे नाम आधार। मनमुख एका रंग रंगाइंदा, दाता दानी दो जहान बणे श्री भगवान। दोए दोए आपणी धार चलाइंदा, निरगुण सरगुण खेल न्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल एका हरि, हरि मन्दिर बैठ सच्चे दरबार। हरि मन्दिर हरि सुहाइंदा, सचखण्ड सच दुआरा। निरगुण आपणा आसण लाइंदा, रूप अनूप अगम्म अपारा। नूरो नूर नूर उज्यारा। साचे तख्त सोभा पाइंदा, तख्त निवासी हरि करतारा। हुक्मी हुक्म आप सुणाइंदा, धुरदरगाही परवरदिगारा। आपणी करनी आप कमाइंदा, करता पुरख हो त्यारा। लोकमात वेस वटाइंदा, निरगुण निरगुण लै अवतारा। नव नौ चार बेड़ा पार कराइंदा, लेखा जाणे समुंद सागर मँझधारा। धरत धवल फोल फुलाइंदा, ज़िमीं अस्मानां वेखे पाड़ा। गगन मंडल फेरा पाइंदा, आकाश प्रकाश वेखे सच अखाड़ा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां चरनां हेठ दबाइंदा, विष्न ब्रह्मा शिव दए अधारा। करोड़ तेतीसा सीस झुकाइंदा, सुरपति राजा इंद करे निमस्कारा। गुरसिख तेरा माण रखाइंदा, गुर पूरा लै अवतारा। कोट जन्म दे पाप गंवाइंदा, देवे वस्त नाम हरि थारा। चरन प्रीती इक्क रखाइंदा, सच वखाए चरन दुआरा। डुबदे पाथर आप तराइंदा, तरनी तर बण संसारा। कागद कलम भेव ना आइंदा, लिख लिख थक्के वेद चारा। पुराण अठारां सर्ब कुरलाइंदा, शास्त्र सिमरत
ना कोए विचारा। खाणी बाणी भेव ना आइंदा, ना कोई कातब बणे लिखारा। गुर का रूप घट घट अंदर डेरा लाइंदा, जिस जन बख्शे चरन सरन सरन चरन इक्क प्यारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल एका हरि, एका बख्शे नाम अधारा। नाम आधार वस्त अनमुल्ल, गुर सतिगुर हट्ट विकाईआ। चौदां भार ना सके तुल, ना कोई तोले तोल तुलाईआ। गुरसिख उपजे साची कुल, धन्न धन्न जणेंदी माईआ। अमृत आत्म ना जाए डुल्ल्ह, सर सरोवर हरि भराईआ। फुल्ल फुलवाड़ी जाए फुल्ल, रुत्त बसन्ती इक्क सुहाईआ। चरन प्रीती जो जन जाए घुल्ल, घोली घोल घोल घुमाईआ। लोकमात ना जाए रुल, जिस सिर सतिगुर पूरा हथ्थ टिकाईआ। सिंमल रुक्ख ना जाए हुल, पत डाली आप महिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीत इक्क समझाईआ। सच प्रीत चरन जन जोड़, गुर सतिगुर सच समझाइंदा। पारब्रह्म अबिनाशी करता निरगुण सरगुण जाए बौहड़, गुर शब्द विचोला रूप प्रगटाइंदा। मिट्ठा करे रीठा कौड़, अमृत आत्म रस भराइंदा। चौथे घर लगाए एका पौड़, चौथे पद आप समाइंदा। पंच विकारा देवे होड़, पंचम शब्द धुन सुणाइंदा। नाता तुट्टे मढ़ी गोर, ख़ाकी ख़ाक ना कोए समाइंदा। दरगाह साची सचखण्ड निवास देवे तोर, तुरीआ राग नाद वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे साचा वर, सच प्रीत आप निभाइंदा। सच प्रीत जाए जुड़, जिस जन आपणी दया कमाईआ। गुरमुख गुरसिख चढ़े साचे घोड़, गुर सतिगुर आप चढ़ाईआ। जन्म जन्म दी बुझाए लग्गी औढ़, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। दरस दखाए काया मन्दिर अंदर डूँग्घी अन्ध घोर, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। पंचम पंच ना पाए शोर, हरि सख़ीआं मंगल एका गाईआ। सुरत सुआणी बन्न्हे शब्दी डोर, नाम पतंग इक्क उडाईआ। चरन कँवल कँवल चरन जिस जन रखाई एका ओट, दूसर दर ना मंगण जाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी लक्ख चुरासी लभदे फिरदे कोटी कोट, हरि का रूप दिस ना आईआ। माया ममता जगत तृष्ना जीवां जंतां भरी ना पोट, सांतक सति ना कोए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा वर, सच प्रीत इक्क सिखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा इक्क ज्ञान, ध्यान ध्यान विच रखाईआ।