पहली पोह २०१७ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच
आदि जुगादी दीन दयाल, हरि ठाकर बेपरवाहीआ। निरगुण नरायण खेल निराल, अनुभव भेव ना राईआ। अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी चाल, बेपरवाह आप चलाईआ। इक्क इकल्ला हो त्यार, सचखण्ड दुआर आप सुहाईआ। थिर घर
बैठ सच्ची धर्मसाल, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाईआ। साचे तख्त बैठ सुल्तान, धुर फ़रमाना आप जणाईआ। आदि जुगादी धुर दी बाण, धुर दा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। कोटन कोटि बीते काल, हरि का भेव कोई ना पाईआ। पुरख अकाल बण दलाल, आपणी खेल आप रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त वेख वखाईआ। आदि अन्त हरि वेखणहारा, एका रंग समाया। निरगुण रूप अगम्म अपारा, जोती नूर डगमगाया। निरवैर वसे सभ तों बाहरा, पुरख अकाल भेव ना राया। अजूनी रहत गुप्त ज़ाहरा, नाद तूरत आप सुणाया। सो पुरख निरँजण आपे जाणे आपणी कारा, हरि पुरख निरँजण कार कमाया। एकँकारा ठांडा दरबार, जोत निरँजण आदि निरँजण डगमगाया। अबिनाशी करता उच्च महल्ल अटल मुनारा, सच दुआरा आप वसाया। पारब्रह्म कर प्यारा, आपणी बन्न्हे आपे धारा, आप आपणा रूप प्रगटाया। दर घर साचे ख़बरदारा, आपे सुणे आपणी आप पुकारा, सुणावणहारा आप हो जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाया। आदि अन्त खेल महाना, हरि का भेव कोई ना पाइंदा। इक्क इकल्ला नौजवाना, नर निरँकारा आपणा नाउँ रखाइंदा। साचे तख्त बैठ श्री भगवाना, तख्त निवासी सोभा पाइंदा। एका एक इक्क दरबाना, दर दरवेश आप अख्वाइंदा। एका हुक्म इक्क फ़रमाना, एका धारी धार रखाइंदा। एका जोद्धा सूरबीर बलवाना, एका आपणा बल उपजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त आपणे हथ्थ रखाइंदा। आदि अन्त हरि हरि खेल, आपणी आप कराइंदा। आपे निरगुण जोती मेल, आपे जोती सरगुण रूप वटाइंदा। आपे कमलापाती सज्जण सुहेल, सज्जण सुहेल कमलापाती आप अख्वाइंदा। आपे वसे रंग नवेल, नवेल रंग आपणा आप धराइंदा। आपे गुरु आपे चेल, चेला गुर आप अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त आपणी बणत आप बणाइंदा। आदि अन्त हरि भगवाना, आपणी खेल आप खिलाइंदा। करे खेल दो जहाना, रूप अनूप आप वटाइंदा। आपे जोती आपे शब्द तराना, आपे नादी नाद वजाइंदा। आपे वसे मन्दिर सच मकाना, सचखण्ड दुआरा आप उपाइंदा । आपे थिर घर सोहे राज राजाना, शाहो भूप आपणा नाउँ धराइंदा। आपे होए जाणी जाणा, जानणहार आप अख्वाइंदा। आपे वरते आपणा भाणा, आपणे भाणे आप समाइंदा। आपे होए दानी दाना, भिखक भिच्छया झोली पाइंदा। आपे होए माण निमाणा, आपे निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। आपे जाणे आपणा आवण जाणा, दूसर भेव कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त श्री भगवन्त, आपणी कल आप धराइंदा। आदि अन्त हरि करतारा, आपणी खेल आप खिलाईआ। आपे पुरख आपे नारा, नर नरायण आप हो जाईआ। आपे मात पित सुत दुलारा, साची
गोद आप सुहाईआ। आपे नाउँ निरँकार बोल जैकारा, उच्ची कूक आपे गाईआ। आपे निरगुण जोती कर उज्यारा, दीपक दीआ इक्क जगाईआ। आपे अमृत होए ठंडा ठारा, सर सरोवर इक्क वखाईआ। आपे आपणा दए सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आपे वणज आप वपारा, आपे आपणा हट्ट चलाईआ। आपे रूप अगम्म निराकारा, ना मरे ना जाईआ। आपे खोल्हे सच किवाड़ा, थिर दरबारा वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त एका कन्त, नारी आपणी आप प्रनाईआ। आपे नारी कन्त कन्तूहल, आपे साचा धाम सुहाइंदा। आपे शब्द पंघूड़ा रिहा झूल, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। आप चुकाए आपणा मूल, लहणेदार आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त आपणी धार आप बंधाइंदा। आदि अन्त पुरख अबिनाशा, आपणा खेल खिलाईआ। निरगुण निरगुण निरगुण कर तमाशा, निरगुण मंडल रास रचाईआ। निरगुण अंदर निरगुण कर कर वासा, निरगुण निरगुण मेल मिलाईआ। निरगुण पूरी करे आसा, निरगुण आस तकाईआ। निरगुण सेवक दासी दासा, निरगुण शाह सुल्तान वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त आपणा भेव आप खुल्हाईआ। आदि पुरख हरि भेव न्यारा, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। सचखण्ड दुआरा खोल्ह किवाड़ा, थिर दरबारा दए वड्याईआ। साचे तख्त शाह सिक्दारा, वरते वरतावे हुक्म अपारा, धुर फ़रमाना आप जणाईआ। आपणी करे आपे कारा, ना कोई दूसर मीत मुरारा, सगला संग ना कोई रखाईआ। इक्क इकल्ला एकँकारा, अनादि अनादी हो त्यारा, आपणा रूप अनूप धराईआ। सच सुहाए बंक दुआरा, करे खेल अपर अपारा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। मेल मिलावा कन्त भतारा नारी नर इक्क दरबारा, दर घर साचे सोभा पाईआ। हरि हरि बणया मीत मुरारा, नर हरि मेला एका वारा, नारी पूत सपूता जाईआ। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहरा, निरगुण दीआ इक्क उज्यारा, रूप रेख ना कोई वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी बणत आप बणाईआ। आदि पुरख बणत बणा, आपणा रूप धराया। आपे जननी जन अख्वा, आपणी गोद सुहाया। आपणा रंग आप रंगा, रंग रंगीला वेख वखाया। आपणा संग आप निभा, सगला संग आप हो जाया। आपणा मन्दिर आप वड़या, आपे वेख वखाया। आपणा नूर आप टिका, आपे डगमगाया। आपणा नाउँ आप धरा, आपे रिहा बुलाया। आपणी करनी आप करा, आपे वेख वखाया। आपणी सरनी आपे पा, आपे होए सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख आपणा नाउँ धराया। आदि पुरख नाउँ रक्ख, करे खेल अपर अपारा। निरगुण रूप हो प्रतक्ख, निरगुण नूर करे उज्यारा। आपे जाणे आपणा पक्ख, ना कोई दूसर धारा। इक्क जैकारा अलखणा अलख, बोले हरि निरँकारा। आपणा
परदा आपे ढक, आपे लेखा लिखणहारा। आप आपणा कीता वक्ख, ना कोई वेखे होर दुआरा। आपणा मार्ग आपे दस्स, आपे करे निमस्कारा। आपणे मन्दिर आपे वस, आपे सोए पैर पसारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपारा। आदि पुरख खेल अपारा, आपणा आप कराइंदा। निरगुण दीआ कर न्यारा, आपणा बंक सुहाइंदा। आपणे नूर हो उज्यारा, नूर नुराना डगमगाइंदा। आपणे रंग रवे करतारा, रूप अनूप आप दरसाइंदा। आपणा संग आपे वेखे वेखणहारा, वेख वेख आप बिगसाइंदा। आपणी इच्छया भरे भण्डारा, आपणी इच्छया आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बन्धन आपे पाइंदा। आपणा बन्धन आपे पा, आपणा हुक्म वरताया। आपणी नारी आप प्रना, नारी कन्त आप अख्वाया। आपणी सेज आप हंढा, आपणा संग निभाया। आपणी खेल आप खिला, वेखणहार आप हो जाया। आपणी रुतड़ी आप सुहा, रुत रुतड़ी दए वड्याआ। आपणी कुखड़ी भाग लगा, पूत सपूता एका जाया। निरगुण निरगुण ल्ए प्रगटा, निरगुण निरगुण धार चलाया। आपणे अंक आप समा, आपे अंक लगाया। आपणे बंक दए बहा, बंक दुआरी वेख वखाया। आपणा रूप आप प्रगटा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख आपणा खेल खिलाया। आपणा रूप प्रगटाए आप, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। आपे जाणे वड प्रताप, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। ना कोई माई ना कोई बाप, भैण भाई ना कोई दिसाईआ। ना कोई सज्जण ना कोई साक, सगला संग ना कोई वखाईआ। आपणे अंदरों आपे प्रगट्या आपा आप, आपे नूर नूर दरसाईआ। आपे वसया इक्क इकांत, इक्क इकल्ला सच्चा शहिनशाहीआ। आपे जाणे आपणी ज़ात, अज़ाती नूर नूर दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आपणे हथ्थ रखाईआ। आदि पुरख प्रभ हो त्यार, आपणा रूप दरसाया। अलख अगोचर अगम्म अपार, अलख अलखणा नाउँ धराया। मूर्त अकाल हो उज्यार, अजूनी रहत डगमगाया। साचा मन्दिर कर त्यार, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाया। तख्त निवासी ख़बरदार, सच सिँघसण सोभा पाया। पुरख अबिनाशण मीत मुरार, ना मरे ना जाया। उच्च महल्ले हो त्यार, अटल धाम वड्याआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आपणा रूप वटाया। आदि रूप श्री भगवान, एका एक धराइंदा। सचखण्ड दुआरे बैठ मकान, थिर घर चरनां हेठ दबाइंदा। थिर घर साचे हो प्रधान, आप आपा वेख वखाइंदा। निरगुण निरगुण कर पछाण, आप आपणा बल धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। थिर घर बैठ हरि निरँकारा, सचखण्ड आपणा रंग रंगाईआ। आदि आदि बन्न्हे आपणी धारा, लेखा लेख ना कोई जणाईआ। कवण रूप वरते वरतारा, कवण खेल खिलाईआ। कवण नाउँ धराऊ दूजी
वारा, एकँकारा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, थिर घर आपणा मता पकाईआ। सचखण्ड दुआरे खेल करतारा, एका धार रखाइंदा। थिर घर खोल्हे आप किवाड़ा, चरनां हेठ दबाइंदा। पहला रूप निराकारा , रंग रेख ना कोई वखाइंदा। दूजी आपणी पाए सारा, आपणा मता पकाइंदा। कवण धार होए उज्यारा, कवण नार पुरख प्रनाइंदा। कवण सेज सोहे भतारा, कवण अंग लगाइंदा । कवण भोगे भोग हरि करतारा, कवण भस्मड़ रूप वटाइंदा। कवण दाई दाया बणे विच सच दरबारा, कवण सेव कमाइंदा। कवण उपजे सुत दुलारा, कवण गोद बहाइंदा। कवण बोले मेरे नाउँ जैकारा, कवण चरन सीस टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख आपणी दया कमाइंदा। सचखण्ड दुआरा हरि करतारा, एका रंग समाया। थिर घर साचे पाए सारा, चरन कँवल टिकाया। एका रूप अगम्म अपारा, शाहो भूप दरसाया। आपणी इच्छया करे विचारा, लेखा लेख ना कोए गंवाया। आपे प्रगट होए आपे वेखे वेखणहारा, दूजा नैण ना कोए बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रचना ल्ए रचाया। रचन रचावणहार हरि, आपणी दया कमाइंदा। आपणे मन्दिर बैठ घर, आपणा मता पकाइंदा। कवण घाड़न ल्ए घड़, घाड़त घड़त कवण घड़ाइंदा। कवण अक्खर ल्ए पढ़, कवण नाम दृढ़ाइंदा। कवण घर बहे चढ़, कवण संग रखाइंदा। कवण पल्लू ल्ए फड़, कवण बन्धन पाइंदा। कवण पुरख ल्ए वर, कवण नारी कन्त हंढाइंदा। कवण जोती दए धर, कवण जोत जगाइंदा। कवण देवे साचा वर, कवण पूर कराइंदा। आपणी किरपा आपे कर, आपणी इच्छया साची भिच्छया आपे झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाइंदा। पहलां आपणी करे सलाह, सति पुरख निरँजण बेपरवाहया। फेर बणां आपणा आप मलाह, आपणा बेड़ा लवां चलाया। कवण रूप वसां सचखण्ड दुआरे साचे थाँ, थिर घर साचा कवण वेस वटाया। कवण रूप बणां साची मां, कवण पिता रूप धराया। कवण बालक गोद लवां बहा, कवण रूप सिर हथ्थ टिकाया। कवण घर देवां ठंडी छाँ, समरथ आपणा नाउँ वड्याआ। कवण रूप पकड़ां बांह, आदि अन्त वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पहला आपणा नाउँ धराया। आदि पुरख आपणा ना धरा, आपणी सेवा आप लगाइंदा। आपणा हुक्म आप वरता, आपे बन्धन पाइंदा। विष्न रूप लवां वटा, विश्व खेल खिलाइंदा। आपणा रंग लवां रंगा, रंग रंगीला इक्क चढ़ाइंदा। छैल छबीला रूप धरा, सच कबीला आप बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आपणे हथ्थ रखाइंदा। आदि पुरख आदि विष्न, आदि आदि समाया। नेत्र नैण किसे ना दिसण, वेखणहारा दिस ना आया। आपणे मन्दिर साचे वसण, थिर घर साचा इक्क बणाया। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा आदि आपणे हथ्थ रखाया। आदि पुरख हरि खेल खिलाया, विष्न आपणा रूप धराइंदा। अन्त लेखा दए समझाया, आपणा पन्ध आप मुकाइंदा। दोहां मेला मेल मिलाया, मेल मिलावा इक्क जणाइंदा। सचखण्ड दुआरा दए वड्याआ, थिर घर साचे डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त एका कन्त, नर नरायण आप अख्वाइंदा। आदि पुरख विश्व धार, वास्तक रूप दरसाइंदा। रूप अनूप कर त्यार, आप आपणा वेख वखाइंदा। आपणे मन्दिर पाए सार, आप आपणा तेल चढ़ाइंदा। करे खेल अगम्म अपार, गुप्त गुप्ती वेख वखाइंदा। अमृत रस अमर भण्डार, अमरापद दरसाइंदा। देवणहार इक्क दातार, निराकार निरँकार वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा मेल मिलाइंदा। विष्नूं भगवान हरि हरि मेला, एका घर कराया। सचखण्ड वसे हरि गुरु थिर घर चेला, विष्न बहाया। आपे होए सज्जण सुहेला, विछड़ कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका तत्त दए समझाया। विष्न अंदर हरि हरि धार, आपणी आप रखाईआ। अमृत भरया ठंडा ठार, नाभी कँवल खुल्हाईआ। खुल्हिआ कँवल होया उज्यार, रुतड़ी रुत्त सुहाईआ। पुरख अबिनाशी खेल अपार, खेले खेल सच्चा शहिनशाहीआ। ब्रह्म पारब्रह्म भेव न्यार, आपणी वण्ड आप वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, एका ब्रह्म दए दरसाईआ। ब्रह्मा वेता नेतन नेत, नर हरि नरायण उपाया। आपे जाणे चेतन्न चेत, आप आपणा खेल खिलाईआ। आपे करे साचा हेत, हितकारी दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा नाउँ धराया। आपे ब्रह्म कर पसारा, पारब्रह्म वड्याईआ। आपे विष्नूं दए आधारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आपे करे खेल करतारा, करनहार भेव ना राईआ। आपे वरते आपणा वरतारा, लेखा जाणे सहिज सुभाईआ। आपे जाणे ठांडा दरबारा, सीतल धारा आप वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा हुक्म आप वरताईआ। विष्न ब्रह्मा शब्दी धार, हरि हरि रूप वटाया। आपणे अंदरों आए बाहर, आपणा मुख दिखलाया। निरगुण सरगुण हो उज्यार, आपणा मार्ग आप लगाया। थिर घर आया आपे बाहर, धूंआँधार आप समाया। सुन अगम्मी पावे सार, सुन्न अगम्म आपणा नाउँ धराया। आपे ब्रह्मा ल्ए उभार, आपे मस्तक लेख लिखाया। आपे अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज करे त्यार, आपे शंकर खेल खिलाया। तिन्नां विचोला बणे निरँकार, एका माई गोद बहाया। दाई दाया बण करतार, साची सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, एका हुक्म वरताया। आदि पुरख हुक्म वरताया, भुल रहे ना राईआ। आपणी अंस आप उपजाया,
सरबंस वेख वखाईआ। एका नारी कन्त हंढाया, एका घर वज्जी वधाईआ। एका माई गोद बहाया, एका वेखे चाँईं चाँईंआ। एका रंगण आप रंगाया, रंग रंगे बेपरवाहीआ। इक्क मृदंग दए सुणाया, नाउँ निरँकारा आप अल्हाईआ। इक्क पलँघ दए विछाया, सेज सुहञ्जणी आप सुहाईआ। एका पन्ध दए मुकाया, आदि अन्त आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख विष्न ब्रह्मा शिव देवे वर, इक्क ज्ञान दृढ़ाईआ। आदि पुरख हरि ज्ञान दृढ़ाया, विष्न आप समझाइंदा। तेरा रूप अनूप धराया, हरि साचा खेल खिलाइंदा। ब्रह्मा तेरी रत वखाया, फुल्ल फुलवाड़ी आप महिकाइंदा। शंकर तेरी सेवा लाया, पत डाली तोड़ तुड़ाइंदा। तिन्नां विचोला हरि रघुराया, भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख पुरख समझाइंदा। आदि पुरख सुणाए हरि, हरि आपणा भेव आप खुल्हाईआ। विष्नूं मंगे सदा दर दर, पुरख अबिनाशी भिच्छया पाईआ। ब्रह्मा नहाउणा चरन कँवल सर सर, चरन चरनोदक मुख चुआईआ। शंकर मंगे डर डर, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। तिन्नां विचोला एका बण, एका रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख सच्चा शहिनशाहीआ। आदि पुरख शाह पातशाह, शहिनशाह अख्वाइंदा। आदि आदी बण मलाह, आपणा बेड़ा आप चलाइंदा। विष्न देवे सच सलाह, एका हुक्म अल्हाइंदा। ब्रह्मे देवे एका नाँ, साची वस्त झोली पाइंदा। शंकर वखाए एका थाँ, चरन दुआर सुहाइंदा। तिन्नां बणे पिता मां, बालक गोद खिडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आपणे विच छुपाइंदा। आपणा भेव आप छुपाया, विष्न हरि समझाईआ। तेरी सेवा सच लगाया, वस्त अमोलक दए वड्याईआ। साची गोलक हथ्थ फड़ाया, इक्क भण्डार दए वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी वस्त आप वरताईआ। ब्रह्मे हरि दए सहारा, आपणी बूझ बुझाइंदा। तेरा रूप अपर अपारा, हरि साचा आप प्रगटाइंदा। निरगुण जोती कर उज्यारा, दीआ बाती आप टिकाइंदा। साचे मन्दिर खेल न्यारा, अंदरे अंदर वेख वखाइंदा। वरते वरतावे हरि वरतारा, आपणी धार आप चलाइंदा। तेरा भरे इक्क भण्डारा, अतोट अतुट रखाइंदा। लक्ख चुरासी होए उज्यारा, घड़ भाण्डे डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे भाणे सद रखाइंदा। शंकर हरि सच समझाया, भुल रहे ना राईआ। कंठ माला गल पहनाया, बाशक तशका दए लटकाईआ। तन भिबूत इक्क लगाया, जटा जूट जूट वड्याईआ। इक्क त्रिसूल हथ्थ फड़ाया, तिन्नां माण वखाईआ। जो घड़या सो भन्न वखाया, थिर कोए रहिण ना पाईआ। अन्तिम ढोला इक्क सुणाया, आपणा परदा दए चुकाईआ। सो पुरख निरँजण आपणा नाउँ सुणाया, हँ रूप विष्न ब्रह्मा शिव ल्ए उपजाईआ। सोहँ रूप निरगुण सरगुण खेल खिलाया, पंज
तत्त त्रैगुण माटी हाटी ना कोए विकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिन्नां एका घर वखाईआ। विष्न ब्रह्मे शिव सुणया हरि का राग, दोए चरन सीस झुकाया। पुरख अबिनाशी घट घट वासी घर तेरे आई जाग, नेत्र नैण इक्क खुल्हाया। तेरे दरस रहे वैराग, दूजा दर ना कोए वखाया। तेरी सरन गए लाग, हउँ बालक सेव कमाया। तेरी जोती जगे चिराग़, दीपक दीआ इक्क टिकाया। आपणे विच्चों आपणा नूर आपे काढ, विष्न ब्रह्मा शिव साडा नाउँ धराया। बिन तेरे कवण लडाए लाड, कवण गोदी ल्ए बहाया। कवण देवे साची दाद, कवण नाम झोली पाया। कवण रक्खे सानूं याद, भुल कदे ना जाया। असीं आदि जुगादि करदे रहीए फ़रयाद, तेरे अग्गे सीस झुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, धुर मस्तक लेख लिखाया। धुर लेखा लिखणहार निरँकारा, विष्नूं लेखा इक्क समझाइंदा। हरि जू बणया मीत मुरारा, विछड़ कदे ना जाइंदा। पूत सपूता कर उज्यारा, पारब्रह्म ब्रह्म उपजाइंदा। शंकर रक्खे एका धारा, एका तन्द बंधाइंदा। करे खेल अपर अपारा, पारब्रह्म भेव ना आइंदा। हुक्मी हुक्म वरते वरतारा, हुक्मी हुक्म खेल खिलाइंदा। आपे वरते सभ तों बाहरा, रूप रेख ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, आपणी करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। आपणी करनी करे करतार, खेले खेल सहिज सुखदाईआ। विष्नूं तेरा सच प्यार, भुल कदे ना जाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म दए आधार, आप आपणे अंग लगाईआ। शंकर बख्शे चरन सहार, धूढ़ी मस्तक टिक्का लाईआ। तिन्नां विचोला रहे निरँकार, आदि जुगादि वेख वखाईआ। परदा खोल्हा इक्क दरबार, थिर घर साचे वज्जे वधाईआ। सचखण्ड वसे आप निरँकार, इक्क इकल्ला बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल एका हरि, एका एक एक टेक समझाईआ। एका टेक श्री भगवाना, हरि साची सच जणाइंदा। आपणा लिख धुर फ़रमाना, हरि आपे आप वखाइंदा। आपे देवणहारा दाना, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। आपणे दर कर परवाना, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। आप बन्न्हे साचा गाना, हरि साचा सगन मनाइंदा। आपे बणे साचा कान्हा, आपे सख़ीआं वेख वखाइंदा। आपे वरते आपणा भाणा, सद भाणे आप समाइंदा। आपे बणे साचा राणा, विष्न ब्रह्मा शिव आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी एका हरि, एका दर वखाइंदा। एका दर धुर दरबारा, हरि साचा सच समझाया। पुरख अबिनाशी खेल न्यारा, आदि पुरख आप कराया। आपे वसे धाम न्यारा, सचखण्ड दुआरा इक्क वड्याआ। थिर घर साचे हो उज्यारा, ठांडा दरबारा आप सुहाया। विष्न ब्रह्मा शिव कर प्यारा, आपणी सिख्या इक्क सिखाया। सोहँ सच सच जैकारा, तेरा मेरा मेरा तेरा रूप धराया। निरगुण निरगुण करे प्यारा, निरगुण निरगुण मेल
मिलाया। खेले खेल विच संसारा, त्रै त्रै लेखा इक्क बणाया। पंज तत्त वरते वरतारा, अप तेज वाए पृथ्मी अकाश जोड़ जुड़ाया। लक्ख चुरासी भरे भण्डारा, वड भण्डारी दया कमाया। एका नाम बोल जैकारा, शब्द शब्दी नाद दए सुणाया। निष्अक्खर कर विचारा, साचा अक्खर दए बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका दर दए समझाया । दर दुआर हरि समझाइंदा, कर किरपा गुण निधान। विष्न तेरी सेवा लाइंदा, ब्रह्मण्ड खण्ड लोअ पुरी कर प्रधान। ब्रह्मे तेरी वण्ड वंडाइंदा, लक्ख चुरासी इक्क निशान। पंज तत्त भाण्डा आप घड़ाइंदा, त्रैगुण माया बन्न्हे गान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल श्री भगवान। श्री भगवान खेल खिलाइंदा, धुरदरगाही एकँकार। लक्ख चुरासी रचन रचाइंदा, ब्रह्मा वेता कर प्यार। आपणा हुक्म आप जणाइंदा, चारे मुख वेद चार। चार जुग वण्ड वंडाइंदा, चारे खाणी दए आधार। चारे बाणी भेव खुल्हाइंदा, चार वरनां पावे सार। चारों कुण्ट वेख वखाइंदा, चार यारी दए आधार। अन्तिम सिख्या इक्क समझाइंदा, नौ दुआरे जगत किवाड़। नौ खण्ड पृथ्मी वण्ड वंडाइंदा, चार जुग करे खेल करतार। नव नौ गेड़ा आप दवाइंदा, चार चार करे ख्वार। रूप अनूप आप दरसाइंदा, विष्न ब्रह्मा शिव कर प्यार। निरगुण सरगुण धार वखाइंदा, भगत भगवन्त कर उज्यार। साध सन्त मेल मिलाइंदा, एका बख्शे चरन प्यार। गुरमुख गुर गुर रंग रंगाइंदा, गुरसिख मेले साचे दरबार। गुर पीर रूप वटाइंदा, रूप अनूप सच्ची सरकार। जगत गेड़ा आप चलाइंदा, आपे गेड़े गेड़नहार। जगत खेड़ा आप वसाइंदा, चौदां लोक वेख विचार। चार जुग वण्ड वंडाइंदा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग दए आधार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख देवे वर, विष्न ब्रह्मा शिव रहिणा ख़बरदार। विष्न ब्रह्मे शिव जणाया, धुर फ़रमाना हरि रघुराईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग सेवा लाया, सेवादार भुल ना जाईआ। गुर पीर अवतार साध सन्त भगत भगवन्त जुगा जुगन्तर वेस वटाया, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा रंग रंगाईआ। लोकमात बहु बिध भांत पुरख अकाल दीन दयाल आपणा नाउँ ल्ए जपाया, साचा भेव ना किसे खुल्हाईआ। बेअन्त बेअन्त बेअन्त रसना कह कह जस गाया, आत्म अन्तर ध्यान लगाईआ। लक्ख चुरासी जून विष्नूं तेरा रूप धराया, घट घट तेरी वण्ड वंडाईआ। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म दरसाया, आत्म जोती नूर रुशनाईआ। पंज तत्त शंकर बन्द कराया, जेरज अंडज उत्भुज सेत्ज आप समाईआ। आपणी वण्ड आपणे हथ्थ रखाया, आदि पुरख अबिनाशा विष्न ब्रह्मा शिव करे तमाशा, त्रैगुण मंडल रास रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए खुल्हाईआ। हरि साचा भेव खुल्हाइंदा, शब्द अनादी बोल। विष्नूं सीस झुकाइंदा, पुरख अबिनाशी कवण कंडे तोले तोल। ब्रह्मा एका मंग मंगाइंदा,
कवण रूप बख्शें नाभ कँवल। शंकर रो रो नीर वहाइंदा, कवण रूप वड्याई देवें उप्पर धवल। पुरख अबिनाशी आप सुणाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल एका हरि, जोत सरूपी आपे मवल। नव नौ बेड़ा पार कराउणा, चार जुग रहिण ना पाईआ। गुर पीर अवतार साध सन्त सभ राह तकाउणा, पुरख अकाल ध्यान लगाईआ। कलिजुग वेला अन्त सुहाउणा, निरगुण निरगुण जोत करे रुशनाईआ। निहकलंक नाउँ रखाउणा, विष्नूं भुल कदे ना जाईआ। तेरा मेला मेल मिलाउणा, तेरी रचना आप वखाईआ। ब्रह्मे पारब्रह्म दरस कराउणा, ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। शंकर तेरा भार उठाउणा, जगत जगदीश वडी वड्याईआ। तिन्नां विचोला आप अख्वाउणा, अन्त खेल करे बेपरवाहीआ। आपणा नाउँ फेर प्रगटाउणा, सति जैकारा एका लाईआ। सोहँ ढोला हरि जू हरि हरि आपे गाउणा, दूसर कोए ना दए वड्याईआ । शंकर तेरा पन्ध मुकाउणा, अन्त अन्त जोत मिलाईआ। ब्रह्मे ब्रह्म लोक तजाउणा, पारब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। विष्नूं उँगली ला ला नाल फिराउणा, दिस किसे ना आईआ। भगवान भगवन आपणी जोत जगाउणा, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। एका डंका शब्द वजाउणा, ब्रह्मण्ड खण्ड गगन पाताल पृथ्मी आकाश सुणे सर्ब लोकाईआ। तिन्नां उठ उठ राह तकाउणा, प्रभ साचा जाग खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ दए समझाईआ। आपणा नाउँ हरि समझाए, वेला अन्तिम आप दरसाइंदा। सोहँ शब्द हरि साचा उपजाए, ना कोई मेट मिटाइंदा। सोहँ रूप निरगुण सरगुण खेल खिलाए, आदि जुगादि आपणी रचना आप रचाइंदा। महाराज निरगुण आपणा ख़िताब वड्याए, शेर सिँघ सरगुण वेस वटाइंदा। अन्तिम ख़ाकी ख़ाक समाए, विष्नूं तेरा मेला मेल मिलाए, आपणी धारा आप चलाइंदा। विष्नूं रूप साकार हरि रघुराय, भगवन भगवान जोती जोत रुशनाए, रूप रेख ना कोए वखाइंदा। तिन्नां लोकां तिन्नां धारा तिन्नां सिक्दारा इक्क वखाए, विष्न ब्रह्मा शिव सीस हथ्थ टिकाइंदा। आपणा नाअरा आप सुणाए, वेद कतेब भेव ना पाइंदा। कोटन कोटि अवतार दर दुआर बैठे सीस झुकाए, निउँ निउँ चरन ध्यान सर्ब लगाइंदा। कोटन कोटि गुरु गुर मंगण भिच्छया जाए, पुरख अबिनाशी वड भण्डारी आप वरताइंदा। कोटन कोटि साध सन्त रहे बिल्लाए, नेत्र नीर सर्ब वहाइंदा। कोटन कोटि भगत भगवन्त राह तक्कण जाए, अद्धविचकार सर्ब डुबाइंदा। कोटन कोटि ईसा मूसा संग मुहम्मद ख़ाकी ख़ाक रमाए, ख़ालक नज़र किसे ना आइंदा। कोटन कोटि जुग बीते काल, कोटन कोटि ब्रह्मा शिव विष्न बणे कंगाल, कोटन कोटि भरम भुलाइंदा। कलिजुग अन्तिम प्रगट आप होए दीन दयाल, मंगण दर किसे ना जाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग ब्रह्मा विष्न शिव अवतार गुर पीर पैग़म्बर साध सन्त औलीए पीर शेख़ करदा आया प्रितपाल, प्रितपालक आपणा नाउँ रखाइंदा। कलिजुग अन्तिम
अन्त श्री भगवन्त नर नरायण साचा कन्त बण के आया एका मंगत, लक्ख चुरसी विच्चों लभ्भी मुठी संगत, दूसर दिस किसे ना आइंदा। विष्नूं तेरा भण्डारा गुरसिख दुआरा नौ दुआर चढ़ी रंगत, तृष्ना भुक्ख ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर नरायण आपणी खेल खिलाइंदा। अन्तिम खेल खिलावणहारा, ख़ालक ख़लक रूप वटाईआ। विष्न भण्डारा देवणहारा, विश्व रूप धराईआ। ब्रह्मे ब्रह्म उपजावणहारा, ब्रह्म आपणे लेखे पाईआ। शंकर जगत सँघारनहारा, शंकर संसा दए चुकाईआ। तिन्नां विचोला बण निरँकारा, पिछला लेखा दए मुकाईआ। अग्गे करे आपणी कारा, प्रभ पूरे हथ्थ वड्याईआ। थिर ना रहे कोई दरबारा, जो उपजे सो बिनसाईआ। कलिजुग मेटे धूंआँधारा, रैण अन्धेरी रहे ना छाहीआ। सतिजुग वरते सच वरतारा, सतिगुर पूरा दए वरताईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, गुर शब्द दए ग्वाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव तेरा लहिणा लहणे पाईआ। तिन्नां लहिणा लहणे पैणा, लहणेदार आप हो जाइंदा। आपणे घर आपे बहणा, सचखण्ड दुआरा आप सुहाइंदा। तिन्नां लोचण एका नैणा, नैनण नैण आप खुल्हाइंदा। तिन्नां मेला साचे सैणा, साक सज्जण दया कमाइंदा। तिन्नां मन्नया एका कहिणा, एका हुक्म सुणाइंदा। सोहँ शब्द हरि का रूप आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्माद लोक परलोक ब्रह्मा विष्न शिव करोड़ तेतीस सुरपति राजा इंद गण गंधर्ब लक्ख चुरासी भूत प्रेत सभ ने कहिणा, हरि साचा दए जणाईआ। राए धर्म उठ उठ रसना कूक राह तक्के हरि साचे सज्जण सैणा, चार कुण्ट ध्यान लगाईआ। लाड़ी मौत उठे डैणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मा विष्न शिव तेरा पूरा करे वर, कीता कौल भुल ना जाईआ। कीता कौल निभावण आया, आदि पुरख वड वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम वेस वटाया, निहकलंक साचा माहीआ। रूप रंग ना रेख बणाया, पंज तत्त ना कोए दसाईआ। औंदा जांदा दिस ना आया, फिर फिर थक्के पान्धी राहीआ। शरअ मज़्हब ना किसे बन्द कराया, चार वरन अठारां बरन नाता जोड़ ना कोए वखाईआ। आपणी करनी करता आपे करन आया, कलिजुग काल संग रलाईआ। दीन दयाल साची तरनी आपे तरन आया, गुरमुख साचे ल्ए तराईआ। आदि विछड़े कलिजुग अन्त विष्न ब्रह्मा शिव फड़न आया, जो सेवक सेव लगाईआ। निरगुण रूप सरगुण नाल लड़न आया, निरवैर भेव ना राईआ। विष्न शिव ब्रह्मा तेरे मन्दिर आपे चढ़न आया, आपणा पौड़ा आपे लाईआ। गुरसिखां दुआरे खड़्हन आया, ख़ालक आपणा रूप वटाईआ। गुरसिखां दा नाउँ आप पढ़न आया, आपणा नाउँ गुरसिखां अंदर आप टिकाईआ। गुरसिखां मस्तक मेख जड़न आया, बिधना रेख दए मिटाईआ। गुरसिखां दी तरनी आप तरन आया, रातीं सुत्तयां सेव कमाईआ। गुरसिखां दी चरनी आप पढ़न आया,
आपणे चरन अग्नी विच जलाईआ। करता पुरख आपणी करनी करन आया, कर कर के सच्ची धाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि ना मरे ना जाईआ।
बिशन दास जलन्धर वाले दे नवित
बिशन दास संग विष्न समाया। श्री भगवान सिर हथ्थ रखाया। आवण जावण गेड़ कटाया। राय धर्म ना दई सज़ाया। चित्रगुप्त ना लेख वखाया। लाड़ी मौत ना अन्त प्रनाया। अमृत वेला गुर अमर कराया। मन का मणका प्रभ आप फिराया। रसना जिहवा हरि हरि गाया। नर नरायण होए सहाईआ। आप तरया कुटम्ब तराया। मात पित कुख सफल कराया। जगत मिटया दुक्ख, घर साचा पाया। लेखे लग्गा उलटा रुक्ख, माणस देव देव निहकेव आपणे विच मिलाया। ना सोग ना हरख निरगुण निराकार निरवैर दिता दरस कर तरस, पूर्ब लहिणा झोली पाया। अमृत मेघ एका बरस मिटाई हरस, संसा रोग चुकाया। लेखा चुक्या अर्श फर्श, मुक्ती चरनां हेठ दबाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण जोत ना कोई वरन ना कोई गोत, जन भगतां कढ्ढ काया खोट, हिरदे हरि सोहँ आपणा नाम जपाया। बिशन दास सचखण्ड निवास, जोती जोत प्रकाश, पूरी होई आस, जगत सास ग्रास, खाणा पीणा आउणा जाणा रहिणा बहणा सिर भाणा सहिणा, साचा हुक्म मनाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, त्रैगुण पेटा पंज तत्त ताणा, आपणी हथ्थीं आपणा अन्तिम काया माटी कीता वाण पुराणा। साथीआं छड्डे साथ, कोई ना लम्भया साचा हाणा। पुरख अबिनाशी आप सुणाई आपणी गाथ, सोहँ शब्द साचा गाणा। अन्त मुकाई जगत वाट, जन्म जन्म दा पूरा करया घाट, पलँघ रंगीला छैल छबीला लै के आया त्रिलोकी नाथ, नाथ अनाथां ल्ए चढ़ाया। अन्तिम कीता आपणा हीला, हरि भगत मिलाया। गुरसिख कबीला, घर मन्दिर वज्जे वधाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत कुटम्ब देवे दान, पुत्तर धी भाई भैण साक सज्जण नेत्र नीर ना कोए वहाया।
२५ पोह २०१७ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच
इक सत्त जाए बीत, कोटन कोटि काल रहिण ना पाईआ। पुरख अकाल चले आपणी रीत, इक्क अतीत सच्चा शहिनशाहीआ। शब्द अगम्मी बोल गीत, गुण गोबिन्द आप सुणाईआ। निरगुण निरवैर होए ठांडा सीत, सीतल धार विच समाईआ। आदि
जुगादी पतित पुनीत, पतित पावण बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाल दीन दयाल, आपणी कार आप कराईआ। आपणी कार करावण आया, इक्क सत पार कराइंदा। सति सतिवादी भेव ना राया, रूप अनूप ना कोए दरसाइंदा। निरगुण निरगुण नाउँ धराया, निरवैर आपणा बल रखाइंदा। कोटन कोटि काल आपणे विच समाया, नेत्र नैण ना कोए दरसाइंदा। अलख अगोचर अगम्म अगम्मड़ी खेल खिलाया, लेखा लेख ना कोए लिखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरख अकाल एका हरि, हरि आपणा वेस वटाया। वेस वटाया हरि भगवान, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। आदि जुगादी खेल महान, जुग करता आप कराईआ। सच सिँघासण बैठ श्री भगवान, अगम्म अथाह करे खेल बेपरवाहीआ। शाहो भूप बण सुल्तान, सच सुल्ताना सच्चा शहिनशाहीआ। देवणहारा धुर फ़रमान, जुगा जुगन्तर हुक्म चलाईआ। गुर अवतार बख्शे इक्क ध्यान, दर दरबान इक्क दसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरख अकाल एका हरि, आपणी धार आप बंधाईआ। साची धार बंधाइंदा, आदि जुगादी कार। नव नौ चार गेड़ा आप दवाइंदा, चार नौ उतरे पार। रूप अनूप आप धराइंदा, सति सरूप परवरदिगार। चारे कूट वेख वखाइंदा, दहि दिशा खोल्ह किवाड़। एका चोट नगारे लाइंदा, उच्ची कूक कर पुकार। निरगुण जोत आप जगाइंदा, तत्व तत्त ना कोए प्यार। आपणा घाड़न आपे वेख वखाइंदा, आपे होए भन्नणहार। आपणे रंग आप समाइंदा, रंग रंगीला एकँकार। एका सति आप उपाइंदा, आपे रक्खे धुर दरबार। आपणा हुक्म आप जणाइंदा। करे खेल आप करतार। कलिजुग आपणी वण्ड वंडाइंदा, वण्डणहार विच संसार। लहिणा देणा झोली पाइंदा, सतिजुग त्रेता द्वापर गए हार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, पुरख अकाल आपणा नाउँ धराइंदा। पुरख अकाल नाउँ करतारा, निरगुण आपणी धार चलाईआ। करे खेल अपर अपारा, अपरम्पर बेपरवाहीआ। जीव जंत ना पावे सारा, साध सन्त भेव ना राईआ। गुर अवतार बेअन्त बेअन्त बेअन्त कह गए विच संसारा, लेखा लेख ना कोए लिखाईआ। आपे जाणे आपणी कारा, जुग करता आप कराईआ। कलिजुग अन्तिम लै अवतारा, निहकलंका नाउँ रखाईआ। जोती नूर नूर उज्यारा, नूर नुराना सच्चा शहिनशाहीआ। सुत रलाया शब्द दुलारा, गोबिन्द आपणे अंग समाईआ। अमृत प्याया ठंडा ठारा, एका रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरख अकाल एका हरि, दूसर अवर ना कोए जणाईआ। इक्क इकल्ला पुरख अकाला, आपणी खेल खिलाइंदा। कलिजुग अन्तिम खेल निराला, वेद कतेब भेव ना आइंदा। फल लगाए आपणा डाला, फुल्ल फुलवाड़ी वेख वखाइंदा। सचखण्ड बैठ सच्ची धर्मसाला, दर घर साचे सोभा पाइंदा। दर दुरकाए काल महाकाला, जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरख अकाल एका नर, नर नरायण आपणा नाउँ धराइंदा। नर नरायण हरि करतारा, कुदरत कादर वेख वखाईआ। नूरो नूर नूर कर उज्यारा, नूर नुराना डगमगाईआ। आपे जाणे आपणी कारा, करता पुरख आप कमाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल करे विच संसारा, दिस किसे ना आईआ। इक्क सत्त उतरे पार किनारा, मँझधार ना कोए वखाईआ। सम्मत सम्मती पावे सारा, भेव अभेदा भेव खुल्हाईआ। लेखा जाणे थित वारा, बरस मास आपणे विच टिकाईआ। वदी सुदी ना कोए धारा, सूरज चन्न नैण शरमाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल न्यारा, पुरख अकाल आप कराईआ। गोबिन्द मेला सुत दुलारा, जगत विछोड़ा ना कोए वखाईआ। इक्क सत्त करे प्यारा, सम्मत सतारां दए ग्वाहीआ। साल सतारां पार किनारा, सति सतिवादी आप वखाईआ। छब्बी पोह दिवस दिहाढ़ा, लोकमात वेख वखाईआ। एकँकारा आवे साचा लाड़ा, छैल छबीला साचा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाईआ। हरि हरि भेव जणाइंदा, शब्द निष्अक्खर बोल। चार जुग चार वरन चार वेद चार बाणी चार खाणी आपणे विच छुपाइंदा, दूसर तोले ना कोए तोल। अगम्म अगम्मड़ा शब्द नगारा एका ढोल वजाइंदा, आदि जुगादी रक्खे आपणे कोल। चार यारी चार कहार चार चार मूल मुकाइंदा, लक्ख चुरासी जंत वरोल। पंचम पंच मुख सालांहयदा, नाम देवे नाम अनमोल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाल देवे वर आपणी जोत आपे मौल। देवणहारा वर करतार, पंच प्यारे पंच जणाईआ। छब्बी पोह चुक्के डर, पूर्ब लहिणा लेखे लाईआ। आपणी किरपा देवे कर, गुरमुख रत्ती रंग रंगाईआ। आपणे सिँघासण पुरख अबिनाशण आपे चढ़, दो जहानां वेख वखाईआ। गुरसिखां लड़ ल्ए फड़, सृष्ट सबाई दए भुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच विहारा इक्क समझाईआ। छब्बी पोह विहार कराउणा, भुल रहे ना राईआ। पंजां प्यारयां हुक्म सुनाउणा, पीले बस्त्र तन छुहाईआ। कमरकसा इक्क कराउणा, नौ खण्ड पृथ्मी गंढ्ढ पवाईआ। गुरसिखां रत ब्रह्म मति एका तत्त आपणे मस्तक लाउणा, सीस जगदीश वडी वड्याईआ। कलिजुग कूड़ कुपत्त मनमुखां झोली पाउणा, चारों कुण्ट कुण्ट दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा सगन आप मनाईआ। हरि साचे सगन मनावणा, थित वार ना कोए विचार। पंजां प्यारयां इक्क इक्क कतरा आपणा ख़ून इक्क प्याले पावणा, दूजा दर ना कोए सहार। नौ दस वक्त सुहावणा, पुरख अबिनाशी ल्ए विचार। हस्स हस्स आपणे मस्तक लावणा, लाल गुलाला रंग चढ़े अपार। कलिजुग जीव ख़ाकी ख़ाक मिलावणा, अश्व हो आप अस्वार। गुरसिख तेरी रत एका तत्त साचा खण्डा हथ्थ चमकावणा, जगत जुग झल्ले ना कोए वार। तेरी पति आपणे सीस रखावणा, आपे
निउँ निउँ करे निमस्कार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, पूर्ब लेखा रिहा विचार। पूर्ब लेखा चुकणा, पुरख अकाल चुकाए। गोबिन्द सूरा उठणा, आपणा लेखा आपणे लेखे ल्ए लगाए। हरि का भाणा कदे ना रुकणा, ना कोई मेटे मेट मिटाए। सिँघ शेर नौ सौ चरानवें चौकड़ी जुग दा भुक्खा एका वार बुक्कणा, कोटन कोटि ब्रह्मण्ड आपणे मुख विच पाए। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप शाह सुल्तानां घर रातीं सुत्तयां जा जा ढुकणा, गुरमुख जांञी नाल रलाए। नौ सौ नड़िनवे धरत मात आपणी गोद सुहाए कुक्खना, सुरत सुवाणी ल्ए प्रनाए। गुरसिखां भार आप चुक्कणा, गुरसिख हौले भार रखाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा तिलक एका मस्तक लाए।