२६ पोह २०१७ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच
आदि पुरख अगम्म अथाह, बेअन्त सच्चा शहिनशाहीआ। निरगुण निरवैर पुरख अकाल नाउँ धरा, अजूनी रहत खेल खिलाईआ। सो पुरख निरँजण बेपरवाह, हरि पुरख निरँजण रूप वटाईआ। एकँकारा वेस वटा, आदि निरँजण नूर रुशनाईआ। श्री भगवान भेव ना रा, अबिनाशी करता धार चलाईआ। पारब्रह्म आप आपणा आप प्रगटा, अलख अलखणा खेल खिलाईआ। आपणी इच्छया आप फुरा, आपणी बणत आप बणाईआ। आपणा मन्दिर आप उपा, सचखण्ड दुआरा नाउँ धराईआ। आपणी जोत आप जगा, निरगुण निराकार करे रुशनाईआ। आपणा खेल आप खिला, वेखणहार आप हो जाईआ। आपणा हुक्म आप वरता, आपे उच्ची कूक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख आपणा नाउँ रखाईआ। आदि पुरख हरि खेल अपारा, इक्क इकल्ला आप कराइंदा। सो पुरख निरँजण हो उज्यारा, हरि पुरख निरँजण मेल मिलाइंदा। एकँकारा बण भतारा, आदि निरँजण जोत प्रनाइंदा। अबिनाशी करता सच दुआरा, श्री भगवान आप सुहाइंदा। पारब्रह्म प्रभ हो त्यारा, सचखण्ड दुआरे आसण लाइंदा। सच सिँघासण खेल अपारा, निराकारा आप कराइंदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, शाह सुल्तान नाउँ धराइंदा। आपणी करनी करे कारा, करता पुरख खेल खिलाइंदा। घाड़न घड़े अगम्म अपारा, दूसर संग ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी धार आप बंधाइंदा। साची धार हरि निरँकार, आदि पुरख आप बंधाईआ। आपणी इच्छया कर वरतार, आपे वेखे सच्चा शहिनशाहीआ। आपणे मन्दिर हो उज्यार, नूर नुराना डगमगाईआ। आपणे तख्त बैठ सच्ची सरकार, राज राजान आप अख्वाईआ। आपणा हुक्म वरते वड मेहरवान, इक्क
इकल्ला एका मार्ग आप लगाईआ। सच महल्ला खोल्ह किवाड़, सचखण्ड दुआरे दए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रचना आप रचाईआ। आदि पुरख हरि रचना रच, आपणी खेल आप खिलाइंदा। आपणा रूप धरया सच्च, दूसर रूप ना कोए वखाइंदा। आपणे मन्दिर आपे वस, आपणा संग आप निभाइंदा। आपणा मार्ग आपे दस्स, आपे राह चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख पुरख अबिनाशा आपणा वेखे आप तमाशा, वेखणहार दिस ना आइंदा। आदि पुरख हरि बेअन्त, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। सो पुरख निरँजण खेले खेल नारी कन्त, हरि पुरख निरँजण सेज सुहाईआ। एकँकारा मंगे मंगत, आदि निरँजण झोली डाहीआ। अबिनाशी करता आप लगाए आपणे अंगत, श्री भगवान मेला सहिज सुभाईआ। पारब्रह्म आपे जाणे आपणी मन्नत, दूसर इष्ट ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख पुरख अवतारा, करे खेल अगम्म अपारा, जोती नूर नूर उज्यारा, नूर नुराना डगमगाईआ। आदि पुरख प्रभ हो त्यार, आपणी कल आप वरताइंदा। सचखण्ड दुआरा खोल्ह किवाड़, आपणी इच्छया इच्छया विच समाइंदा। साचे तख्त बैठ हरि निरँकार, निरगुण आपणा रूप आप वखाइंदा। आपे होए वेखणहार, नेत्र लोचण नैण ना कोए खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, दर घर साचे सोभा पाइंदा। दर घर सच सुहाया, कर किरपा गुण निधान। निरगुण आपणा आसण लाया, रूप रंग रेख ना कोए निशान। जोती जोत जोत डगमगाया, आपे जाणे आपणी जाण पछाण। साचे तख्त आप सुहाया, देवणहारा धुर फ़रमान। आपणा राग आप अल्हाया, आपे बोल सच धुन्कान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आपे रिहा सुणाया। साचा हुक्म धुर फ़रमाना, तख्त निवासी आप सुणाइंदा। आपे जाणे आपणा भाणा, आपणे भाणे सद समाइंदा। आपणा खेल करे महाना, खेलणहारा आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा वेस आप वटाइंदा। वेस अवल्लड़ा एकँकारा, आपणा आप धराईआ। आपणी बन्न्हे आपे धारा, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। करे खेल अपर अपारा, खेलणहारा बेपरवाहीआ। रूप अनूप सच्ची सरकारा, आपणा आप आप प्रगटाईआ। आपणा चरन वखाए थिर घर दुआरा, घर घर विच वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर अंदर आपे वड़, आपणा रूप आप प्रगटाईआ। थिर घर अंदर हरि हरि वड़या, लेखा लेख ना कोए जणाइंदा। आपणी सेजा आपे चढ़या, नारी कन्त रूप वटाइंदा। आपणा घाड़ण आपे घड़या, घाड़णहार ना कोए अख्वाइंदा। आपणी करनी आपे करया, करनी किरत आप कमाइंदा। आपणे अंदर आपा धरया, आप आपणा मेल मिलाइंदा।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर साचे आपे वड़, आपणा रूप आप प्रगटाइंदा। थिर घर हरि हरि आदिन अन्ता, निरगुण आपणी धार आप चलाइंदा। खेले खेल अबिनाशी करता, अबिनाशी करता वेख वखाइंदा। आपणी करे पूरी आसा, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। आपे होए दासी दासा, दाई दाया आप अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर साचे मेल मिलाइंदा। थिर घर साचा हरि सुहाया, सुहावणहार इक्क अख्वाइंदा। सरगुण अंदर निरगुण आप टिकाया, निरगुण मात पित बण जाइंदा। निरगुण दाई दाया नाउँ धराया, निरगुण वेला वक्त ना कोए जणाइंदा। निरगुण अंदर निरगुण बाहर, निरगुण गुप्त निरगुण ज़ाहर, निरगुण निरगुण वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड दुआरे आपे खड़, आपणा चरन आप टिकाइंदा। साचा चरन सचखण्ड, हरि साचा आप उठाइंदा। थिर घर वण्डे तेरी वण्ड, वण्डणहारा आप अख्वाइंदा। आपे जाणे आपणा परमानंद, अनन्द अनन्द आपणा मंगल आपे गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर साचे बह आपणा खेल आप खिलाइंदा। हरि साचा खेल खिलाया, थिर घर खोल्ह किवाड़। नारी कन्त आप अख्वाया, पुरख अबिनाशी बेऐब परवरदिगार। साची सेज आप सुहाया, मेल मिलावा अपर अपार। जनणी जन आप बण जाया, दाई दाया बण आप निरँकार। शब्द दुलारा एका जाया, नाउँ रखाया नाउँ निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणी धार। मात पिता आपे बण, आपणी दया कमाइंदा। आपे होए जननी जन, जन जननी वेख वखाइंदा। आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह, आपणे कंध उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर साचे घाड़ण घड़, घड़णहार आप हो जाइंदा। साचा घाड़न थिर दुआरे, हरि साचा सच घड़ाइंदा। एका जणया सुत दुलारे, पूत सपूता नाउँ रखाइंदा। रूप रंग रेख ना कोए विचारे, ज़ात पात ना कोए बणाइंदा। शब्द अगम्मी एका नाउँ विचारे, दूसर धार ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे एका हरि, सुत दुलारा आपे फड़, आप आपणा मेल मिलाइंदा। सुत दुलार शब्द अपार, थिर घर दुआर सुहाईआ। करे खेल आप निरँकार, निरवैर नाउँ धराईआ। सो पुरख निरँजण हो उज्यार, हरि पुरख निरँजण दए सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरगुण दए समझाईआ। निरगुण मात पित सुत जाया, शब्द शब्दी कर प्यार। निरगुण जननी गोद बहाया, निरगुण वेखे विगसे करे वीचार। निरगुण आपणा धीर धरवास धराया, निरगुण निरगुण करे सच विहार। निरगुण आप बणाया, आप आपा उत्तों वार। निरगुण जगत जगदीश अख्वाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणी कार। सुत
दुलार बालक अमुला, पुरख अबिनाशी आप उठाइंदा। भाग लगाए आपणी कुला, कुल कुलवन्ता नाउँ धराइंदा। साचे तोल एका तुला, तोलणहार आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत कर प्यार, थिर घर साचे दए वाड़, सचखण्ड आपणा आसण लाइंदा। सचखण्ड आसण हरि निरँकार, अचरज खेल खिलाईआ। थिर घर साचा खोल्ह किवाड़, हरि शब्द दए वड्याईआ। सेवा लाए सुत दुलार, हुक्मी हुक्म जणाईआ। अलख अगोचर अगम्म अथाह आपे जाणे आपणी कार, करनी करता आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत मंगे वर, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। शब्द सुत हो त्यार, एका एक ल्ए अंगड़ाईआ । मात पिता वेखे हरि निरँकार, दूसर अवर ना कोए दिसाईआ। दोए जोड़ करे निमस्कार, निउँ निउँ जगदीश सीस झुकाईआ। हउँ बालक सेवा सेवादार, साची सेव कमाईआ। तूं बख्शणहारा शाह पातशाह शहिनशाह सच्चा सिक्दार, राज राजान आप अख्वाईआ। हउँ दर दरवेश बण मंगां दर दुआर, भिखक भिच्छया झोली अग्गे डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तूं मात तूं पिता तूं ही सच्ची माईआ। पुरख अकाल दया कमाइंदा, सुत दुलारा गोद बहा। सो पुरख निरँजण वेख वखाइंदा, आप आपणा परदा लाह। हरि पुरख निरँजण मेल मिलाइंदा, मेल मिलावा सहिज सुभा। एकँकारा अंग समाइंदा, अंगीकार आप अख्वा। आदि निरँजण नूर धराइंदा, जोती रूप कर रुशना। श्री भगवान संग निभाइंदा, सगला संग आप रखा। अबिनाशी करता सिर हथ्थ टिकाइंदा, शहिनशाह सच्चा पातशाह। पारब्रह्म आपणे मार्ग आपे लाइंदा, आपे देवे सति सलाह। तेरा नाउँ आपणे विच टिकाइंदा, आप आपा विच समा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, आदि जुगादि होए सहा। साचा वर हरि करतार, शब्द सुत दए जणाईआ। आदि जुगादि तेरा रहे प्यार, तुट ना जाए राईआ। सिर हथ्थ रक्खे समरथ करतार, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। मेरी वथ तेरी धार, तेरी धार सर्ब समाईआ। सगल वसूरे जायण लथ, पिता पूत मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, अभुल्ल भुल कदे ना जाईआ। शब्द सुत उपाया, घर घर विच ख़ुशी मनाइंदा। थिर घर साचे कर रुशनाया, आपणा नूर नूर चमकाइंदा। सचखण्ड दुआरा राह तकाया, नेत्र नैण उठाइंदा। दोए जोड़ सीस झुकाया, सच सिँघासण वेख वखाइंदा। पुरख अबिनाशी आसण लाया, सीस ताज इक्क टिकाइंदा। पंचम पंचम मुख वखाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाइंदा। आप आपणा खेल खिलावणहारा, सीस ताज इक्क दरसाईआ। पंचम मुख हो उज्यारा, निरगुण निरगुण निरगुण रूप वटाईआ। निरगुण सुत शब्द दुलारा, निरगुण पिता निरगुण माईआ।
निरगुण मन्दिर घर दरबारा, निरगुण बैठा आसण लाईआ। निरगुण आपे खोल्ह किवाड़ा, निरगुण बैठा मुख छुपाईआ। निरगुण साचा ताज रक्ख सीस, निरँकार निरवैर आपणी खेल खिलाईआ। पंचम मुख दए सहार, शाह पातशाह आपणा नाउँ धराईआ। पहला मुख दए सहार, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। हँ रूप कर करतार, शब्द सुत ल्ए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए समझाईआ। लेखा हरि समझाइंदा, सुत दुलारे पकड़ उठा। पंचम मुख आप खुल्हाइंदा, अगम्म अगम्मड़ा बेपरवाह। आपणा रूप आप दरसाइंदा, जोती जोत जोत रुशना। आपणा हुक्म आप सुणाइंदा, नाद अनादी नाद वजा। दूजा मुख तेरी कुक्ख पाइंदा, सुत दुलारे सच्चा शहिनशाह। आदि जुगादी वेख वखाइंदा, मुख उज्जल आप करा। लुक लुक आपणा वक्त लँघाइंदा, तेरा नाउँ करे रुशना। तेरा पलँघ रंगीला इक्क विछाइंदा, हरि थिर घर साचे दए डाह। पावा चूल ना कोए बणाइंदा, बाढी बणया बेपरवाह। सच प्रेम नाल उणाइंदा, सेवा करे सच्चा शाह। आदि जुगादि विछड़ ना जाइंदा, मेल विछोड़ा कोई जाणे ना। एका आपणे रंग रंगाइंदा, आपणे अंगण ल्ए बहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका शब्द दए समझा। शब्द सुत हरि समझाया, कर किरपा गुण निधान। सुत दुलारे तेरी साची सेवा लाया, पंचम मुख इक्क निशान। चौथा तेरा घर वसाया, बैठा रहे दर दरबान। तेरा मन्दिर दए सुहाया, हरि होए निगहबान। आपे वेखे आपे जाणे आपणा नाँ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वस्त दए झोली पा। साची वस्त हरि झोली पाइंदा, आपणी इच्छया भर भण्डार। पहला आपणा मुख सालांहयदा, दूजा शब्द कर त्यार। तीजे आपणा रंग रंगाइंदा, आपणी किरपा करे करतार। रूप अनूप आप धराइंदा, शब्दी शब्द कर पसार, सचखण्ड दुआरा आपणा आप सुहाइंदा, साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार। थिर घर आपे डगमगाइंदा, नूर नुराना एका धार। धार धार विच चलाइंदा, धरनी धर करे प्यार। रक्त बूंद ना कोए वखाइंदा, नारी कन्त ना कोए शृंगार। आपणी सेज आप विछाइंदा, पीआ प्रीतम मीत मुरार। आपणा आप आपे बाहर कढाइंदा, आपे वेखे वेखणहार। नूर नूर विच्चों प्रगटाइंदा, नूर नुराना खेल अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, तीजा मुख आप प्रगटाईआ। तीजा मुख खेल करतार, हरि साचा आप कराईआ। आपे जाणे आपणी कार, शब्दी शब्द सार रूप वटाईआ। सार शब्द खेल अपार, बिन हरि अवर ना कोए जणाईआ। सार शब्द करे प्यार, प्यार शब्द विच टिकाईआ। बणे विचोला गिरवर गिरधार, गहर गम्भीर वडी वड्याईआ। सार शब्द विच्चों विष्नूं कढे बाहर, दाई दाया इक्क अख्वाईआ। तीजा मुख खोल्ह किवाड़, मुख मुख मुख सालाहीआ। आपणी करनी कर अपर अपार, हरि हरि करे
खेल, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, अकल कला नाउँ धराईआ। अकल कला हरि नाउँ रक्ख, आपणी धार हरि साचा आप चलाइंदा। शब्द सुत कर कर वक्ख, जोत शब्द विच समाइंदा। विश्व रूप आपे दस्स, निरगुण आपणा नाउँ आप प्रगटाइंदा। विष्नूं अंदर आपे वस, आप आपणी खेल खिलाइंदा। आपे देवे आपणा रस, रस रसीआ आपणा नाउँ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि पुरख वसे एका घर, दर घर साचा आप सुहाइंदा। एका घर इक्क दरबार, दर दुआर इक्क सुहाईआ। एका नूर इक्क उज्यार, नूर नुराना एका डगमगाईआ। शब्द सुत इक्क दुलार, एका पिता एका माईआ। एका वस्त इक्क भण्डार, एका रिहा वरताईआ। एका विष्नूं इक्क आकार, निराकार आप कराईआ। एका रस अमृत धार, अमर अमर आप बरसाईआ। एका कँवल इक्क गुलज़ार, एका एक रिहा महिकाईआ। एका नाभी भरे भण्डार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख आपणी रचना आप रचाईआ। एका कँवल एका फुल्ल, एका आपे वेख वखाइंदा। एक करता एका पाए मुल, एका कीमत हरि चुकाइंदा। एका धारन एका बोल, एका बोल सुणाइंदा। एका बैठा रहे अडोल, आदि जुगादि आपणा खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि पुरख आपणा बंक आप वड्यांअदा। बंक दुआरी आपे हरि हरि, हरि बिन अवर ना कोए रहाइंदा। आपे आपणे घाड़न घड़ घड़, घड़णहार आप हो जाइंदा। आपे आपणी सेजा चढ़ चढ़, साची सेज आप सुहाइंदा। आपे आपणे अंदर वड़ वड़, रूप अनूप आप प्रगटाइंदा। आपे दरस दखाए अग्गे खड़, स्वच्छ सरूपी नाउँ धराइंदा। आपे विष्नूं लगाए आपणे लड़ लड़, एका पल्लू हथ्थ वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि करतार। हरि का भेव समझ तों न्यार, लेखा लेख ना कोए जणाईआ। विष्न अंदर ब्रह्म धार, शब्दी शब्द टिकाईआ। शब्द कँवल शब्द गुलज़ार, शब्द फूल फूल समाईआ। शब्द पंखड़ी आए बाहर, शब्द वेखे साचा शहिनशाहीआ। शब्द रूप अपर अपार, रेख रंग ना कोए जणाईआ। शब्द पिता शब्द माता शब्द बणे सुत दुलार, शब्द विष्नूं घाड़त ल्ए घड़ाईआ। शब्द अमृत शब्द रस शब्द अंदर जाए वस, शब्द शब्द करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआरे बैठा चढ़, तख्त निवासी एका सच्चा शहिनशाहीआ। शब्द खेल हरि कराइंदा, जननी जन ना कोए। विष्न तेरी गोद सुहाइंदा, कँवल नाभी फुल्ल परोए। आपणी वस्त विच टिकाइंदा, आदि निरँजण करे लोए। आपणा नाउँ आप प्रगटाइंदा, पारब्रह्म आपे जाणे आपणी सोए। आपणा अंग आप कटाइंदा, आपे लै के आया
ढोए। ब्रह्म आपणा नाउँ धराइंदा, आपे अमृत मुख मुख चोए। चौथा मुख आप सालांहयदा, सीस ताज एका सोहे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, थिर घर साचे आपे टोहे। चौथा मुख खेल अवल्ला, हरि साचे सच कराया। ब्रह्मे फड़ाया आपणा पल्ला, पारब्रह्म संग निभाया। करया खेल वल छला, अछल छल धारी नाउँ धराया। आपे वसया निहचल धाम अटल्ला, महल्ल अटल इक्क वसाया। आदि जुगादी इक्क इकल्ला, अकल कल आपणी ल्ए वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाया। हरि साचा भेव जणाइंदा, आप आपणी किरपा धार। शब्दी शब्द शब्द समझाइंदा, नाद अनादी बोल जैकार। विष्नूं आपणा बंस सुहाइंदा, करे कराए सच प्यार। ब्रह्म सुत आप प्रगटाइंदा, पारब्रह्म दए आधार। पहला मुख आपणा आप खुल्हाइंदा, दूजे शब्द करे प्यार। तीजे विष्नूं गोद बहाइंदा, चौथे ब्रह्मा करे उज्यार। पंजवें आपणा रंग रंगाइंदा, थिर घर विच्चों आए बाहर। सुन अगम्म सर्ब वखाइंदा, एका दिसे धूंआँधार। सूरज चन्द ना कोई चढ़ाइंदा, रवि ससि ना कोए उज्यार। मंडल मण्डप ना कोई वखाइंदा, धरत धवल ना कोई सहार। जल बिम्ब ना रूप प्रगटाइंदा, करे खेल अपर अपार। सुत दुलारा आप हिलाइंदा, इक्क हलूणा देवे मार। आपणा खेल आप कराइंदा, आपणी जोती आपणे अंदर वाड़। लोकमात ना कोई वखाइंदा, जंगल जूह उजाड़ पहाड। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाइंदा। सचखण्ड दुआरा खोल्हया, निरगुण दाता बेपरवाह। थिर घर शब्द अनादी आपणा बोलया, आपे जाणे आपणा साचा राह। विष्नूं अंदर विश्व धार आपे मौलया, आपे कँवल कँवला ल्ए खिड़ा। आपे ब्रह्मा रक्खे अडोलया, पारब्रह्म सिर हथ्थ टिका। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आदि आपणी रचना आपे जाणे, दूसर सके ना कोए लिखा। दूसर लेखा कोए ना लिखदा, हरि वड्डा वड वड्याईआ। आपणा मार्ग आपे दस्सदा, आपणा शब्द आप उपजाईआ। विष्नूं अंदर आपे वसदा, आपणी करे आप कुड़माईआ। ब्रह्मे अग्गे आपे बह बह हस्सदा, आपे करे सच पढ़ाईआ। आपणा मुख आपे कजदा, आपे परदा रिहा वखाईआ। आपे शब्द हो हो गज्जदा, दूजा दर आप खुल्हाईआ। आपे विष्नूं नाल नाल रहि रहि सजदा, घर साचा सहिज सुखदाईआ। आपे ब्रह्मे घाड़न घड़ साचा मार्ग दस्सदा, साची करे पढ़ाईआ। आपे थिर घर विच्चों बाहर नस्सदा, सुन्न अगम्म समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया ब्रह्मा धर, ब्रह्मा इच्छया आपणे अंदर कर, ब्रह्म पारब्रह्म वेख वखाईआ। ब्रह्मे इच्छया पारबब्रह्म धार, हरि साचा खेल खिलाइंदा। सुन अगम्म कर विचार, धूंआँधार फोल फुलाइंदा। आपणी करनी कर विचार, करता पुरख वेस वटाइंदा। निरगुण निरवैर
निराकार हो त्यार, रूप अनूप आप वखाइंदा। ब्रह्मा पावे ना कोई सार, कवण नारी कन्त प्यार, कवण जननी जन गोद बहाइंदा। आपणी कुक्खों आपे कढ्ढे बाहर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धूंआँधार आपे वड़, सुन अगम्म वेखे खड़, शंकर आपणा खेल खिलाइंदा। शंकर खेल कर करतार, पंचम मुख दए सुहाईआ। निरगुण निरगुण कर प्यार, सरगुण सरगुण विच टिकाईआ। सरगुण सरगुण दए आधार, निरगुण दाता सच्चा शहिनशाहीआ। करे खेल अपर अपार, लेखा लिख ना सके कोई राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख पुरख करतार, करे कराए आपणी कार, करनहार आप हो जाईआ। शंकर ब्रह्मा विष्न धार, हरि हरि आप चलाइंदा। शब्द अगम्मी कर प्यार, जोती जोत मिलाइंदा। जोती जोत कर उज्यार, नूरो नूर दरसाइंदा। शब्दी शब्द शब्द जैकार, हुक्मी हुक्म अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल एका हरि, आदि पुरख आपणा खेल खिलाइंदा। आदि पुरख खेल खिलावणहारा, एका रंग समाया। थिर घर खेले खेल अपारा, शब्द शब्दी मेल मिलाया। सचखण्ड दुआरा खोल्ह किवाड़ा, सच सिँघासण आसण लाया। पंचम मुख सीस दस्तारा, राज राजाना आप सुहाया। शाहो भूप बण सिक्दारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा निशान हरि मेहरबान, दो जहान रिहा वण्डाया। ब्रह्मा विष्न शिव कर त्यार, शब्दी मेल मिलाया। एका हुक्म हरि निरँकार, धुर फ़रमान जणाया। मेरा नाद सच्ची धुन्कार, आदि जुगादि वजाया। मेरी इच्छया सच भण्डार, सति भण्डार दए वखाया। शब्द तेरी सेवा अपर अपार, हरि निरँकारा दए लगाया। लोआं पुरीआं महल्ल उसार, ब्रह्मण्ड खण्ड तेरी रचन रचाया। विष्नूं देवे इक्क आधार, घर घर रिज़क सबाया। ब्रह्मा लेखा लिखे अपार, भेव अभेदा भेव खुल्हाया। चारों कुण्ट कर विचार, चारे मुख मुख सालाहया। चारे वेद दए आधार, अक्खर अक्खर निष्अक्खर दए प्रगटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा तत्त दए समझाया। हरि साचा तत्त समझाइंदा, निरगुण निरगुण निरगुण धार। विष्नूं ब्रह्मा सेवा इक्क वखाइंदा, आदि जुगादि करना इक्क प्यार। ब्रह्मा तेरी वण्ड वंडाइंदा, लक्ख चुरासी कर पसार। शंकर तेरा हिस्सा इक्क रखाइंदा, तेरी तृष्ना मिटे ना विच संसार। जो घड़या भन्न वखाइंदा, थिर रहे ना अन्तिम वार। तिन्नां विचोला आप हो जाइंदा, करे कराए साची कार। नव नौ चार वण्ड वंडाइंदा, चौकड़ जुग खेल अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म करे आप वरतार। ब्रह्मा विष्न शिव सुण फ़रमाना, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। हउँ बालक सुत बाल नादाना, तूं पिता साहिब सच्ची माईआ। तूं बीना तूं दाना, हउँ भुल तूं अभुल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सिर हथ्थ समरथ
टिकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव मंगण मंग, नेत्र नैण नैण विगसाया। कवण सो वेला चाढ़ें रंग, कवण रूप होए सहाया। कवण शब्द वजाए मृदंग, कवण नाद सुणाया। कवण घर सुहाए पलँघ, कवण सिँघासण आसण लाया। कवण सुत दुलारा उपजे चन्द, कवण गोदी गोद दए सुहाया। कवण धार नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग मुके पन्ध, जुग गेड़ा कवण रखाया। कवण रूप सुणाए सुहागी छन्द, बत्ती दन्द लक्ख चुरासी मात समझाया। कवण रूप सोए दे कर कंड, आपणी करवट ना ल्ए बदलाया। कवण रूप बख्शे आपणा परमानंद, अनन्द अनन्द विच टिकाया। कवण रूप निरगुण तेरे नालों तुट्टी सरगुण रूप विच लएँ गंढ्ढ, तन्दी तन्द कवण बंधाया। कवण जवानी कवण बुढेपा कवण बाल अवस्था जाणे पन्ध, कवण जोती लएँ बंधाया। कवण सुहागण कवण नार दिसे रंड, कवण कन्त अंग लगाया। कवण रूप लेखे लाएँ भागण मंद, नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग धक्के खाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरा विष्न ब्रह्मा शिव बाल नादाना मंगण आया। बाल नादाना बाली बुध, चरन कँवल सीस झुकाइंदा। आदि जुगादि ना आवे सुध, तेरा भेव ना कोए पाइंदा। कवण रूप अश्व चढ़ें कुद्द, लोआं पुरीआं चरनां हेठ दबाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साची वस्त एका मंगण मंग मंगाइंदा। मंगण आए चल भिखारी, ब्रह्मा विष्न शिव चरन ध्यान लगाया। निरगुण रूप साडी जोत बिन हरि हरि रहे कँवारी, सिर हथ्थ ना कोए टिकाया। कवण घर मिले अटारी, कवण महल्ल दएँ वसाया। कवण रूप पुरख मिले साची नारी, करता पुरख आपणा नाउँ धराया। कवण रूप नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग उतरे पार वारो वारी, आपणा गेड़ा आप दवाया । कवण रूप लोकमात निरगुण लएँ अवतारी, गुर अवतार आप अख्वाया। कवण रूप लक्ख चुरासी दएँ आधारी, आप आपणा भेव खुल्हाया। कवण रूप सतिजुग लाएँ साची फुलवाड़ी, हरि कवण रूप सिच अमृत हरा कराया। कवण रूप त्रेता बन्न्हे धारी, त्रैगुण आपणा खेल खिलाया। कवण रूप द्वापर करें फेरी, आप आपणी सेव कमाया। कवण रूप कलिजुग वढ्ढें आपणी हाढ़ी, कवण किरसाण वेस धराया। कवण रूप लेखा जाणे बहत्तर नाड़ी, कवण रूप हड्ड मास चोली सुहाया। कवण रूप लोआं पुरीआं मारें उडारी, कवण रूप ब्रह्मण्ड खण्ड आपणयां चरनां हेठ रखाया । कवण रूप लक्ख चुरासी परखें नर नारी, चारे खाणी फोल फुलाया। कवण रूप बोलें सच जैकारी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी, बाणी आपे गाया। कवण रूप आपे लभ्भें आपणे हाणी, घर घर फेरी पाया। कवण रूप देवें ठंडा पाणी, अमृत ताल इक्क भराया। कवण रूप आपणे भगत सन्त गुरमुख गुरसिख बणाएँ साची सवाणी, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। आपणी दस्से सच निशानी, तेरा निशाना हथ्थ किसे ना आया। ब्रह्मा विष्न शिव तेरे दर आए भुल्ले प्राणी, प्राणपति तूं इक्क रघुराया। मंगण आए
तूं दिसया सच्चा दानी, भिखक भिच्छया झोली कवण दए भराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, ब्रह्मा विष्न शिव मिले आया। विष्नूं ना रो, हरि साचा सच समझाइंदा। ब्रह्मे उठ मुखड़ा धो, हरि साचा दया कमाइंदा। शंकर हरि चरन छोह, तेरी धूढ़ दर्द मिटाइंदा। तेरे अंदर वाड़े एका निरगुण सो, सो पुरख निरँजण आपणा खेल खिलाइंदा। हरि पुरख निरँजण करन आए मोह, मोह विकारा सर्ब मिटाइंदा। एका अमृत मुख चो, शब्द प्याला हथ्थ रखाइंदा। आदि निरँजण जोती जोत करे लोअ, दीवा बाती ना कोए जगाइंदा। पुरख अबिनाशी दरस दखाए अग्गे हो, आपणा रूप आपे प्रगटाइंदा। श्री भगवान देवे साचा ढो, ढोआ आपणे हथ्थ रखाइंदा। पारब्रह्म आपणा बीज देवे बो, शब्द बूटा एका लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मे शिव देवे वर, दर आयां आस पुजाइंदा। आसा मनसा पूर करंदड़ा, हरि सच्चा शहिनशाह। विष्नूं आपणी गोद बहंदड़ा, सिर समरथ हथ्थ रखा। ब्रह्मे एका माण वखंदड़ा, चरन कँवल ध्यान लगा। शंकर सेवा सच कमंदड़ा, केसी चरन चवर झुला। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी गेड़ा आपणे हथ्थ रखंदड़ा, निरगुण दाता दए समझा। चार जुग वण्ड वडंदड़ा, जुग चौकड़ी गेड़ा दए गिड़ा। निरगुण सरगुण वेख वखंदड़ा, पंज तत्त चोला ल्ए हंढा। रजो तमो सतो संग साचा संग वखंदड़ा, आप आपणा विच छुपा। आप आपणी धार रखंदड़ा, जोती जोत डगमगा। थिर घर आपणा चरन उठंदड़ा, एका धक्का देवे ला। शब्द शब्दी खेल खिलंदड़ा, आपणी धार सुन अगम्मी विच्चों दए वहा। आप आपणा राह तकंदड़ा, लोकमात बेपरवाह। माणस मानुख आप उठंदड़ा, लक्ख चुरासी विच्चों माण दुआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा हरि, एका अक्खर दए समझा। निष्अक्खर हरि समझाइंदा, शब्दी रूप अगम्म। लिखण पढ़ण विच ना आइंदा, आदि जुगादि करे कराए आपणा कम्म। विष्न ब्रह्मा शिव तेरे संग समाइंदा, ना कोई तृष्ना ना कोई तम। नव नौ चार खेल खिलाइंदा, आपे बेड़ा देवे बन्न्ह। लक्ख चुरासी घाड़न आप घड़ाइंदा, आपे होए जननी जन। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मेल मिलाइंदा, आपे देवे आपणा सच्चा नाम धन। सच ख़ज़ीना इक्क भराइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा लेखा आप लिखाइंदा। हरि लेखा लिख्या निरगुण धार, कलम शाही ना कोए रखाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर आपे पढ़े आप निरँकार, दूसर पढ़ण कोए ना जाईआ। जुग जुग खेल करे अगम्म अपार, अलख अगोचर सच्चा शहिनशाहीआ। अवतार गुर भेजे विच संसार, आपणा अक्खर हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। मात गर्भों कढ्ढे बाहर, फिर धुन नाद वजाईआ। सुरती खिच्चे शब्द सतार, सतार निराकार विच टिकाईआ। निराकार जाणे आपणी कार, साकार भेव ना
राईआ। आपणा हुक्म देवे धुर फ़रमान, धुर दी बाणी बाण लगाईआ। लोकमात भगत भगवन्त मंगदे रहिण बण भिखार, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। देवणहार सच्ची सरकार, सीस आपणे पंचम मुखी ताज टिकाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग बणया रहे वरतार, तोट कदे ना आईआ । कोटन कोटि जुग बीते वारो वार, कोटन कोटि गुर पीर अवतार मुख मुख गए सालाहीआ। कोटन कोटि मंगदे रहे भिखार, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। जिस उप्पर होया आप कृपाल, आपणी किरन इक्क इक्क इक्क हिस्सा लोकमात झोली पाईआ। जिस मिल्या बण सच्चा दुलार, तिस पाया साचा माहीआ। ब्रह्मा विष्न शिव जुगो जुग रोवण ज़ारो ज़ार, राह तक्कण बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सिँघासण बैठा चढ़ ना कोई सीस ना कोई धड़, ब्रह्मा विष्न शिव बठाए आपणे चरन दुआर, चरन कँवल नाल ना किसे छुहाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव हरि चरन छोह ना सकया, प्रभ बैठा मुख छुपाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग पैंडा अजे ना मुक्या, भुल्ले पान्धी राहीआ। कोटन कोटि रूप कर कर कदे ना अक्कया, अमृत देवे सच्चा माहीआ। जिस सुफ़ने अंदर मेरा नाम रस चख्या, सो भगत मिले सच्चे शहिनशाहीआ । तेरा भाणा किसे ना डक्कया, दोए जोड़ जोड़ गए सीस झुकाईआ। आदि जुगादि तूं साहिब सुल्तान कदे ना अक्कया, आपे घड़े आपे भन्ने आपे वेखे जगत लोकाईआ। तेरा खेल जुगा जुगन्तर आपे तक्कया, विष्न आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे विष्न शिव देवे एका वर, अभुल अभुल अभुल आप अख्वाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन फ़रयाद, प्रभ तेरी वड वड्याईआ। तेरा नाम साडी दाद, आदि जुगादि एका वस्त झोली पाईआ। जुग जुग रक्खीए तैनूं याद, भुल कदे ना जाईआ। कवण सु वेला आपणे गेड़े विच्चों ल्ए काढ, खेवट खेटा बण सच्चा मलाहीआ। कवण सिँघासण लडाए लाड, बाल अंञाणे गोद बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे साचा वर, लिखण पढ़ण विच ना आईआ। साचा वर हरि सुणाया, लेखा लेख ना किसे रखाया। विष्नूं अंदर आप टिकाया, ब्रह्मे झोली आपे पाया। शंकर सीस आप टिकाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणा भेव आप खुल्हाया। भेव खुल्हावणहार हरि निरँकारा, निहकर्मी कर्म कमाइंदा। आदि पुरख हो उज्यारा, सचखण्ड खोल्ह इक्क किवाड़ा, थिर घर साचे सोभा पाइंदा। शब्द उठाए इक्क दुलारा, ब्रह्मा विष्न शिव दए आधारा, आप आपणा मेल मिलाइंदा। जुगा जुगन्तर वरते वरतारा, त्रैगुण माया बणे सहारा, पंचम तत्त मेला मेल मिलाइंदा। लक्ख चुरासी बणे इक्क अखाड़ा, नौ खण्ड पृथ्मी बणे धारा, लोआं पुरीआं वण्ड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग वेस वटाइंदा।
जगत वेस वटावणा, निरगुण सरगुण धार। सतिजुग साचा संग निभावणा, भगत भगवन्त ल्ए आधार। साचे सन्त मेल मिलावणा, साची देवे इक्क गुफ्तार। अनहद साची धुन सुनावणा, ब्रह्म ब्रह्मादी खोल्ह किवाड़। गुर अवतार आपणे रंग रंगावणा, रंग रंगाए बहत्तर नाड़। गुरमुख साची सेज सुहावणा, साचे पौड़े देवे चाढ़। एका घर आप वखावणा, नाता तोड़ नौ दुआर। दस्म दुआरी कुण्डा लाहवणा, निरगुण जोत कर उज्यार। सुरती शब्दी मेल मिलावणा, नारी कन्त करे प्यार। रुत्त बसन्ती इक्क सुहावणा, अठ्ठे पहर रहे गुलज़ार। अमृत मेघ इक्क बरसावणा, बरखणहार ठंडा ठार। बूंद स्वांती इक्क प्यावणा, सांतक सति करे वरतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मा विष्न शिव देवे वर, आप आपणी किरपा धार। किरपा धारे हरि निरँकारे, हरि साचा सच सुल्तानया। जुग जुग करे खेल अपारे सिरजणहारे, लोकमात होए प्रधानया। निरगुण सरगुण लै अवतारे, बोले शब्द जैकारे, एका नाम करे परवानया। दुष्ट सँघारे हउमे मारे, माया ममता मोह चुकानया। ग़रीब निमाणे दए सहारे, बख्शे चरन कँवल प्यारे, धरत धवल आप वड्यानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव देवे वर, शहिनशाह सच्चा सुल्तानया। शहिनशाह हरि सुल्ताना, तख्त निवासी इक्क अख्वाइंदा। सति सरूपी नौजवाना, बिरध बाल ना रूप वटाइंदा। जुगा जुगन्तर खेल महाना, जगत करता आप कराइंदा। सतिजुग साचे सच निशाना, सति सतिवादी आप झुलाइंदा। त्रेता तेरी धार महाना, त्रै त्रै मीता आप कराइंदा। दुष्ट हँकारी मारे रावण रामा, पुरख अबिनाशी खेल खिलाइंदा। दो दो लहिणा आप चुकाणा, जगत लोचण वेख वखाइंदा। नैण मुँधारी कँवल मुंधाना, कँवल नैण आप मटकाइंदा। करे खेल श्री भगवाना, भगवन आपणी कल वरताइंदा। लेखा जाणे धुर फ़रमाना, धुर दी बाणी बाण आप लगाइंदा। आपणी करे आप कल्याणा, वेखणहार आप हो जाइंदा। आपणा रूप आप प्रगटाणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे साचा हरि, ब्रह्मा विष्न शिव आप समझाइंदा। ब्रह्मा विष्न शिव उठ कर ध्यान, हरि साचा सच समझाईआ। कोटन कोटि बीतन काल, काल ग्रास इक्क कराईआ। महाकाल खेल निराल, दीन दयाल आप वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर चले अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक्क रखाईआ। कान्हा कृष्ना बण दलाल, ब्रह्मा विष्न शिव वेख वखाईआ। फल वेखे लक्ख चुरासी लग्गा डाल, पत्त डाहली फोल फुलाईआ। नाल रखाए एका काल, सृष्ट सबाई दाढ़ां हेठ चबाईआ। गुरमुखां देवे नाम सच्चा धन माल, भगत भगवन्त ल्ए मिलाईआ। त्रिलोकी दा बणया रहे दलाल, सचखण्ड सच्चा पातशाह नज़र ना आईआ। अन्तिम होवे हल्ल ना इक्क सवाल, गीता ज्ञान अठारां अध्याए अर्जन गया सुणाईआ। त्रिलोकी करदा रिहा भाल, गऊआं चारे बछड़े बन्न्हे बण बण माहीआ। अन्तिम कूक कूक
धुरदरगाही कर कर पुकार, इक्क आवाज़ गया मार, पुरख अकाल मिले सच्चा शहिनशाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर नव नौ चार बीते विच जहान, कोटन कोटि राम कृष्न गए फेरा पाईआ। तेरा मन्दिर उच्च मकान सच्ची धर्मसाल, धुर दरबारे बैठा आसण लाईआ। जगत जुगत जग सख़ीआं पावे रास, मंडल गया वखाईआ। साचा कान्हा आदि जुगादि जुगा जुगन्तर वसे पास, विछड़ कदे ना जाईआ। हरि का धुन नाद शब्द साची बंसरी होवे कदे ना नास, मटी वंञ ना कोए रचन रचाईआ। एका जोत पुरख अबिनाश, जुग जुग गुर पीर अवतार साध सन्त रिहा जोत टिकाईआ। करदा आया पूरी आस, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड कोटन कोटि त्रिलोकी रहे साज इक्क ना लग्गे पास, चरन धूढ़ी रती ख़ाक कोटन कोटि गुर पीर अवतार तृप्त कराईआ। ब्रह्मा विष्न शिव आदि जुगादि ध्यावणहार, हरि का भेव कोई ना पाईआ। आपणी कीमत जाणे आप करतार, दूसर कीमत ना कोई वखाईआ। सचखण्ड बैठ सच्ची सरकार, आपणी रचना आप रचाईआ। मरे ना जन्मे विच संसार, जुग जुग गेड़ा आप भुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिन्नां देवे एका वर, त्रैगुण नाता दए समझाईआ। विष्न ब्रह्मे शिव तेरा प्यार, रजो तमो सतो तेरे अंग लगाइंदा। आपणी चरन धूढ़ी पाए ख़ाक छार, नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग जुग जुग खेल आप खिलाइंदा। निरगुण सरगुण हो उज्यार, कलिजुग अन्तिम वेख वखाइंदा। लोकमात पावे सार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा अक्खर नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग, किसे कलम ना कोई लिखाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग कलम शाही लेख ना लिख्या, हरि का भेव ना दए जणाईआ। जो आया सो होया मिथ्या, थिर कोए रहिण ना पाईआ। पंज तत्त चोला गुर अवतार किसे ना रक्खया, घड़न भन्नणहार इक्क शहिनशाहीआ। आपे जाणे आपणी कीत्या, करता करन आप अख्वाईआ। कलिजुग अन्तिम चौथा जुग जाए बीतया, करे खेल हरि रघुराईआ। आदि जुगादि इक्क अजीतया, ऊँचां नीचां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न देवे एका वर, ब्रह्मे फड़ाउणा आपणा लड़, शंकर भुल रहे ना राईआ। कलिजुग उपजे काली धार, हरि साचा सच सुणाइंदा। मंगण आए मेरे दुआर, दर सवाली इक्क वखाइंदा। साची वस्त देवे झोली डार, आपणा हुक्म पल्ले गंढ्ढ बंधाइंदा। चौथे वेद करे शृंगार, ऐड़ा अक्ख इक्क खुल्हाइंदा। अथर्बण ऊँची कूके करे पुकार, ब्रह्मा चारे मुख खुल्हाइंदा। पुरख अबिनाशी हो त्यार, सुन्न अगम्म फोल फुलाइंदा। सुन्न अगम्म साची कार, करनी करन आप कराइंदा। धूंआँधार विच्चों ईसा मूसा कढ्ढे बाहर, लोकमात जन्म दवाइंदा। किरन किरन किरन इक्क इक्क इक्क पंज तिन्न अठ्ठ अंदर देवे वाड़, त्रै सौ सट्ठ वेख वखाईआ। आपे गेड़े आपणी लट्ठ करतार,
गेड़ा आपे रिहा दवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलिजुग तेरी साची कार करे करतार, काला रंग रंगे सूरा सर्बंग, काला सूसा तन छुहाईआ। काला सूसा खेल अपार, ख़ालक ख़लक वेख वखाइंदा। निरगुण सरगुण करे प्यार, आप आपणा बल धराइंदा। कलमी कलमा कर प्यार, एका हुक्म सुणाइंदा। लेखा जाणे धुर दरबार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका हुक्म सुणाइंदा। काला सूसा तन शृंगार, काली धार कलिकाती आप चलाईआ। लेखा जाणे मुहम्मद संग चार यार, अल्ला राणी आप प्रनाईआ। तीस बतीसा कूक कूक करे पुकार, आयत शरायत करे पढ़ाईआ। शरअ शरीअत वेख विचार, धरत धवल दए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, ब्रह्मा विष्न शिव मेरा लेख लिख ना सके कोई राईआ। कलिजुग अन्तिम वेस वटावणा, जोती जोत हो उज्यार। निरगुण सरगुण मेल मिलावणा, पंज तत्त दए आधार। नानक नानक नानक नाउँ रखावणा, वेखे काया गढ़्ह बंक घर बार। एका नाम विच टिकावणा, नाम सति सति जैकार। पुरख अकाल वेख वखावणा, ना कोई दूसर मीत मुरार। चार वरना संग निभावणा, ऊँचां नीचां पार किनार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मे शिव देवे एका वर, करे खेल विच संसार। एका जोती दस दस धार, हरि साचा खेल खिलाइंदा। पुरख अकाल दीन दयाल आपणी किरपा आपे धार, नानक जोती जोत जगाइंदा। जामा बदले विच संसार, भेव कोई ना पाइंदा। कोई कहे अंगद कोई कहे अमरदास, कोई रामदास कह कह गाइंदा। कोई कहे अर्जन कोई कहे हरिगोबिन्द, कोई हरिराय सीस झुकाइंदा। कोई कहे हरिकिशन कोई कहे तेग़ बहादर, बहादर तेरा दर दिस किसे ना आइंदा। आदि सच्चखण्ड ताणी बैठा चिट्टी चादर, सन्तां भगतां उप्पर परदा आपे पाइंदा। गुर अवतारां देवे आदर, सगला संग आप निभाइंदा। करे खेल हरि करता कादर, करीम रहीम रहिमत रहिमान आपणी आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रूप अनूप आप प्रगटाइंदा। नौ गुर नौ दुआर, पन्ध गए चुकाईआ। जोती मिले जोती धार, जोती जोत विच समाईआ। पुरख अकाल भेव न्यार, चारे बाणी भेव ना पाईआ। शाह पातशाह हो त्यार, शहिनशाह साची खेल आप कराईआ। साचे तख्त बैठ आप निरँकार, पंचम ताज सीस टिकाईआ। थिर घर विच्चों शब्द दुलारा सुत ल्या उठाल, एका धुर फ़रमाना दए जणाईआ। गुजरी घर ना जन्मे बण के लाल, पुरख अकाल तेरा पिता माईआ। तेरी जोती बेमिसाल, पाया एका एक सच्चा शहिनशाहीआ। तेरे फल लग्गे डाल, पुरख अकाल आप लगाईआ। चारे जुग तेरे चरनां हेठ वगाए धार, धरनी धरत धवल तेरा राह तकाईआ। तेरा करे सच प्यार, जुगा जुगन्तर भुल ना जाईआ। सतिजुग
आया रूप धार, सिँघ अजीत नाउँ रखाईआ। त्रेता आया आपणी वार, झुजार झूज झूज धरत मात प्यास बुझाईआ। जोरावर जाए दर बलिहार, द्वापर तेरा करे हौला पिछला भार, कँवल नैण गया राह तकाईआ। कलिजुग कूड़ा करे ख्वार, फ़तहि डंका वज्जे विच संसार, सिँघ फ़तहि इक्क गजाईआ । मेरा नाम तेरी धार, तेरी धार मेरा प्यार, तेरे विच समाईआ। मेरा रूप अगम्म अपार, सो पुरख निरँजण रिहा समझाईआ। हँ रूप सर्ब संसार, गोबिन्द वेखे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव देवे एका वर, आपणी करनी आप समझाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव नौ सौ चुरानवे चौकड़ी तेरा पन्ध मुकावणा, जुग जुग आपणा खेल खिलाईआ। कलिजुग अन्तिम वेख वखावणा, रूप अनूप आप दरसाईआ। आपणा सुत इक्क उपजावणा, आदि पुरख आदि आदि जो ल्या उपजाईआ। गोबिन्द नाउँ मात रखावणा, देवे वड वडी वड्याईआ। कल्गी तोड़ा सीस टिकावणा, जोती जोड़ा मेल मिलाईआ। साचे घोड़े आप चढ़ावणा, वाग फड़े आदि शक्ति सहाई होवे सच्चा शहिनशाहीआ। आपणा खेल आप करावणा, चौथे जुग दए ग्वाहीआ। चार खाणी पन्ध मुकावणा, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। चारे बाणी भेव खुल्हावणा, चारे वेद देण ग्वाहीआ। चारे वरनां एका रंग रंगावणा, एका लाए मस्तक टिक्का बेपरवाहीआ। पंज प्यारे माण दवावणा, पंचम वेखे आप आपणा राहीआ। पंचम मुख ताज सुहावणा, हरि हरि जू ल्ए सुहाईआ। गोबिन्द गुर गुर नाम वड्यावणा, सिँघ सिँघ आपणा रूप धराईआ। साचा खण्डा हथ्थ फड़ावणा, लुहार तरख़ाण ना कोई घड़ाईआ। उच्चे टिल्ले चढ़ के हवन करावणा, प्रेम अहूती एका पाईआ। एका गढ़्ह केस वखावणा, केस दस्मेश सीस सुहाईआ। जगत जगदीश वेख वखावणा, नर नरेश वडी वड्याईआ। आपणा रूप आप धरावणा, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। पंचम अंग पंच लगावणा, पंचम वेखे थाउँ थाँईंआ। पंचम प्रधान आप बणावणा, पंचम निउँ निउँ सीस झुकाईआ। पंचम साची जोत जगावणा, पंचम अमृत रस आप प्याईआ। पंचम सीस धड़ आपणे लेखे लावणा, रती रत प्रेम नाल आपणा तन रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा दए जणाईआ। पंचम प्यारे आप प्रगटा, गुर चेला रूप धराइंदा। पंचम बैठा सीस झुका, पंचम राज जोग समझाइंदा। पंचम मार्ग रिहा वखा, चार वरनां मेल मिलाइंदा। पंचम सोग रिहा गंवा, हरख सोग ना कोई रखाइंदा। पंचम अंग रिहा लगा, माया ममता हउमे हंगता रोग नेड़ कोई ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा संदेश नर नरेश निरवैर आप सुणाइंदा। गोबिन्द वेला अन्त चुकावणा, हरि साचा खेल खिलाईआ। सूलां सत्थर इक्क वछावणा, सत्थर यारड़ा आप हंढाईआ। आपणा सुनेहड़ा आप सुणावणा, सुनणहार आप हो जाईआ। आपणा मेला
आप मिलावणा, मिल्या मेल विछड़ ना जाईआ। पुरख अकाल इक्क मनावणा, दूजा इष्ट ना कोई वखाईआ। अन्तिम पिता गोद बहावणा, बिना पूत ना सोहे माईआ। चारे कूटां वेख वखावणा, गुरसिख साचे ल्ए जगाईआ। हुक्मी हुक्म इक्क दरसावणा, भुल कोई ना जाईआ। कलिजुग वेला अन्तिम आवणा, वाक भविख्त आपणे विच टिकाईआ। आपणा लिख्या सरसा भेंट करावणा, शब्द शब्द करे कुड़माईआ। निहकलंक हरि जामा पावणा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। गोबिन्द संग सदा निभावणा, शब्द गुर दए वड्याईआ। सम्बल नगरी धाम सुहावणा, साढे तिन्न हथ्थ बणत बणाईआ। ब्रह्मे विष्न शिव तेरा पैंडा फिर मुकावणा, वेखणहारा आप हो जाईआ। निरगुण लेखा आदि आदि अन्त लोकमात लिखावणा, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। पंचम मुख ताज सीस लगावणा, बण आए सच्चा शहिनशाहीआ। लक्ख चुरासी आपणे गल परोवणा, कली कली नाल बंधाईआ। साढे तिन्न हथ्थ तेरा पन्ध मुकावणा, रविदास चम्यारा दए ग्वाहीआ । वेद व्यासा लिख्या पूर करावणा, उच्चे टिल्ले पर्बत पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा घर मन्दिर डेरा लाईआ। नानक तेरा निरगुण रूप सच दरसावणा, पंज तत्त ना कोए वड्याईआ। अर्जन गुर गुर शब्द धार वेख वखावणा, बोध अगाध अगाध बोध इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मा विष्न शिव वखाए एका घर, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव तेरा लेख चुकावणा, चौथे जुग जहान। निरगुण निरवैर पुरख अकाल अजूनी रहत आपणा जामा पावणा, आपणा पद रखाए इक्क निरबाण। शब्द बिबाना इक्क उडावणा, लेखा जाणे दो जहान। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्ड खण्ड फेरा पावणा, करे खेल श्री भगवान। लोकमात वेख वखावणा, वीह सौ बिक्रमी हो प्रधान। छब्बी पोह माण दिवावणा, जोती नूर नूर महान। शब्द रूप गोबिन्द दुलारा नाल रलावणा, लक्ख चुरासी करे कल्याण। सम्बल नगरी भाग लगावणा, आपणा वेखे सच निशान। इक्क दो तिन्न चार पन्ध मुकावणा, पंचम लेखा जाणे गुण निधान। छेवें छप्पर छन्न ना कोए सीस धरावणा, सत्तवें सति पुरख निरँजण हो मेहरवान, अठ्ठां तत्तां पन्ध मुकावणा, सुन अगम्म ना करे कोई पछाण। थिर घर आपणा रूप दरसावणा, आपे वेखे आपणा हाणी हाण। सचखण्ड सच्चे आसण लावणा, प्रगट होए आप गुण निधान। लोकमात फेरा पावणा, निहकलंक बण बली बलवान। माता कुक्ख ना कोई टिकावणा, भैण भाई ना सके कोई पछाण। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश कुल ना कोई बणावणा, मन्दिर मस्जिद मठ शिवदुआला ना करे कोई कल्याण। पंडत पांधे दान ना कोई दवावणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मे शिव देवे वर, तेरी अन्त करे कल्याण। तेरी अन्त करन कल्याण, हरि साचा खेल खिलाईआ। कलिजुग अन्तिम होए प्रधान, निहकलंका नाउँ रखाईआ। निरगुण सरगुण खेल महान, सरगुण निरगुण भेव चुकाईआ। निरगुण
सरगुण हो प्रधान, निरगुण सरगुण ल्ए उठाईआ। दीवा बाती इक्क महान, कमलापाती ल्ए जगाईआ। साची खाटी श्री भगवान, अबिनाशी करता आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका सिख्या रिहा समझाईआ। कलिजुग वेला अन्त सुहावणा, हरि साचा खेल खिलाईआ। इक्क दस मेल मिलावणा, साढे तिन्न हथ्थ कर रुशनाईआ। दो दस दर वखावणा, हरिसंगत ल्ए जगाईआ। त्रै दस तार हिलावणा, राज राजाना शाह सुल्ताना साधां सन्तां दए हुलाईआ। चार दस चौदां लोक वेख वखावणा, चौदां तबकां पन्ध मुकावणा, आप आपणा फेरा पाईआ। पंदरां अंदरां रंग रंगावणा, तीर्थ तट्टां आपणे चरन बहावणा, गंगा सुरस्ती जमना गोदावरी अठसठ अमृत सीर रहिण ना पाईआ। दस छे सोलां सोलां शृंगार जगत मिटावणा, भगतां सोलां इच्छया पूर करावणा, साची भिच्छया झोली पावणा, विष्नूं तेरा माण चुकावणा, तेरा आप विच समाईआ। दस सत सतारां खेल खिलावणा, आपणा बल आप धरावणा, सीस ताज इक्क रखावणा, शहिनशाह बणे सच्चा शहिनशाहीआ। छब्बी पोह दिन वड्यावणा, आपणा हुक्म आप वरतावणा, नौ खण्ड पृथ्मी शब्द घोड़ा इक्क दौड़ावणा, नौ दस वक्त भुल ना जाईआ। नौ सौ निड़नवे शाह पातशाह राज राजान पकड़ उठावणा, रातीं सुत्तयां ल्ए दबाईआ। कीता कौल पूर निभावणा, कीता कौल भुल ना जाईआ। पंच प्यारे आपणे अंग लगावणा, अंगीकार आप अख्वाईआ। पिछला लहिणा मूल चुकावणा, पूर्ब लेखा रहे ना राईआ। इक्क सत्त पंज छे साढे दस आपणा खेल खिलावणा, खेलणहार आप हो जाईआ। आपणा खण्डा आर पार गुरसिख प्यार आप करावणा, रत ब्रह्म रत नाल रंगाईआ। कलिजुग बीज साचा गया घत्त, बण के माली बूटा गया लाईआ। अन्त संभालण आया आपणा वत, वड किरसाना भुल ना जाईआ। बणया आप गंवार जट्ट, पंडत पांधे मुलां शेख़ मुसायक पीर ग्रन्थी पन्थी दए भुलाईआ। करे निबेड़ा हक हक, हकीकत वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव राह रहे तक्क, कवण वेला मिले सच्चा माहीआ। पलँघ रंगीला वछाए सुहाई खाट, जो आपणी आप वछाईआ। त्रैगुण नाता तुट्टे मोह चुक्के चौदां हाट, चौदां लोक ना कोए फिराईआ। अन्तिम पूरी करन आया घाट, घाटा कोए रहिण ना पाईआ। पहलों गुरसिख लक्ख चुरासी विच्चों कढ जम की फाँसी दित्ती काट, लक्ख चुरासी गुरसिख तेरी आपणी झोली पाईआ। गुरसिख विके ना किसे हाट, मंगण दर ना कोई जाईआ। काया चोला सभ दा जाए पाट, शाह पातशाह रहिण ना पाईआ। घर घर आप जगाए जोत लिलाट, जोती आपणी आप जगाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग तेरी मुकावण आया वाट, गुर गोबिन्द दए सालाहीआ। रचया स्वांग बणया नटूआ नाट, बाज़ीगर आपणा खेल आप खिलाईआ। ना कोई पूजा करे किसे दा पाठ, ना कोई तीर्थ नहावण जाईआ। ना कोई लेखा जाणे
ज़ात पात, दीन मज़्हब ना कोए वखाईआ। ना कोई सज्जण ना कोई साक, मात पित भैण भाई ना कोए अख्वाईआ। ना कोई घोड़ा ना कोई शाह सवार ना कोई चढ़े मार पलाक, ना कोई वागां हथ्थ उठाईआ। आपणा करन आया पूरा भविख्त वाक, जो लेखा गया लिखाईआ। बण के आया पाकी पाक, कोटन कोटि नबी रसूल बैठे राह तकाईआ। चौथे जुग खोल्हण आया ताक, आपणी हथ्थीं कुंजी लाईआ। हरिसंगत बन्हावण आया नात, चरन कँवल दए वड्याईआ। पंज प्यारे मेटण कलिजुग तेरी अन्धेरी रात, सतिगुर पूरा नाल सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, विष्न ब्रह्मा शिव आपणे नाल रलाईआ। छब्बी पोह दिवस सुहाया, विष्नूं दर बुलाइंदा। पूर्ब लहिणा झोली पाया, ख़ाली झोली आप भराइंदा। साची डोली आप बहाया, आपणे कंध उठाइंदा। हौली हौली रिहा तुराया, औंदा जांदा दिस ना आइंदा। साचा बचन रिहा समझाया, पुरख अकाल सुणाइंदा। बिन गुरसिखां तेरा पन्ध ना सके कोए मुकाया, गेड़ा गेड़े विच रखाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग जो रिहा लुका, निरगुण आपणा नाउँ धराइंदा। कलिजुग अन्तिम सिँघ शेर शेर रूप हो के बुक्का, आपणी भबक सर्ब वखाइंदा। तीर निराला पुरख अकाला आप चलाए गोबिन्द निशाना कदे ना उका, दो जहानां आप लगाइंदा। कलिजुग तेरा अन्तिम वेला ढुका, पारब्रह्म अबिनाशी करता गुरमुख साचे साचे हाजी आपणे नाल लिआइंदा। मूधा करे संग मुहम्मद चार यार हुक्का, अग्नी कोला उप्पर इक्क लगाइंदा। पाणी अमृत दो दो आब सभ दा मुक्का, हयाते आब हथ्थ किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न देवे एका वर, एका शब्द सुणाइंदा। ब्रह्मा आए दर भिखार, हरि साचे आप बुलाया, राह तक्के दूर दुराडा निउँ निउँ उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण करे निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाया। चारों कुण्ट गुर संगत लाया अखाड़, राह खैहड़ा नज़र ना आया। पुरख अबिनाशी दए हुलार, छोटे बाल आपणी उँगली लाए खिच्चे चरन दुआर, देवे माण सच्ची सरकार, शाह सुल्तान वडी वड्याईआ। ब्रह्मे मंग मंग हरिसंगत बण जगत वणजार, वस्त अमोलक गुरसिखां कोलों तेरी झोली भराइंदा। तेरा गेड़ा दए हरि आप निवार, नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग जो देंदा आया लारा, अन्तिम आपणी जोत मिलाइंदा। कोटन कोटि जन्म रिहा कुँवारा, हरि कन्त ना कोए हंढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि जुगादी एका नर, नर नरायण आप अख्वाइंदा। विष्नूं उठ खेल वेख, हरि करतार आप कराईआ। ब्रह्मे उठ पारब्रह्म धरया भेख, रूप रेख ना कोए जणाईआ। शंकर आया खुलड़े केस, तन बभूती ख़ाक रमाईआ। हथ्थ त्रिसूल करे आदेस, नौ नौ जोजन नेड़ ना आईआ। पारब्रह्म तेरा राह नैण मूंद मैं रिहा वेख, राह खैहड़ा दिस ना आईआ। आपणा दस्स सच वेस, कवण
दुआरा बैठा आसण लाईआ। पुरख अबिनाशी पंजां प्यारयां हथ्थ घल्लया इक्क संदेश, शब्द सुनेहड़ा इक्क सुणाईआ। करया वेस माझे देस, प्रगट होया नर नरेश, ना कोई मुच्छ दाढ़ी ना दिसे केस, ना कोई मूढ़ मुंडाईआ। विष्न ब्रह्मे शिव तेरी कोई ना चले अग्गे पेश, हुक्मी हुक्म सर्ब रिहा भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि पुरख आदि आदि आदि आपणा आप ल्ए प्रगटाईआ। शंकर सुनेहड़ा हरि सुणाया, अन्तर अन्तर ध्यान। मन्त्र शब्द इक्क जणाया, नौ नौ होए प्रधान। नौ नौ पन्ध आप मुकाया, सूरबीर बली बलवान। आपणा दर आप सुहाया, चरन कँवल वखाए इक्क ध्यान। धूढ़ी मस्तक रिहा लगाया, बणया बाल अजाण। हरिसंगत तेरी सेवा करन आया, कलिजुग अन्तिम रुत्त पछाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि बिन अवर ना कोए सहाया। पंच प्यारे पंचम माणा, पंचम हरि समाया। पंचम शाह पंचम सुल्ताना, पंचम राज जोग कमाया। पंचम धर्म पंचम ध्याना, पंचम धुर दी धार जणाया। पंचम शब्द नाद धुन पंचम रूप ब्रह्म पछाणा, पंचम पारब्रह्म सरनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, पूर्ब लेखा रिहा मुकाया। पूर्ब लेखा मुकावण आया, पारब्रह्म हरि करतार। गोबिन्द मेला मेल मिलावण आया, पंचम पंचम कर उधार। साची सिख्या इक्क समझावण आया, साख्यात रूप करतार। चारे वरनां एका रंग रंगावण आया, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश करे इक्क प्यार। पंच प्यारयां पंचम मोह चुकावण आया, नाता तोड़े काम क्रोध लोभ मोह हँकार। गुरसिखां साची सेज हंढावण आया, नारी कन्त करे प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि अपार। खेल अपार करावणा, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। वीह सद सतारां बिक्रमी छब्बी पोह दिवस मनावणा, निरगुण निरगुण हो उज्यार। गोबिन्द लहिणा लहणे पावणा, लेखा चुक्के पूर्ब उधार। पंजां प्यारयां आप उठावणा, रती रत मंगे सच दरबार। इक्क इक्क बूंद आपणे लेखे लावणा, लक्ख चुरासी उतरे पार। सिख सिख्या विच समावणा, साची सिख्या इक्क करतार। धुर दा लिख्या आपे पढ़ वखावणा, ब्रह्मा वेद ना पावे सार। गुरसिख तेरी रत रती मस्तक टिक्का लावणा, सृष्ट सबाई होए ख्वार। शाह सुल्तानां ख़ाक मिटावणा, राज राजानां मारे मार। पहली चेत्र दिवस सुहावणा, पुरख अबिनाशी हो त्यार। पंज प्यारे नाल रलावणा, बस्त्र पीले तन शृंगार। सीस ताज आप टिकावणा, चुरासी कलीआं गल विच हार। वाली हिन्द आप उठावणा, शब्द हलूणा देवे मार। साचा लेख आप लिखावणा, सृष्ट सबाई करे ख़बरदार। भुलया कोए रहिण ना पावणा, पुरख अबिनाशी एका दस्से जगत विचार। अन्तिम सभ ने एका राह तकावणा, निहकलंक चरन दुआर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम
वर, करे खेल साचा हरि, ब्रह्मा विष्न शिव तेरा पन्ध दए निवार। मुकाए पन्ध, पान्धी बणे सच्चा माहीआ। लेखा मुक्के सूरज चन्न, मंडल मण्डप ना कोए रुशनाईआ। ध्रू प्रहिलाद मिलाए आपणे अनन्द, अनन्द अनन्द आपणे विच मिलाईआ। आदि जुगादि करे खेल श्री भगवन्त, गुर पीर अवतार भगत भगवन्त देंदे आए ग्वाहीआ। आपे जाणे आदि आपे जाणे अन्त, बेअन्त आप अख्वाईआ। आपे काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। आपे तोड़े गढ़्ह हउमे हंगत, साची संगत ल्ए मिलाईआ। गुरसिख दूजे दर ना जाए मंगत, सतिगुर पूरा नौ खण्ड पृथ्मी गुरसिख तेरे चरनां हेठ दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आपणा डंक आप वजाईआ। गोबिन्द अंक सुहावणा, छब्बी पोह हो त्यार। गुरसिखां रत आपणा तिलक लगावणा, उठ दया सिँघ कर प्यार। साचा सुत आप जगावणा, आपे होए पहरेदार। रुत्त मास बरख़ ना कोए वखावणा, घड़ी पल ना कोए विचार। अबिनाशी अचुत आपणा हुक्म आप जणावणा, हुक्मे अंदर सर्ब संसार। भुले भटके आप उठावणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, प्रगट होए हरि करतार। हरि करतार प्रगट होया, भुल रहे ना राईआ। पन्थ ख़ालसा क्यों रिहा रोया, सोइआं सोइआं रैण विहाईआ। पुरख अबिनाशी नवां नरोया, ना मरे ना जाईआ। गोबिन्द सूरा जिस तेरे अंदर अमृत चोया, भर प्याला राह तक्के सच्चा माहीआ। दूजे दरों मिले ना कदी कोई ढोआ, कोटन कोटि सवाली भिखक भुखिआं नंग्गयां कोलों मंगदे मारन धाहींआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, दिल्ली दुआरे जाए बेपरवाहीआ। दिल्ली दुआरे जावणा, हरि साची खेल खिलाईआ। पंचम ताज सीस छुहावणा, शाहो भूप वडी वड्याईआ। खिच्च कटार हथ्थ रखावणा, निरभउ भय ना कोई रखाईआ। शाह पातशाह राज राजाना आपणा हुक्म सुणावणा, दूसर हुक्म मन्नण कदे ना जाईआ। कलिजुग वरते आपणा भाणा, मेटे जूठी झूठी शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, अन्त कन्त भगवन्त साचे सन्त ल्ए मिलाईआ। साचे सन्त संग रलाए, आदि जुगादी कार। गुरमुखां अंदर मृदंग वजाए, आप हिलाए आपणी नाम सितार। आप बण मलंग विच नच्चण जाए, सृष्ट वेखे अपर अपार। ना हिन्दू ना सिख मुस्लिमान किसे नज़र ना आए, दर्शन सिँघ बन्नया काला सूसा तन शृंगार। ईसा मूसा एहदे तन रखाए, मक्का काअबा चरनां हेठ लताड़। पुरख अबिनाशी वेखे जगत तमाशा, आपे रोवे आपे करे हासा, आपे भरे ख़ाली कासा, जगत भण्डारा वेख वखाया। आपे पंचां बणे दासी दासा, दासन दास ल्ए सेव कमाया। सतिजुग तेरा सति भरवासा, सतिगुर पूरा
दए बंधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि आपणा बल आप धराया। एका सूरबीर बलकारा, हरि सच्चा शहिनशाहीआ। लोकमात देवे शब्द ललकारा, निरगुण आप सुणाईआ। जिस उपज्या सो पावे सारा, भुल भुल पन्थ ख़ालसा क्यों गया वक्त गंवाईआ। अन्तिम सभ नूं आउणा पए चरन दुआरा, वीह सौ वीह बिक्रमी वेख वखाईआ। सियासत विरासत रोवे ज़ारो ज़ारा, घर कूके दए दुहाईआ। बिन कन्त दुहागण दिसे नारा, कलिजुग कूड़े यार रही हंढाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी अन्तिम लाया इक्क अखाड़ा, हरिसंगत संग रलाईआ। मेटण आया झूठी धाड़ा, फड़ खण्डा शब्द तेज सच्चा शहिनशाहीआ। चार कुण्ट करे एका वारा, नाम नामा चार कुण्ट आप फिराईआ। गुर संगत हरिसंगत पहली दूजी वार कीता इक्क प्यारा, एका ढईआ विच रखाईआ। अन्तिम बख्शे माण विच संसारा, मानस जन्म ना जाए हारा, हरि की पौड़ी दए चढ़ाईआ। ठांडा वखाए इक्क दरबारा, दर दरवेश बणे निरँकारा, गुरसिख बाहों फड़ फड़ ल्ए लँघाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव राह तक्कण अद्धविचकारा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। संग मुहम्मद चार यार करन पुकारा, ऊँची कूक कूक देण दुहाईआ। दे दरस जिस मिल्या निहकलंक नरायण नर अवतारा, साडा फांदी फंद दए कटाईआ। साडा वास होया चौदां लोक बणया इक्क अखाड़ा, चौदां लोक हरि की सार ना राईआ। गुरसिख सज्जण दर आए पुकारा, दोए जोड़ करे बेनन्ती इक्क इक्क इक्क अक्खर रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्माद, आपणी रचना आप रचाईआ।