तारा सिँघ चम्बल नूं : साहिबज़ादे दी पुछ : सच्चे साहिबज़ादे दा भेव दस्सणा
साहिबज़ादा एका सुत्त, लक्ख चुरासी जगत लोकाईआ। आप उपाए अबिनाशी अचुत, रक्त बूंद ना मेल मिलाईआ। सदा सुहाए आपणी रुत्त, ख़िज़ां बसन्त ना कोई वड्याईआ। आपणी गोदी रिहा चुक्क, दूजी सेज ना कोई वखाईआ। भण्डारा देवे इक्क अतुट, आपणी इच्छया झोली पाईआ। आदि जुगादि ना जाए निखुट, अतुट अतोट रखाईआ। आपे चढ़ चढ़ वेखे साची चोट, घर मन्दिर कर रुशनाईआ। ना कोई वरन ना कोई गोत, पंज तत्त ना कोई हंढाईआ। आपे जाणे आपणा ओत पोत, पिता पूत वेख वखाईआ। आपे धागा आपे सूत, ताणा पेटा आपे पाईआ। आपे काया वेखे कलबूत, आपे आत्म ब्रह्म तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिबज़ादा इक्क प्रगटाईआ। साहिबज़ादा इक्क
दुलार, आदि जुगादि समाया। ना कोई दूसर करे प्यार, ना कोई मेल मिलाया। आपणा वणज करे वणजार, वणज वणजारा आप हो जाया। आपे मार्ग दस्से संसार, आपे वेख वखाया। आपे होए दाता दानी देवणहार, सति भण्डारा आप भराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, एका सुत ल्ए प्रगटाया। सुत प्रगटाए शाह सुल्तान, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जुगा जुगन्तर होए निगहबान, भुल कदे ना जाईआ। चरन कँवल बख्शे माण, धरत धवल दए वड्याईआ। आपे करे आपणी कल्याण, काल महाकाल नेड़ ना आईआ। आप बिठाए आपणे सच बिबाण, दूसर ओट ना कोई तकाईआ। भुल जाए ना गुण निधान, गुणवन्ता सच्चा शहिनशाहीआ। साचे सुत फड़ाए सच निशान, लोआं पुरीआं आप झुलाईआ। साहिबज़ादा होए परवान, जिस मिल्या बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका सुत दए समझाईआ। साहिबज़ादा इक्क सपुत्तर, पुत्तर ना कोई प्यारा। करे खेल आप बचित्र, चित्र नज़र ना आवे कोई संसारा। आदि जुगादी बणे हितड़, करे हित्त अपारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे सुत दए हुलारा। साहिबज़ादा आप उठाया, कलिजुग अन्त वारी। शब्दी पुत मेल मिलाया, नाता तोड़ सर्ब संसारी। पंज तत्त बुत ना कोई वखाया, त्रैगुण बन्न्हे ना कोई धारी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे साहिबज़ादे पावे आपे सारी। साहिबज़ादा आप उठाया, कर किरपा हरि करतार। चौथे जुग भुल ना जाया, नर हरि नरायण सच्ची सरकार। शब्द सूरबीर नाल रलाया, आपणी हथ्थीं खिच्च सतार। जगत धार ना कोई रखाया, अगम्म अगम्मड़ी करे कार। हड्ड मास नाड़ी चमड़ा ना वेख वखाया, मनमति बुध ना कोई विचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बच्चा ल्ए उठाल। एका बच्चा बाली बुध, शब्दी शब्द उठाया। पुरख अकाल करे कारज सुद्ध, कारज करने आपे आया। आप बणाई आपणी बिध, विद्या पढ़न किसे घर ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा साहिबज़ादा आपणे अंदर आप बहाया। साबिहज़ादा बहाया अंदर, हरि साचा तख्त सुहाया। आपणी हथ्थीं लाया जंदर, ना कोई तोड़ तुड़ाया। वेखणहारा डूँग्घी कंदर, लक्ख चुरासी फोल फुलाया। जीव जंत ना जाणे भागां मंदड़, कवण रूप हरि खेल खिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मेला आपणे दर, सुत दुलारे ल्ए कराया। सुत दुलारे मिल्या मेला, भगत विछोड़ा आप कटाइंदा। आपे गुरु आपे चेला, आपे खेल खिलाइंदा। आपे जाणे आपणा वेला, थित वार ना कोई जणाइंदा। आपे वसे इक्क इकेला, आपे सगला संग निभाइंदा। आपे सगन मनाए चाढ़े तेला, आपे सख़ीआं मंगल गाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सन्त बहाए आपणे घर, आपणा दर
आप वसाइंदा। पिता पूत दर होए वारस, पुरख अकाल समझाईआ। बिन हरि शब्द ना दिसे कोई होर ख़ालस, तत्व तत विकार भरी लोकाईआ। जगत मात पित भैण भाई, साक सज्जण सैण सौं जाण कर के आलस, सतिगुर पूरा विसर जाईआ। सच्चा साहिबज़ादा सदा चरन कँवल चरन बणया रहे बालक, जवान रूप ना कोए वटाईआ। वेखणहारा ख़लक ख़ालक, मख़लूक लाशरीक इक्क ख़ुदाईआ। आपे बणे आपणा सालस, दूसर मंगे ना किसे दी सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा सुत इक्क समझाईआ। एका सुत शब्द धार, गोबिन्द नाउँ प्रगटाया। पुरख अबिनाशी आपणा आप आपे ल्ए विचार, दूजा मति दे ना कोई समझाया। आपणी पावे ना कोई सार, दूजे दा वर मंगण बण निधान बण के आया। अजे लहिणा नहीं मुक्कया चुक्कया नौ नौ जामे, प्रभ डन्न देंदा आया। पहलों मंगी आपणी रंगण, सतिगुर पूरा दए चढ़ाया। जो दर ते मंगदे संगण, प्रभ धक्का देवे लाया। आपे सुत बिठाए अंगण, गुरसिख साचे नाउँ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका एक बणाए साहिबज़ादा, देवे आपणी दाद, वस्त अमोलक झोली पाईआ। साची वस्त हथ्थ फड़ाई, लेखा रहे ना राईआ। पिता पूत वज्जी वधाई, सुणे सर्ब लोकाईआ। जीव जंत भुल्ले राही, साचा पन्ध ना कोई मुकाईआ। बण के चातर रहे समझाई, भगवन भरम भुलेखे आपणे आप गया भुलाईआ। जन्म जन्म दी लथ्थी ना मस्तक शाही, कालख टिक्का ना कोई धुआईआ। जो जन साहिब सतिगुर पूरे दा हुक्म मन्ने नाही, दर घर साचे ना मिले वड्याईआ । पिता पूत पूत पिता कोलों मंगे चाँईं चाँईं, देवणहार थाउँ थाईआ, आदि जुगादि करे न्याईं, निवण सो अक्खर इक्क पढ़ाईआ। पकड़ उठाए आप लगाए गल आपणी बाहीं, आपणीआं भुजां आप वखाईआ। सदा सुहेला देवे ठंडीआं छाईं, सिर समरथ हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दूसर अवर ना कोए जणाईआ। क्या कोई सिख्या देवे मति, मतहीण जगत संसारा। जिस आदि जुगादि आपणा कीआ उतप्त, उतप्त होए वेखणहारा। दो जहानां चलाए रथ, रथ रथवाही खेल निरँकारा। आपणी महिमा जाणे अकथ, ब्रह्मा चार मुखी ना पावे सारा। आपणा सुत उपजाया बिन बूंद रत, निरगुण नारी निरगुण कन्त भतारा। सिँघ तारा क्यों बैठा सत्थर घत्त, हरि का शब्द ना मन विचारा। क्या कोई समझावे कर कर अरथ, भगवन कदे ना भुलणहारा। बिन भगवन कोए ना सके परख, पूर्ब जन्मां करे ना कोई विचारा। ना कोई सोग ना कोई हरख, निहकलंक रूप अनूप बणया आप निरँकारा। गुरसिखां उत्ते अमृत मेघ देवे बरस, काया करे ठंडी ठारा। जो जन नेत्र लोचण नैण करे दरस, त्रै काल दरसी करे पार किनारा। आवण जावण पतित पावण त्रैभवण धनी मेटे हरस, नाता तोड़ सर्ब संसारा। लेखा जाणे
अर्श फर्श, कुर्श कुरा चरन दुआरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणा सुत दुलारा। सुत दुलारा साध संगत, दूसर अवर ना कोए जणाईआ। अठ्ठे पहर रहे मंगत, देवणहार आप हो जाईआ। दर आयां चाढ़्हे साची रंगत, रंगत उतर कदे ना जाईआ। गढ़्ह तोड़्हे हउँमे हंगत, आसा तृष्ना दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत दए वड्याईआ। साचा सुत जेठा पुत, गुरमुख वड सालाहीआ। जिस उप्पर साहिब जाए तुट्ठ, गुरमुख साचा जाणीए, जिस अन्तर ब्रह्म प्यार। गुरसिख सच्चा जाणीए, जिस हिरदे वसे मुरार। गुरसिख सच्चा जाणीए, हरख सोग तों वसे बाहर। गुरसिख सच्चा जाणीए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे जणाए साची सार। गुरसिख सच्चा जाणीए, जगत नाता तोड़े मोह। गुरसिख सच्चा जाणीए, गुर चरन जाए छोह। गुरसिख सच्चा जाणीए, दुरमति मैल लेवे धो। गुरसिख सच्चा जाणीए, गुर गोदी जाए सौं। गुरसिख सच्चा जाणीए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे वेखे थाउँ थाँ। गुरसिख सच्चा जाणीए, जो भाणा मन्ने करतार। गुरसिख सच्चा जाणीए, जो नाता तोड़े जगत संसार। गुरसिख सच्चा जाणीए, गुर चरन धूढ़ी करे शृंगार। गुरसिख सच्चा जाणीए, गुर नाउँ करे अधार। गुरसिख सच्चा जाणीए, गुर अमृत मंगे अमर भण्डार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी देवणहार। गुरसिख सच्चा जाणीए, जिस गुर के नाउँ रंग। गुरसिख सच्चा जाणीए, आत्म सोए सेज पलँघ। गुरसिख सच्चा जाणीए, घर अठ्ठे पहर अनहद शब्द वज्जे मृदंग। गुरसिख सच्चा आखीए, आपणे अंदर आपणे मन्दिर आपे जाए लँघ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणी वण्ड। गुरसिख ओह ना आखीए, जो माया रहे लपटाए। गुरसिख ओह ना आखीए, जो तृष्ना भुक्ख वधाए। गुरसिख ओह ना आखीए, जो जन शृंगार वेसवा रूप वटाए। गुरसिख ओह ना आखीए, गुर संगत विच उच्चा बह बह आपणा रूप प्रगटाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका तत्त रिहा समझाए। गुरसिख ओह ना आखीए, जिस आत्म अन्तर ना इक्क ध्यान। गुरसिख ओह ना आखीए, जिस मन भरया माण अभिमाण। गुरसिख ओह ना आखीए, जो मंगे पीण खाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि जुगादी आपे जाणे आपणी सच पछाण। गुरसिख सच्चा आखीए, जो भाणा मन्ने निरँकार। गुरसिख ओह ना आखीए, जगत तृष्ना होए ख्वार। गुरसिख सच्चा आखीए, दर मंगे ठंडा दरबार। गुरसिख ओह ना आखीए, तन भरया रहे काम क्रोध लोभ मोह हँकार। गुरसिख सच्चा आखीए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, वेखे विगसे करे विचार।
हरि पुरख निरँजण वड्याई धन्न, आपणी महिमा आप गणाइंदा। सो पुरख निरँजण वड्याई धन्न, आपणी खेल आप खिलाइंदा। हरि पुरख निरँजण वड्याई धन्न, आपणी वेल आप वधाइंदा। एकँकारा वड्याई धन्न, आपणा मेल आप मिलाइंदा। आदि निरँजण वड्याई धन्न, बिन तेल बाती निरगुण जोत आप जगाइंदा। श्री भगवान वड्याई धन्न, सगला साथी संग निभाइंदा। अबिनाशी करता वड्याई धन्न, आपणी घाटी आपे पार कराइंदा। पारब्रह्म वड्याई धन्न, आपणी बाकी आप चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि हरि खेल खिलाइंदा। कर किरपा गुण निधान, सतिगुर आपणा रूप प्रगटाइंदा। दो जहानां हो प्रधान, भगत भगवन्त वेख वखाइंदा। लोकमात चुकाए कान, साचे सन्त कन्त हंढाइंदा। आदि जुगादी हो मेहरवान, गुरमुख आपणी गोद बहाइंदा। वेखणहारा बाल नादान, गुरसिख साचे रंग रंगाइंदा। रंग मजीठी इक्क महान, चौहां मेला आप मिलाइंदा। चौथे जुग हो प्रधान, मानस जन्म फेर दवाइंदा। मानस मानस कर निशान, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाइंदा। मेल मिलाए हरि हरि आण, ब्रह्म पारब्रह्म वेख वखाइंदा। काया कपड़ करे कल्याण, झूठी माटी आप धुआइंदा। धोबी बण श्री भगवान, साची भट्ठी आपे ताइंदा। आपणा लम्बू आपे लाया आण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि साचा वेख वखाइंदा। चौथे जुग साचे सन्त उभार, भगवन्त मेल मिलाईआ। गुरमुख गुरसिख सोहे इक्क दुआर, दर दुआरा आप खुल्हाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी पावे सार, सत्तां दीपां फोल फुलाईआ। अठ्ठां तत्तां करे विचार, नौ दुआरे खोज खुजाईआ। सुख़मन टेढी जाणे नाड़, बंक दुआर सच्चा शहिनशाहीआ। अनहद शब्द जाणे धुन्कार, नाद अनादी आप वजाईआ। निझर झिरना वेखे अपर अपार, कँवल नाभ आप झिराईआ। आपे खोल्हे बन्द किवाड़, आपणा परदा दए उठाईआ। आपे सेजा करे प्यार, दस्म दुआरी आप सुहाईआ। आपे आसण लाए सच्ची सरकार, निरगुण बण के साचा माहीआ। आपे सुरत सुवाणी आपणे दुआर, खिच्च बहाए वाहो दाहीआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग जोग अभ्यास हठ तप करदा रिहा विचार, लेखा लेखे विच लगाईआ। कलिजुग अन्तिम निहकलंक ल्ए अवतार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। चार जुग दे मेल विछड़े यार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग अन्तिम भुल ना जाईआ। कोई रवे राम राम करे पुकार, कोई कृष्न रहे ध्याईआ। कोई आदि शक्ति करे निमस्कार, नमो नमो कोए अख्वाईआ । कोई ऊँची कूक करे पुकार, ऐहनलहक सदा लगाईआ। कोई मुकामे हक लभ्भे यार, हक हकीकत दए ग्वाहीआ। कोई नाम नाम सति रहे उच्चार, कोई वाहिगुरु फ़तहि गजाईआ। सभ दा सांझा इक्को यार, पुरख अकाल नाउँ धराईआ। करन आया जगत प्यार, सृष्ट सबाई वेखे थाउँ थाईंआं। लक्ख चुरासी विच्चों ल्ए उभार, गुरमुख साचे ल्ए मिलाईआ। आपणा गुंदन
आया साचा हार, जोत अकालण बण के मालण, तिन्नां लोकां चौदां हट्टां पन्ध मुकाईआ। गुरसिखां अग्गे बणया आप सवालण, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि हरि आपणी दया कमाईआ। चार जुग दा जगत विछोड़ा, हरि हरि पन्ध मुकाइंदा। पुरख अबिनाशी चढ़या साचे घोड़ा, हरि का घोड़ा दिस ना आइंदा। दो जहानां फिरे दौड़ा, लोआं पुरीआं पन्ध मुकाइंदा। एथे ओथे लाया इक्को पौड़ा, एका डण्डा उप्पर वखाइंदा। लक्ख चुरासी जीव जंत साध सन्त वेखे मिट्ठा कौड़ा, घट घट अंदर फोल फुलाइंदा। हरिसंगत हरि जू आपे बौहड़ा, हरि मन्दिर इक्क सुहाइंदा। जन्म जन्म दी बुझाए प्यास लग्गी औड़ा, सांतक सति सति कराइंदा। सस्से उप्पर लाया एका होड़ा, निरगुण सरगुण मेल मिलाइंदा । गुरसिख तेरे राह विच ना अटकाए कोई रोड़ा, कोटन कोटि ब्रह्मण्ड आपणे चरनां हेठ दबाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार जुग साचे सुख गुरसिख लेखे आपे रक्ख, सन्तन पावे साची भिक्ख, भगतन नेत्र आपे पेख, पेखणहार दया कमाईआ। भगत सन्त गुरमुख गुरसिख, जगत अन्तिम मेल मिलाया। धुर दा लेख अपे लिख, पिछला लेख चुकाया। साची सिख्या सच समझाए सिक, सबर सबूरी संग रखाया। पुरख अबिनाशी साचा पित, पिता पूत दए वड्याआ। कलिजुग अन्तिम करन आया हित्त, नित नवित जो खेल खिलाया। लेखा जाणे दहि दिश, चार कुण्ट फोल फुलाया। दर आए लाहे झूठी वख, अमृत एका जाम प्याया। पुत्तरां देवे साची भिक्ख, भिच्छया साची झोली पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत दए वड्याआ। हरिसंगत हरि वड्यांअदा, आए चरन दुआर। भुक्ख्यां भुक्ख गंवाइंदा, देवे नाम आधार। आपणे आप मनाइंदा, जुग जुग विछड़े यार। झूठयां सच कराइंदा, देवे दरस दीदार। लुटिआं घर वसाइंदा, उजड़े फेर ना विच संसार। मावां पुत्तरां गोद सुहाइंदा, पूत सपूता दए आधार। ख़ाली गोद ना कोई रखाइंदा, जो नारी मंगे सुत दुलार। पुरख अबिनाशी दया कमाइंदा, निरगुण सरगुण कर प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बख्शे चरन प्यार। चरन प्यार रक्खो आस, चरन कँवल चित लाया। करे खेल हरि शाहो शाबाश, शास्त्र सिमरत भेव ना राया। गुरसिखां अंदर करे वास, वास निवासा आप धराया। होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड प्रभाश, डूँग्घी कंदर वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत दए वड्याआ। हरिसंगत वड्याई वड, वड वड्डा वड आप वड्यांअदा। छब्बी पोह लडाए लड, आपणी खेल आप कराइंदा। सतारां साल जो आपणा फ़रमान आपणे विच्चों रिहा कढ्ढ, आपे बन्द कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाइंदा। आपणी धार शब्द गुण, गुणवन्ता गुण जणाईआ। सन्त मनी सिँघ
तेरी पुकार ल्ए सुण, सुनणहार इक्क अख्वाईआ। तेरा लेखा देवे चुण चुण, लक्ख चुरासी फोल फुलाईआ। मेरा नाद तेरी धुन, तेरी धुन जगत शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा परदा ल्ए उठाईआ। आपणा परदा हरि उठवाणा, सन्त मनी सिँघ कीता कौल इकरार। सम्मत सतारां वेस वटावणा, प्रगट हो हरि निरँकार। आपणा शब्द आपणे नाल रखावणा, जाए दिल्ली दरबार। नौ नौ मीत इक्क बंधावना, नौ नौ लेखा जाणे सच्ची सरकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत अग्गे करे आप पुकार। हरिसंगत कोलों मंगे दान, हरि दाता बेपरवाहीआ। लिख्या लेख जो लिख्त महान, गुरसिखां सिख समझाईआ। पहली चेत्र लै के जाए नाल निशान, निशान निशाना दए लगाईआ। आपणा दस्से सच विधान, जगत विधान दए मिटाईआ। पंच प्यारे होवण प्रधान, पंज शब्द देण ग्वाहीआ। नौ दर झूठ मकान, नौ खण्ड जगत रहिण ना पाईआ। नौ बन्द बन्द करे नौजवान, बन्दीख़ाना इक्क सुहाईआ। इक्क इक्क लेखा जगत महान, लिख्या लेख ना कोई समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। इक्क इकल्ला पीला रंग, आपणी खेल खिलाइंदा। दूजा रूप सूरा सर्बंग, सति पुरख निरँजण आप उठाइंदा। तीजे वजाए नाम मृदंग, चौथे पद आप सुणाइंदा। पंचम होवे साचा संग, सगला संग संग निभाइंदा। छेवें छप्पर छन्न ना मंगे कोए मंग, जगत सवाली ना सवाल रखाइंदा। सत्तवें सति पुरख निरँजण कसे तंग, अश्व घोड़ा आप दौड़ाइंदा। अठवें अठ्ठां तत्तां करे नंग, अप तेज वाए पृथ्मी अकाश मनमति बुध मूल चुकाइंदा। नौवें नौ दर सुत्ता रहे दे कर कंड, आपणा मुख ना कोई वखाइंदा। शाह सुल्तानां राज राजानां इक्क सुणाए सुहागी छन्द, नौ नौ अनन्द अनन्द रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जोत शब्द शब्द जोत जोत शब्द एका संग रखाइंदा। शब्द जोत ना तुट्टे नाता, आदि जुगादि रखाया। हरि का शब्द गुर की गाथा, गुर का शब्द जगत कमाया। हरि का शब्द साची दाता, गुर का शब्द पूजा पाठ वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, ऐड़ा एका रंग सूरा सर्बंग, निष्अक्खर दए समझाया। निष्अक्खर हरि हरि बोलणा, आपणी विद्या कर प्रधान। चौदां विद्या मात रोलणा, ना दिसे कोई निशान। सच दुआरा एका खोल्हणा, करे खेल श्री भगवान। जीव जंत एका कंडे तोलणा, तोलणहारा गुण निधान। साचा ढोला एका बोलणा, सोहँ सो ज़िमीं अस्मान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दो जहानां पावे आण। दो जहानां रक्खे आण, पुरीआं लोआं आप समझाईआ। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म मकान, पारब्रह्म वेख वखाईआ। गुरसिख साचा सूरबीर नौजवान, छत्रधारी दए वखाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। शंकर तेरा अन्त मुकावणा, भुल रहे ना राईआ। पुरख अबिनाशी वेख वखावणा, वेखणहारा दिस ना आईआ। गुरसिख साचे साचे तख्त बहावणा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तेरा अन्तिम अन्त करावणा, गतमित मितगति आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस घड़या तिस भन्न वखावणा, घड़न भन्नणहार आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल बेपरवाहीआ। इंदर तेरा इंद इंदरासन, अन्त रहिण ना पाया। करे खेल पुरख अबिनाशण, कलिजुग अन्तिम वेस वटाया। करे खेल शाहो शाबाशण, शाह सुल्तान वडी वड्याआ। गुरमुख वखाए दासी दासण, बाल नादाना सेव कमाया। लेखा जाणे पृथ्मी अकाशण, गगन गगनंतर फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, इंद बिन्द ना कोए प्रगटाया, इंद बिन्द ना कोई नाता, पुरख अबिनाशी आप मिटाइंदा। ब्रह्मा शिव सुणाए आपणी गाथा, सो पुरख निरँजण आप पढ़ाइंदा। हँ ब्रह्म एका साथा, सोहँ आपणी धार वखाइंदा। सर्ब कला आपे समराथा, समरथ पुरख आपणा नाउँ धराइंदा। जुग जुग चलाए आपणा राथा, रथ रथवाही खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरा अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिसंगत देवे साचा वर, दयानिध गहर गुण ठाकर देवे नाम रत्ती रत्नागर, गुरसिखां रती रत तिलक लगाइंदा।
रती रत चढ़ी भेंटा, गुरसिख लड़न कोई ना जाईआ। होए सहाई जिउँ पिता पूत बेटा, सिर रक्खे हथ्थ ठंडी छाईआ। आपे शब्द नाम लपेटा, सच दुशाला दए वखाईआ। कलिजुग जीव रहे वेखी वेखा, हरि का रूप नज़र ना आईआ। निरगुण निरवैर पुरख अकाल दीन दयाल धरया भेसा, वाक भविख्त दए ग्वाहीआ। मेल मिलावा दस दस्मेशा, दर घर साचे वज्जे वधाईआ। हरिसंगत ब्रह्मा विष्न शिव तैनूं करे आदेसा, जिस मिल्या हरि रघुराईआ। निरगुण गुरमुखां पिच्छे फिरे देस परदेसा, पान्धी आपणा पन्ध मुकाईआ। लेखा जाणे नानक सरगुण हथ्थ खूंडी मोढे भूरी खेसा, सेल्ही टोपी सीस गुंदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा बाण आप लगाए श्री भगवान, कलिजुग मिटे कूड़ निशान, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। कूड़ी क्रिया मिटणा अन्ध, जगत अन्धेरा रहे ना राया। कलिजुग मुकणा झूठा पन्ध, सतिजुग मार्ग दए लगाया। सृष्ट सबाई गाउणा एका छन्द, इष्ट देव इक्क जणाया। हरिसंगत तेरा प्यार तेरा तेरे कोलों मंगे मंग, दर तेरे मंगण आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख दर आए ल्ए तराया।
गुरसिखां दस्से राह सुखाला, चरन कँवल सच्ची शरनाईआ। देवे डन्न ना मंगे हाला, अग्नी तत्त ना कोई तपाईआ। मंगे दान ना शाह कंगाला, शाह पातशाह आप अख्वाईआ। हथ्थ ना फड़ाए कोई माला, मणका मन का दए भवाईआ। तीर्थ तट ना घाले कोई घाला, चरन धूढ़ अशनान कराईआ। पूजा करे ना हवन ज्वाला, घर निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिखां फंदन दए कटाईआ। गुरसिखां मार्ग देवे दस्स, दयानिध दया कमाईआ। हिरदे अंदर जाए वस, जो जन सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान रसना गाईआ। मिटे रैण अन्धेरी मस, वदी सुदी ना कोई वखाईआ। सदा सुहेला वसे पास, विछड़ कदे ना जाईआ। नाता तोड़े दस दस मास, मात गर्भ फंद कटाईआ। गुरसिख होए ना कदे निरास, जो जन इक्क वारी दर्शन पाईआ। लेखे लग्गे स्वास स्वास, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्क दरसाईआ। साचा मार्ग राह सुखाला, निरगुण आप जणाया। दो जहानां फिरे इक्क इकल्ला, नौ खण्ड फेरा पाया। गुरसिखां फड़ाया आप आपणा पल्ला, गुरसिख लभ्भण किते ना जाया। गुरसिखां पिच्छे फिरे हो हो झल्ला, आपणी मति ना कोई वखाया। गुरमुख जोती आपे रला, आपणी जोत गया बुझाया। वसणहारा निहचल धाम अटला, गुरमुख तेरा धाम वड्याआ। दूई द्वैती मेटे सल्ला, सिर आपणा हथ्थ रखाया। सृष्ट सबाई भुलाए कर कर वल छला, सिख साचे ल्ए मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग दए वखाया। साचा मार्ग हरि करतार, सतिजुग साचे आप जणाईआ। बिन सतिगुर पूरे दूजे दर ना कोई निमस्कार, बिन जगदीश सीस भेंट ना किसे चढ़ाईआ। राग छतीस गुरसिख तेरी गाउँदे वार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। सतिगुर तेरा रहे सदा ख़बरदार, ग़फ्लत विच कदे ना आईआ। देवे सदा दरस दीदार, दीन दयाल वडी वड्याईआ। करे तरस विच संसार, कलिजुग अन्तिम वेस वटाईआ। ल्ए परख परखणहार, जगत जौहरी वेस धराईआ। कंगण ठग्ग चोर उतरया पार, लहिणा देणा रिहा मुकाईआ। गुरसिखां करया हौला भार, सिर आपणा भार उठाईआ। छोटे बाले कर त्यार, साचा मार्ग ल्ए वखाईआ। पिच्छे आउणा वारो वार, भुल कोए ना जाईआ। पाए मुल्ल आप करतार, करता कीमत आप चुकाईआ। सोहँ गाउणा जै जै जैकार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए आप सहाईआ। होए सहाई सर्ब सुक्ख दाता, दीन बंधप दीन दयाला। एथे ओथे पुछे वाता, करे खेल निराला। रल मिल संगत हरि जू नाल करे बाता, जिस मिल्या धुर दलाला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिखां देवे एका वर, फल लगाए आपणे डाला। गुरसिख डाली पत फुल्ल फलवाड़या, हरि साचा सच महिकाइंदा। बूटा लाया पहली हाढ़या, हरा सिच आप कराइंदा। आपे
होए पिच्छे अगाड़या, दो जहानां सेव कमाइंदा। नेड़ ना आए मौत लाड़या, राय धर्म ना डन्न लगाइंदा। गुरसिख सुरती रहे ना कुँआंरया, जिस जन आपणे लेखे पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग एका दस्स, दरगाह साची मेल मिलाइंदा। साचा मार्ग सतिगुर चरन, अवर ना कोई सुणाईआ। लेखा चुक्के मरन डरन, मरन डरन रहिण ना पाईआ। नेत्र लोचण दर्शन हरन फरन, हरन फरन आप खुल्हाईआ। किरपा करे करनी करन, करनहार इक्क अख्वाईआ। जो जन दोए जोड़ एका वार सरन पढ़न, मात गर्भ फेर ना आईआ। नाता तोड़े ज़ात पात वरन बरन, चार वरन अठारां बरन रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लाए आपणे लड़, आपणे पल्लू आप बंधाईआ। साचा मार्ग करो ध्यान, हरि सतिगुर आप लगाया। ना कोई कराए तन अशनान, झूठी माटी ना पोच पुचाया। अंदरे अंदर बख्शे इक्क ज्ञान, नाम निधाना झोली पाया। सुरती शब्द देवे माण, अभिमाना मोह चुकाया। अमृत बख्शे पीण खाण, तृष्ना भुक्ख मिटाया। नारी कन्त मिले हाणी हाण, गुर चेला वेख वखाया। जुग विछड़े आपे मेले आण, आप आपणा मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, राह सुखाला इक्क रखाया। राह सुखाला सतिगुर दीना, दीनन उत्ते दया कमाईआ। पंज वार रसना मुख जिस जन चीना, पंच विकारा रहे ना राईआ। काया चोली रंग चाढ़े भीन्ना, भिन्नड़ी रैण दए वड्याईआ। गुरसिखां करे ठांडा सीना, अमृत मेघ बूंद स्वांती मुख चुआईआ। लेखा चुकाए जिउँ जल मीना, पुरख अबिनाशी वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आपे रिहा चलाईआ। आपणे मार्ग आप चलाए, करे मेहर मेहरवाना। गुरसिख सज्जण कदे भुल ना जाए, जिस बख्शे चरन ध्याना। त्रैगुण माया रुल ना जाए, मेल मिलाए श्री भगवाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग एका देवे जीआ दाना। जीआ दान जीवण दात, जुगत जगत हरि समझाईआ। निरगुण अक्खर निरगुण पूजा निरगुण पाठ, निरगुण करे पढ़ाईआ। गुरसिख तेरा लेखा लिखे ना कोई हाथ, समरथ हथ्थ वड्याईआ। कागद कलम गाए तेरी गाथ, शाही लिख लिख रही शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे दरस साचा हरि, गुरसिख साचे आप जगाईआ। गुरसिख कदे ना डर, केहर रूप किहर सिँघ आप वखाइंदा। जिस ने घाड़न ल्या घड़, कर किरपा पार लँघाइंदा। जिस फड़ाया आपणा लड़, काम क्रोध लोभ मोह हँकार विच ना कदे डुबाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप तरया गुरसिख आपणे नाल तराइंदा। तारनहारा आ गया, निरगुण जोत कर उज्यार। नाउँ निरँकारा आपणा नाउँ रखा ल्या, निरगुण रूप अपर अपार। सतिजुग साचा मार्ग ला ल्या, चार वरनां इक्क आधार। हँ ब्रह्म मेल
मिला ल्या, पारब्रह्म करे प्यार। पंज तत्त काया नाउँ ना कोए वडया ल्या, निरगुण नाउँ होए जैकार। सरगुण तेरा पन्ध मुका ल्या, लेखा चुकया गुर अवतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिखां देवे साचा वर, तरनी तरन आप करतार। तरनी तरन पुरख समरथ, समरथ पुरख वडी वड्याईआ। सगल वसूरे जायण लथ्थ, जो जन दर्शन पाईआ। लहिणा देणा चुक्के सीआं साढे तिन्न हथ्थ, त्रैगुण जाल ना कोए विछाईआ। गुरसिख विके सतिगुर हट्ट, गुर का हट्ट चरन सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा जीआ दान, जीवण मुक्त आप कराईआ।
त्रैगुण तेरी साची रत, हरि करते आप उपाईआ। निरगुण प्रगटाए पंच तत्त, सरगुण दए वड्याईआ। मनमति बुध अंदर घत्त, सच शृंगार वखाईआ। ब्रह्म रूप हो कमलापति, हरि मन्दिर ल्ए सुहाईआ। तन बणाए जगत रथ, हरि रथवाही ल्ए चलाईआ। पंच विकारा पाए नथ्थ, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाल रलाईआ। आसा तृष्ना देवे रस, रसक रसक हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तन मन्दिर ल्ए बणाईआ। तन मन्दिर आप उसारया, बाढी बण आप निरँकार। आपे लाए इट्टां गारया, करे कराए साची कार। आपे खोल्हे नौ दुआरया, आपे करे बन्द किवाड़। आपे पावणहारा सारया, निरगुण रूप अपर अपार। आपे वेखे बंक दुआरया, बंक दुआरी हो उज्यार। आपे वसे अन्ध अँध्यारया, डूँग्घी कंदर निराकार। आपे चन्द सूरज उज्यारया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आप करतार। पंज तत्त मेल मिलाया, ताणा पेटा आपे पाईआ। साचा ताणा आप तणाया, त्रैगुण साचा रंग रंगाईआ। तणनेहारा तणने आया, लोकमात वेस वटाईआ। साचा कपड़ तन वखाया, ख़ाकी चमड़ा रूप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वखाईआ । खेल खिलावणहार करता, भेव अभेव जणाइंदा। रोग सोग दुःख आपे भरदा, हरख सोग आप मनाइंदा। दर दर घर घर आपे डरदा, आपणा सीस आप झुकाइंदा। आपणे मन्दिर आपे वड़दा, आपे मुख छुपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया आप कमाइंदा। दयानिध दया धारे, दीन दयाल वज्जी वधाईआ। मात गर्भ पैज संवारे, दस दस मास वेख वखाईआ। अमृत बख्शे ठंडी ठारे, तृष्ना तृप्त कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणे नाम दए वड्याईआ। नाम वड्याई डूँग्घी कंदर, हरि हरि लिव लाइंदा। लेखा जाणे अंदरे अंदर, भेव कोए ना पाइंदा। आपे तोड़नहारा जंदर, आपे वेख वखाइंदा। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाइंदा। पंज तत्त काया जगत हाट, साचा हट्ट वखाया। लेखा चुक्या आणबाट, धरत धवल सुहाया। जगत विछाउणा वेखी खाट, एका बस्त्र लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका खेड़ा दए समझाया। झूठा खेड़ा झूठी धाड़, कूड़ी क्रिया नाल बंधाईआ। बिन हरि शब्द ना कोई आधार, सगला संग ना कोई रखाईआ। मर मर जम्मे सर्ब संसार, मरे जम्मे आवे जावे वारो वारीआ। राज राजाना शाह सुल्ताना बण सिक्दार, हुक्मी हुक्म चलाईआ। दर दरवेश बण भिखार, दर दर अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हुक्म आप फिराईआ। हुक्म अंदर कार कमाइंदा, पंज तत्त काया कर आकार। माता मुम्मे आपे पाइंदा, सीर देवे सीरख़्ठार। अन्न जल ना कोई वखाइंदा, तृष्ना तृप्त करे विचार। बाल अवस्था रूप वटाइंदा, जोबन जगत दए हुलार। जगत तृष्ना आप रखाइंदा, आसा तृष्ना करे प्यार। आपणा नाम आप भुलाइंदा, एका धक्का देवे मार। जगत माया विच फसाइंदा, बन्धन पाए अपर अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणी कार। ब्रह्म रूप ब्रह्म छुपाया, भेव रहे ना राईआ। जगत सिक्दार मन बणाया, मन मनूआ शहिनशाहीआ। खाणा पीणा पहनणा तिस सदा भाया, मंगदा रहे चाँईं चाँईंआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार संग रलाया, थान थनंतर दए वड्याईआ। आसा तृष्ना नार प्रनाया, भुल रहे ना राईआ। जगत सेज रिहा हंढाया, कलिजुग विकार वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। जगत जीव जगत ज्ञान, जुग जुग विच रखाइंदा। जिस जन रक्खया रसना रस इक्क ध्यान, तिस जगत रस मुख लगाइंदा। गुरमुख विरले देवे इक्क ज्ञान, आप आपणी बूझ बुझाइंदा। अमृत रस पीण खाण, साचा सीर आप प्यांअदा। मज्झ गाँ बारां सीर कोई ना देवे वक्त आए जाए नस्स, सगला संग ना कोई रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे संग रखाइंदा। जिस जन रक्खे हरि संग, सगली चिंत मिटाईआ। भगतां चाढ़े भगती रंग, भगवन आपणी दया कमाईआ। नाम अमोलक वस्त लैण मंग, काया गोलक विच रखाईआ। लोकमात ना होए नंग, जगत नगेज़ ना कोई वखाईआ। जो जन मंगे माझा दुध्ध मिट्ठा शहिद माखिउँ खण्ड, हरि नाम तुल ना राईआ। ना ओह सुहागण ना ओह रंड, जो बस्त्र जगत रही हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे एका वर, नौ अठारां सेव कमाईआ। जगत बस्त्र मंगे रोटी, दाल प्याला नाल। अठ्ठे पहर वासना रहे खोटी, ना शाह ना कंगाल। बिन गुरसिख चढ़े ना कोई चोटी, कोटन कोटी रहे भाल। दर दर मंगदे बोटी बोटी, मेल मिले ना दीन दयाल। तेड़ बन्न्हण झूठी धोती, आत्म उठाए ना कोई
सोती, परदा देवे ना कोई उप्पर डाल। जगत तृष्ना झूठे मोती, माया ममता सुरत ना सके कोई संभाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत खेले खेल निराल। पैरीं मंगे जीव जुत्ती, जीवण जुगत ना कोई वखाईआ। आसा तृष्ना लड़ फड़या वासना कुत्ती, कूकर सूकर बैठे जून वटाईआ। हउमे हंगता विच्चों ना पुट्टी, साचा रंग ना कोई चढ़ाईआ। पंज तत्त काया चोली वेले अन्तिम जाए लुट्टी, ना सके कोई बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तन शृंगार एका जगत दए वखाईआ। तन तागा सूत देवे वट्ट, ताणा पेटा आपे पाइंदा। खेले खेल नटूआ नट्ट, स्वांगी आपणा सांग वरताइंदा। मनमुख फिरदे हट्टो हट्ट, साची वस्त हथ्थ ना कोए फड़ाइंदा। जो सौंदे उप्पर दुशालयां पट्ट, अन्तिम राय धर्म भठ तपाइंदा। सीस हथौड़े वज्जण सट्ट, हथ्थकड़ी ना कोई तुड़ाइंदा। जो जन सतिगुर पूरे उप्पर ओट बैठे रक्ख, भुक्ख्यां नंग्गयां गले लगाइंदा। जगत जंजाला देवे कट्ट, मानस जन्म लेखे लाइंदा। पाटे चीथड़ वेखे समरथ, रविदास चम्यारा ग्वाह रखाइंदा। कंगण वेखणहारा फिरे तीर्थ तट, पंडत ब्रह्मण भेव ना आइंदा। अन्तिम वज्जी एका सट्ट, पिछला कीता भुल बख्शाइंदा। अग्गे लावे ना मूल हथ्थ, चंगी वस्त ना अग्गे कोई टिकाइंदा। एका मंगे साचा दरस, दिवस रैण बिल्लाइंदा। सतिगुर पूरा करे तरस, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। एका अमृत साचा सीर देवे बरख़, मज्झ गाँ ना कोई वखाइंदा। गुरसिख गुर चरन प्यार मंगो बेधड़क, सतिगुर पूरा मेल मिलाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे शब्द दुशाला दो जहानां करे मालो माला, ठग्ग चोर यार लुट्ट कोए ना जाइंदा।