पुस्तकालयभाग १०

२७ पोह २०१७ बिक्रमी जेठूवाल राष्ट्रपती नूं पहली चेत नूं मिलण वास्ते

करे खेल कोटन कोटि वार असंख, असंख असंखां गणित ना राईआ। करे वेस कोटन कोटि रूप बणाए बणत, रूप रंग रेख ना कोए जणाईआ । कोटन कोटि वार करे आदि अन्त, आदि अन्त आपणी खेल खिलाईआ। कोटन कोटि वार आपणी महिमा गाए बेअन्त, बेअन्त बेअन्त बेपरवाहीआ। कोटन कोटि वार आप आपणी करे मन्नत, कोटन कोटि सीस झुकाईआ। कोटन कोटि रूप अनूप आप अनन्त, अनन आपणा नाउँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बल आपणे विच रखाईआ। कोटन कोटि रूप, सो पुरख निरँजण आप आपणे विच रखाइंदा। कोटन कोटि भूप, हरि पुरख निरँजण आपणी गोद बहाइंदा। कोटन कोटि दिशा कूट, आपणा खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, आप आपणा भेव जणाइंदा। कोटन कोटि रूप हरि निरँकार, निराकार आप धराईआ। कोटन कोटि रूप आदि निरँजण हो उज्यार, जोत निरँजण ल्ए जगाईआ। कोटन कोटि रूप खेल करे आप करतार, कोटन कोटि किरन करते विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेस रखाईआ। कोटन कोटि रूप श्री भगवान, भगवन भगवन संग रखाइंदा। कोटन कोटि रूप अबिनाशी करता ना आए विच ध्यान, ध्यान ध्यान ना कोए वखाइंदा। कोटन कोटि रूप वखाए आपणे सति निशान, सति सतिवादी आप झुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाइंदा। कोटन कोटि रूप पारब्रह्म, पारब्रह्म आप उपजाईआ। कोटन कोटि रूप ना मरे ना पए जम्म, कोटन कोटि विच समाईआ। कोटन कोटि रूप खेल करे अगम्म, अलख अगोचर शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे विच रखाईआ। कोटन कोटि रूप सचखण्ड, सच साची धार रखाइंदा। कोटन कोटि रूप वण्डे वण्ड, वण्डणहार दिस ना आइंदा। कोटन कोटि रूप आपे जाणे आपणा अन्त, अन्त आपणे विच रखाइंदा। कोटन कोटि रूप बणे नारी कन्त, कन्त नार आप हंढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा बल रखाइंदा। कोटन कोटि रूप थिर घर दरबार, कोटन कोटि गढ़्ह सुहाईआ। कोटन कोटि घाड़त घड़े बण सुन्यार, कोटन कोटि कुठाली रिहा गाल, कोटन कोटि दाई दाया बणे आप करतार, कोटन कोटि करनी किरत रहे कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा रंग रंगाईआ। कोटन कोटि रूप आदि, आदि वेस धराइंदा। कोटन कोटि रूप नाद, अनाद अनादी नाद वजाइंदा। कोटन कोटि रूप बोध अगाध, अगाध बोध आपणा भेव खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आपे लाइंदा। कोटन कोटि रूप मार्ग ला, निरगुण खेल खिलाया। कोटन कोटि रूप सच दुआर वसा, बंक दुआर दए सुहाया। कोटन कोटि रूप थिर घर वड़या, थिर दुआर दए वड्याआ। कोटन कोटि रूप आपणा मेला आप मिला, आपणी सेज आप सुहाया। कोटन कोटि रूप जननी बणे आप मेहरबां, जन जणेंदी माया। कोटन कोटि रूप पुरख अकाल पिता मां पूत ल्ए उपा, सुत दुलारा एका जाया। कोटन कोटि रूप आपणा नाउँ प्रगटा, नाउँ निरँकारा दए वड्याआ। कोटन कोटि रूप सुत दुलारा ल्ए जगा, शब्दी नाअरा लाया। कोटन कोटि रूप हुक्म दए सुणा, हाकम बणे सच्चा शहिनशाहया । कोटन कोटि रूप सच सिँघासण दए वछा, आसण सिँघासण इक्क दरसाया। कोटन कोटि रूप आपणा रूप आप सुहा, आपे वेख वखाया। कोटन कोटि रूप बणे शाह पातशाह, शहिनशाह सच्चा शहिनशाहया। कोटन कोटि रूप सीस ताज ल्ए टिका, जगत जगदीश वड वड्याआ। कोटन कोटि रूप अपणी हदीस आप रखा, आपे

करे पढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि आपणा वेस वटाया। कोटन कोटि रूप करतारा, किरतम भेव ना कोए जणाईआ। कोटन कोटि खेल अगम्म अपारा, अगम्म अगम्मड़ा आप कराईआ। कोटन कोटि रूप निरगुण जोत निरवैर निराकारा, पुरख अकाल आप कराईआ। कोटन कोटि रूप समरथ पुरख करे खेल अपारा, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। कोटन कोटि रूप वेखे विगसे करे विचारा, वेखणहारा आप हो जाईआ। कोटन कोटि रूप नारी कन्त भतारा, बैठे सेज सुहाईआ। कोटन कोटि रूप उच्ची कूकण करन पुकारा, आपणा नाउँ आप सुणाईआ। कोटन कोटि रूप बणे शाह दारा, कोटन कोटि बैठे सीस झुकाईआ। कोटन कोटि रूप बणे भिखारा, कोटन कोटि बैठे अलख जगाईआ। कोटन कोटि रूप आपे जाणे आपणी सारा, दूसर भेव ना कोए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आपणा भेव जणाईआ। कोटन रूप असंख असंखा, निरगुण निरगुण धार प्रगटाया। जुग चौकड़ी काल किसे ना परखा, दीन दयाल बेपरवाहया। विष्न ब्रह्मा शिव मंगदे रहे दरसा, दासी दास रहे ध्याया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप वखाया। असंख गुण असंख अजाता, पुरख अकाल वडी वड्याईआ। ना कोई पिता ना कोई माता, दाई दाया ना कोए वखाईआ। ना कोई बंधप ना कोई नाता, ना कोई साक सैण ना भाईआ। ना कोई पूजा ना कोई पाठा, ना कोए करे पढ़ाईआ। आपे जाणे आपणी वाटा, आपे बणे पान्धी राहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। साची खेल हरि निरँकार, आपणे हथ्थ रखाइंदा। करे खेल अपर अपार, पारब्रह्म भेव ना आइंदा। जगत जुग चौकड़ी वसे बाहर, दिस किसे ना आइंदा। जुग जुग वेस करे विच संसार, वेस अनेका आप वटाइंदा। निरगुण सरगुण कर उज्यार, सरगुण निरगुण संग मिलाइंदा। देवे वस्त अनमुल्ल अपार, मुल्ल कोए ना लाइंदा। जोती जाता बण करतार, अन्धेरी राता मेट मिटाइंदा। शब्द गाथा धुर धुन्कार, नाथ अनाथां आप सुणाइंदा। सर सरोवर अमृत मारे एका ठाठ, बूंद स्वांती मुख चुआइंदा। जुगा जुगन्तर फिरे नाठा, साची सेवा सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख आपणी धारा आप रखाइंदा। आपणी धार खेल करतार, भेव अभेद रखाईआ। जगत जुग कर विचार, जोग जुगत दए वड्याईआ। जुगा जुगन्तर साची कार, सच साचा आप कराईआ। सतिजुग त्रेता करे पार, द्वापर वेस वटाईआ। कलिजुग नूर हो उज्यार, नूर नुराना डगमगाईआ। आपणी कुदरत करे प्यार, कादर बेपरवाहीआ। आपणा ब्रह्म ल्ए विचार, पारब्रह्म सच्चा शहिनशाहीआ। आपणा कर्म करे करनेहार, दूसर कर्म ना कोए वड्याईआ। आपणा धर्म जाणे निराकार, वरन बरन ना कोए वखाईआ। साची सरन सिरजणहार, सृष्ट सबाई दए समझाईआ। मरन डरन

चुक्के विच संसार, भय भउ ना कोए वखाईआ। तरनी तरन हरि करतार, तारनहारा इक्क अख्वाईआ। लेखा जाणे पुरख नार, नर नरायण वड वड्याईआ। जाग्रत जोत कर उज्यार, जोती नूर डगमगाईआ। साची सख़ीआं मंगलाचार, गीत सुहागी गाईआ। बणया रहे कन्त भतार, लक्ख चुरासी नारी आप हंढाईआ। सन्त सुहेला साचा यार, भगतन मीता इक्क अख्वाईआ। दर वसाए ठांडा दरबार, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। ग़रीब निवाज़ा ग़रीब निमाणयां पावे सार, निमाण निमाणयां आसण लाईआ। अश्व घोड़ा ताजा आपे बणे शाह सवार, शब्द अगम्मी आप दौड़ाईआ। रचया काजा खेल न्यार, जगत जहाज़ आप चलाईआ। मारे वाजां भिखक बणे आप निरँकार, होका देवे वाहो दाहीआ। कलिजुग रैण अन्धेरी अन्धयार, सूरज चन्द बैठे मुख शरमाईआ। गुर का शब्द ना सके कोए विचार, मूल मन्त्र ना कोए पढ़ाईआ। दुरमति मैल ना सके कोए उतार, अठसठ नारी पुरष नंगे तारीआं रहे लाईआ। आपणा घर महल्ल ना सके कोए उसार, आपणा मन्दिर ना कोए वखाईआ। आपणी नारी ना करे कन्त प्यार, नार दुहागण सर्ब हंढाईआ। सुघड़ सुवाणी ना दिसे विच संसार, अमृत भर पाणी साचा आपणे हथ्थ उठाईआ। सुणे ना बाणी हरि करतार, हरि करता नज़र ना आईआ। चारे खाणी होई गंवार, गंवारन फिरे वाहो दाहीआ। नौ खण्ड सत्त दीप बणे भिखार, वस्त हथ्थ किसे ना आईआ। डूमणी कुलक्खणी लभ्भणी फिरे कूड़े यार, साचा मित्र बैठा मुख छुपाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, दिस किसे ना आईआ। आपे जाणे आपणी कार, करता पुरख आप कमाईआ। आपणे मन्दिरों आपे आए बाहर, आपणा कुण्डा दए खुल्हाईआ। गुरसिख साचे ल्ए भाल, लक्ख चुरासी फोल फुलाईआ। घर घर वजाए आपणा ताल, ताल तलवाड़ा आप उठाईआ। गुरसिखां घाल आपे रिहा घाल, गुरसिख लभ्भण कोए ना जाईआ। गुरसिख मस्तक दीपक थाल, रवि ससि विच टिकाईआ। कोटन कोटि ब्रह्मण्ड गुरसिख तेरे गीत गाण, जिस मिल्या हरि रघुराईआ। कलिजुग अन्तिम करी पछाण, अभुल भुल कदे ना जाईआ। देवण आया आपणा माण, आपे आयां नाल मिलाईआ। बिरहों मारे निराला बाण, अणयाला तीर इक्क लगाईआ। गुरसिख होया जगत बेहाल, भुल्ली सर्ब लोकाईआ। आंढी गवांढी कढ्ढण गाल, नाता तोड़न साक सज्जण सैण संग ना कोए रखाईआ। सतिगुर पूरा होया आप कृपाल, लक्ख चुरासी विच्चों वण्ड वंडाईआ। आपणी हथ्थीं सति सरूपी फड़ रुमाल, गुरसिखां मुखड़े नैणां नीर आप पुंझाईआ। बणया विचोला महां सिँघ दलाल, लोकमात जामा फेर दवाईआ। ख़ाक रुले ल्ए उठाल, गोबिन्द गोद बहाईआ। सेवा सिँघ सिँघ बिशन लाल, मस्तक नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुरमुख साचे ल्ए उठाईआ। असंख असंखा अनन्त गुण, कथनी कथ ना सके कोइ। गुरसिख तेरी पुकार

आदि जुगादि रिहा सुण, सुनणहारा आपे होए। लक्ख चुरासी विच्चों लाल अनमुल्लड़े चुण, आपणे हार आप परोए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लै के आया साचे ढोए। साचा ढोआ लै के आया, धुरदरगाही दाता। गुरसिख सोया ल्ए जगाया, मेटे अन्धेरी राता। आपणा दरस आप कराया, रूप प्रगटाए इक्क इकांता। त्रैगुण माया परदा लाहया, अन्तिम पुछे बातां। एका दूजा भउ चुकाया, चरन कँवल बंधाया नाता। तीजा लोचण आप खुल्हाया, अमृत बख्शे बूंद स्वांता। चौथे पद आप बहाया, पिछला पूरा कीआ घाटा। पंचम हथ्थ वाग फड़ाया, कलिजुग मेटे अन्तिम वाटा। छेवें छतर सीस झुलाया, जगत जलाए अग्न ललाटा। सत्तवें सति पुरख निरँजण काज रचाया, पंज तत्त वेखे काया माटा। अठ्ठवें अठ्ठां तत्तां नाच नचाया, नौ दुआरे फिरे नाठा। दस्म दुआरी परदा लाहया, गुरमुख गुरसिख मिल्या पुरख समराथा। नारी कन्त आप प्रनाया, आप चढ़ाए साचे राथा। रथ रथवाही बण के आया, चरनां हेठ रखाया त्रिलोकी नाथा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आप निभाए आपणा साथा। आपणा साथ निभावण आया, निरगुण निरवैर पुरख अकाल। कलिजुग अन्तिम खेल खिलाया, प्रगट हो हरि दीन दयाल। लक्ख चुरासी दए सुणाया, ब्रह्मा विष्न शिव रलाए नाल। करोड़ तेतीसा भुल ना जाया, सुरपति इंद दए उठाल। एका हुक्म दए सुणाया, लेखा जाणे शाह कंगाल। निहकलंका जामा पाया, ना कोई सके भाल। नौ खण्ड पृथ्मी दिस ना आया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां बणे आप रखवाल। नौ खण्ड पृथ्मी नज़र ना आए, निरगुण आपणी कल वरताईआ। चार वरन रहे कुरलाए, घर घर पई लड़ाईआ। अठारां बरन करन हाए हाए, कलिजुग अग्नी तत्त जलाईआ। कोई गुरु कोई पीर मनाए, पीर पीरां सिर नज़र ना आईआ। कोई हवनी कोई हवन कराए, निरगुण जोत ना दर्शन पाईआ। कोई अठसठ तीर्थ नुहाए, हरि चरन धूढ़ मस्तक कोए ना लाईआ। कोटन कोटि बैठे धूंणीआँ ताए, अग्नी तत्त ना कोए बुझाईआ। कोटन कोटि बैठे स्वास चढ़ाए, स्वासां वाला अंग ना कोए रखाईआ। कोटन कोटि बैठे रास रचाए, साचा काहन गोपी अंग ना कोए लगाईआ। कोटन कोटि जंगल जूह प्रभास बैठे ताड़ी लाए, निज ताकी ना कोए खुल्हाईआ। कोटन कोटि साकी बण बण रहे जाम प्याए, सच प्याला हथ्थ किसे ना आईआ। कोटन कोटी राम रहे ध्याए, राम रमइया दिस किसे ना आईआ। कोटन कोटि कान्हा कृष्ना बंसरी रहे वजाए, नाद धुन ना कोए सुणाईआ। कोटन कोटि जोग अभ्यास रहे कमाए, जोगी जती सती कोटन कोटि आपणा माण रहे वधाईआ। कलिजुग अन्तिम सभ बेआस तड़फाए, पूरी आस ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, गुरसिख साचे आप

तराए, आपणे बेड़े ल्ए चढ़ाईआ। साचे बेड़े हरि चढ़ाइंदा, निरगुण चप्पू एका ला। दो जहानां पार कराइंदा, सतिगुर सच्चा बण मलाह। सच किनारा इक्क वखाइंदा, त्रैगुण अग्नी ना लग्गे भाह। सच चुबारा वण्ड वंडाइंदा, सचखण्ड दुआरा कुण्डा देवे लाह। गुरमुख साचे आप उठाइंदा, सच सरूप सिँघासण वछा। फड़ बाहों उप्पर उठाइंदा, जननी जन बणे पिता मां। चरन चरनोदक सीर प्यांअदा, रस मिले एका थाँ। हस्स हस्स गले लगाइंदा, देवे सिर ठंडी छाँ। नस्स नस्स वेख वखाइंदा, पान्धी आपणा पन्ध मुका। रस रस मुख चुआइंदा, सोहँ मम्मा मुख लगा। हिरदे वस वस वेख वखाइंदा, आपणी कुदरत आपे मेल मिला। गुरसिख लक्ख चुरासी विच्चों खस खस आपणे खाते पाइंदा, आपणा खाता दूसर किसे ना दए वखा। गुरसिखां रत आपणे मस्तक लाइंदा, रती रत गुरसिखां चरनां थल्ले दए वहा। गोबिन्द साची खेल खिलाइंदा, चारे बाणी समझे ना। जगत पूत आपे लेखे लाइंदा, धार धार नाल सीस कटा। आपे म्यान विच टिकाइंदा, करे खेल बेपरवाह। आपे ओट अकाल रखाइंदा, पुरख अकाल संग बणा, आपे सत्थर यार हंढाइंदा, आपे सुत्ता दे सराहणे बांह। आपे कीता कौल निभाइंदा, रूप अनूप ल्ए प्रगटा। आपणी धारा आप वखाइंदा, आपे देवणहार सलाह। आपे संगत संग निभाइंदा, जुग विछड़े ल्ए मिला। आपे कलिजुग जड़्ह उखड़ाइंदा, छोटा बाला नीहां हेठ दबा। आपे साढे तिन्न हथ्थ पन्ध मुकाइंदा, जो घड़या सो भन्न के दए वखा। आपे नौ दुआर पन्ध मुकाइंदा, नौ खण्ड वेखे चढ़े चाअ। आपे खण्ड खण्ड कराइंदा, शब्द कटारा इक्क चमका। आपे बाल बाला लेखे पाइंदा, हुक्मी भाणा आप वरता। आपे शाह सुल्तानां ख़ाक उडाइंदा, चारों कुण्ट फेरा पा। आपे जगत निशाने सारे ढांहयदा, सच निशाना दए चढ़ा। आपे कसुंभड़े रंग सर्ब वखाइंदा, सत्त रंग निशाना ल्ए रंगा। आपे सीस ताज टिकाइंदा, आपे गोबिन्द मेला ल्ए मिला। आपे सिँघ संगत नाल आपणा सीस जगदीश वटाइंदा, वटांदरा करे दो जहां। आपे तेज़ चण्ड प्रचण्ड चमकाइंदा, नाम खण्डा हथ्थ उठा। आपे आपणी वण्ड वंडाइंदा, करे कराए सच न्याँ। आपे सम्मत सोलां खेल खिलाइंदा, सम्मत सतारां पकड़े बांह। छब्बी पोह हुक्म सुणाइंदा, वरते वरतावे इक्क मेहरवां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपे ल्ए समझा। हरि लेखा सच समझाइंदा, नव नौ हरि धार। नौ नव लेख लखाइंदा, नव नौ होए पार। नौ नव रंग रंगाइंदा, नव नौ दए आधार। नौ नव लेख लखाइंदा, नौ नव मारे मार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नौ खण्ड पृथ्मी तेरा इक्क बणाए साचा दरबार। नौ खण्ड तेरा दरबार बणावणा, हरि साचे दया कमाईआ। दिल्ली दुआरा इक्क सुहावणा, सन्त मनी सिँघ गया निशान लगाईआ। पुरख अबिनाशी चरन छुहावणा, कलिजुग मेटे झूठी शाहीआ। सृष्ट

सबाई डोर आपणे हथ्थ रखावणा, दूसर संग ना कोए वखाईआ। शब्द घोड़ा चार कुण्ट फरावणा, पवण पवणां भेव ना राईआ। आपणा फ़रमान राज राजान आप जणावणा, हुक्मी हुक्म इक्क सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नव खण्ड पृथ्मी बन्न्हे धार, इक्क बणाए सच दरबार, दर दरबारा आप सुहाईआ। दर दरबार जाए, हरि साचे वड वड्याईआ। नौ संग आप रखाए, इक्क अठ्ठ जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नौवां गिणती दए समझाईआ। पहला होवे जोती धार हरि निरँकार, विष्नूं भगवान जगत वड्याईआ। दूजा शब्द गोबिन्द कर प्यार, एका सम्बल रथ चले संसार, रथ रथवाही आप चलाईआ। नाल रलाए पंज प्यार, पंज दो सत्त दए वड्याईआ। अठवां रक्खे नाल लिखार, सिँघ दर्शन वड वड्याईआ। नौवां हुक्म धुर फ़रमान, नौ ग्रन्थां विच बन्द कराईआ। लै के जाए राज राजान, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। वाली हिन्द उठाए उठ नादान, बाली बुध दए समझाईआ। घर आया चल भगवान, भुल विच ना वक्त गंवाईआ। जिस दिता राज जोग माण, तिस अग्गे सीस झुकाईआ। जिस पंज तत्त बणाया तेरा निशान, रक्त बूंद मेल मिलाईआ। अन्तिम करे सर्ब कल्याण, करनहार इक्क हो जाईआ। बण भिखारी मंग लै भूमी साढे तिन्न हथ्थ देवे दान, कलिजुग सीआं वण्ड वंडाईआ। सभ दा दाता बणे आप महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप उपाए दया कमाए आपे घर घर रिज़क पुचाईआ। अगला लेखा ना दस्से गुण निधान, आपणा लेखा आपणे विच छुपाईआ।