पहली माघ २०१७ बिक्रमी पिण्ड हरी पुर महिंगा सिँघ दे घर
आदि पुरख हरि निरँकारा, निरवैर वडी वड्याईआ। सो पुरख निरँजण अगम्म अपारा, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। हरि पुरख निरँजण अकल कल धारा, इक्क इकल्ला सच्चा शहिनशाहीआ। एकँकारा रूप रंग ते वसया बाहरा, रेख भेख ना कोए जणाईआ। आदि निरँजण नूर उज्यारा, जोती दीपक डगमगाईआ। अबिनाशी करता शाह सिक्दारा, पुरख अकाल इक्क अख्वाईआ। श्री भगवान बेऐब परवरदिगारा, नूर ज़हूर इक्क दरसाईआ। पारब्रह्म प्रभ खेल न्यारा, निरगुण आपणा आप कराईआ। सचखण्ड खोल्ह सच दुआरा, दर घर साचा इक्क सुहाईआ। सच सिँघासण कर त्यारा, अनुभव आपणा रूप प्रगटाईआ। राज राजाना बण सिक्दारा, हुक्मी हुक्म आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी एका हरि, दूसर अवर ना कोए जणाईआ। आदि जुगादी खेल अपार, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। सचखण्ड
निवासी सचखण्ड सुहाए इक्क दुआर, सच सिँघासण आसण लाईआ। पारब्रह्म अगम्म आपणी करे आपे कार, करनी करता आप अख्वाईआ। थिर घर साचे पावे सार, गृह मन्दिर वड वड्याईआ। नारी कन्त बण भतार, नर नरायण सेज सुहाईआ। जननी जन बण अपर अपार, पूत सपूता एका जाईआ। दाई दाया भेव न्यार, इक्क इकल्ला हरि रघुराईआ। अबिनाशी अचुत मीत मुरार, साचा सुत ल्ए वड्याईआ। शब्दी नाउँ रक्ख धुर दरबार, दरगाह साची वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, इक्क इकल्ला खेल खिलाईआ। इक्क इकल्ला खेल अवल्ला, एकँकार आप कराइंदा। आपे वसे सच महल्ला, सचखण्ड दुआर सुहाइंदा। थिर घर डेरा आपे मल्ला, दूसर संग ना कोए रलाइंदा । आपे होए अछल अछला, अछल छलधारी आप आपणा नाउँ धराइंदा। आप फड़ाए आपणा पल्ला, सगला संग आप निभाइंदा। आपणी जोती आपे रल्ला, निरगुण निरगुण मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला साचा हरि, सचखण्ड दुआरा आप वड्यांअदा । सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, हरि पुरख निरँजण आप वड्याईआ। एकँकारा आपे बणया नारी कन्त, साची सेज आप सुहाईआ। आपे चाढ़े रंग बसन्त, आदि जुगादि उतर ना जाईआ। आपे जाणे महिमा अगणत, अगणत लेखा लेख ना कोए जणाईआ। आप बणाए साची बणत, घड़न भन्नणहार समरथ पुरख आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा आपे खोल्ह, आदि पुरख आपणा आप सुहाईआ। आदि पुरख पुरख अबिनाशा, एका रंग समाया। आदि जुगादी खेले खेल तमाशा, खेलणहारा दिस ना आया। थिर घर साचे पावे रासा, मंडल मण्डप आप सुहाया। आपे पूरी करे आपणी आसा, इच्छया भिच्छया आप भराया। आपणे अंदर कर कर वासा, आप आपणा मेल मिलाया। आपे शाहो आप शाबाशा, सति सुल्ताना आपणा नाउँ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अलख अगोचर भेव ना राया। अलख अगोचर अगम्म अथाह, इक्क इकल्ला खेल खिलाइंदा। सचखण्ड दुआर सुहाए साचा थाँ, थान थनंतर आप सुहाइंदा। एकँकारा बण मलाह, खेवट खेटा आपणा बेड़ा आप चलाइंदा। आप आपणा नाउँ धरा, नर निरँकारा आपणा नाउँ रखाइंदा। अजूनी रहत वेस वटा, अनुभव आपणी धार चलाइंदा। साचा तख्त आप सुहा, तख्त निवासी डेरा लाइंदा। हुक्मी हुक्म हुक्म आप फ़रमा, धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा। साचा सुत आप जगा, बाल निधाना सेवा लाइंदा। लोआं पुरीआं खण्डां ब्रह्मण्डां रचन रचा, सुन्न अगम्म वेख वखाइंदा। निरगुण मेला आप मिला, सरगुण साचा संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल एका हरि, दर घर साचा आप सुहाइंदा। निरगुण रूप पुरख अगम्म, शब्द अनादी नाद वजाइंदा।
निष्अक्खर बोल आपे जाणे आपणा कम्म, आदि जुगादी आपणी खेल रचाइंदा। ना कोई तृष्ना ना कोई तम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणी इच्छया आपे पूर कराइंदा। आपणी इच्छया हरि करतार, आपे पूर कराईआ। आपे पुरख आपे नार, सुत दुलारा आपे जाईआ। आपे विश्व विष्नूं कर त्यार, वास्तक आपणी जोत धराईआ। आपे खोल्ह किवाड़ भर भण्डार, निझर झिरना आप झिराईआ। आपे अंदर आपे बाहर, आपे गुप्त आपे ज़ाहर, आपणी कल आप वरताईआ। आपे वण्डण वण्डे निराकार, साकार आपणी खेल खिलाईआ। आपे ब्रह्म कर पसार, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आपे ब्रह्मा वेता दए आधार, आप आपणी बूझ बुझाईआ। आपे नाद शब्द धुन्कार, नाद अनादी आप सुणाईआ। आपे वसे सभ तों बाहर, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, विष्न ब्रह्मा ल्ए उपाईआ। विष्न ब्रह्मा आप उपाया, आपणी अंस सुहाइंदा। आपणी गोदी आप सुहाया, दाई दाया आप अख्वाइंदा। निरगुण हुक्म निरगुण फ़रमान निरगुण आप सुणाया, निरगुण निउँ निउँ सीस झुकाइंदा । निरगुण सच्चखण्ड दुआर आसण सिँघासण इक्क विछाया, निरगुण थिर घर सोभा पाइंदा। निरगुण विष्न ब्रह्मा आपे ल्ए उपाया, निरगुण धूंआँधार आपणा रूप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला साचा हरि, आपणी खेल आप खिलाइंदा। खेल खिलावणहारा हरि हरि, बेऐब परवरदिगारया। आपणी किरपा आपे कर कर, वेखे विगसे करे विचारया। आपणी जोती आपे धर धर, धूंआँधार करे उज्यारया। आपे ब्रह्मा विष्न घाड़न घड़ घड़, आपे शंकर नाल रला ल्या। तिन्नां माई एका बण बण, एका रूप दरसा रिहा। आपे जननी होए जन जन, जन जणेंदी माउँ आपणा नाउँ धरा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल एका हरि, आपणी रचना आप रचा ल्या। विष्न ब्रह्मा शिव हरि कर त्यार, एका तत्त समझाया। एका अक्खर दए आधार, निष्अक्खर ल्ए पढ़ाया। एका चरन इक्क दुआर, एका कँवल नाभ भराया। एका मुख इक्क विचार, एका धुन नाद अगम्म अपार, एका राग दए सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि आदि आपणा रंग आप रंगाया। आदि पुरख हरि रंग रंगाया, एका गुण समझाईआ। ब्रह्मा वेता आप उठाया, दूसर दिस किसे ना आईआ। शंकर आपणा हुक्म सुणाया, भुल कदे ना जाईआ। तिन्नां विचोला हरि रघुराया, साचे तख्त बैठा सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी धार बंधाईआ। विष्न धार हरि चलाइंदा, हुक्मी हुक्म धुर फ़रमान। ब्रह्मा पारब्रह्म उठाइंदा, आपे होया जाणी जाण। शंकर साचा राह वखाइंदा, देवे नाम निधान। तिन्नां एका मार्ग लाइंदा, पुरख अबिनाशी वाली दो जहान। आपणा भण्डारा
आप वरताइंदा, देवणहार आप भगवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिन्नां विचोला एका बण, एका धाम सुहाइंदा। साचा धाम सुहंदड़ा, पारब्रह्म बेपरवाह। विष्नूं निउँ निउँ सीस झुकंदड़ा, ब्रह्मा नेत्र नीर रिहा वहा। शंकर गल विच पल्लू पांदड़ा, ना दूसर दिसे कोए सहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका सीस जगदीश रक्खे हथ्थ टिक्का। विष्न विष्न विष्न धार, विश्व हरि हरि आप समझाइंदा। लक्ख चुरासी दाता बणे वरतार, देवणहारा आप हो जाइंदा। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म प्यार, पारब्रह्म हरि समझाइंदा। मेरी रचना तेरी धार, तेरा तेरे विच समाइंदा। साची सिख्या अपर अपार, अपरम्पर आप दरसाइंदा। शंकर उठ बाल नादान, गुण निधाना आप उठाइंदा। जगत मिटणा अन्त निशान, जो घड़या भन्न वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, तिन्नां एका हुक्म सुणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव उठ कर निमस्कार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। कवण रूप तेरा हरि निरँकार, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी कवण भण्डार, कवण दाता बणे बेपरवाहीआ। कवण तत्त ल्ए विचार, त्रै त्रै कवण वण्ड वंडाईआ। पुरख अबनाशी हो मेहरबान, धुर फ़रमाना इक्क जणाईआ। त्रैगुण माया कर त्यार, रजो तमो सतो साची झोली दए भराईआ। पंज तत्त दए आधार, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश एका गंढ्ढ पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, लक्ख चुरासी घाड़न ल्ए घड़ाईआ। लक्ख चुरासी घाड़ण घड़या, निरगुण अंदर निरगुण वड़या, सरगुण निरगुण एका धार वखाइंदा। आपणे पौड़े आपे चढ़या, आपणा मन्दिर आप वड्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा। धुर फ़रमाना एका हरि, हरि जू हरि हरि आप सुणाइंदा। विष्न सरनी गया पड़, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। ब्रह्मा फड़ाए एका लड़, छुट्ट कदे ना जाइंदा। शंकर जटा जूट धार एका वेखे साचा गढ़्ह, दूसर दर ना कोए सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा हरि, आदि जुगादि आपणा खेल आप बुझाइंदा। आदि जुगादी खेल अपारा, हरि करता आप कराईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग विष्न ब्रह्मा शिव तेरा रहे वरतारा, लोकमात वज्जे वधाईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतार ल्ए अवतारा, भगत भगवन्त ल्ए प्रगटाईआ। साध संगत दए हुलारा, आप आपणी सेव कमाईआ। गुरमुखां देवे चरन कँवल सहारा, सरगुण सरगुण वेख वखाईआ। गुरमुख साचे लाए पारा, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। लक्ख चुरासी करे ख्वार, सच्चा बैठा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए समझाईआ। चार जुग चौकड़ धार, चार कुण्ट वहाइंदा। लोआं पुरीआं हो उज्यार, ब्रह्मण्ड खण्ड शब्द नाद वजाइंदा। रवि ससि कर त्यार, मंडल मण्डप
आप सुहाइंदा। धरनी धरत धवल दए सहार, जल बिम्ब आप टिकाइंदा। लक्ख चुरासी करे विचार, घट घट आपणा आसण लाइंदा। निरगुण दीआ निरगुण बाती निरगुण कमलापाती निरगुण साचा साकी, अमृत जाम आप प्यांअदा। निरगुण सरगुण वेखे हाटी, खेले खेल बाज़ीगर नाटी, नटूआ नाट आपणा नाउँ धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव देवे एका वर, एका हुक्म आप सुणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव तेरी सेव लगाउणी, हरि साचा आप समझाइंदा। लोकमात लक्ख चुरासी बणत बणाउणी, नौ खण्ड पृथ्मी वण्ड वंडाइंदा। अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज वेख वखाउणी, भुल कदे ना जाइंदा। परा पसन्ती मद्धम बैख़री बाणी आप जणाउणी, आप आपणा परदा लांहयदा। चारे वेदां एका धार बंधाउणी, बन्न्हणहार आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी वण्ड वंडाइंदा। साची वण्डण हरि करतार, आपणी आप वण्डाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कर त्यार, कलिजुग चौथा जुग संग रलाईआ। त्रै त्रै लेखा करे पार, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जो उपजे सो बिनसे विच संसार, गुर अवतार देण ग्वाहीआ। सतिजुग सति सतिवादी प्रगट हो वार अठार, सरगुण निरगुण निरगुण सरगुण गया जोत प्रगटाईआ। त्रेता त्रिया कर विचार, राम रामा रूप दरसाईआ। द्वापर खेल करे करतार, खेलणहारा दिस ना आईआ। कान्हा कृष्ना मीत मुरार, नाम बंसरी इक्क वजाईआ। साची सख़ीआं मंगलचार, मुकंद मनोहर लखमी नरायण आपणी रास आप रचाईआ। ग़रीब निमाणयां दए आधार, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल न्यार, ईसा मूसा संग मुहम्मद चार यार अल्ला राणी ऊँची कूके दए दुहाईआ। ऐनलहक करे पुकार, हक हकीकत वेखे साचा माहीआ। मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला तौफ़ीक इक्क ख़ुदाए, रहिमत रहिमान इक्क दरसाईआ। निरगुण सरगुण कर त्यार, पंज तत्त दए आधार, नानक जोती जोत उज्यार, नाम सति करे पढ़ाईआ। निष्अक्खर जगत वक्खर हरि गिरधार, वरन बरन चार कुण्ट दहि दिशा आप सुणाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश करे इक्क प्यार, राउ रंक ना कोए जणाईआ। अन्तिम उच्ची कूक गया पुकार, भुल ना जाए कोए जीव गंवार, धुर दी बाणी बाण लगाईआ। शब्द अनाद सच्ची धुन्कार, धुरदरगाही आप सुणाईआ। नानक लेखा अपर अपार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ । नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग जुग करता लै लै आए अवतार, लोकमात करे रुशनाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल करे अपार, महाबली आपणा नाउँ धराईआ। निहकलंक आए आप आपणी वार, माता पिता गोद ना कोए बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड बैठा आसण लाईआ। सचखण्ड दुआर सुहाइंदा, निरगुण दाता हरि करतार। आपणा आसण आपे लाइंदा, शाहो भूप बण सिक्दार । साचा ताज सीस टिकाइंदा,
तख्त निवासी बेऐब परवरदिगार। कलिजुग अन्तिम वेख वखाइंदा, वेखणहार एकँकार। नानक निरगुण जोती डगमगाइंदा, नूर नुराना शाह सुल्तान सच्ची सरकार। दस दस रूप आप वटाइंदा, रूप अनूप भेव न्यार। नाम खण्डा हथ्थ चमकाइंदा, ब्रह्मण्डां पावे सार। जेरज अंडां वेख वखाइंदा, ख़ालक ख़लक दए आधार। सालस आपणा नाउँ रखाइंदा, गोबिन्द जोद्धा सूरबीर बलकार। पुरख अकाल इक्क मनाइंदा, सुत दुलार दए आधार। सूलां सत्थर सेज आप हंढाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, दर घर साचा आप सुहाइंदा। दर घर सुहञ्जणा, सति पुरख निरँजण आप सुहाईआ। जोत जगाए आदि निरँजणा, अन्ध अन्धेर दए गंवाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता दर्द दुःख भय भञ्जणा, भव सागर ल्ए तराईआ। चरन धूढ़ कराए साचा मजना, अठसठ नहावण कोए ना जाईआ। जन भगतां परदा आपे कज्जणा, सिर समरथ हथ्थ टिकाईआ। कलिजुग अन्तिम निहकलंक सूरा सर्बंग एका गज्जणा, सम्बल नगरी आसण लाईआ। जो घड़या सो भज्जणा, भन्नणहार आप भन्नाईआ। काल नगारा सभ दे सिर ते वज्जणा, ना सके कोए बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर साची कार, हरि करता आप कमाईआ। हरि साची कार कमाइंदा, आदि जुगादी वड मेहरवान। सतिजुग त्रेता द्वापर पार कराइंदा, कलिजुग मेटे अन्त निशान। नौ खण्ड पृथ्मी फोल फुलाइंदा, सत्तां दीपां मार ध्यान। चार वरन खोज खुजाइंदा, दिवस रैण निगहबान। कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा, नाता तोड़े पंज शैतान। कलिजुग ख़ाली ठूठा हथ्थ वखाइंदा, अन्तिम लुट्टी जाए दुकान। सच धर्म हथ्थ किसे ना आइंदा, जीव जंत सर्ब कुरलाण। सच निशान ना कोए वखाइंदा, धूंआँधार ज़िमीं अस्मान। राज राजान साचा हुक्म ना कोए चलाइंदा, नौ खण्ड पृथ्मी होई बेईमान। गुर का शब्द ना कोए कमाइंदा, रसना जिहवा सर्ब हलाण। इष्ट देव ना कोए मनाइंदा, नेत्र लोयण लोचण दरस ना कोए पाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, करे खेल श्री भगवान। कलिजुग अन्तिम खेल खिलावणा, हरि साचा कार कराइंदा। जूठ झूठ मेट मिटावणा, माया ममता मोह चुकाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी शब्द खण्डा इक्क चमकावणा, सृष्ट सबाई डेरा ढांहयदा। राज राजानां शाह सुल्तानां तख्तों लाहवणा, सीस ताज ना कोए टिकाइंदा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका धाम बहावणा, ऊँच नीच ना कोए बणाइंदा। एका नाम एका जाप सर्ब जपावणा, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। एका नगर ग्राम खेड़ा सच दरसावणा, सच्चखण्ड दुआरा कुण्डा लांहयदा। निरगुण निरवैर पुरख अकाल जन भगतां गृह अंदर मन्दिर दरस दखावणा, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाइंदा। चौदां तबकां माण मुकावणा, चौदां लोक चरनां हेठ दबाइंदा। करोड़ तेतीसा रहिण ना पावणा, सुरपति राजा इंद वक्त चुकाइंदा।
शंकर अन्तिम जोती मेल मिलावणा, हथ्थ त्रिसूल ना कोए उठाइंदा। ब्रह्मे पारब्रह्म समावणा, चारे मुख चारे वेद ना कोए अल्हाइंदा। विष्नूं तेरा रिज़क आपणी झोली पावणा, घर घर रिज़क ना कोए पुचाइंदा। एका डंका नाम वजावणा, पुरख अकाल खेल खिलाइंदा। कलिजुग कूड़ा रहिण ना पावणा, जगत अन्धेरा आप गवाइंदा। सतिजुग साचा मार्ग लावणा, साची सिख्या सिख समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा बन्धन आपे पाइंदा। कलिजुग बन्धन पावणा, पुरख अबिनाशी बेपरवाह। नौ खण्ड पृथ्मी लक्ख चुरासी वेख वखावणा, घट घट वेखे थाउँ थाँ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा रूप आप धरावणा, रूप रंग रेख ना सके कोए जणा। शब्द खण्डा हथ्थ चमकावणा, ब्रह्मण्डां खण्डां दए दरसा। मनमुखां कंडां आप वढावणा, अन्तिम सत्थर दए वछा। गुरमुख विरला आप तरावणा, हरि साचे सच्चे शहिनशाह। जिस जन आपणी बूझ बुझावणा, दूई द्वैती परदा दए चुका। काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आवणा, आसा तृष्ना दए मिटा। सुरती शब्दी मेल मिलावणा, सुरत शब्द ल्ए प्रना। डूँग्घी भँवरी पार करावणा, सुखमन टेडी बंक पकड़े बांह। त्रबैणी आपणे नैणी पार करावणा, आपे होए सद सहा। अमृत जाम इक्क प्यावणा, निझर झिरना दए झिरा। हँस काग आप बणावणा, दुरमति मैल धवा। सोहँ हँसा मोती चोग चुगावणा, आत्म परमात्म दए मिला। आत्म सेजा इक्क सुहावणा, दस्म दुआरी सेज वछा। नारी कन्त इक्क हंढावणा, पलंग रंगीला आप हंढा। मिल सख़ीआं मंगल गावणा, गीत गोबिन्द अला। सति सतिवादी एका नज़री आवणा, वाहिगुरु राम इलाही नूर ख़ुदा। जल्वा आपणा आप वखावणा, आपे होए कुरबान आपे होए फ़िदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे ल्ए मिला। निहकलंक श्री भगवान, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। सति सतिवादी इक्क वखाए इक्क निशान, दो जहानां आप झुलाईआ। चार वरनां देवे इक्क ज्ञान, अठारां बरन रिहा समझाईआ। एका रूप सति सरूप वड भूप हरि मेहरबान, दूसर अवर ना कोए वड्याईआ। चार वेद शास्त्र सिमरत गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी देंदी आई ज्ञान, ज्ञान ज्ञान विच दृढ़ाईआ। बिन सतिगुर पूरे एथे ओथे देवे ना कोए माण, दरगाह साची ना कोए सहाईआ। भरमे भुल्ले जीव नादान, जीवण जुगत हथ्थ किसे ना आईआ। पढ़ पढ़ थक्के होए बेईमान, हरि हरि हिरदे ना कोए वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि लक्ख चुरासी वेखे थाउँ थाँईंआ। लक्ख चुरासी वेखणहारा, घट घट आप जगाइंदा। कलिजुग करे पार किनारा, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। रैण अन्धेरी मेटे अन्ध अन्धयारा, कूड़ कुड़यारा डेरा ढांहयदा। सच सुच साचा चन्द करे उज्यारा, साची सिख्या इक्क समझाइंदा।
वरनां बरनां वसे बाहरा, दीन मज़्हब ईमान ना कोए रखाइंदा। निरगुण जोत निराकारा, शब्द शब्दी वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका इष्ट इष्ट गुरदेव एका पारब्रह्म अलख अभेव, एका सेवा सर्ब कमाइंदा। एका सेवक सेवादार, आदि जुगादि सेव कमाईआ। एका एकँकारा ख़बरदार, आलस निन्दरा विच ना आईआ। कलिजुग अन्तिम हो त्यार, निरगुण जोत लोकमात करे रुशनाईआ। भगत भगवन्त ल्ए उठाल, पूर्ब लहिणा झोली पाईआ। सन्त कन्त मेला दो जहान, विछड़ कदे ना जाईआ। गुरमुखां बख्शे इक्क ज्ञान, आत्म अन्तर करे पढ़ाईआ। गुरसिखां देवे जीआ दान, जीवण मुक्त कराईआ। मनमुख जीव होए नादान, हरि का रूप दिस ना आईआ। नाता जुड़या पंज शैतान, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। कूड़ी क्रिया पन्ध मुकावणा, चौथा जुग आप चुकाइंदा। वेद अथर्बण रहिण ना पावणा, ऐड़ा अक्ख इक्क खुल्हाइंदा। एका इष्ट दृष्ट सर्ब दरसावणा, एका भूप नज़री आइंदा। चार कुण्ट दहि दिशा नाम डंक इक्क वजावणा, राउ रंक राज राजान सर्ब उठाइंदा। इक्क निशान सत्त दीप आप झुलावणा, नौ खण्ड एका हुक्म वरताइंदा। एका ताज सीस टिकावणा, पंचम पंचम पंचम जोग कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नर हरि आपणा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म धुर फ़रमान, कलिजुग अन्तिम आप जणाईआ। खेले खेल दो जहान, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां चौदां लोक त्रैभवन अवण गवण आपणा रूप धराईआ। आप वखाए सति निशान, पुरख अबिनाशी हो मेहरबान, जगदीश साची सेवा आप कमाईआ। जन भगतां देवे धुर फ़रमान, शब्द अनादी धुर दी बाणी ब्रह्म ब्रह्मादी आप सुणाईआ। आदि जुगादी खेल महान, कलिजुग अन्तिम वेखे आण, सृष्ट सबाई जगत लोकाईआ। गुरमुख सज्जण ल्ए पछाण, चरन कँवल देवे सच्चा माण, मन मणका आप भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल एका हरि, निरगुण निरगुण निरगुण धार आप चलाईआ। निरगुण धार हरि निरँकार, निरवैर पुरख चलाइंदा। कलिजुग अन्त खेल अपार, ख़ालक ख़लक वेख वखाइंदा। सम्बल नगरी धाम न्यार, गोबिन्द सूरा आसण लाइंदा। एका बोल शब्द जैकार, साचा नाअरा आप सुणाइंदा। सृष्ट सबाई मारे मार, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। सम्मत सतारां रिहा विचार, धरत धवल सर्ब हिलाइंदा। अठ्ठ दस करे ख्वार, नव नौ गेड़ा आप दवाइंदा। बीस बीसा हो त्यार, जगत जगदीशा वेस वटाइंदा। सोहे सीस सच्ची दस्तार, इक्क इकीस कल वरताइंदा। सृष्ट सबाई पीसण जाए पीस, कलिजुग चक्की आप चलाइंदा। लेखा चुक्के अञ्जील कुरान हदीस, तीस बतीस ना कोए सणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाइंदा। अञ्जील कुरान पन्ध मुकाउणा, लोकमात रहिण ना पाईआ। चारे वेद मुख भवाउणा, चौथे जुग देवे पन्ध मुकाईआ। शास्त्र सिमरत आपणे विच टिकाउणा, गीता ज्ञान ना कोए वड्याईआ। खाणी बाणी वेख वखाउणा, एका नाम दए वड्याईआ। राम कृष्न कृष्न राम कोटन कोटि रूप आप दरसाउणा, सीता सुरती आप प्रनाईआ। कलिजुग रावण मार मुकाउणा, कंस हँकारी मेट मिटाईआ। काला सूसा तन छुहाउणा, ईसा मूसा ल्ए उठाईआ। संग मुहम्मद चार यार चौदां तबकां फेरा पाउणा, चारों कुण्ट करे रुशनाईआ। सचखण्ड निवासी आपणा खेल आप खिलाउणा, निरगुण निरगुण निरगुण ल्ए मेल मिलाईआ। नानक बंक इक्क सुहाउणा, गोबिन्द वज्जे वधाईआ। नौ खण्ड ब्रह्मण्ड जेरज अंड एका नाम पल्ले गंढ्ढ बंधाउणा, ठग्ग चोर यार लुट्ट कोए ना जाईआ। अठसठ तीर्थ पन्ध मुकाउणा, जमना सुरस्ती गंगा गोदावरी नहावण कोए ना जाईआ। घर घर दीपक आप जगाउणा, जोत निरँजण कर रुशनाईआ। अनहद शब्द सच्ची धुन्कार आप उपजाउणा, अठ्ठे पहर वज्जदी रहे वधाईआ। काया मन्दिर डूँग्घी कंदर आप सुहाउणा, हरि मन्दिर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे ल्ए फड़, लक्ख चुरासी फोल फुलाईआ। गुरमुख साचा सतिगुर फड़या, आदि जुगादी सेव कमाईआ। आपणे पौड़े आपे चढ़या, काया बंक दए वड्याईआ। चौथे घर आपे वड़या, तीजा लोयण दए खुल्हाईआ। दोए दोए लेखा आपे करया, इक्क इकल्ला सच्चा शहिनशाहीआ। एकँकारा बोल जैकारा निरभउ भय चुकावे डरया, राए धर्म नेड़ ना आईआ। गुरमुख गुरसिख हरिभगत हरिसन्त पुरख अबिनाशी एका वरया, कन्त कन्तूहल वडी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि जुगादि ना जम्मे ना कदे मरया, मात गर्भ ना फेरा पाईआ। जन्म मरन विच कदे ना आया, पुरख अकाल वडी वड्याईआ। आवण जावण खेल रचाया, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग अन्तिम ल्ए हंढाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग तेरा पन्ध दए मुकाया, ब्रह्मा विष्न शिव आपणी सरनी पाईआ। कोटन कोटि ब्रह्मा बैठे दर सीस झुकाया, कोटन कोटि विष्नूं बैठे झोली डाहीआ। कोटन कोटि शंकर गल बाशक तशका रहे लटकाया, हथ्थ त्रिसूल इक्क उठाईआ। कलिजुग अन्तिम पन्ध दए मुकाया, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। गुरमुख साचे ल्ए जगाया, सोया कोए रहिण ना पाईआ। पूर्ब लहिणा इक्क वखाया, नेत्र नैणां दरस दिखाईआ। भाणा सहिणा हुक्म जणाया, हरि भाणे वड वड्याईआ। तन बस्त्र गहिणा इक्क सजाया, नाम भूशन आप रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, करे खेल एका हरि, हरि मन्दिर जोत जगाईआ। हरि मन्दिर अंदर निरगुण जोत, निरगुण निधान आप जगाइंदा। ना कोई किला ना कोई कोट,
चार दीवार ना कोए रखाइंदा। पुरख अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार ना कोई वरन ना कोई गोत, ज़ात पात ना वण्ड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरसिख गुरमुख गुर गुर आपणे लेखे पाइंदा। गुरसिख गुर गुर जाणया, आदि जगादी कार। गुरमुख गुर गुर रंग माणया, मिल्या मेल पीआ प्रीतम साचे यार। मनमुख सुत्ते जीव नादानया, कलिजुग रैण अन्धेरी अन्ध अन्धयार। दिस ना आए श्री भगवानया, मस्तक टिक्का काली छार। जिस जन उप्पर होए आप मेहरबानया, दर्शन देवे दीन दयाल। चरन कँवल कँवल चरन सरन बख्शे श्री भगवानया, गुरमुख बणाए साचे लाल। दरगाह साची करे परवानया, नाता तोड़े शाह कंगाल। जिस जन गाया ब्रह्म पारब्रह्म साचा गाणया, तिस मिल्या हरि जू हरि हरि आण। तीर निराला मारे बिरहो बाणया, जो जन घालण रहे घाल। होए मेहरवान सुघड़ सयाणया, लेखे लाए मूर्ख मुग्ध अञ्याण। कलिजुग जीवां वेला अन्त पछतानया, अन्तिम सुंञा दिसे सर्ब जहान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, एका शब्द एका धार, एका रंग रंगे सर्ब संसार, दूसर अवर ना कोए दुआर।
२ माघ २०१७ बिक्रमी प्यारा सिँघ दे गृह पिण्ड डरोली
एका ओट पुरख अकाल, आदि जुगादि वडी वड्याईआ। जुगा जुगन्तर दीन दयाल, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। सचखण्ड वसे सच्ची धर्मसाल, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। रूप अनूपा शाह कंगाल, सति सरूप आप समाईआ। इक्क इकल्लड़ा चले अवल्लड़ी चाल, चाल निराली भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, अनुभव आपणा रूप धराईआ। अनुभव रूप श्री भगवान, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। एका वसे मन्दिर मकाना, सचखण्ड दुआर सोभा पाईआ। सच सिँघासण इक्क सुहाणा, दर घर साचे दए वड्याईआ । शाहो भूप बण राज राजाना, हुक्मी हुक्म इक्क वरताईआ। एका नाद धुर फ़रमाना, अगम्म अगम्मड़ा आप सुणाईआ। आपे होए जाणी जाणा, जानणहार इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दूसर अवर ना कोए जणाईआ। साचा खेल हरि निरँकारा, एका एक कराइंदा। साचे तख्त बैठे सच्ची सरकारा, धुर दरबारा आप सुहाइंदा। थिर घर साचे खोल्ह किवाड़ा, चरन कँवल आप टिकाइंदा। रूप रंग ते वसया बाहर, अलख अलखणा अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह आपणी धार आप बंधाइंदा। अजूनी रहत हो त्यार, निरवैर पुरख आपणी खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, बंक दुआर इक्क वड्यांअदा। बंक दुआर हरि भगवन्त, आपणा आप सुहाईआ। आपे नारी आपे कन्त, आपे सेज सुहाईआ। आप बणाए आपणी बणत, सुत दुलारा आपे जाईआ। आपणा लेखा जाणे आदि अन्त, मध्ध आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि एका हरि, हरि जू हरि मन्दिर आसण सिँघासण इक्क सुहाईआ। सिँघासण सुहाया हरि भगवान, निरगुण आपणी जोत जगाया। पुरख निरँजण हो मेहरवान, एकँकारा संग रलाया। आदि निरँजण देवे दान, श्री भगवान वेख वखाया। अबिनाशी करता वाली दो जहान, पारब्रह्म आपणा नाउँ धराया। नाउँ निरँकारा कर पछाण, साचे तख्त सोभा पाया। तख्त निवासी दो जहान, शब्द अनादी नाद सुणाया। धुर दी बाणी साचा बाण, बोध अगाध अगाध बोध आपणे विच छुपाया। लेखा लिखे ना कोए निधान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप उपाया। आपणी धार आपे प्रगटा, आपे वेख वखाया। आपे साचे मन्दिर डेरा ला, सच सिँघासण सोभा पाया। आपे निरगुण निरवैर पुरख अकाल दीन दयाल आपणा नाउँ धरा, आप आपणा डंक वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दूसर संग ना कोए रखाया। ना कोई संग ना कोई साथ, हरि साची खेल कराइंदा। आपणा रूप धर पुरख समराथ, समरथ कल आप वरताइंदा। आपे जाणे आपणी गाथ, आपणी महिमा आप गणाइंदा। आपे उतरे आपणे घाट, आपणा बेड़ा आप चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआरा एकँकारा निराकारा आपणा रूप धराइंदा। सचखण्ड दुआरा सोहया, हरि साचा आप सुहाइंदा। आपणे मन्दिर आपे प्रगट होया, मात पित ना कोए बणाइंदा। लोकमात करे लोआ, दीवा बाती ना कोए रखाइंदा। आप आपणा लै के आया ढोआ, शब्द दाता शब्द झोली पाइंदा। बैठा आपे इक्क इकांता, आप आपणे विच समाइंदा। ना कोई वरन बरन ना दिसे ज़ाता, ना कोई वण्ड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, सचखण्ड दुआरा सोभा पाइंदा। सचखण्ड दुआर वसाया, कर किरपा गुण निधान। दीवा बाती इक्क जगाया, नूर नुराना नूर महान। घर घर विच ल्ए उपजाया, थिर घर साचा खोल्ह मकान। आप आपणा रूप प्रगटाया, प्रगट होवे गुण निधान। आपणा मार्ग आपे वेख वखाया, आपणा सुत वेख निशान। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्ड खण्ड रचन रचाया, ब्रह्मा विष्न शिव देवे दान। साची सिख मति आप समझाया, करे मेहर वड मेहरवान। आपणी गाथा आप सुणाया, धुर दी बाणी एका बाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आप आपणा नाउँ धराया। आपणा नाउँ आप जणाए, पारब्रह्म वड वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव अक्खर इक्क पढ़ाए, निष्अक्खर
आप जणाईआ। आप आपणा नाउँ धराय, आपणा नाद आप सुणाईआ। आपणी करनी करता पुरख आप कमाए, करनहार इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म धुर फ़रमाना, आप सुणाए साचा राणा, साचे तख्त बैठ श्री भगवाना, तख्त निवासी एका सच्चा शहिनशाहीआ। तख्त निवासी हरि निरँकार, आदि जुगादि समाया। हुक्मी हुक्म वरते वरतार, आप आपणा खेल रचाया। ब्रह्मा विष्न शिव दए हुलार, शब्द हुलारा इक्क लगाया। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां वेखे महल्ल अटार, उच्च अटल आपणा आसण लाया। आपे जाणे आपणी धार, धार धार विच्चों प्रगटाया। सार शब्द कर त्यार, सगला संग रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आपे रिहा मनाया। साचा हुक्म धुर दरगाह, हरि साचा सच जणाईआ। शब्द सरूपी बण मलाह, आपणा बेड़ा आप तराईआ। लेखा जाणे दो जहां, दो जहानां वाली सच्चा शहिनशाहीआ। दूसर सके ना कोई भेव पा, भेव अभेदा बैठा भेव छुपाईआ। अलख अलखणा अगम्म अथाह, अलख अगोचर महिमा अकथ कथी ना जाईआ। आपणा संदेश हरि सच्चा नरेश नर नरायण दए सुणा, नर हरि आपणा हुक्म आप वरताईआ। ब्रह्मा विष्न शिव ल्ए जगा, जाग्रत जोत करे रुशनाईआ। आपणे मार्ग साचे धन्दे दए लगा, अभुल अभुल अभुल बेपरवाहीआ। साचे कंडे तोला तोल ल्ए तुला, तोलणहारा इक्क अख्वाईआ। वस्त अनमोल झोली दए पा, नाम भण्डारा आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा गेड़ा आपे दए समझाईआ। हरि गेड़ा सच समझाइंदा, विष्न ब्रह्मा शिव उठाल। त्रैगुण माया झोली पाइंदा, पंज तत्त देवे सच्चा धन माल। लक्ख चुरासी घाड़न आप घड़ाइंदा, निरगुण सरगुण करे प्रितपाल। घट घट जोती आप जगाइंदा, दीवा बाती दीन दयाल। साचा जाम आप प्यांअदा, आत्म ताकी खोल्ह मकान। साचे राकी आप चढ़ाइंदा, किरपा कर श्री भगवान। चौदां हट्ट वण्ड वंडाइंदा, काया मन्दिर वेख मकान। बजर कपाटी कुण्डा लांहयदा, ना कोई जाणे जीव नादान। आत्म सेजा आप सुहाइंदा, आत्म ब्रह्म हो प्रधान। धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा, अनहद शब्द सच्ची धुन्कान। गृह मन्दिर वेख वखाइंदा, वेखणहारा नौजवान। आप आपणा मुख छुपाइंदा, विष्न ब्रह्मा शिव कर कल्याण। जुग जुग गेड़ा आपणे हथ्थ रखाइंदा, दाता जोद्धा सूरबीर बली बलवान। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग एका हुक्म सुणाइंदा, धुर दा शब्द ना कोई मेटे मेट निशान। गुर पीर अवतार देवे वर, भगत भगवन्त कन्त आपणे गले लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, विष्न ब्रह्मा शिव आप समझाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव हरि समझाया, नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग एका तत्त दृढ़ाईआ। जगत गेड़ा आपणे हथ्थ रखाया, चार जुग चौकड़ी वण्ड वंडाईआ। चारे वेद झोली पाया, चारे बाणी करे पढ़ाईआ। चारे खाणी
ल्ए प्रगटाया, जोती जोत कर रुशनाईआ। चारे वरनां दए समझाया, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश आप करे जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर दए मुकाया, नव नौ चार गेड़ा रहिण ना पाईआ। नौ दुआरे खोज खुजाया, नौ खण्ड पृथ्मी वेख वखाईआ। अनन्द बिनोद बिमल रूप आप समाया, पारब्रह्म सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, त्रै त्रै एका गुण वखाईआ। त्रै त्रै गुण जणाया, गुणवन्ता गुण निधान। साचा मार्ग आपे लाया, करे खेल श्री भगवान। लोकमात आपे वेख वखाया, आदि जुगादी खेल महान। सतिजुग त्रेता द्वापर आप हंढाया, आपणी करे आप कल्याण। काल महाकाल आपणा रूप वटाया, आपे होए जाणी जाण। आपे शब्द खण्डा तीर चलाया, आपे मारनहारा बाण। आपे पंज तत्त चोला जगत हंढाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवणहारा जीआ दान। जीआ दाता हरि दातार, आदि जुगादी खेल खिलाइंदा। आपे ब्रह्मण्ड खण्ड कर पसार, जेरज अंडज उत्भुज सेत्ज वेख वखाइंदा। आपे जाणे परमानंद, निज़ानंद आपणा रंग रंगाइंदा। आपे गाए सुहागी छन्द, आपणा नाउँ आप परगाइंदा। आपे चाढ़े साचा चन्द, रैण अन्धेर आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव देवे एका वर, धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा। धुर फ़रमाना शब्द जणाया, भुल रहे ना राईआ। नव नौ चार लेखा इक्क वखाया, लोकमात वज्जे वधाईआ। कलिजुग वेला इक्क दरसाया, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। कूड़ कुड़यारा डंक वजाया, उच्ची कूक कूक अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। भेव खुल्हाए हरि निरँकारा, आदि जुगादि समाया। विष्न ब्रह्मा शिव बणे वरतारा, पुरख अबिनाशी दए कराया। जुग चौकड़ी उतरे पारा, तेरा पन्ध मूल दए चुकाया। निरगुण निरवैर पुरख अकाल ल्ए अवतारा, जोती जामा भेख वटाया। शब्द डंका कुण्ट चारा, दहि दिशा दए वजाया। राउ रंक शाह सुल्तानां करे ख़बरदारा, सोया कोए रहिण ना पाया। भगतां देवे नाम आधारा, साचे सन्तां वेख वखाईआ। गुरमुखां खोल्हे बन्द किवाड़ा, पंचम धाड़ा दए गंवाया। गुरमुखां करे सच प्यारा, पीआ प्रीतम वेख वखाया। सृष्ट सबाई नार दुहागण होए नार विभचारा, हरि कन्त ना कोए हंढाया। जूठ झूठ धूंआँधारा, जगत अन्धेरा एका छाया। गुर का शब्द ना किसे विचारा, रसना बह बह सर्ब गाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि अन्त इक्क भगवन्त खेले खेल जुगा जुगन्त, जाग्रत जोत कर रुशनाया। जुग जुग कार कमाइंदा, हरि साचा करनेहार। जुग जुग वेस वटाइंदा, निरगुण सरगुण लै अवतार। जुग जुग वेख वखाइंदा, अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार। जुग जुग रेख मिटाइंदा, थिर रहे ना कोए विच संसार। जुग जुग भेख वटाइंदा, भेखाधारी भेख करे
अपर अपार। निरगुण रूप सति धरा मुच्छ दाढ़ी केस ना कोए रखाइंदा, मूंड मुंडाए ना हरि निरँकार। घट घट अंदर आपणी जोत जगाइंदा, लक्ख चुरासी करे प्यार। गुरमुख विरले बूझ बुझाइंदा, जिस जन देवे नाम आधार। मनमुख गूढ़ी नींद सवाइंदा, ना कोए सके सुरत संभाल। कलिजुग वेला अन्तिम आइंदा, कूड़ कुड़यारा वज्जे ताल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा खेल आप खिलाइंदा। कलिजुग अन्तिम खेल खिलाया, पारब्रह्म प्रभ गहर गम्भीर। जोती जामा वेस वटाया, नाता तुट्टा पंज तत्त सरीर। साची चोटी चढ़ के आसण लाया, घर वसाया ठांडा दरबारा अमृत प्याए साचा सीर। कोटन कोटी बैठे राह तकाया, किसे हथ्थ ना आए शाह हकीर। पीर दस्तगीर रहे कुरलाया, मुल्ला शेख़ मुसायक गल पाई तसबी जगत ज़ंजीर। पंडत पांधे देण दुहाया, मस्तक खिच्चे त्रिसूल लकीर। ग्रन्थी पन्थी किसे नज़र ना आया, शाह पातशाह हरि निरँकारा वड पीरन पीर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलिजुग तेरा अन्त अख़ीर। कलिजुग अन्त अख़ीर, सृष्ट सबाई रही कुरलाईआ। शाह सुल्तानां लथ्थे चीर, बस्त्र तन ना कोए वखाईआ। अमृत हथ्थ ना आवे सीर, अठसठ ख़ाली देण दुहाईआ। वेले अन्त ना कट्टे कोए भीड़, सीस जगदीश ना हथ्थ टिकाईआ। हउमे हंगता लग्गी पीड़, माया ममता होई हल्काईआ। त्रैगुण माया वज्झा ज़ंजीर, पंज तत्त ना कोए छुडाईआ। नाता तुट्टा हस्त कीट, ऊँच नीच रहे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, मेटे झूठी शाहीआ। कलिजुग अन्तिम कूड़ पसारा, चार कुण्ट कुरलाया। साचा ना दिसे कोए दुआरा, हरि मन्दिर काया बंक ना किसे वसाया। साध सन्त रोवण ज़ारो ज़ारा, नेत्र नैणां नीर वहाया। काम क्रोध लोभ मोह हँकार लग्गा इक्क अखाड़ा, आसा तृष्ना नाच नचाया। माया ममता पीता हाढ़ा, सिदक सबूरी ना कोए धराया। लग्गी अग्ग बहत्तर नाड़ा, बिन सतिगुर पूरे ना कोए बुझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा अग्नी तत्त आपे वेख वखाया। कलिजुग तेरा तत्त अग्ग, हरि साचा वेख वखाइंदा। सृष्ट सबाई रही दग, अमृत सिंच शांत ना कोए कराइंदा। कलिजुग जीव होए कग्ग, हँस रूप ना कोए वटाइंदा। सतिगुर सरनाई ना गए लग्ग, मन का मणका ना कोए भवाइंदा। दरस ना पाए कोई उप्पर शाह रग, नौ दुआर सर्ब कुरलाइंदा। गहर गम्भीर हरि निरँकार सूरा सर्बग्ग, जुग जुग वेस वटाइंदा। गुरमुख गुरसिख सज्जण ल्ए कढ्ढ, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। पंच विकारा देवे वढ्ढ, नाम खण्डा इक्क चलाइंदा। सति निशाना काया मन्दिर दस्म दुआरी देवे गड्ड, दिवस रैण आप वखाइंदा। इक्क ख़ुमार देवे अठ्ठे पहर नाम मदि, दूसर नेड़ ना कोए आइंदा। भाग लगाए गुरमुख यद, साचा बंस आप सुहाइंदा।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, गुर गुर आपणा रूप वटाइंदा। गुर गुर रूप हरि करतार, शब्दी शब्द जणाईआ। गुर का शब्द सच्चा शाहकार, शहिनशाह दए मिलाईआ। शाह पातशाह सच्ची सरकार, दो जहानां हुक्म चलाईआ। कलिजुग अन्तिम हो त्यार, लोकमात वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी पावे सार, नव सत फेरा पाईआ। चौदां लोक चरनां हेठ दए लताड़, चौदां तबकां कुण्डा लाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव लेखा करे पार, सुरपति राजा इंद करोड़ तेतीसा रहिण ना पाईआ। गण गंधर्ब करे ख्वार, किन्नर यच्छप आपणा राग ना कोए सुणाईआ। लेखा जाणे धुर दरबार, धुर दाता इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरी मेटे कूड़ी शाहीआ। कूड़ी शाही वक्त चुकाउणा, थिर कोए रहिण ना पाया। एका हुक्म आप वरताउणा, हरि साचे शब्द जणाया। पुरख अकाल इक्क दरसाउणा, दूसर इष्ट ना कोए वखाया। नौ खण्ड पृथ्मी एका नाअरा लाउणा, रसना जिहवा आप जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन हरिभगत गुरमुख गुरसिख साचे सन्त ल्ए मिलाया।