२ माघ २०१७ बिक्रमी प्रगट सिँघ दे गृह पिण्ड लल्लीआं कलां
हरि सतिगुर पूरा दीन दयाल, दयानिध वडी वड्याईआ। सचखण्ड वसे सच्ची धर्मसाल, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। आदि जुगादी खेल निराल, निरगुण निरवैर पुरख अकाल आप कराईआ। लेखा जाणे दो जहान, रूप अनूप सति सरूप रिहा प्रगटाईआ। लोकमात होए प्रधान, अनुभव आपणा भेव खुल्हाईआ। गुरमुख साचे वेखे लाल, लक्ख चुरासी फोल फुलाईआ। सति वखाए सेज मृगशाल, हरिजन साचे आप बहाईआ। जुगा जुगन्तर फल लगाए साचे पत्त डाल, पत डाली आप महिकाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जीवण जुगत इक्क वखाईआ। चरन प्रीती निभे नाल, सगला संग आप निभाईआ। देवे नाम सच्चा धन माल, वस्त अमोलक झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। आदि पुरख हरि पुरख अबिनाशा, अलख अगोचर आपणा नाउँ धराइंदा। सचखण्ड वासी खेल तमाशा, थिर घर साचे वेख वखाइंदा। मंडल मण्डप पावे रासा, लोआं पुरीआं नाच नचाइंदा। लक्ख चुरासी कर कर वासा, घट घट दीप जोत जगाइंदा। दीवा बाती कर प्रकाशा, जोती नूर डगमगाइंदा। भगत भगवन्त पूरन करे आसा, आस निरास ना कोई वखाइंदा। आपे होवे दासी दासा, नित नवित सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे वेख वखाइंदा।
आदि पुरख हरि मेहरबान, इक्क इकल्ला एकंकारया। सचखण्ड निवासी श्री भगवान, करे खेल अगम्म अपारया। थिर घर वेखे मार ध्यान, निरगुण रूप आप निरंकारया। शब्द अगम्मी धुर फ़रमान, नाद अनादी बोले सति जैकारया। करे खेल दो जहान, आपणी खेल आप करा रिहा। त्रै त्रै चेला कर प्रधान, साचा मेला मेल मिला रिहा। लक्ख चुरासी देवे दान, साची वस्त इक्क वरता रिहा। लोकमात खोल्ह दुकान, नौ खण्ड वण्ड वण्डा रिहा। करे खेल गुण निधान, लेखा लेख ना कोई जणा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे वेख वखा ल्या। आदि पुरख एकँकार, अकल कल आपणी खेल खिलाइंदा। सचखण्ड दुआरे हो उज्यार, जोती नूर डगमगाइंदा। थिर घर साचे पावे सार, सच सिँघासण पुरख अबिनाशण सोभा पाइंदा। शाहो भूप बण सिक्दार, राज राजाना हुक्म चलाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड पावणहारा सार, जेरज अंड फोल फुलाइंदा। उत्भुज सेत्ज दए हुलार, सच हुलारा इक्क रखाइंदा। करे खेल विच संसार, निरगुण सरगुण रूप वटाइंदा। शब्द अनादि सच्ची धुन्कार, गृह मन्दिर आप वजाइंदा। हरिजन साचे ल्ए उभार, आप आपणी बूझ बुझाइंदा। इक्क वखाए चरन दुआर, सच घर बारा इक्क बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे आप समझाइंदा। गुरमुख साचा आप समझाया, आपणा परदा दए उठाईआ। आपणे मार्ग आपे लाया, रूप अनूप आप दरसाईआ। त्रैगुण माया बन्धन तोड़ तुड़ाया, जगत जंजाला मूल चुकाईआ। शब्द अनादी छन्दन इक्क सुणाया, गीत सुहागी आपे गाईआ। परमानंदन आप समाया, निजानंद वज्जे वधाईआ। साचा चन्दन मस्तक टिक्का आप लगाया, जोत लिलाट कर रुशनाईआ। गुरसिख बख्शंदन नाउँ धराया, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। मनमुखां कंडां वढ्ढण लोकमात जग फेरा पाया, सतिजुग त्रेता द्वापर आपणा बल धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। गुरमुख साचा सुत दुलारा, हरि साचा सच उठाइंदा। आदि जुगादी हो उज्यारा, निरगुण सरगुण रूप मेल मिलाइंदा। दीनां नाथ सन्तन दए सहारा, दर्द दुःख भय भञ्जण आपणा नाउँ धराइंदा। माया ममता मोह चुक्के जगत विकारा, हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाइंदा। महल्ल अटल वखाए उच्च मुनारा, सच घर बारा इक्क सुहाइंदा। निरगुण दीवा बाती कर उज्यारा, कमलापाती डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुर गुरमुख वेख वखाइंदा। गुर गुर गुरमुख गुर गुर दास, दासन दासी सेव कमाईआ। पूर्ब जन्म पूरी होई आस, आसा तृष्ना पूर ना कोई कराईआ। एका वर मंगे , चरन ध्यान लगाईआ। अठारां भार मेरी करे ना बन्द ख़लास, सत समुंदर लिख लिख थक्के शाहीआ। बिन तुध हरि जू कोई ना बुझाए मेरी प्यास, तेरा दरस
मेरी तृप्त पूरन दए कराईआ। कोटन कोटि जन्म रसना गाए स्वास, लेखा इक्क ना लग्गे राईआ। कोटन कोटि जुग बीते खाए रिहा काल ग्रास, जमकाल वेख वखाईआ। महाकाल होए उदास, आत्म रो रो नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, गुरमुख चात्रिक रिहा बिल्लाईआ। गुरदास गुरमुख गुरमुख लेख जाणया, पुरख अबिनाशी हो त्यारा। मानस देही हरि रंग माणया, अलख अगोचर अगम्म अपारा। वेखणहारा बाल अञ्याणया, देवणहारा नाम सहारा। मूर्ख मूढ़ चतुर सुघड़ बणाए सयाणया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपे जाणे आपणे भाणयां। गुरदास गुर सरन सरनाईआ। गुर गुरमुख हरि हरि पाया, आत्म अन्तर वज्जे वधाईआ। गृह मन्दिर होए रुशनाया, मिल्या मेल साचे माहीआ। विछड़ कदे ना जाया, दोए जोड़ पए सरनाईआ। सीस जगदीश इक्क झुकाया, हउँ मंगां ठंडी छाईंआ। सिर आपणा हथ्थ रखाया, तेरा संग वेखां चाँईं चाँईंआ। चेतन्न रूप आप धराया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, गुरमुख तेरी चले सच रज़ाईआ। गुरदास गुर लेखा अनन्द, अनन्द मंगल हरि गाया। निरगुण सति सरूप सुणाया सुहागी छन्द, रसना जिहवा ना कोई हिलाया। तेरा रूप मेरा शब्द सीतल धार गंग, सतिजुग दए वहाया। तेरी मेरी एका गंढ्ढ, ना कोई खोल्हे खोल्ह खुल्हाया। तेरा मेरा सगला साथ विच ब्रह्मण्ड, लोआं पुरीआं तेरी गोद बहाया। बिन तेरी कलम नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग होया रंड, हरि कन्त सुहाग ना कोई मिलाया। बिन तेरी कलम नौ खण्ड पृथ्मी कोए ना मेटे भेख पखण्ड, कूड़ी क्रिया ना दए गंवाया। बिन तेरी कलम कोई ना गाए हरि का छन्द, गीत सुहागी इक्क गाया। बिन तेरी कलम लोकमात ना करे खण्ड खण्ड, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाया। बिन तेरी कलम कलिजुग करे ना कोई बन्द, सतिजुग साचा मात धराया। बिन तेरी कलम गुरमुखां देवे ना परमानंद, चार वेद छे शास्त्र पुराण अठारां रहे कुरलाया। बिन तेरी कलम जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निष्अक्खर गया पढ़ाया। निष्अक्खर हरि पढ़ाया, लेखा लिखण विच ना आईआ। कलमी कलमा बन्द कराया, काग़ज़ कलम ना लिखे शाहीआ। धुर फ़रमाना इक्क जणाया, धुर दी बाणी बाण लगाईआ। गुरदास आस इक्क लगाया, मिले मेल सच्चे शहिनशाहीआ। दो जहानां पन्ध मुकाया, मंडल रास वेख वखाईआ। दोहां विचोला मेल मिलाया, सतिजुग कलिजुग वेखे थाउँ थाँईंआ। पूर्ब लहिणा दए मुकाया, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर का दरस गुरु गुर प्यार, गुर अमृत बख्शे ठंडी ठार, निझर धार आप चलाईआ। निझर धार अमृत रस, सो पुरख निरँजण आप प्यांअदा। हरि पुरख निरँजण हिरदे वस, एकँकारा मेल मिलाइंदा। आदि निरँजण जोती नूर
करे कोटन रवि ससि, नूर नुराना डगमगाइंदा। श्री भगवान मार्ग साचा दस्स, साचा घर इक्क वसाइंदा। अबिनाशी करता नस्स नस्स, जुग जुग आपणा मेल मिलाइंदा। पारब्रह्म प्रभ होया वस, विछड़ कदे ना जाइंदा। करे कराए पूरी आस, चरन भरवासा इक्क रखाइंदा। लेखा चुक्के दस दस मास, मात गर्भ फंद कटाइंदा। सचखण्ड दुआरे कर निवास, आप आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। हरिजन हरि हरि वेख्या, निरगुण सरगुण धार। पूर्ब देणा वेखे लेखया, मानस मानस कर विचार। जोती जामा धारे भेख्या, कल कल्की ल्ए अवतार। आपणा लेख आपे वेख्या, ना कोई मेटणहार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, हरि दर्शन नैण दीदार। हरि दर्शन नैण दीदारया, दिवस रैण प्रभात। गुरदास गुर पैंज संवारया, पूरी करे आस। जगत बणाया सच लिखारया, कलिजुग करे नास। गुरमुख उठाए सच दुलारया, होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड विच प्रभास। आपणा खेल आप करा रिहा, करे खेल पुरख अबिनाश। रूप रंग रेख ना कोई जणा रिहा, जोती जोत नूर प्रकाश। पृथ्मी आकाश वेख वखा रिहा, गगन मंडल पावे रास। रूप रंग रेख ना कोई जणा रिहा, जोती जोत नूर प्रकाश। गोपी काहन आप नचा रिहा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन रक्खे सदा पास। गुरदास हरि भाया, पाया गहर गम्भीर। प्रभ सांतक सति वरताया, ठांडा जगत सरीर। आत्म रस चखाया, अमृत जिउँ अनमुल्ला सीर। हस्स हस्स गोद बहाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे साची धीर। साची धीर धराइंदा, कर किरपा गुण निधान। गुरदास तेरी पूरी आस कराइंदा, दो जहान वखाए इक्क निशान। राती सुत्तयां ब्रह्मण्डां विच नाल फिराइंदा, किरपा करे जाणी जाण। ब्रह्मा विष्न शिव तेरी उँगली लाइंदा, खेले खेल श्री भगवान। साचे सतिजुग सोभा पाइंदा, आदि जुगादी नौजवान। सच्चा सीस ताज टिकाइंदा, पंचम मुखी निगहबान। जगत जगदीश सेव कमाइंदा, भगत भगवन्त ल्ए पछाण। हरि साचे सन्त आपणे लेखे पाइंदा, धुरदरगाही धुर दी एका बाण। गुरमुख साचे आप उठाइंदा, शब्द जणाए सच फ़रमान। गुरसिख आपणी गोद टिकाइंदा, वेखणहारा बाल निधान। शब्द नगारे चोट लगाइंदा, काया मन्दिर चढ़ सच मकान। दस्म दुआरी डेरा लाइंदा, कर किरपा आप मेहरवान। शब्द अनादी नाद वजाइंदा, आप सुणाए सच्ची धुन्कान। अमृत साचा जाम प्यांअदा, निझर झिरना झिरे महान। सुरती शब्दी मेल मिलाइंदा। इक्क रखाए साची आण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे देवे माण। माण निमाणयां देवणहारा, एका एकँकार। आदि जुगादी पावे सारा, लोकमात ल्ए अवतार। कलिजुग अन्तिम खेल
न्यारा, ना कोई जाणे जीव गंवार। प्रगट होया हरि करतारा, रूप अनूप सच्ची सरकार। हुक्मी हुक्म करे वरतारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान।
३ माघ २०१७ बिक्रमी नसीब सिँघ दे गृह पिण्ड बोपा राय
हरि जुग जुग वेस वटाया, आदि जुगादी एकँकार। हरि जुग जुग वेस वटाया, जुगा जुगन्तर खेल अपार। हरि जुग जुग वेस वटाया, निरगुण सरगुण लै अवतार। हरि जुग जुग वेस वटाया, पंच तत्त करे प्यार। हरि जुग जुग वेस वटाया, करे खेल अगम्म अपार। हरि जुग जुग वेस वटाया, नाउँ धराए विच संसार। हरि जुग जुग वेस वटाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे कराए सच विहार। हरि जुग जुग वेस वटाइंदा, अलख अगोचर अगम्म अथाह। हरि जुग जुग वेस वटाइंदा, निरगुण दाता बेपरवाह। हरि जुग जुग वेस वटाइंदा, अलख अलखणा सच्चा शहिनशाह। हरि जुग जुग वेस वटाइंदा, निरगुण निरवैर पुरख अकाल नाउँ निरँकार आप प्रगटा। हरि जुग जुग वेस वटाइंदा, शब्द अनादी नाद दो जहानां दए वजा। हरि जुग जुग वेस वटाइंदा, जोती नूर कर रुशना। हरि जुग जुग वेस वटाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे बणे सच मलाह। हरि जुग जुग वेस अवल्लड़ा, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। हरि जुग जुग वेस अवल्लड़ा, सो पुरख निरँजण भेव ना राईआ। हरि जुग जुग वेस अवल्लड़ा, हरि पुरख निरँजण रूप अनूप आप धराईआ। हरि जुग जुग वेस अवल्लड़ा, एकँकारा अनुभव प्रकाश आपणा आप धराईआ। हरि जुग जुग वेस अवल्लड़ा, आदि निरँजण नूरो नूर नूर नुराना डगमगाईआ। हरि जुग जुग वेस अवल्लड़ा, श्री भगवान सचखण्ड दुआरा आपणा आप सुहाईआ। हरि जुग जुग वेस अवल्लड़ा, थिर घर सच सिँघासण एका आसण लाईआ। हरि जुग जुग वेस अवल्लड़ा, पारब्रह्म प्रभ आपणा वेखे खेल तमासन, हुक्मी हुक्म आप वरताईआ। हरि जुग जुग वेस अवल्लड़ा, साचे तख्त बैठ शाहो शाबासण, राज राजान भूपण भूप आपणी दया आप कमाईआ। हरि जुग जुग वेस अवल्लड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, आपणी खेल आप खिलाईआ। हरि जुग जुग वेस अपारा, हरि करता आप कराइंदा। हरि जुग जुग हो उज्यारा, शब्द धार आप चलाइंदा। हरि जुग जुग ब्रह्मा विष्न शिव लाए सेवादारा, साची सेवा इक्क समझाइंदा। हरि जुग जुग त्रैगुण माया भरे भण्डारा, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। हरि जुग जुग पंज तत्त करे पसारा, लक्ख चुरासी कंचन गढ़्ह वसाइंदा। हरि जुग जुग खेल अपारा, निरगुण सरगुण मेला कन्त भतारा, साची
सेजा आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल एका नर, नर नरायण आपणा नाउँ उपजाइंदा। हरि जुग जुग जोत जगाइंदा, जोती जाता हरि निरँकार। हरि जुग जुग घाड़न घड़त आप घड़ाइंदा, घड़ण भन्नणहार समरथ पुरख करतार। हरि जुग जुग रथ चलाइंदा, रथ रथवाही बणे सच्ची सरकार। हरि जुग जुग महिमा कथ आप सुणाइंदा, आपे गाए आपणी वार। हरि जुग जुग साची वथ लोकमात वरताइंदा, नाम अनमुल्ला इक्क भण्डार। हरि जुग जुग आपणा हट्ट आप खुल्हाइंदा, गुर पीर बण अवतार। हरि जुग जुग धीरज सति आप धराइंदा, सति सन्तोख दए आधार। हरि जुग जुग ब्रह्म मति इक्क समझाइंदा, आत्म अन्तर कर विचार। हरि जुग जुग रती रत नाम रंगाइंदा, रंग रंगीला मीत मुरार। हरि जुग जुग साचा बीज एका घत्त अमृत फल इक्क उपजाइंदा, फुल्ल फुलवाड़ी वेखे सर्ब संसार। हरि जुग जुग चरन कँवल नाता आप बंधाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणी कार। हरि जुग जुग कार कमाईआ, कमावणहारा एकँकार। लक्ख चुरासी खेल रचाईआ, लेखा जाणे अगम्म अपार। घर घर बैठा सेज हंढाईआ, लक्ख चुरासी कन्त भतार। साचा मंगल एका गाईआ, जुगा जुगन्तर शब्द अनाद सच्ची धुन्कार। साची सख़ीआं आप सुणाईआ, सख़ा सुहेला बण मीत मुरार। इक्क इकेला वेखे चाँईं चाँईंआ, जुगा जुगन्तर हो त्यार। भगत भगवन्त वेखे थाउँ थाँईंआ, नौ खण्ड पृथ्मी एका नैण उग्घाड़। सन्त सुहेले पकड़े बाहींआ, मेट मिटाए पंचम धाड़। गुरमुखां देवे ठंडी छांईंआ, सिर हथ्थ रक्ख करतार। गुरसिख साचे ल्ए समझाईआ, जगत विद्या करे पार किनार। एका अक्खर दए पढ़ाईआ, आप आपणी किरपा धार। जुग जुग आपणा रूप धराईआ, सतिजुग साचा कर वरतार। त्रेता लेखा आप मुकाईआ, त्रैगुण भाण्डा भन्न भण्डार। द्वापर आपणा खेल खिलाईआ, खेलणहारा सच्चा शाहकार। कलिजुग कूड़ कुड़यारा डंक वजाईआ, चारों कुण्ट हाहाकार। वेला अन्तिम दए दुहाईआ, ना कोई पावे सार। हरि करते खेल रचाईआ, खेले खेल बेऐब परवरदिगार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती नूर करे उज्यार। हरि जुग जुग खेल खिलंदड़ा, खेलणहार सदा बेअन्त। निरगुण आपणा वेस वटंदड़ा, जोती नूर श्री भगवन्त। साचा मन्दिर आप सुहंदड़ा, महिमा गणत अगणत। नेत्र लोचण नैण ना कोए वेख वखंदड़ा, भरमे भुल्ले कलिजुग सन्त। गुरमुख साचे आप उठंदड़ा, लक्ख चुरासी विच्चों वेखे आपणा जंत। एका दरस दरसी सच वखंदड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए वर, गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत। हरि जुग जुग गेड़ गढ़ाया, सतिजुग त्रेता द्वापर करया पार। कलिजुग अन्तिम वेखण आया, निरगुण नूर कर उज्यार। जोती जामा वेस वटाया, दिस ना आए विच संसार। शब्द खण्डा हथ्थ चमकाया, दो जहानां रिहा हुलार।
लोआं पुरीआं दए उठाया, ब्रह्मण्ड खण्ड पावे सार। लक्ख चुरासी फोल फोलाया, नव खण्ड पृथ्मी करे बेहाल। गुरमुख साचे संग रलाया, लग्गी प्रीती निभे नाल। गृह मन्दिर नाम मृदंग इक्क वजाया, छत्ती राग सुरत ना सकण संभाल। रागी नादी बाहरा एका रूप धर के आया, ना शाह ना दिसे कंगाल। साचा संग आप रखाया, सुहाए सचखण्ड सच्ची धर्मसाल। गुरसिख गुरमुख अनन्द मंगल एका गाया, घर पाया पुरख अकाल। आवण जावण लक्ख चुरासी बन्धन इक्क तुड़ाया, नाता तुट्टा जगत जंजाल। परमानंदन विच समाया, सतिगुर पूरा दीन दयाल दिवस रैण करे प्रितपाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग खेल करे दीन दयाल। हरि जुग जुग खेल खिलाइंदा, ख़ालक ख़लक रूप भगवान। सति सतिवादी सच निशान इक्क रखाइंदा, आप झुलाए दो जहान। चौदां लोक एका हुक्म वरताइंदा, चौदां तबकां पाए आण। ब्रह्मा विष्न शिव सीस झुकाइंदा, पुरख अबिनाशी देवे धुर फ़रमान। सच संदेशा इक्क सुणाइंदा, कलजुग अन्तिम प्रगट होवे निहकलंक बली बलवान। चौथे जुग पन्ध मुकाइंदा, कूड़ी क्रिया मेटे जगत निशान। गुरमुख साचे वेख वखाइंदा, आदि जुगादी निगहबान। निरवैर पुरख वैर ना कोए कमाइंदा, करे खेल वड मेहरवान। जीव जंत कर्म झोली पाइंदा, आपे बणया रहे बेपछाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल एका हरि, इक्क इकल्ला नौजवान। जुग जुग वेस मात धर, धरनी धरत धवल दए वड्याईआ। आपणी करनी आपे कर, करता पुरख वेख वखाईआ। निरभउ चुकाए भय जगत डर, भयानक आपणा नाउँ रखाईआ। सन्त सुहेले साचे फड़, सज्जण मेले थाउँ थाँईंआ। किला कोट तोड़ हँकारी गढ़्ह, गृह मन्दिर वेख वखाईआ। शब्द फड़ाए साचा लड़, गुर शब्दी वड वड्याईआ। आदि अन्त ना जाए मर, जुग जुग सगला संग रखाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, सतिगुर पूरा इक्क सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप प्रगटाईआ। जुग जुग नाउँ प्रगटाइंदा, पारब्रह्म हरि करतार । रामा रूप आप वटाइंदा, आपे लेखा जाणे कृष्न मुरार। ईसा मूसा आपणी खेल खिलाइंदा, लेखा जाणे संग मुहम्मद चार यार। नानक निरगुण नाउँ धराइंदा, गोबिन्द जोती एका धार। सुत दुलारा आप अख्वाइंदा, पिता पूत करे प्यार। साचा हुक्म आप वरताइंदा, हुक्मी हुक्म सच्ची सरकार। आपणा भाणा आपणे विच रखाइंदा, आपणे भाणे करे सदा निमस्कार। आपणा भाणा आपणा बन्धन पाइंदा, जुग जुग लोकमात लै अवतार। चौथे जुग वेस वटाइंदा, चारे खाणी चारे बाणी वसया बाहर। चारे वेद भेव ना आइंदा, चारे मुख ब्रह्म ना करे विचार। पुरख अबिनाशी आपणा खेल खिलाइंदा, कल कल्की लै अवतार। कागद कलम ना लेख लिखाइंदा, सत्त समुंदर मस रोवे ज़ारो ज़ार। बनास्पत वण्ड ना कोए वंडाइंदा, तोल
तुले ना अठारां भार। अमुल अमुल अमुल आप हो जाइंदा, निरगुण दाता हरि निरँकार। गुरमुख विरले बूझ बुझाइंदा, जिस जन बख्शे चरन प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल एका हरि, आदि जुगादी गुर अवतार। हरि जुग जुग गुर अवतारया, रूप अनूप अपार। करे खेल विच संसारया, सति सरूप परवरदिगार। आपे राम नाम आधारया, आपे कृष्ना बोल जैकार। आपे हू हू नाअरा ला ल्या, आपे ऐनलहक रिहा विचार। आपे निउँ निउँ सीस झुका ल्या, आपे सजदा करे परवरदिगार। आपे मन्त्र नाम सति दृढ़ा ल्या, सति नाम करे प्रधान। आपे वाहिगुरु फ़तह गजा ल्या, वाह वा गुरु बली बलवान। आपे आपणी ओट तका ल्या, आपे वेखे सच निशान। आपे आपणा रूप धरा ल्या, निरगुण निरगुण हो मेहरवान। आपे शब्द डंका इक्क वजा ल्या, आपे सुणे सुणाए आपणे कान। आपे जुग जुग वेस वटा ल्या, कलिजुग अन्तिम वेखे मार ध्यान। आपे निहकलंक नर नरायण नाउँ धरा ल्या, मात पित ना सके कोए पछाण। आपे गुरमुख अंग लगा ल्या, गुरसिख साचा चतुर सुजान। आपे ब्रह्मण्ड खोज खुजा ल्या, जेरज अंड करे कल्याण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, हरिजन साचे देवे माण। जुग जुग भगत तराया, भगतन मीता आप भगवान। जुग जुग सन्त मिलाया, सन्त सतिगुर सति पछाण। जुग जुग गुरमुख वेख वखाया, आत्म अन्तर देवे ब्रह्म ज्ञान। जुग जुग गुरसिख संग निभाया, स्वच्छ सरूपी दरसी दरस देवे दर घर आण। कलिजुग अन्तिम वेस वटाया, वेस अवल्लड़ा जीव जहान। ख़ालक ख़लक दिस ना आया, आपे होया बेपहचान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान।