पुस्तकालयभाग १०

३ माघ २०१७ बिक्रमी लाल सिँघ दे घर पिण्ड हेर तहिसील नकोदर ज़िला जलन्धर

वड भाग गुरसिख पाया, हरि सतिगुर सच्चे भाल। वड भाग जुग विछोड़ा पन्ध मुकाया, जिस मिल्या साचा लाल। वड भाग लोड़ींदा वर पाया, पुरख अबिनाशी दीन दयाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर वेख सच सच्ची धर्मसाल। सच्ची धर्मसाल कुल्ली कक्ख, सो पुरख निरँजण वेख वखाइंदा। निरगुण निरगुण हो प्रतक्ख, सरगुण सरगुण मेल मिलाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जन भगतां करदा आया पक्ख, सेवक सच्ची सेव कमाइंदा। शब्द अगम्मी मार्ग सच्च, संदेश इक्क सुणाइंदा। हिरदे अंदर हरि जू वस, हरि मन्दिर सोभा पाइंदा। करे प्रकाश कोटन रवि ससि, सूरज चन्न मुख शरमाइंदा। दिवस रैण नस्स नस्स, दो जहानां पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

आप आपणा खेल खिलाइंदा। वडभाग गुरसिख जाणया, हरि सतिगुर फेरी पा। लेखे लाए बाल अञ्याणयां, सुघड़ सयाणा बेपरवाह। देवे निष्अक्खर नाम निधानया, चौदां विद्या मति गंवा। इक्क वखाए सच निशानया, सचखण्ड दुआरा चरन कँवल सरना। एका देवे नाम बिबाणया, गुरमुख सज्जण ल्ए चढ़ा। एका बख्शे अमृत ठंडा पाणीआ, अन्तर आत्म जाम प्या। इक्क सुणाए अनहद अनादी बाणीआ, धुन आत्मक आप प्रगटा। एका लेखा चुकाए चारे खाणीआ, अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज पन्ध मुका। एका मेल मिलाए साचे हाणीआ, गुर सतिगुर पकड़े बांह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाह। कुल्ली कक्ख शाह सुल्ताना, सच सिँघासण सोभा पाईआ। आपे मर्द आप मरदाना, नाम मृदंग आप वजाईआ। आपे गोपी आपे कान्हा, आपे गुरमुख सख़ीआं मंडल रास रचाईआ। आपे देवे धुर फ़रमाना, धुर दी बाणी बाण लगाईआ। आपे होया जाणी जाणा, भेद अभेदा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे बेपरवाहीआ। वड भाग गुरसिख पेख्या, हरि जू नेत्र नैण उग्घाड़। आपे जाणे धुर दा लेखया, जगत लेखा देवे पाड़। भेव खुल्हाए ब्रह्मा विष्न महेष गणेश्या, करे खेल अपार। दो जहानां कर कर वेसया, तिन्नां ल्ए उभार। आपे होए दस दस्मेशया, आपे जोती जल्वा नूर उज्यार। आपे हथ्थ खूंडी मोढे धरे खेसया, आपे नानक निरगुण दए आधार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, करे खेल अगम्म अपार। कुल्ली कक्ख हरि हरि मन्दिर, हरि साचा आप सुहाइंदा। जगे जोत अंदरे अंदर, दीवा बाती ना कोई वखाइंदा। भाग लगाए डूँग्घी कंदर, गुर दर मन्दिर खोज खुजाइंदा। मन मन्दिर भवे ना बन्दर, दहि दिशा वेख वखाइंदा। बजर कपाटी तोड़े जंदर, नाम कटारा इक्क लगाइंदा। कलिजुग लेखा चुक्के खण्डर, सच मुनारे आप बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेख वखाइंदा। वड वड्याई गुरसिख भाग, हरि सतिगुर सेव कमाइंदा। दीपक जगे जोत चिराग़, घर नूर नुराना डगमगाइंदा। त्रैगुण माया बुझे आग, पंज तत्त आप बुझाइंदा। हरि हरि पतित पुनीता बणया सज्जण साक, जगत नाता तोड़ तुड़ाइंदा। पतित पुनीत करे पाकी पाक, साचा साकी जाम प्यांअदा। बन्द किवाड़ा खोल्हे ताक, निज नेत्र आप खुल्हाइंदा। शब्द घोड़े चढ़ाए राक, हरि शब्द लोआं पुरीआं आप फिराइंदा। नाता तोड़े अठ्ठ तात, मन मति बुध ना कोई वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। बिन रंग रूप हो उज्यारा, निरवैर पुरख खेल खिलाइंदा। अजूनी रहत करे खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर भेव ना आइंदा। भगतां हित्त नित नवित ल्ए अवतारा, लोकमात वेख वखाइंदा । गुरमुख वेखे साचा लाड़ा, धुरदरगाही दर घर साचे मेल मिलाइंदा। गुरमुखां

बख्शे चरन प्यारा, चरन कँवल धरत धवल आप वड्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल एका नर, नर नरायण आप अख्वाइंदा। वडभाग गुरसिख मेलया, मेल मिलावा धुर दरबार। एका रंग गुरु गुर चेलया, दूजा रंग ना कोए संसार। सो पुरख निरँजण चाढ़े तेलया, हरि पुरख निरँजण सगन मनाए पहली वार। आपे एकँकारा जाणे आपणा वक्त वेलया, आदि निरँजण होए मीत मुरार। अबिनाशी करता सज्जण सहेलया, श्री भगवान विछड़ कदे ना जाए सांझा यार। पारब्रह्म आपणा खेल आपे खेलया, खेलणहार आप करतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए वर, आप आपणी किरपा धार। साचा गढ़्ह, सो पुरख निरँजण आप सुहाइंदा। सति सरूप बन्न धार अंदर बैठा वड़, दिस किसे ना आइंदा। बोध अगाधा शब्द अनादा आपे पढ़, ब्रह्म ब्रह्माद आप सुणाइंदा। गुरमुख सज्जण आपे लध्ध, पिता पूत मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाए घर, ठांडा दरबार आप सुहाइंदा। वड वड्याई गुरसिख घर, घर विच घर गृह मन्दिर खोज खुजाइंदा। आदि जुगादि वसे दर, जन भगतां दर सुहाइंदा। जुगा जुगन्तर देंदा आया वर, वर दाता आप अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। कुल्ली कक्ख सचखण्ड, हरि साचा सच सुहाइंदा। कलिजुग अन्तिम वण्डी वण्ड, वण्डणहारा आप हो जाइंदा। करे खेल विच ब्रह्मण्ड, वरभण्डी रूप धराइंदा। आपणा करे आप पखण्ड, हरि पखण्डी दिस ना आइंदा। मनमुखां वढ्ढणहारा कंड, नाम खण्डा हथ्थ चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए वर, आप आपणा मेल मिलाइंदा। वडभागी शाहो शाहबाश्या, हरि पाया सज्जण शाह। साचे मंडल साची रासया, पुरख अबिनाशी वेखे बेपरवाह। आदि जुगादि ना कदे विनासया, जुगा जुगन्तर रिहा वेस वटा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए तरा। हरिजन साचे तारया, कर किरपा दीन दयाल। जन्म जन्म दा रोग निवारया, दिवस रैण करे प्रितपाल। माणस जन्म पैज संवारया, पूर्ब जन्मां घाली घाल। काल आए ना चल दुआरया, महाकाल होए आप रखवाल। देवे नाम शब्द आधारया, नाता तोड़ जगत जंजाल। वेखणहारा शाह अस्वारया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे साचे लाल। हरिजन लाल अनमुल्लड़ा माणक मोती, गुर सतिगुर आप प्रगटाईआ। निरगुण सरगुण जगाए जोती, जोती जोत जोत रुशनाईआ। सुरत सुवाणी उठाए सोती, गुर शब्द वडी वड्याईआ। लक्ख चुरासी लभ्भदे फिरदे कोटन कोटी, सतिगुर पूरा नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कुल्ली कक्ख दए वड्याईआ। कुल्ली कक्ख वड वड भागा, भगवन हरि हरि पाया। जन्म जन्म दा धोया दाग़ा, निर्मल

नीर मुख चुआया। फड़ फड़ हँस बणाया कागा, कागों हँस उडाया। सतिगुर पूरा एका जागा, गुरसिख साचे ल्ए जगाया। चरन धूढ़ कराए मजन माघा, दुरमति मैल रहे ना राया। कलिजुग अन्तिम आया भाजा, निरगुण आपणा वेस वटाया। शब्द अगम्मी रक्खया ताजा, सति सिँघासण आसण आसण लाया। सो पुरख निरँजण मारे वाजां, हँ ब्रह्म आप उठाया। करे खेल देस माझा, औंदा जांदा दिस ना आया। शाहो भूप वड राजन राजा, सीस साचा ताज टिकाया। आपणा करे आपे काजा, दूसर संग ना कोए रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए मिलाया। कुल्ली कक्ख घर सुहञ्जणा, सो पुरख निरँजण आप सुहाइंदा। देवे वड्याई आदि निरँजणा, दूसर संग ना कोए वखाइंदा। दर घर आया दर्द दुःख भय भञ्जणा, भव सागर पार कराइंदा। धूढ़ कराए एका मजना, मस्तक टिक्का नाम लगाइंदा। आदि अन्त परदा कज्जणा, सिर समरथ हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। कुल्ली कक्ख गहर गम्भीरा, सच सिँघासण सोभा पाईआ। कट्टणहारा जगत ज़ंजीरा, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। अमृत बख्शे ठांडा सीरा, सांतक सति सति वरताईआ। चोटी चाढ़े फड़ अख़ीरा, जोग अभ्यास ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सज्जण ल्ए तराईआ। कुल्ली कक्ख हीरे जड़्हत जड़ाया, माणक मोती पन्ने लाल। पुरख अबिनाशी वेखण आया, गुरसिख सज्जण साचे लाल। चार जुग दे विछड़े नाल मिलाया, नाल ल्याया रविदास कंगाल। आपणा कंगण आपे पेखण आया, आपे बणया हरि दलाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल हरि गोपाल। गोपाल दीन दयालण, दयानिध वडी वड्याईआ। करे खेल जोत अकालण, कुल्ली कक्ख कक्ख रुशनाईआ। आप आपणे चढ़या भालण, दिवस रैण सेव कमाईआ। गुरसिखां अग्गे बणे सवालण, आप आपणी झोली डाहीआ। मंगे मंग मैं बणया रहां सदा प्रितपालण, गुरसिख तेरी सेव कमाईआ। तेरे अंदर वजौंदा रहवां तालण, अनहद आपणी तार हलाईआ। तेरे दुआरे बणया रहां मालण, तेरा प्रेम सीस खारी इक्क उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कुल्ली कक्ख दए वड्याईआ । कुल्ली कक्ख पूरी आस, आस निरास ना कोए जणाइंदा। साहिब सतिगुर वसे सदा पास, विछड़ कदे ना जाइंदा। होए सहाई जंगल जूह उजाड़ प्रभास, जल थल महीअल वेख वखाइंदा। लेखे लाए रसन स्वास, पवण पवणां आप समाइंदा। चरन कँवल दए धरवास, धुर दा बन्धन आपे पाइंदा। नाता तोड़े दस दस मास, मात गर्भ फंद कटाइंदा। लेखा चुक्के धरत आकाश, आकाश आकाशां पार कराइंदा। सचखण्ड दुआरे बख्शे इक्क निवास, अन्तिम जोती जोत मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन

साचे पार कराइंदा। हरिजन करे पार किनारा, सतिगुर पूरा आप कराईआ। कुल्ली कक्ख सोहे दुआरा, लोकमात वज्जे वधाईआ। विष्नूं आए तक्क भण्डारा, ब्रह्मा आपणी झोली रिहा डाहीआ। शंकर रोवे ज़ारो ज़ारा, हथ्थ त्रिसूल सुटाईआ। सुरपति राजा इंद मारे एका नाअरा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। करोड़ तेतीसा बणे भिखारा, ख़ाली झोली रहे वखाईआ। हरि पुरख निरँजण कलिजुग अन्तिम करे खेल न्यारा, निरगुण भेव कोए ना आईआ। निहकलंका लै अवतारा, लोकमात करे रुशनाईआ। देवे सति भण्डारा, सति सतिवादी सच्चा शहिनशाहीआ। लोआं पुरीआं करे ख्वारा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। वडभागी वडभाग पाया गुरमुख दुलारा, गुर गुर वेखे चाँईं चाँईंआ। कुल्ली कक्ख बण वरतारा, आत्म झोली दए भराईआ। होए प्रतक्ख विच संसारा, आपणा परदा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन सज्जण वेखे थाउँ थाँईंआ। थान थनंतर वेखणहारा, एका रंग समाइंदा। आदि जुगादी गुर अवतारा, पारब्रह्म हरि आपणा नाउँ धराइंदा। करता पुरख करे कम्म अगम्म अपारा, अलख अगोचर खेल खिलाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर जन भगतां देंदा रिहा आधारा, कलिजुग अन्तिम वेख वखाइंदा। चारों कुण्ट धूंआँधारा, साचा चन्द ना कोए चमकाइंदा। सृष्ट सबाई होई नार विभचारा, हरि कन्त ना कोए हंढाइंदा। मन्दिर मस्जिद मठ हाहाकारा, हरि का रूप दिस ना आइंदा। चार वरन होए ख्वारा, चार यारी संग ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा बल आप धराइंदा। आपणा बल आपे धार, हरि आपणी खेल खिलाईआ। निरगुण नूर कर उज्यार, जोती जाता वेस वटाईआ। हुक्मी हुक्म वरते वरतार, हुक्म हाकम आप हो जाईआ। मंगण ना जाए किसे दुआर, दर सीस ना किसे झुकाईआ। लेखा जाणे राज राजान, शाह सुल्तान शहिनशाह बेपरवाहीआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां वेखे मार ध्यान, कलिजुग अन्तिम वेस वटाईआ। जोद्धा सूरबीर बली बलवान, आप आपणा नाउँ प्रगटाईआ। नाम खण्डा तीर कमान, दो जहानां आप वखाईआ। मेट मिटाए कूड़ निशान, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। नाता तोड़े बेईमान, अन्तकाल वेखे कूड़ी शाहीआ। गुरमुख साचे ल्ए उठाल, अनुभव आपणा दरस वखाईआ। नाता तोड़े शाह कंगाल, शाह कंगालां एका रंग रंगाईआ। ग़रीब निमाणयां देवे माण, निमाणयां आपणी गोद बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे साचा दान, साचा दान सर्ब गुणवन्त, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। आप उठाए साचे सन्त, सन्त सतिगुर वेख वखाइंदा। प्रीआ प्रीतम बण बण कन्त, नर नरायण सेज सुहाइंदा। काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, उतर कदे ना जाइंदा। शब्द जणाए मणीआ मंत, मन का मणका आप भवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख आपणे रंग रंगाइंदा।

गुरमुख रंग चढ़ाए चलूल, हरि सतिगुर वड वड्याईआ। जुगा जुगन्तर ना जाए भूल, अभुल आप अख्वाईआ। पूर्ब जन्म चुकाए मूल, पिछला लेखा रहे ना राईआ। अग्गे बरख़े आपणे फूल, पुरख अबिनाशी सेव कमाईआ। सच सिँघासण इक्क वखाए ना कोई पावा ना कोई चूल, निरगुण आपणी सेज सुहाईआ। नारी मिले कन्त कन्तूहल, गुरमुख आत्म वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए जगाईआ। गुरसिख उठ उठ जाग, हरि सतिगुर आप जगाइंदा। कुल्ली कक्ख लग्गा भाग, वड भागी दरस दिखाइंदा। एथे ओथे पकड़े तेरी वाग, समरथ पुरख सेव कमाइंदा। चार जुग आपणे विच रक्खे तेरी याद, आपणी फ़रयाद गुरसिखां अग्गे आप सुणाइंदा। सेवक बण बण देवे दाद, देवणहारा दिस ना आइंदा। गुरसिख तेरी महिमा बोध अगाध, अदि जुगादि जुगा जुगन्तर हरि लिखाइंदा। गुरसिख सच्चा सन्त साध, गुरसिख भगत भगवन्त रूप वटाइंदा। गुरसिख वजाए नाम नाद, गुर सतिगुर तुरीआ राग आप सुणाइंदा। गुरसिख लँघे जगत पार हद्द, जगत किनारा डेरा ढाइंदा। गुरसिख लडाए साचा लाड, गुर सतिगुर गोद सुहाइंदा। गुरसिख सुहाए साची यद, बंस सरबंस नाउँ धराइंदा। गुरसिख आपणा भार गुर पूरे उत्ते देवे लद्द, हौले भार आप उठ धाइंदा। सतिगुर पूरा डूँग्घी कवरी भँवरी लेवे कढ्ढ, आप आपणी सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख एका धाम सुहाइंदा। गुरसिख धाम सुहाया, सोभावन्त रमनीक। पुरख अबिनाशी चरन छुहाया, एका मिल्या लाशरीक। वाहद आपणा रूप दरसाया, जगत मेटी अन्धेर तारीक। एका अलिफ़ रूप वटाया, पुरख अबिनाशी सच तौफ़ीक। रहिमत रहिमान आप कमाया, सद वसदा रहे नज़दीक। काया कुरा फोल फोलाया, लेखा चुक्या हस्त कीट। साची शरअ इक्क समझाया, बिस्मिल वसे सदा चीत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख आरफ़ आपणा तुआरफ़ दए कराया, इक्क वखाए सच प्रीत। सच प्रीती सच दरबार, हरि साचा सच जणाइंदा। जुग जुग विछड़े मेलणहार, मेल मिलावा आपणे हथ्थ रखाइंदा। जीव जगत जुगत ना पाए सार, भगत भगवन्त खेल खिलाइंदा। सन्त कन्त राह तक्कण साचा यार, नेत्र नैण नैण उठाइंदा। गुरमुख मंगे मंग भिखार, भिखक भिच्छया झोली पाइंदा। गुरसिखां जाए पैज संवार, आप आपणा रूप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा कौल आपे पूर कराइंदा। निरगुण कौल सरगुण धार, निरवैर खेल खिलाया। जगत जुग बीते चार, चारे दिशा वेख वखाया। चारे वेद करन पुकार, चारे वरन रहे कुरलाया। चार यारी आई हार, चारे खाणी वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे वेख वखाया। गुरसिख वड्याई वड, हरि सतिगुर आप वड्यांअदा। लक्ख चुरासी

विच्चों कढ्ढ, आप आपणा मेल मिलाइंदा। गीत सुणाए सुहागी छन्द, छंत आपणा आप अल्हाइंदा। ख़ुशी कराए बन्द बन्द, बन्दी छोड़ बन्द कटाइंदा। आत्म उपजाए परमानंद, निजानंद रस चखाइंदा। जोत निरँजण चाढ़े चन्द, आत्म अन्ध अन्धेर गवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे विच समाइंदा। आपणे विच हरि समाया, सिरजणहार सर्ब सुखदाए। गुर गुर गुरसिख वेख वखाया, जगत जुगत आप बणाए। गृह मन्दिर खोज खुजाया, घट घट आपणा फेरा पाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा रूप आप धराए। निरगुण सरगुण हरि हरि रंग, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। निरगुण सरगुण हरि हरि मृदंग, मर्द मरदाना आप वजाइंदा। निरगुण सरगुण हरि हरि पलँघ, आत्म सेजा आप हंढाइंदा। निरगुण सरगुण हरि हरि मंग, भगत दुआरा मंगण आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला साचा हरि, हरि मन्दिर सोभा पाइंदा। हरि मन्दिर सच सुहावणा, कुल्ली कक्ख दए वड्याईआ। मिल सख़ीआं मंगल गावणा, वाहवा वजदी रहे वधाईआ। मिल्या मेल जिउँ बल बावणा, बल बावण रूप आप वटाईआ। धुरदरगाही साचा ज़ामना, एथे ओथे होए सहाईआ। आप फड़ाए आपणा दामना, दामनगीर सच्चा शहिनशाहीआ। रूप वखाए रामा रामना, राम रामा होए सहाईआ। खेल कराए कृष्ना काहनना, एका बंसरी नाम वजाईआ। नाम सति कर प्रधानना, नानक तार सतार हलाईआ। फ़तह डंका इक्क वजावणा, वाहवा गोबिन्द हरि सरनाईआ। चारों कुण्ट वेख वखावणा, दहि दिशा फेरा पाईआ। ब्रह्म रूप सर्ब दरसावणा, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। ज़ात पात ना कोए रखावणा, दीन मज़्हब ना कोए वड्याईआ। पंज तत्त चोला ब्रह्म हंढावणा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश सोभा पाईआ। त्रैगुण माया तत्त सुहावणा, रजो तमो सतो होए कुड़माईआ। मन मति बुध नाच नचावणा, करे खेल बेपरवाहीआ। घर घर विच आप सुहावणा, आप आपणा बंक उपाईआ। सुखमन नाड़ी टेढी बंक राह वखावणा, ईड़ा पिंगल नाल रलाईआ। कँवल नाभी अमृत रस भरावणा, निझर झिरना आप झिराईआ। घर मन्दिर नाद वजावणा, अनहद शब्द सच्ची शनवाईआ। आपणा परदा आप उठावणा, बजर कपाटी दए तुड़ाईआ। सुरती शब्द मेल मिलावणा, दस्म दुआरी सोभा पाईआ। आत्म सेजा इक्क सुहावणा, शब्द रंगीला पलँघ वछाईआ। नारी कन्त मेल मिलावणा, विछड़ कदे ना जाईआ। गुरसिख आपणी गोद बहावणा, आपे बणे पिता माईआ। सिँघ लाल संग निभावणा, लाल लाल लालण आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म सेजा आपे चढ़, गुरसिख सुरती ल्ए फड़, नाम डोरी एका पाईआ। नाम डोरी हथ्थ करतार, गुरसिखां बन्धन पाइंदा। दस्म दुआरी बैठा शाह अस्वार,

आपणा घोड़ा आप दौड़ाइंदा। सोलां कलीआं कर शृंगार, सोलां इच्छया वेख वखाइंदा। नौ खण्ड सत्त दीप करे पार किनार, महां दीप आपणा चरन छुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख लगाए आपणे लड़, एका पल्लू नाम फड़ाइंदा। पल्लू नाम फड़ाए डोर, सतिगुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। आपे फड़ फड़ मारे पंजे चोर, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आईआ। सेवा करे जिउँ रविदास चमारे ढोए ढोर, पाहनां गंढ्ढे अद्ध विच आसण लाईआ। हरि का भेव ना जाणे कोई और, गुरसिखां दए बुझाईआ। लक्ख चुरासी कलिजुग पावे शोर, जगत शोहरत लुट्टी सर्ब लोकाईआ। गुरमुखां सतिगुर पूरा जाए बौहड़, मख़लूक ख़लक ख़ुदा बौहड़ी बौहड़ी कर रही कुरलाईआ। दो जहानां लाया एका पौड़, पुरख अबिनाशी दया कमाईआ। सतिगुर पूरे नूं गुरसिखां दी सदा लोड़, गुरसिखां घर आवे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन्म जन्म दी बुझाए औढ़, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। अमृत मेघ बरसावणा, गुरसिख निझर धार। सांतक सति सति करावणा, अग्नी तत्त नवार। रती रत रंग रंगावणा, रंग रंगे आप करतार। साची सख़ी कन्त मनावणा, घर मिले हरि भतार। गुरमती बह समझावणा, हरि शब्द नाम भण्डार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए संभाल। जुग जुग सुरत संभालदा, जाग्रत जोत जगा। बाल अञ्याणे आप उठालदा, दीनां नाथां होए सहा। आपणा रूप आप वखाणदा, दूई द्वैती परदा लाह। आपणे भगतां आपे जाणदा, हरि जू बणया रहे मलाह। खेवट खेटा दो जहान दा, सेवक सेवा रिहा कमा। गुरसिख बेटा श्री भगवान दा, ना कोई दूसर पिता मां। नाता तुट्टे जगत जहान दा, मिल्या हरि सच्चा शहिनशाह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कुल्ली कक्ख साचा मन्दिर दए रूप वटा। कुल्ली कक्ख रूप वटाउणा, कंचन गढ़्ह सुहाईआ। हरि मन्दिर हरि जू चरन छुहाउणा, हरी हरि वडी वड्याईआ। सीस जगदीश ताज सुहाउणा, तख्त ताज जगत रहिण ना पाईआ। सो पुरख निरँजण सदा सद गाउणा, हँ ब्रह्म वजदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचा घाड़न घड़, घड़नहार आप हो जाईआ।

४ माघ २०१७ बिक्रमी प्रीतम सिँघ दे गृह पिण्ड झण्डेर

सो पुरख निरँजण दीन दयाला, दाता दानी वड वड्याईआ। आदि जुगादी खेल निराला, जुगा जुगन्तर आप कराईआ। वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, थिर घर साचे सोभा पाईआ। शब्द अनाद वजाए एका ताला, नाद आनादी धुन उपजाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करे प्रितपाला, त्रै त्रै मीता इक्क शहिनशाहीआ। त्रैगुण देवे धन सच्चा धनमाला, वस्त अमोलक झोली पाईआ।

पंज तत्त चले अवल्लड़ी चाला, लक्ख चुरासी घाड़न ल्ए घड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख अबिनाशी करता आपणा खेल आप खिलाईआ। लक्ख चुरासी घाड़न घड़, हरि सतिगुर खेल खिलाइंदा। निरगुण सरगुण अंदर वड़, निरवैर पुरख आपणा रूप आप प्रगटाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म फड़ाए लड़, आत्म सेजा आप सुहाइंदा। निष्अक्खर विद्या आपे पढ़, साची सिख्या आप सिखाइंदा। वसणहारा साचे घर, गृह मन्दिर खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख पुरख अबिनाशा, आपे पाए आपणी मंडल रासा, जगत तमासा वेख वखाइंदा। लक्ख चुरासी खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। हरि पुरख निरँजण हो उज्यारा, एकँकारा वेख वखाइंदा। आदि निरँजण वसे ठांडे दर सच्चे दरबारा, श्री भगवान सोभा पाइंदा। अबिनाशी करता करे खेल अकल कल धारा, पारब्रह्म आपणी धार आप बंधाइंदा। शब्दी शब्द कर पसारा, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां रचन रचाइंदा। निरगुण जोत रवि ससि सितारा, सूरज चन्न मंडल मण्डप आप टिकाइंदा। गगन मंडल दए सहारा, आकाश प्रकाश डेरा लाइंदा। निरगुण सरगुण खेल करतारा, करता पुरख आप खिलाइंदा। विश्व रूप बण वरतारा, वास्तक आपणी वस्त लक्ख चुरासी आप उपजाइंदा। ब्रह्मा देवे नाम आधारा, पारब्रह्म ब्रह्म विद्या आप पढ़ाइंदा। चारे वेदां बण लिखारा, चारे जुगा वण्ड वंडाइंदा। लक्ख चुरासी कर उज्यारा, घर घर जोती दीप जगाइंदा। लेखा जाणे धुर दरबारा, धुर दी खेल आप खिलाइंदा। वरते वरतावे विच संसारा, महासारथी रूप वटाइंदा। शंकर देवे इक्क हुलारा, हुक्मी हुक्म आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, जगत महल्ला आप वसाइंदा। लक्ख चुरासी जगत महल्ला, नव खण्ड पृथ्मी आप बणाईआ। करे खेल इक्क इकल्ला, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। निरगुण सरगुण बणया रहे मलाह, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। सति सतिवादी लाए राह, साचा मार्ग इक्क जणाईआ। लक्ख चुरासी गेड़ा आपणे हथ्थ रखा, जुग चौकड़ी आप भवाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा खेड़ा ल्ए वसा, जेरज अंड उत्भुज सेत्ज कर रुशनाईआ। आपणी वण्ड ल्ए वण्डा, वण्डणहारा दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, नर नरायण सहिज सुखदाईआ। नर नरायण हरि निरँकारा, निरगुण आपणा खेल खिलाइंदा। लक्ख चुरासी कर पसारा, घट घट आपणी जोत टिकाइंदा। शब्द अनादि सच्ची धुन्कारा, अनहद साचा ताल वजाइंदा। सुरती सुरत करे विचारा, अकाल मूर्त खेल खिलाइंदा। अजूनी रहत वसे सभ तों बाहरा, दिस किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी एका हरि, जुग जुग आपणा खेल खिलाइंदा। जुग जुग खेल खिलाइंदा, करता पुरख हरि करतार। जुग जुग

वेस वटाइंदा, निरगुण सरगुण लै अवतार। जुग जुग मार्ग लाइंदा, लक्ख चुरासी पावे सार। जुग जुग शब्द नाद वजाइंदा, धुन नाद अपर अपार। जुग जुग बोध अगाध सुणाइंदा, लेखा जाणे आपणा आप दूजा सके ना कोए विचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी एका हरि, एका खेल खिलाइंदा। जुग जुग खेल खिलाया, सतिजुग त्रेता द्वापर आण। ब्रह्मा विष्न शिव सेव लगाया, एका देवे धुर फ़ुरमान। कलिजुग अन्तिम वेख वखाया, चौथे जुग हो प्रधान। चारों कुण्ट जीव जंत कुरलाया, दहि दिशा होए हैरान। सांतक सति ना कोए वरताया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल श्री भगवान। श्री भगवान साचा मीता, आदि जुगादि समाया। वसणहारा घर ठांडे सीता, सचखण्ड दुआरे सोभा पाया। इक्क इकल्ला पतित पुनीता, पतित पापी ल्ए तराया। कलिजुग आप चलाए आपणी रीता, सतिजुग साचा मार्ग लाया। जन भगतां देवे नाम इक्क अनडीठा, लिखण पढ़न विच ना आया। मिट्ठा करे कौड़ा रीठा, दूई द्वैती मेट मिटाया। त्रैगुण माया तत्त ना तपे अंगीठा, काया अग्न ना रहे राया। आपे हरि जू वसे चीता, गृह मन्दिर होए सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, कूड़ी क्रिया दए मिटाया। जुग जुग वेस वटाइंदा, पुरख अबिनाशी बेपरवाह। सतिजुग त्रेता द्वापर पार कराइंदा, कलिजुग अन्तिम बणे मलाह। सृष्ट सबाई वेख वखाइंदा, नौ खण्ड पृथ्मी फेरा पा। सत्तां दीपां आप उठाइंदा, शब्द हलूणा एका ला। चार वरनां खोज खुजाइंदा, अठारां बरनां पकड़े बांह। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश आप समझाइंदा, एका ब्रह्म विद्या दए पढ़ा। ऊँचां नीचां राउ रंकां राज राजानां शाह सुल्तानां एका घर वखाइंदा, दूसर अवर ना कोए थाँ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा नाउँ ल्ए प्रगटा। एका नाउँ हरि निरँकारा, आपणा आप प्रगटाईआ। कलिजुग अन्तिम हो उज्यारा, बंक दुआर सुहाईआ। साकत निन्दक करे ख्वारा, गुरमुख साचे ल्ए जगाईआ। मेट मिटाए धूंआँधारा, कलिजुग रैण अन्धेरी रहिण ना पाईआ। साचा चन्द करे उज्यारा, सतिजुग साचा मार्ग लाईआ। धरत धवल दए सहारा, धरनी धवल आप वड्याईआ। चारों कुण्ट इक्क जैकारा, सृष्ट सबाई दए समझाईआ। एका गुर इक्क अवतारा, इष्ट देव इक्क हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, वेखणहारा कूड़ी शाहीआ। कलिजुग अन्तिम वेखणहारा, निरगुण आपणा खेल खिलाइंदा। निहकलंका लै अवतारा, लोकमात वेस वटाइंदा। शब्द डंका सच नगारा, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आप वजाइंदा। दो जहानां वेखे लग्गा अखाड़ा, कोटन कोटि गोपी काहन आप नचाइंदा। करे खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर भेव ना आइंदा। चार वेद करन पुकारा, पुराण अठारां सर्ब कुरलाइंदा। शास्त्र सिमरत रोवन ज़ारो

ज़ारा, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। कलिजुग अन्तिम वेस वटाया, निहकलंक बली बलवान। निरगुण निरगुण जोत जगाया, जोती जाता हरि भगवान। साचे मन्दिर डेरा लाया, साढे तिन्न हथ्थ इक्क मकान। उच्चा टिल्ला पर्बत दए सुहाया, लेखा चुक्के ज़िमीं अस्मान। चौदां लोकां चरनां हेठ दबाया, चौदां तबकां पाए आण। कलिजुग अन्तिम वेख वखाया, शरअ शरीअत वेखे दो जहान। सच अमाम बण के आया, लेखा जाणे अञ्जील कुरान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग मेटे अन्त निशान। कलिजुग अन्त निशान मिटाउणा, लोकमात रहिण ना पाईआ। चौथे जुग पन्ध मुकाउणा, वेला अन्त दए दुहाईआ। सतिजुग साचा मात धराउणा, धरत धवल दए वड्याईआ। गुरमुख साचे संग रलाउणा, सगला संग आप समझाईआ। नाम निधाना झोली पाउणा, वस्त अमोलक इक्क वखाईआ। धुर दी बाणी बाण लगाउणा, अणयाला तीर चलाईआ। अमृत ठंडा पाणी जल पिआउणा, निझर झिरना आप झिराईआ। सुरत सुवाणी शब्द हाणी आप मिलाउणा, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, करे खेल बेपरवाहीआ। कलिजुग अन्तिम खेल अपारा, हरि साचा सच कराइंदा। निरगुण सरगुण लै अवतारा, निरगुण आपणी कार कमाइंदा। नाता तोड़े कूड़ कुड़यारा, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। ऊँचां नीचां करे पार किनारा, एका रंग सर्ब रंगाइंदा। एका मन्दिर गुरदुआरा, मस्जिद मठ शिवदुआला इक्क वखाइंदा। एका शब्द नाद धुन जैकारा, एकँकारा एका लाइंदा। एका अमृत ठंडा ठारा, भर प्याला आप प्यांअदा। एका पुरख एका नारा, लक्ख चुरासी रूप वटाइंदा। एका भगत एका भगवन्त एका घर बारा, एका मन्दिर हरि वसाइंदा। एका सन्त सुत दुलारा, हरि सज्जण वेख वखाइंदा। एका गुरमुख दए हुलारा, गुर गुर आपणी गोद सुहाइंदा। एका गुरसिख करे प्यारा, सच प्रीती आप निभाइंदा। एका मुरीद एका मुर्शद एका दर सच्चा दरबारा, दरगाह साची आप सुहाइंदा। एका ख़ालक ख़लक रूप वेखे सर्ब संसारा, मख़लूक आपणे रंग रंगाइंदा। एका मुकामे हक बोले साचा नाअरा, परवरदिगार आप अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरि साचा खेल खिलाइंदा। कलिजुग अन्तिम खेल खिलावणा, चार कुण्ट विचार। नौ खण्ड पृथ्मी आप हिलावणा, दहि दिशा कर ख्वार। शाह सुल्तानां ख़ाक मिलावणा, मानस जन्म आए हार। गुरमुख विरला आप उठावणा, जिस जन बख्शे चरन प्यार। दूई द्वैती परदा लाहवणा, बजर कपाटी खोल्ह किवाड़। स्वच्छ सरूपी रूप धरावणा, रूप अनूप सच्ची सरकार। शाहो भूप आप अख्वावणा, साचे तख्त बैठ आप निरँकार। सीस जगदीश ताज सुहावणा, पंचम मुखी मुख विचार। राज जोग एका रंग

रंगावना, ग़रीब निमाणयां पावे सार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरी क्रिया दए निवार। कलिजुग करया पार किनारा, अन्तिम पन्ध मुकाया। सतिजुग उपजाए सुत दुलारा, पुरख अबिनाशी ल्ए प्रगटाया। सति सति वरते विच संसारा, सति सांतक नाल रलाया। सतिजुग बणाए आप निरँकारा, नर हरि आपणा खेल खिलाया। चारे वरन बहाए इक्क दुआरा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वण्ड ना कोए वण्डाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आपणा वेस वटाया। करे वेस अवल्लड़ा, करे कराए पुरख अगम्म। सचखण्ड दुआरा एका मलड़ा, आदि जुगादी जाणे आपणा कम्म। आपणी जोती आपे रलड़ा, आपणा बेड़ा रिहा बन्न्ह। गुरमुखां फड़ाए पलड़ा, देवे नाम सच्चा माल धन। सच संदेश एका घलड़ा, लक्ख चुरासी देवे डन्न। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख साचे ल्ए फड़। गुरमुख साचा हरि सतिगुर फड़या, दिस किसे ना आइंदा। डूँग्घी कँवरी काया भँवरी आपे वड़या, आपणा मुख आप छुपाइंदा। पारब्रह्म प्रभ आपे वरया, नारी कन्त रूप धराइंदा। अमृत आत्म नुहाए साचे सरया, सर सरोवर इक्क वखाइंदा। चुरासी लक्ख चुक्के डरया, जम का भउ ना कोई जणाइंदा। आपणी विद्या आपे पढ़या, गुरमुखां आप पढ़ाइंदा। आदि जुगादि ना जन्मे ना कदे मरया, जीवण मुक्त आप अख्वाइंदा। जन भगतां कारज आपे करया, भगत वछल आप अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। हरिजन मेला साचे घर, गुरमति गुर आप कराईआ। लक्ख चुरासी विच्चों ल्ए फड़, आप आपणा बन्धन पाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। आपणी करनी करता आपे कर, करनहार खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे ल्ए जगाईआ। गुरमुख सच्चा आप जगाया, पूर्ब कर्म विचार। पूर्ब लहिणा झोली पाया, देवे दरस अगम्म अपार। नेत्र नैणां हरस मिटाया, कर तरस सच्ची सरकार। अमृत मेघ बरस वखाया, काया होए ठंडी ठार। अर्श फर्श एका रंग रंगाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां करे सदा प्रितपाल। गुरमुखां सदा प्रितपालदा, प्रितपालक आप निरँकारा। जुग जुग करे खेल शाह कंगाल दा, निरगुण सरगुण ल्ए अवतारा। भगत भगवन्त आपे भालदा, मंगदा फिरे भगत दुआरा। सन्त कन्त आप संभालदा, नर नरायण सच्ची सरकारा। गुरमुख साचे गोद उठालदा, देवे शब्दी सच हुलारा। गुरमुखां अमृत जाम प्यालदा, प्याए रस निझर धारा। राह दस्से इक्क सुखालदा, मिले मेल गुर अवतारा। लेखा चुक्के आवण जाण दा, नाता तुट्टे सर्ब संसारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख देवे इक्क आधारा। गुरमुख इक्क उधारीअन, कर किरपा हरि भगवन्त। लोकमात पैज संवारीअन, लेखा चुक्के जीव जंत। एका बख्शे सच अटारीअन, आदि जुगादी महिमा अगणत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे साचा वर, काया चोली चाढ़े रंगत। काया चोली रंग अपारा , गुर सतिगुर आप चढ़ाईआ। गुरमुख गुरसिख गुर बूझे, अवर कोए भेव ना जाणे राईआ। एका दूजा भउ चूके, तीजे नैण करे रुशनाईआ। चौथे पद आपा सूझे, पंचम मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख वेखे ठांडे घर, घर ठांडा इक्क सुहाईआ। ठांडा घर गुर चरन दुआरा, हरि वड्डा वड वड्याईआ। ठाकर स्वामी बणे प्रीतम प्यारा, विछड़ कदे ना जाईआ। कलिजुग अन्तिम पावे सारा, सगला संग आप निभाईआ। भव सागर करे पार किनारा, मँझधार ना कोई रुढ़ाईआ। रसना देवे नाम आधारा, सो पुरख निरँजण इक्क जणाईआ। हँ ब्रह्म खोल्हे बन्द किवाड़ा, पारब्रह्म सच्ची सरनाईआ। सोहँ शब्द पंचम मेटे झूठी धाड़ा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार रहिण ना पाईआ। आसा तृष्ना करे ख्वारा, माया ममता मोह चुकाईआ। गृह मन्दिर होए दीप उज्यारा, घट घट जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख सज्जण एका दए बुझाईआ। गुरसिख सज्जण एका बूज्झया, हरि सज्जण सच्चा मीत। गुर गुर भेव चुकाए गूज्झया, दरस दिखाए इक्क अतीत। गुरमुख विरला हरि चरन सरनाई झूजया, होया पतित पुनीत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क सुणाए सुहागी गीत। गीत सुहागी हरि करतार, शब्दी शब्द सुणाईआ। गुरमुख सच्चे ल्ए उभार, आप आपणी गोद बहाईआ। कलिजुग बेड़ा करे पार, खेवट खेटा बेपरवाहीआ। एथे ओथे पावे सार, दो जहानां होए सहाईआ। जिस जन बख्शे चरन प्यार, चातरक रूप आप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे आप समझाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान देवणहारा जीवण दान, जीवण जुगत आपणे हथ्थ रखाईआ।