५ माघ २०१७ बिक्रमी गुरदेव सिँघ दे घर पिण्ड दोसांझ खुरद ज़िला जलन्धर
हरि पुरख अगम्मड़ी धार, आदि जुगादि चलाइंदा। गुर गुर रूप अगम्म अपार, अलख निरँजण वेस वटाइंदा। भगत भगवन्त ल्ए उभार, आप आपणा मेल मिलाइंदा। सन्त साजण वेखे मीत मुरार, लक्ख चुरासी फोल फुलाइंदा। गुरमुख सज्जण पाए सार, दूई द्वैती परदा लांहयदा। गुरमुख साचे करे प्यार, करवट आपणी आप बदलाइंदा। एका बख्शे चरन
प्यार, चरन प्रीती सच वखाइंदा। एका देवे नाम आधार, नाम भण्डारा आप वरताइंदा। एका नूर करे उज्यार, जोती नूर डगमगाइंदा। एका शब्द नाद धुन्कार, धुन आत्मक राग आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख आपणी खेल आप खिलाइंदा। हरि हरि पुरख खेल अवल्लड़ा, आदि जुगादि कराइंदा। गुर गुर मार्ग इक्क सुखल्लड़ा, लोकमात आप लगाइंदा। जन भगत फड़ाए एका पलड़ा, नाम पल्लू हथ्थ वखाइंदा। सन्तां सति सिँघासण एका मलड़ा, सति सिँघासण हरि वड्यांअदा। गुरमुख जोती शब्दी रलड़ा, जोती जोत मेल मिलाइंदा। गुरसिख वखाए धाम अवल्लड़ा, नेहचल धाम आप वड्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख आपणा रूप आप धराइंदा। निहचल धाम अगम्म अपारा, सो पुरख निरँजण आप उपाइंदा। हरि पुरख निरँजण खेल न्यारा, निरगुण निरगुण निरगुण आपणा आप कराइंदा। एकँकारा कर पसारा, पुरख अकाल वेख वखाइंदा। आदि निरँजण हो उज्यारा, जूनी रहित डगमगाइंदा। अबिनाशी करता वसणहारा सच दुआरा, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। श्री भगवान साचा मीत मुरारा, दर घर साचे संग निभाइंदा। पारब्रह्म प्रभ हो त्यारा, रूप अनूप आप धराइंदा। सचखण्ड खोल्ह किवाड़ा, साचे मन्दिर डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आपणा रंग रंगाइंदा। सचखण्ड दुआरा हरि करतार, आपणा आप खुल्हाईआ। थिर घर साचे हो त्यार, रूप अनूप आप वटाईआ। सच सिँघासण परवरदिगार, शाह पातशाह आप सुहाईआ। हुक्मी हुक्म वरते वरतार, साचा हुक्म इक्क जणाईआ। शब्दी सुत वड बलकार, पारब्रह्म आप उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा खेल खिलाईआ। शब्द सुत हरि दुलारा, निरगुण आपणा आप उपाया। आपे वणज आप वणजारा, आपे साचा हट्ट खुल्हाया। आपे वसे धाम न्यारा, उच्च महल्ल अटल डेरा लाया। आपे विष्न ब्रह्मा शिव कर पसारा, त्रैगुण आपे वण्ड वण्डाया। आपे लक्ख चुरासी दए आधारा, घट घट आपणी जोत जगाया। आपे गुर गुर बण अवतारा, शब्दी एका डंक वजाया। आपे भगतां भगती दए हुलारा, भगवन आपणा खेल खिलाया। आपे सन्तन देवे सति जैकारा, आपणा नाअरा आप सुणाया। आपे गुरमुखां खोल्हे बन्द किवाड़ा, बजर कपाटी दए तुड़ाया। आपे गुरसिखां मेटे पंचम धाड़ा, पंच पंचायण नेड़ ना आया। आपे सतिजुग त्रेता द्वापर पावे सारा, जुग जुग आपणा वेस वटाया। आपे चारे वेदां बण लिखारा, आपणी धारा आप रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका नर, नर नरायण बेपरवाहया। चारे वेदां शब्द जणा, एका ब्रह्म करे पढ़ाईआ। भेव अभेदा आप खुल्हा, बोध अगाधा इक्क समझाईआ। अछल अछल आप करा, वल छलधारी भेव कोए ना पाईआ। जल थल महीअल आप समा, आपे बैठा मुख
छुपाईआ। रवि ससि सूरज चन्न चमका, मंडल मण्डप करे रुशनाईआ। धरनी धरत धवल जल बिम्ब टिका, शब्द डोरी बन्धन पाईआ। मंडल मण्डप लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां वेखे थाउँ थाँ, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। आपे बणे जण जणेंदी मां, जन जननी आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, अकल कल आपणी आप धराईआ। अकल कल धार हरि निरँकार, एका रंग समाया। निरगुण सरगुण हो त्यार, लोकमात वेस वटाया। लक्ख चुरासी खोल्ह किवाड़, गृह मन्दिर डेरा लाया। दीआ बाती कर उज्यार, कमलापाती सोभा पाया। शब्द अनाद सच्ची धुन्कार, अनहद आपणा राग अल्हाया। भगतन मीता हो त्यार, त्रैगुण बन्धन दए तुड़ाया। ठांडा सीता धुर दरबार, साचे सन्तां वेख वखाया। गुरमुखां बणाए बणता अपर अपार, घड़न भन्नणहार आप हो जाया। गुरसिख उठाए सच दुलार, पिता पूत मेल मिलाया। कलिजुग अन्तिम वेख विचार, लोकमात फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाया। हरि आपणा भेव चुकाइंदा, शब्द अनादी निष्अक्खर बोल। नव नौ चार पन्ध मुकाइंदा, आदि जुगादी इक्क अडोल। ब्रह्म ब्रह्मादी खोज खुजाइंदा, तोलणहारा तोले साचा तोल। चार जुग पान्धी पन्ध मुकाइंदा, आपे करे पूरा कीता कौल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साजण ल्ए टोल। हरि सज्जण साचा टोलया, लक्ख चुरासी कर विचार। निरगुण सरगुण अंदर बोलया, आप आपणी किरपा धार। जीवां जंतां कर के बैठा ओहलया, ना सके कोए विचार। आपणा बदले आपे चोलया, कूड़ा कप्पड़ देवे पाड़। आपणी शक्ती आपे मौलया, आपे वेखे खिड़ी सच्ची गुलज़ार। भाग लगाए उप्पर धरत धौलया, निरगुण रूप हरि निरँकार। गुरमुखां अमृत भरे नाभ कवलया, जगत तृष्ना रोग निवार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल विच संसार। सो पुरख निरँजण खेल खिलाइंदा, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। हरि पुरख निरँजण रूप वटाइंदा, चार वेद ना पायण सार। एकँकारा नाउँ धराइंदा, नाउँ निंरकारा हरि करतार। आदि निरँजण जोत जगाइंदा, रवि ससि होए शर्मशार। अबिनाशी करता भेख वटाइंदा, इक्क इकल्ला परवरदिगार। श्री भगवान डंक वजाइंदा, शब्द अनाद सच्ची धुन्कार। पारब्रह्म प्रभ वेख वखाइंदा, जोती जामा लै अवतार। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म आपणी गोद बहाइंदा, आत्म ब्रह्म दए आधार। ईश जीव वेख वखाइंदा, जगत जगदीश हो त्यार। साचा छत्र सीस झुलाइंदा, तख्त निवासी एकँकार। राग छतीस दिस ना आइंदा, रागां नादां वसे बाहर। गुरमुख विरला बूझ बुझाइंदा, जिस जन बख्शे चरन प्यार। एका दूजा भउ चुकाइंदा, तीजा खोल्हे नैण किवाड़। चौथे पद आप बहाइंदा, पंचम मेला नारी कन्त भतार। छेवें छप्पर छन्न ना कोए सुहाइंदा, सत्तवें सति पुरख निरँजण साची कार। अठ्ठां
तत्तां मूल मकाइंदा, नौ दुआरे करे ख्वार। दस्म दुआरे गुरसिख रंग रंगाइंदा, रंग चाड़े्ह अपर अपार। आत्म सेजा आप सुहाइंदा, किरपा करे आप करतार। सुरती शब्दी मेल मिलाइंदा, मेल मिलावा मीत मुरार। गीत सुहागी एका गाइंदा, हँ ब्रह्म दए आधार। सो पुरख निरँजण खेल खिलाइंदा, ख़ालक ख़लक पावणहारा सार। वरन बरन ना कोए जणाइंदा, वरनां बरनां वसया बाहर। ऊँचां नीचां एका गोद सुहाइंदा, राउ रंक राजानां करे सच प्यार। सच सलोक इक्क सुणाइंदा, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। जीवण मुक्त आप कराइंदा, जिस जन देवे नाम आधार। बूंद रक्त लेखे लाइंदा, लक्ख चुरासी दए निवार। जम की फाँसी आप कटाइंदा, राय धर्म ना करे ख्वार। पूरन आसी आप कराइंदा, गुरमुख साचे ल्ए उभार। दासी दास सेव कमाइंदा, दाता दानी सिरजणहार। पृथ्मी आकाश फोल फुलाइंदा, दो जहानां करे विचार। आलस निन्दरा विच ना आइंदा, आदि जुगादी ख़बरदार। भगत भगवन्त वेख वखाइंदा, कलिजुग डूँग्घे सागर पावे सार। सन्त कन्त मेल मिलाइंदा, बणाए बणत अगम्म अपार। गुरमुख आपणे अंग लगाइंदा, अंगीकार करे करतार। गुरसिखां साचा संग निभाइंदा, विछड़ ना जाए सांझा यार। गृह मन्दिर नाम मृदंग वजाइंदा, धुर दी बाणी खिच्चे सच सतार। सूरा सर्बंग दया कमाइंदा, मरदन मर्द रूप आप करतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, आपे जाणे आपणी कार। हरि साची कार कमाइंदा, इक्क इकल्ला करनेहार। सो पुरख निरँजण रूप धराइंदा, हरि पुरख निरँजण करे सति प्यार। एकँकारा वेख वखाइंदा, आदि निरँजण हो उज्यार। श्री भगवान संग निभाइंदा, अबिनाशी करता वेखे दर ठांडा दरबार। पारब्रह्म प्रभ भरम भउ चुकाइंदा, ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म पावणहारा सार। आत्म अन्तर खोज खुजाइंदा, डूँग्घी भँवरी होए उज्यार। आपणा परदा आपे लांहयदा, आपे मुखड़ा दए वखाल। आपणे रंग आप समाइंदा, आपे शाह आपे कंगाल। कलिजुग अन्तिम वेस वटाइंदा, जोत जगाए सच सच सच्ची धर्मसाल। साढे तिन्न हथ्थ महल्ल आप सुहाइंदा, लक्ख चुरासी विच्चों भाल। दीवा बाती आप टिकाइंदा, कमलापाती हो कृपाल। दिवस राती ना कोए वखाइंदा, अठ्ठे पहर एका ताल। आपणी गाथी आपे गाइंदा, गीत सुणाए गोबिन्द लाल। साचा साथी संग निभाइंदा, धुरदरगाही बणया इक्क दलाल। औखी घाटी आप चढ़ाइंदा, शब्द अगम्मी मार उछाल। राती रुती थित वार आप सुहाइंदा, बरस मास चले अवल्लड़ी चाल। कोटन कोटि रूप धराइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होए जाणी जाण। हरि हरि हर घट जानणहारा, घट घट एका जोत जगाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेल अपारा, ख़ालक ख़लक रूप वटाईआ। नूर नुराना परवरदिगारा, ज़ाहर ज़हूर नूर इक्क दरसाईआ। कलमी कलमा बोल नाअरा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। मुकामे हक एका यारा, नबी
रसूल देण ग्वाहीआ। मुलां शेख़ मुसायक पीर सजदा करन निउँ निउँ निमस्कारा, सीस जगदीश इक्क झुकाईआ। चौदां तबकां इक्क घर बारा, चौदां लोक खोज खुजाईआ। चौदां हट्ट जगत पसारा, पुरख अबिनाशी आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लेखा जाणे थाउँ थाँईंआ। लेखा हरि हरि जाणदा, आदि जुगादि समाया। जग करता जग पछाणदा, जुग जुग आपणा वेस वटाया, सतिजुग त्रेता द्वापर आपणा रंग माणदा, कलिजुग अन्तिम वेखण आया। लक्ख चुरासी पुण छाणदा, नौ खण्ड पृथ्मी फेरा पाया। लेखा जाणे पंज शैतान दा, घर घर बैठा डौरू वाहया। नाता तुट्टे जीव जगत जहान दा, पुरख अबिनाशी इक्क भुलाया। झूठा रस पीण खाण दा, जिहवा गुण ना कोए गाया। अन्तिम वेला आया हाण दा, ना सके कोए बचाया। गुरमुख गुरसिख विरला हरि सतिगुर आप पछाणदा, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। कलिजुग भुल्ला जीव नादान रूप धराए बाल अञ्याण दा, सुध बुध ना कोए रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा गेड़ा आप दवाया। कलिजुग कूड़ निशाना, लोकमात वेख वखाईआ। नव नौ होए बेईमाना, बेऐब ना कोए दसाईआ। माया ममता हउमे हंगता जूठा झूठा बद्धा तन गाना, साचा सगन ना कोए मनाईआ। काया मन्दिर अंदर सर सरोवर अमृत आत्म मिल्या ना पीणा खाणा, रसना काग वांग हल्काईआ। धुन आत्मक अनहद शब्द ना सच्चा गाणा, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। पाया पद ना इक्क निरबाणा, महल्ल अटल बैठे डेरा लाईआ। गुर का शब्द ना किसे वखाणा, रूप अनूप ना दर्शन पाईआ। कलिजुग वरते आपणा भाणा, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। तख्तों लाहे राजा राणा, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा दिसे बीआ बाना, नगर खेड़ा ना कोए दसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख साचे ल्ए जगाईआ। गुरसिख आप जगाया, कर किरपा गुण निधान। अमृत आत्म जाम प्याया, चरन धूढ़ सच्चा अशनान। जन्म जन्म दी मैल गंवाया, एका देवे ब्रह्म ज्ञान। रंग रंगीला इक्क चढ़ाया, उतर ना जाए विच जहान। छैल छबीला गुरसिख आप बणाया, सेवा करे गुण निधान। जगत कबीला वण्ड वण्डाया, आपे होए निगाहबान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख बणाए चतुर सुजाण। चतुर सुजान बणाया, मूर्ख मुग्ध अंञाण। आपणे मार्ग आपे लाया, देवणहारा देवे जीआ दान। स्वच्छ सरूपी दरस दिखाया, आत्म दरसी हो मेहरवान। जगत तृष्ना हरस मिटाया, किरपा कर श्री भगवान। अमृत मेघ बरस सांत कराया, निझर झिरे झिरना महान। अर्श कुर्श एका रंग वखाया, लेखा चुक्के दो जहान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे ल्ए पछाण। गुरमुख सज्जण मीतड़ा, गुर सतिगुर आप पछाणया। काया चोली
रंगे चीथड़ा, देवे नाम निधानया। देवे नाम शब्द अनडीठड़ा, गुणवन्ता गुण वखाणया। मिट्ठा करे काया रीठड़ा, फल अमृत आप चखानयां। मानस जन्म लोकमात जग जीतड़ा, नाता तुट्टा पंज तत्त शैतानयां। गुरसिख आपणे जेहा आपे कीतड़ा, जोती देवे नूर महानया। करे पाक पतित पवित आप पुनीतड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख उठाए बाल नादानया। गुरसिख बाल नादाना, बाली बुध हरि समझाईआ। एका बख्शे चरन ध्याना, चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। शब्द अगम्मी देवे सच बिबाना, गुरमुख साचे ल्ए चढ़ाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां पार कराना, एका घर दए वखाईआ। सो पुरख निरँजण आप सुणाए आपणा गाना, हँ ब्रह्म करे पढ़ाईआ। सोहँ शब्द जिस पछाणा, जन्म मरन विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख एका अक्खर दए बुझाईआ। गुरसिख एका अक्खर बुझिआ, चौदां विद्या होए हैरान। गुर गुर भेव खुल्हाए गुझिआ, आत्म अन्तर इक्क दृढ़ाए ब्रह्म ज्ञान। भेव चुकाए एका दूजया, नज़री आए इक्क भगवान। गुरमुख गुर सरनाई गुरचरन आदि जुगादि झूजया, गुर पूरा करे परवान। सच दुआरा एका बूज्झया, सद झुलदा रहे निशान। देवे दरस जो बैठा लुकया, कलिजुग अन्तिम होए मेहरवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे देवे माण। माण निमाणयां जीआं दान, एका वस्त अमोलक झोली पाईआ। होए सहाई एथे ओथे दो जहान, जगत विचोला साचा माहीआ। शब्द सरूपी बिठाए इक्क बिबाण, सेवा करे हरि सच्चा शहिनशाहीआ। थिर घर वखाए इक्क मकान, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। सचखण्ड दुआरे साचे तख्त बैठ श्री भगवान, सच सिँघासण दए सुहाईआ। गुरमुखां कराए चरन कँवल ध्यान, चरन चरनोदक मुख छुहाईआ। लेखा चुक्के आवण जाण, गेड़ा गेड़ ना कोई भवाईआ। अन्तिम जोती मेला गुण निधान, शब्दी शब्द जाए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख साचे ल्ए उठाईआ। गुरमुख विरला उठया, जिस जगाए आप निरँकार। निरगुण रूप हो तुठया, लोकमात खेल अपार। जाम प्याए साचा घुट्टया, अमृत आत्म ठंडा ठार। माल धन देवे नाम निखुटया, लुट्ट सके ना कोई चोर यार। गुरसिख लभ्भे विच्चों कोटन कोटिया, लक्ख चुरासी जीव जंत रोंदे ज़ारो ज़ार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, कल कलेश दए निवार। कल कलेश निवारया, हरिजन फड़या सज्जण मीत। दर दरवेश हरि निरंकारया, सेवा करे भगत अनडीठ। आवे जावे वारो वारया, नित नवित साची रीत। जोती जामा आपे धारया, लेखा जाणे हस्त कीट। शाह सुल्ताना तोड़े हंकारया, गुरमुख करे पतित पुनीत। चौथा जुग आप विचारया, नव नौ चार चौकड़ी रही बीत। चौदां तबकां वेखे अखाड़या, जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, करे खेल इक्क अनडीठ। अनडीठ खेल खिलाइंदा, नेत्र लोचण नैण दिस ना आईआ। लक्ख चुरासी फोल फुलाइंदा, नौ सत्त आपणी जोत कर रुशनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव उठाइंदा, सुरपति राजा इंद करोड़ तेतीसा संग रखाईआ। धुर संदेश शब्द सुणाइंदा, हुक्मी हुक्म इक्क वरताईआ। जो घड़या भन्न वखाइंदा, थिर कोए रहिण ना पाईआ। कलिजुग अन्तिम मूल चुकाइंदा, चौथा जुग मेटे कूड़ी शाहीआ। कूड़ कुड़यारा शौह दरयाए आप रुढ़ाइंदा, माया ममता नाल रलाईआ। हउमे हंगता आप डुबाइंदा, आसा तृष्ना दए खपाईआ। मनमुख अन्तिम राय धर्म दर बहाइंदा, चित्रगुप्त दए सलाहीआ। गुरमुख साचे वेख वखाइंदा, लोकमात चाँईं चाँईंआ। त्रैगुण माया परदा लांहयदा, पंज तत्त करे रुशनाईआ। कागद कलम भेव ना पाइंदा, लेखा लिखे ना कोई शाहीआ। ऐड़ा अथर्बण वेद अन्त कुरलाइंदा, उच्ची कूके मारे धाहींआ। अल्ला राणी मुख शरमाइंदा, नेत्र नैण ना सके उठाईआ। चार यार संग मुहम्मद राह तकाइंदा, पुरख अबिनाशी भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन जनहरि वेखे थाउँ थाँईंआ।