६ माघ २०१७ बिक्रमी गुरदेव सिँघ दे घर नवां पिण्ड ज़िला जलन्धर
सो पुरख निरँजण खेल अपारा, आदि अन्त आप कराइंदा। हरि पुरख निरँजण भेव न्यारा, अलख अगोचर भेव कोई ना पाइंदा। एकँकारा निराकारा, निरवैर आपणा नाउँ धराइंदा। आदि निरँजण नूर उज्यारा, जोती जोत डगमगाइंदा। अबिनाशी करता बेऐब परवरदिगारा, इक्क इकल्ला खेल खिलाइंदा। अबिनाशी करता आपे जाणे आपणी धारा, दूसर संग ना कोई रखाइंदा। पारब्रह्म प्रभ आपे जाणे आपणी कारा, करता पुरख आप कराइंदा। सचखण्ड सुहाए सच दुआरा, दर घर साचे सोभा पाइंदा। सति सरूपी खेल न्यारा, थिर दरबारा आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि आदि आपणी रचना आप रचाइंदा। सचखण्ड दुआरा साचा घर, सो पुरख निरँजण आप सुहाइंदा। हरि पुरख निरँजण किरपा कर, आपणा बल आप धराइंदा। एकँकारा घाड़न घड़, घड़न भन्नणहार आप हो जाइंदा। आदि निरँजण जोत उज्यार कर, नूर ज़हूर इक्क दरसाइंदा। अबिनाशी करता निरभउ भय ना रक्खे कोए डर, आप आपणा रंग रंगाइंदा। श्री भगवान सच दुआरे आपे खड़, स्वच्छ सरूपी रूप वटाइंदा। पारब्रह्म आपणी सरन सरनाई आपे पढ़, सीस जगदीश आप झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचे घर, सचखण्ड दुआरा इक्क वड्यांअदा। सचखण्ड दुआरा
सोभावन्त, पुरख अकाल आप उपजाईआ। अजूनी रहत महिमा अगणत, लेखा लेख ना कोई लिखाईआ। करे खेल श्री भगवन्त, भगवान आपणी धार चलाईआ। आपे नारी आपे कन्त, आपे साची सेज हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआरा आप सुहाईआ। सचखण्ड दुआर सुहाइंदा, इक्क इकल्ला एकँकार। आपे आपणा आसण लाइंदा, सच सिँघासण कर त्यार। जोती जाता डगमगाइंदा, अलख अगोचर अगम्म अपार। साचा ताज सीस टिकाइंदा, तख्त निवासी सच्चा शाहकार। शहिनशाह आपणा नाउँ धराइंदा, रूप रंग रेख तों वसया बाहर। आपणा हुक्म आप वरताइंदा, देवे हुक्म सच्ची सरकार। आपणी इच्छया साची भिच्छया आपे झोली पाइंदा, देवणहारा सच भण्डार। थिर घर साचा दर खुल्हाइंदा, सचखण्ड निवासी खेल अपार। निरगुण निरगुण विच समाइंदा, निरगुण अंदर निरगुण बाहर निरगुण गुप्त निरगुण ज़ाहर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख अबिनाशी करता, आपणी कल आप वरताइंदा। सचखण्ड दुआरे साची कल, हरि साचा सच वरताईआ। सच सिँघासण बैठा मल्ल, पुरख अबिनाशी बेपरवाहीआ। आपणी जोती आपे रल, जोती जोत जोत समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर साचे दए वड्याईआ। थिर घर साचा हरि सुहञ्जणा, इक्क इकल्ला आप सुहाइंदा। करे खेल आदि निरँजणा, शाह सुल्ताना नाउँ धराइंदा। आदि जुगादी दर्द दुःख भय भञ्जणा, आप आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। आपे बणे साचा सज्जणा, सगला संग आप निभाइंदा। आपे घड़े आपे भन्नणा, घड़न भन्नणहार आपणी खेल आप खिलाइंदा। आपे चरन धूढ़ कराए साचा मजना, आपे निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर वसे साचा हरि, हरि बिन अवर ना कोई वखाइंदा। थिर घर साचा खोल्ह किवाड़ा, हरि साचा वेख वखाइंदा। करे खेल अगम्म अपारा, अगम्म अगम्मड़ी चाल चलाइंदा। आप उपजाए सुत दुलारा, शब्दी शब्द प्रगटाइंदा। देवे हुक्म सच्ची सरकारा, धुर फ़रमाना आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी एका हरि, दर घर साचे सोभा पाइंदा। दर घर सुहाया, कर किरपा गुण निधान। पूत सपूता एका जाया, शब्द सुत नौजवान। सिर आपणा हथ्थ टिकाया, एकँकारा होया मेहरवान। आपणे रंग आप रंगाया, रंग रंगाए श्री भगवान। साचा मृदंग इक्क वजाया, आप सुणाए दो जहान। आपणे पलँघ आप बहाया, साची सेजा कर परवान। गुण निधान वेख वखाया, सचखण्ड दुआरा खोल्ह मकान। आपणा मार्ग आपे लाया, आपे होए जाणी जाण। वस्त अमोलक आप वरताया, सति भण्डारा इक्क निशान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, थिर घर बैठ सच्चे मकान। थिर घर साचा वसया, पुरख अबिनाशी आप वसाए। सुत दुलारे साचा मार्ग
एका दस्सया, हुक्मी हुक्म आप सुणाए। अन्तर अन्तर आपे वसया, वसणहारा दिस ना आए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दूसर अवर ना कोए जणाए। शब्द दुलार उठाया, कर किरपा गुण निधान। एका हुक्म सुणाया, आदि पुरख श्री भगवान। तेरी महिमा आप जणाया, लेखा जाणे गुण निधान। तेरा रूप ल्ए प्रगटाया, रूप अनूपा हो मेहरवान। तेरी कुक्ख दए सुहाया, उज्जल मुख इक्क महान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल वड मेहरवान। सफ़ल कुक्ख शब्द दुलार, हरि साचा सच कराइंदा। रूप अनूप कर त्यार, निरगुण जोती जोत जगाइंदा। आपणे अंदरों आपा कढ्ढ बाहर, आपे विष्नूं रूप धराइंदा। आपे अमृत कँवल भरे भण्डार, सति वरतारा आप वरताइंदा। आपे पंखड़ीआं बण खिड़े गुलज़ार, पत्त डाली आप महिकाइंदा। आपे ब्रह्मा करे पसार, पारब्रह्म आपणी वण्ड वंडाइंदा। आपे शंकर वेखे धूंआँधार, सुन्न अगम्म फोल फुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द खेल खिलाइंदा। हरि शब्दी खेल खिलाया, विष्न ब्रह्मा शिव धार। धुर दी धार आपणे हथ्थ रखाया, ना कोई सके विचार। हुक्मी हुक्म इक्क वरताया, आदि पुरख एकँकार। सच सुनेहड़ा इक्क सुणाया, विष्नूं विश्व ल्ए उठाल। सति भण्डार झोली पाया, लेखा जाणे शाह कंगाल। ब्रह्मे ब्रह्म जोत जगाया, पारब्रह्म प्रभ दीन दयाल। शब्द चोट इक्क लगाया, आप सुणाए सच्ची धुन्कान। सच संदेशा इक्क सुणाया, पुरख अगम्मड़ा गुण निधान। लक्ख चुरासी घाड़न ल्ए घड़ाया, घाड़त घड़े आप मेहरवान। शंकर तेरा वेस वटाया, भोले नाथ बाल निदान। तेरी सेवा इक्क जणाया, अन्तिम मेटे सर्ब निशान। तिन्ना विचोला इक्क रघुराया, शब्द सरूपी पाए आण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल दो जहान। विष्न ब्रह्मा शिव दया कमा, एका तत्त समझाइंदा। लक्ख चुरासी रचन रचा, शब्दी डोर बंधाइंदा। त्रैगुण माया वण्ड वण्डा, पंज तत्त खेल खिलाइंदा। आपणा नूर आप धरा, जोती जोत जोत जगाइंदा। कंचन काया गढ़्ह सुहा, घड़ भाण्डे वेख वखाइंदा। नौ दुआरे जगत खुल्हा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क जणाइंदा। साची सिख्या त्रै त्रै सिख, दोए दोए जोड़ सीस झुकाया। प्रभ अबिनाशी पाई भिख, सति भण्डार इक्क वरताया। साचा लेखा देणा लिख, कवण जुग सेव कमाया। जो उपजे सो दीसे मिथ, थिर कोए रहिण ना पाया। तेरा नाम अक्खर निश, लिखण पढ़ण विच ना आया। तूं वसें धाम अनडिठ, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाया। हउँ बालक मंगण भिख, भिखक भिखारी दर ते आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा नाउँ भुल कदे ना जाया। तेरा नाउँ कदे ना भुल्ले, विष्नूं रो रो सीस झुकाईआ। ब्रह्मे तेरे तोल तुले, पारब्रह्म साचे कंडे लैणा तुलाईआ।
लक्ख चुरासी फुल फलवाड़ी तेरी मौले, धरत धवल मिले वड्याईआ। कवन कूट कवण घर कवण वसे परदे ओहले, कवण रूप अनूप छुपाईआ। कवण नाउँ धराए पंज तत्त काया चोले, लोकमात वज्जे वधाईआ। कवण रूप गायण भगत सुहागी सोहले, अनन्द मंगल देण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, ब्रह्मा विष्न शिव बैठे सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी शब्द जणाया, तिन्नां आप उठाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग सेवा लाया, जुग जुग गेड़ा आप दवाइंदा। त्रैगुण तत्त झोली पाया, रजो तमो सतो मेल मिलाइंदा। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश ल्ए उपाया, सगला संग निभाइंदा। मन मति बुध वण्ड वण्डाया, काया गढ़्ह सुहाइंदा। बहत्तर नाड़ी जोड़ जुड़ाया, तिन्न सौ सट्ठ हाडी वेख वखाइंदा। डूँग्घी कंदर फोल फुलाया, घर घर विच डेरा लाइंदा। नौ दुआरे राह चलाया, जगत वासना विच टिकाइंदा। पंच विकारा गोद बहाया, काम क्रोध लोभ मोह हँकार वेख वखाइंदा। आसा तृष्ना नाल बंधाया, हउमे हंगता जोड़ जुड़ाइंदा। सुखमन टेडी बंक सुहाया, ईड़ा पिंगल खेल खिलाइंदा। अनहद शब्द विच छुपाया, धुन नाद ना कोई सुणाइंदा। अमृत आत्म कँवल धराया, उलटा कँवल आप धराइंदा। बजर कपाटी परदा लाया, ना कोई तोड़ तुड़ाइंदा। दस्म दुआरी वेस वटाया, जोत निरँजण डगमगाइंदा। अन्ध अन्धेर रहे ना राया, नूर नुराना इक्क दरसाइंदा। निरगुण बैठा आसण लाया, आप आपणा थान सुहाइंदा। ईश जीव वेख वखाया, जगदीश दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मा विष्न शिव देवे वर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। हरि हरि भेव खुल्हाइंदा, शब्द अगम्मी धाड़। नौ सौ चुरानवे जुग सेवा लाइंदा, जुग जुग खेल करे अपार। लक्ख चुरासी घाड़न आप घड़ाइंदा, आपे खेले खेल खेलणहार। आपणा नाम आपणा काम आपे मार्ग लाइंदा, आपे हुक्मी हुक्म वरते विच संसार। आपे ब्रह्मा ब्रह्म ब्रह्माद जोत जगाइंदा, आपे देवे सर्ब आधार। आपे चारे कुण्ट वेख वखाइंदा, चारे मुख ल्ए उग्घाड़। आपे चारे वेदां गाइंदा, आप हिलाए तार सतार। आपे चारे खाणी वण्ड वंडाइंदा, अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज कर त्यार। आपे चारे बाणी बोल सुणाइंदा, परा पसन्ती मद्धम बैख़री धार। आपे चारे जुगा वण्ड वंडाइंदा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग कर विचार। आपे आपणा भेव खुल्हाइंदा, लोकमात लै अवतार। आपे गुर गुर नाउँ प्रगटाइंदा, शब्द अनादि बोल जैकार। आपे भगत भगवन्त वेख वखाइंदा, धुरदरगाही साची कार। आपे सन्त कन्त मिलाइंदा, नाता तुट्टे दुहागण नार। आपे गुरमुख गोद बहाइंदा, आत्म अन्तर दए आधार। आपे गुरसिख संग निभाइंदा, जुगा जुगन्तर साची कार। आपे जुग जुग गेड़ा जगत दवाइंदा, लेखा जाणे आप निरँकार। विष्न ब्रह्मा शिव आप समझाइंदा, पुरख अबिनाशी करे ख़बरदार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे करे
कराए साची कार। हरि साची कार कराइंदा, करता पुरख दीन दयाल। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग गेड़ा आपणे हथ्थ रखाइंदा, शब्द शब्दी बणया रहे दलाल। लक्ख चुरासी कोटन कोटि रूप आप वटाइंदा, आपे शाह आपे कंगाल। आपे जूनी जून भवाइंदा, आपे सचखण्ड वसे सच्ची धर्मसाल। आपे रागी नादी आपणा नाउँ गाइंदा, आपे सुंन अगम्म करे खेल निराल। आपे सतिजुग साचा खेल खिलाइंदा, लोकमात हो प्रधान। सति सतिवादी आपणा नाउँ धराइंदा, एका देवे सच ज्ञान। साचे भगतां मेल मिलाइंदा, वड दाता गुण निधान। गहर गम्भीर आपणा नाउँ रखाइंदा, धर्म वखाए इक्क निशान। साचे मार्ग आपे पाइंदा, एका विद्या कर बलवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, विष्न ब्रह्मा शिव देवे दान। दाता दानी हरि करतारा, साची वस्त आप वरताईआ। नाम अतोट अतुट्ट भण्डारा, जुगा जुगन्तर हथ्थ रखाईआ। गुर गुर रूप लै अवतारा, आपणी धार आप बंधाईआ। आपे तोड़े गढ़्ह हँकारा, आपे ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। आपे खड़ग खण्डा तेज़ कटारा, हथ्थ त्रिसूल आप उठाईआ। आपे चिल्ले तीर कमान खिच्चे आपणी वारा, जोद्धा सूरबीर बली बलवान आपणा नाउँ रखाईआ। आपे सतिजुग त्रेता करया पार किनारा, आपे द्वापर फेरा पाईआ। आपे सख़ीआं मंगलाचारा, आपे मंडल रास रचाईआ। आपे बंसरी नाद धुन सच्ची धुन्कारा, धुन आत्मक आप सुणाईआ। आपे भगत भगवन्त दए सहारा, भगवन आपणी कल वरताईआ। कलिजुग वेखे हो उज्यारा, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। आपे लेखा जाणे ईसा मूसा संग मुहम्मद चार यारा, आपे अल्ला राणी पर्दा दए उठाईआ। आपे होए बेऐब परवरदिगारा, जल्वा नूर नूर इलाहीआ। आपे वसे मुकामे हक ठांडे दरबारा, ऐनलहक आपणा नाउँ धराईआ। आपे तीस बतीसा बोल जैकारा, आपणा कलमा दए सुणाईआ। आपे निरगुण निरगुण कर प्यारा, सरगुण मेला सहिज सुभाईआ। पुरख अबिनाशी खेल न्यारा, कलिजुग कल वेख वखाईआ। नानक नाम कर उज्यारा, सतिनाम करे पढ़ाईआ। एका अक्खर एका धारा, एका वस्त दए वरताईआ। चार वरन करे प्यारा, ऊँचां नीचां राउ रंकां राज राजानां शाह सुल्तानां एका रंग रंगाईआ। एका जोती दस अवतारा, पुरख अकाल वेख वखाईआ। एका शब्द सुत दुलारा, गोबिन्द नाउँ धराईआ। एका नाद धुन जैकारा, पंचम शब्द दए वड्याईआ। पंचम चुक्के मोह विकारा, पंचम तत्त रहिण ना पाईआ। पंचम मेला विच संसारा, पंच प्यारे ल्ए जगाईआ। पंचम देवे अमृत ठंडी ठारा, साचा रस आप प्याईआ। पंचम बणे दर भिखारा, अग्गे निउँ निउँ सीस झुकाईआ। पंचम छोड़ सर्ब संसारा, सीस ताज गया गंवाईआ। मिले मेल इक्क निरँकारा, सत्थर यार इक्क हंढाईआ। उच्ची कूके करे पुकारा, लक्ख चुरासी भेव अभेव समझाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरी पाए सारा, कोटन कोटि जुग बीते काल, पुरख अबिनाशी वेखे
चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सीस जगदीश आपणा हथ्थ टिकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव हरि जणाया, भेव अभेद खुल्हाइंदा। नव नौ चार तेरा पन्ध दए मुकाया, चार वेद वेख वखाइंदा। चार जुग चौकड़ी इक्क बणाया, जुग गेड़ा आप गिड़ाइंदा। शास्त्र सिमरत विच टिकाया, पुराण अठारां रंग रंगाइंदा। गीता ज्ञान दए समझाया, अञ्जील कुराना आप सुणाइंदा। खाणी बाणी भेव खुल्हाया, धुर दी बाणी बाण लगाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग अन्तिम दए मिटाया, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। हरि पर्दा आप उठावणा, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। विष्नूं वंसी आप जगावणा, देवे शब्द हुलार। ब्रह्मा सोया रहिण ना पावणा, आलस निन्दरा करे बाहर। भोला नाथ आप हिलावणा, तन बभूती वेखे शृंगार। करोड़ तेतीसा पकड़ जगावणा, सुरपति राजा इंद करे ख्वार। गण गंधर्ब वक्त चुकावणा, किन्नर जच्छप ना दिसे कोए नचार। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग तेरा पन्ध मुकावणा, पुरख अबिनाशी हो त्यार। कोटन कोटि राम कृष्न आपणे दर वखावणा, जुग जुग लैण मात अवतार। कोटन कोटि ईसा मूसा मुहम्मद अद्ध विचकार रखावणा, राह तक्कण मीत मुरार। निउँ निउँ सजदा सर्ब करावणा, नानक मिल्या हरि करतार। सच्चखण्ड दुआरा इक्क सुहावणा, कबीरा कूके करे पुकार। सृष्ट सबाई एका तत्त जणावणा, पुरख अबिनाशी सांझा यार। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर साचा कन्त हंढावणा, मरे ना जम्मे विच संसार। आवे जावे धारे भेख जिउँ बल बावणा, आपे जाणे आपणी कार। आपे दुष्ट सिँघारे मारे रामा रावणा, आपणा रूप करे करतार। कान्हा कृष्ना द्वापर तेरी अन्तिम वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव तेरी पाए सार। हरि जुग जुग सार संभालदा, निरगुण दाता बेपरवाह। सतिजुग त्रेता द्वापर मात उठालदा, कलिजुग देवे जगत वसा। अन्तिम खेल करे काल महाकाल दा, दीन दयाल भेव ना रा। नाता तोड़े त्रैगुण माया जगत जंजाल दा, पंज तत्त वेखे थाउँ थाँ। गुरमुख गुरसिख सज्जण आपे भालदा, निरगुण सरगुण ल्ए मिला। नाता तोड़े शाह कंगाल दा, शहिनशाह सच्चा पातशाह। फल वेखे पत्त डाल दा, नौ खण्ड पृथ्मी फेरा पा। सत्तां दीपां वेख वखाण दा, लोआं पुरीआं चरन टिका। ब्रह्मण्ड खण्ड आपे जाणदा, जेरज अंडां रिहा समा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव दिता वर, कलिजुग अन्तिम मेला ल्ए मिला। कलिजुग अन्तिम मेल मिलावणा, कूड़ी क्रिया दए निवार। चौथे जुग मुख छुपावणा, वेद अथर्बण आए हार। चार यारी रहिण ना पावणा, चारों कुण्ट धूंआँधार। शाह सुल्तानां ख़ाक मिलावणा, राज राजानां करे ख्वार। जीवां जंतां भरम मिटावणा, तोड़े गढ़्ह जगत हँकार। एका डंका नाम वजावणा, सृष्ट सबाई करे
ख़बरदार। राउ रंकां आप समझावणा, निरगुण सरगुण कर प्यार। साचा मार्ग इक्क वखावणा, आत्म ब्रह्म दए आधार। सो पुरख निरँजण घट घट नज़री आवणा, ज़ात पात दीन मज़्हब ना कोए धार। विष्नूं तेरी साची सेव वखावणा, विश्व रूप वरते विच संसार। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म नाद वजावणा, हँ करे ख़बरदार। शंकर तेरा संग रखावणा, तिन्ना लोकां करे ख़बरदार। त्रिलोकी आपणे चरनां हेठ दबावणा, चौदां लोकां नेत्र दए उग्घाड़। चौदां तबकां पन्ध मुकावणा, प्रगट हो आप निरँकार। कलिजुग अन्तिम वेस वटावणा, जोती जामा अपर अपार। वेद व्यासा लिख्या पूर करावणा, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा उच्चे टिल्ले पर्बत जोती नूर करे उज्यार। नानक लेखा इक्क समझावणा, महांबली उतरे अगम्म अपार। गोबिन्द खेल आप खिलावणा, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। निहकलंक नाउँ रखावणा, जोती जाता आप करतार। मात पित ना कोए बणावणा, भाई भैण साक सज्जण ना विच संसार। साचा हुक्म आप सुणावणा, दो जहानां दए आधार। कलिजुग अन्तिम मेट मिटावणा, कूड़ी क्रिया दए निवार। सतिजुग साचा मार्ग लावणा, सति सतिवादी चले कार। सृष्ट सबाई एका रंग रंगावणा, एका मन्दिर एका गुरदुआर। एका मस्जिद मठ शिवदुआला वखावणा, एका इष्ट होए संसार। एका भूप हरि उपजावणा, राज राजाना निराकार। चारे कूट वेख वखावणा, दहि दिशा पाए सार। शंकर तेरा वक्त चुकावणा, अन्तिम देवे इक्क हुलार। सुरपति राजा इंद तख्तों लाहवणा, शब्द अगम्मी मारे मार। ब्रह्मा पारब्रह्म जोत मिलावणा, जोत मिलाए आप करतार। विष्नूं विश्व रंग वखावणा, आदि जुगादी साची कार। सो पुरख निरँजण आपणा धाम सुहावणा, धुर धाम सच्ची सरकार। हरि पुरख निरँजण वेस वटावणा, वेस अवल्ला करे आप करतार। एकँकारा संग रखावणा, सगला साथी मीत मुरार। आदि जुगादी आदि निरँजण डगमगावणा, नूरो नूर होए उज्यार। अबिनाशी करता साचा तख्त सुहावणा, तख्त निवासी हो त्यार। श्री भगवान साचा ताज सीस टिकावणा, पंचम मुख दए आधार। पारब्रह्म प्रभ आपणा गीत आपे गावणा, आपे होए गावणहार। थिर घर साचा आप सुहावणा, निरगुण दीआ बाती कर उज्यार। कमलापाती सोभा पावणा, सोभावन्त एकँकार। कलकाती मेट मिटावणा, खण्डा फड़ शब्द दो धार। लहिणा देणा बाकी सर्ब चुकावणा, लेखा रहे ना विच संसार। गुरमुख विरला औखी घाटी आप चढ़ावणा, डूँग्घे सागर विच्चों कढ्ढे बाहर। आत्म ताकी आप खुल्हावणा, दूई द्वैती पर्दा दए उतार। साचा साकी बण बण जाम प्यावणा, अमृत आत्म ठंडा ठार। साचे राकी आप चढ़ावणा, शब्द अगम्मा कर त्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, जुग चौकड़ी करे ख्वार। जुग जुग पार उतारया, सतिजुग त्रेता द्वापर धार। कलिजुग अन्तिम वेस वटा ल्या, निहकलंक लै अवतार। सम्बल नगरी धाम
सुहा ल्या, साढे तिन्न हथ्थ बंक दुआर। शब्द सूरा आसण ला रिहा, जोद्धा सूरबीर बलकार। चारे कुण्टां वेख वखा रिहा, दहि दिशा दए हुलार। ब्रह्मा विष्न शिव उठ उठ राह तका रिहा, नेत्र लोचण नैण उग्घाड़। कवण कूटे हरि हरि डगमगा रिहा, शब्द बोले सच जैकार। सो पुरख निरँजण आपणा नाउँ प्रगटा ल्या, हँ ब्रह्म करे ख़बरदार। एका दूजा भउ चुका ल्या, तीजा नैण दए उग्घाड़। चौथे पद आपणा आसण ला ल्या, पंचम मेला साचे यार। छेवें छप्पर छन्न ना कोए छुहा ल्या, सत्तवें सति सतिवादी साची कार। अठ्ठवें अठ्ठां तत्तां पन्ध मुका ल्या, नाता तोड़े नौ दुआर। गुरमुख दस्म दुआरी मेल मिला ल्या, सुरती शब्द कर प्यार। साची सेजा आप सुहा ल्या, ब्रह्म पारब्रह्म पाए सार। घर गीत गोबिन्द अला ल्या, अनहद धुन सच्ची धुन्कार। कलिजुग जीवां नज़र किसे ना आ रिहा, गृह बैठा मीत मुरार। माया ममता हउमे हंगता जूठ झूठ पर्दा पा ल्या, काम क्रोध हँकार तन शंगार। गुर का शब्द हिरदे ना किसे वसा ल्या, पढ़ पढ़ थक्के मुग्ध गंवार। काग हँस ना रूप वटा ल्या, अन्तिम रलया कागां डार। जन्म जन्म दा दाग़ ना मात धवा ल्या, अमृत मिल्या ना ठंडा ठार। हरि कन्त ना किसे हंढा ल्या, लक्ख चुरासी दुहागण नार। कलिजुग आपणा वेस वटा ल्या, काला सूसा तन शंगार। घर घर आपणा नाच नचा ल्या, नटूआ नट खेल करे अपार। सतिगुर पूरे गुरमुख विरला आप बचा ल्या, जिस सिर हथ्थ धरे करतार। कक्खों लक्ख आप बणा ल्या, करता कीमत पाए आप निरँकार। कलिजुग जीव कौडी कौडी हट्ट विका ल्या, माणस जन्म जूए गए हार। नेत्र लोचण नैण दरस किसे ना पा ल्या, कोटन कोटि कोटी रोवण ज़ारो ज़ार। सुरत सुवाणी सोती ना कोई उठा रिहा, शब्द प्रीतम करे प्यार। वरन गोती भरम भुला ल्या, आत्म ब्रह्म ना पावे कोए सार। वासना खोटी सर्ब करा रिहा, कलिजुग होया पहरेदार। गुरमुख विरले चोटी आप चढ़ा रिहा, किरपा कर सच्ची सरकार। निरगुण जोती जोत जगा ल्या, जाग्रत जोत कर उज्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, करे खेल साचा हरि, विष्न ब्रह्मा शिव फड़ाए आपणा लड़, आपणा पल्लू आप वखा रिहा। विष्न ब्रह्मा शिव लड़ फड़ाउणा, कलिजुग वेला अन्तिम आया। जुग चौकड़ी लेखा आप मुकाउणा, पान्धी पन्ध मुकावण आपणा फेरा पाया। गुरमुख विरला संग मिलाउणा, जुग जुग विछड़े ल्ए मिलाया। सतिजुग त्रेता द्वापर टुट्टी गंढ्ढ अन्तिम गंढ्ढ वखाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, ब्रह्मा विष्न शिव किरपा देवे कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाउणा। विष्न ब्रह्मा शिव बाला, पुरख अबिनाशी आप उठाईआ। एका देवे धुर फ़रमाना, धुर दी बाणी बाण शब्द जणाईआ। विष्नूं तेरा चुक्या पीणा खाणा, आपणा भण्डारा आपणे विच टिकाईआ। ब्रह्मे ब्रह्म लक्ख चुरासी बन्न्हया गाना,
लोकमात वेख वखाईआ। शंकर जो घड़या सो भन्न वखाणा, भुल कदे ना जाईआ। तख्त बैठा एका तख्त निवासी राणा, दो जहानां रईयत वेख वखाईआ। आपे वरते आपणा भाणा, आपणे भाणे सद समाईआ। गुरसिखां देवे नाम निधाना, अमृत अमिउँ रस जाम प्याईआ। आवण जावण चुक्के काना, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। लक्ख चुरासी फंद कटाणा, मात गर्भ ना फेरा पाईआ। अन्तिम जोती जोत मिलाणा, मिल्या मेल विछड़ ना जाईआ। गुरसिख रंग रंगाए श्री भगवाना, रंग मजीठी इक्क चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, आदि जुगादी एका हरि, जुगा जुगन्तर खेल रिहा कर, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग अन्तिम आपणी कार आप कमाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जीवण दाता देवे जीआ दान, जगत जुगत जोग आपणे हथ्थ रखाईआ।
हरिसंगत सुणना कन्न ला, एका एक एक जणाईआ। गुर शब्द बणाउणा जगत मलाह, दूजा दर ना मंगण जाईआ। हरि का नाउँ सच सलाह, सिफ्त सालाही इक्क अख्वाईआ। रसना गाओ थाँ थाँ, भुल कदे ना जाईआ। पुरख अकाल लैणा मना, दूजा इष्ट ना कोई मनाईआ। आदि जुगादी बणे पिता मां, गुरसिख बाल अञ्याणे गोद उठाईआ। चार वरन बणना भैण भ्रा, नेत्र नैण ना कोई तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत दए समझाईआ। हरिसंगत सति करो ध्यान, एका शब्द जणाइंदा। आत्म अन्तर इक्क ज्ञान, एका एक रूप नज़री आइंदा। हर घट वसे हरि भगवान, घट घट आपणी जोत जगाइंदा। ऊँचां नीचां राउ रंकां देवे माण, जो जन रसना गाइंदा। एथे ओथे होए सहाई आण, भुल कदे ना जाइंदा। गुर शब्द सदा बलवान, जुग जुग सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत सति वड्यांअदा। हरिसंगत सति विचार, सति सन्तोख दए जणाईआ। काम क्रोध हँकार लोभ मोह दए निवार, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। साचे शब्द करना इक्क प्यार, घर वज्जदी रहे वधाईआ। अठ्ठे पहर रहे धुन्कार, आत्म धुन सच्ची शनवाईआ। काया मन्दिर अंदर बैठा मीत मुरार, अठ्ठे पहर राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या सिख समझाईआ। साची सिख्या गुर विचार, गुरमुखां बूझ बुझाइंदा। सृष्ट सबाई वेखे संसार, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। एका मिलणा एकँकार, एका घर हरि सुहाइंदा। नाता तोड़ जगत विकार, आत्म धार इक्क दरसाइंदा। रसना गाउणा वारो वार, रसना जिहवा गुण इक्क जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची संगत साचा तत्त इक्क वखाइंदा। साचा तत्त शब्द गुर ज्ञान, गहर गम्भीर वडी वड्याईआ। मूर्ख मूढ़
बणाए चतुर सुजान, जो जन बैठे ध्यान लगाईआ। घर घर दर्शन देवे आण, दासी दास सेव कमाईआ। भगवन्त भगत ल्ए पछाण, जुगा जुगन्तर वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हर संगत एका गुण जणाईआ। हरिसंगत तेरी वड्याई वड, हरि सतिगुर आप कराइंदा। कूड़ कुड़यारा विच्चों देणा कढ्ढ, सच सुच्च विच समाइंदा। आपणा भार आपे लैणा लद्द, दूसर वण्ड ना कोए वंडाइंदा। आप सुहावणी आपणी यद्द, साचा बंस आप वड्यांअदा। अमृत पीणा साची मदि, सच ख़ुमार इक्क समझाइंदा। धर्म निशाना आत्म अन्तर लैणा गड्ड, सति धर्म इक्क रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर संगत एका रंग रंगाइंदा। संगत तेरा साचा रंग, गुर सतिगुर आप रंगाया। तेरे अंदर सच पलँघ, साची सेजा आप सुहाया। हरि बैठा सूरा सर्बंग, दिवस रैण तेरा राह तकाया। नौ दुआरे जाणा लँघ, गुर शब्दी शब्द कमाया। मानस जन्म ना होए भंग, लक्ख चुरासी विच्चों माणक मोती हथ्थ आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत दए सालाहया। हरिसंगत तेरी वडी वड्याई, जुग जुग आप कराइंदा। उच्चा तेरा दर सभ थाँईं, हरिजू आप वखाइंदा। वेखणहारा भेव ना राई, सति संग एका नाम वखाइंदा। इक्क इकल्ला बेपरवाही, जो जन सति संगत विच समाइंदा। निवण सु अक्खर आपणी झोली पाई, हँकार विच कदे ना आइंदा। साध संगत वडी वड्याई, निउँ निउँ सर्ब निमस्कारदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच उपदेश एका एक वखाइंदा। सति उपदेश सतिगुर चरन धूढ़, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। चतुर सुघड़ बणे मूढ़, जो गुर सतिगुर दर्शन पाईआ। गुर संगत नाता तुट्टे कूड़ो कूड़, कूड़ी क्रिया मेटे झूठी शाहीआ। इक्क दूजे दी आस करन पूर, मिल भईआ भईआ संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर संगत एका घर वसाईआ। गुर संगत घर एका वसे, सच दुआर इक्क बणाइंदा। एका अमृत एका रसे, रस रसीआ आप चखाइंदा। मिटे रैण अन्धेरी मस्से, साचा चन्द आप चमकाइंदा। गुरसिख गुरमुख बह बह हस्से, घर साचा सगन मनाइंदा। मनमुख गुर संगत तेरे कोलों नस्से, तेरा संग ना कोए रखाइंदा। जिस जन हिरदे हरि जू वसे, सो संगत साचा कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत सद सुहाइंदा। हरिसंगत तेरा उच्च मकाना, सति पुरख निरँजण आप बणाया। गुरसिख तेरा शब्द बिबाना, गुर सतिगुर ल्ए उठाया। बणे विचोला श्री भगवाना, लोकमात वेस वटाया। देवे नाम सति निशाना, दरगाह साचे आप झुलाया। हरि हरि नाउँ मिल मिल गाणा, गुर गुर सेव कमाया। एथे ओथे मिले थाउँ टिकाणा, दरगाह साची माण दवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर संगत मार्ग इक्क वखाया। सोहँ शब्द गोबिन्द धार, पिता पूत वड्याईआ। दस्म ग्रन्थ करो विचार,
अन्तिम अंक लेखा गया लिखाईआ। चिल्ला तीर कमान भथ्था होए मेरी कटार, सोहँ शब्द वडी वड्याईआ। सृष्ट सबाई मारे मार, कलिजुग अन्तिम वेस धराईआ। हँ ब्रह्म पावे सार, पारब्रह्म सच्चा शहिनशाहीआ। मेल मिलाए पुरख अकाल, दीन दयाल इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ रूप रूप दरसाईआ । सोहँ रूप सच समाया, हरि साचा खेल खिलाईआ। आदि अन्त आपणे विच समाया, आपणा वेस वटाईआ। निरगुण सरगुण हो हो नानक गाया, सोहँ शब्द एका रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एकँकारा कर पसारा, सोहँ धारा आप चलाईआ। सोहँ धार खेल संसारा, पुरख अकाल आप चलाइंदा। आपे होए वेखणहारा, अजूनी रहत वेस वटाइंदा। वसणहारा सच दुआरा, दर घर साचे सोभा पाइंदा। कलिजुग करे पार किनारा, चार जुग मूल चुकाइंदा। सतिजुग साचा करे वरतारा, सृष्ट सबाई आप समझाइंदा। सोहँ शब्द वरते वरतारा, लक्ख चुरासी झोली पाइंदा। लक्ख चुरासी बोले इक्क जैकारा, निष्अक्खर आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सोहँ लोकमात आप प्रगटाइंदा। सोहँ शब्द मात प्रगटाया, सतिजुग साचे दए वड्याईआ। चारे वरनां दए समझाया, एका मन्त्र दए वड्याईआ। पुरख अकाल अतुट इक्क रखाया, हँ रूप सर्ब लोकाईआ। सरगुण निरगुण निरगुण सरगुण इक्क मृदंग वजाया, वजावणहार आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सोहँ शब्द सचखण्ड हरि पाई वण्ड, सतिजुग साचे झोली रिहा भराईआ।