पुस्तकालयभाग १०

७ माघ २०१७ बिक्रमी हज़ूरा सिँघ दे घर गुराया ज़िला जलन्धर

आदि पुरख सर्ब घट वासा, आदि पुरख वडी वड्याईआ। सो पुरख निरँजण वेखे खेल तमाशा, अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार कमाईआ। हरि पुरख निरँजण इक्क इकल्ला सर्ब जी दाता, जुगा जुगन्तर खेल खिलाईआ। एकँकारा पिता माता, पूत सपूता वेखे थाउँ थाँईंआ। श्री भगवान सर्ब कल समराथा, समरथ पुरख बेपरवाहीआ। अबिनाशी करता आप चलाए आपणा राथा, रथ रथवाही इक्क अख्वाईआ। पारब्रह्म आप निभाए आपणा साथा, सगला संग आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाईआ। सर्ब कला हरि समरथ, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। आदि जुगादि चलाए रथ, जुग जुग वडी वड्याईआ। आपणा नाउँ प्रगटाए अकथ, लेखा कथ ना सके कोए राईआ। निरगुण सरगुण मार्ग दस्स, सच संदेश दए सुणाईआ। इक्क इकल्ला सच महल्ला सचखण्ड निवासी पूरी करे आस, आस निरास ना कोए वखाईआ । लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, धरत धवल दए वड्याईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड करे

निवास, गगन मंडल फेरा पाईआ। रवि ससि करे प्रकाश, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। गृह मन्दिर पावे रास, वेस आपणा आप धराईआ। दाता दानी शाहो शाबाश, शहिनशाह शाह पातशाह इक्क हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, आपणा रूप आप धराईआ। सो पुरख निरँजण रूप धराइंदा, निरगुण दाता बेपरवाह। हरि पुरख निरँजण वेस वटाइंदा, अलख अगोचर अगम्म अथाह। एकँकारा आपणी कल आप वरताइंदा, अकल कलधारी आपणा नाउँ धरा। आदि निरँजण जोती जोत नूर डगमगाइंदा, नूर नुराना हो रुशना। अबिनाशी करता आपणा खेल आप खिलाइंदा, आपे वसे हर घट थाँ। श्री भगवान आपणा रंग रंगाइंदा, रंग रंगीला एका शहिनशाह। पारब्रह्म आपणा बन्धन पाइंदा, आपणी धारा आप समा। सचखण्ड दुआरा आप उपाइंदा, निरगुण निरगुण सेव कमा। छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा, चार दीवार ना ल्ए बणा। दीवा बाती इक्क टिकाइंदा, कमलापाती सहिज सुभा। सच सिँघासण इक्क विछाइंदा, पावा चूल ना ल्या रखा। उप्पर आपणा आसण लाइंदा, एकँकारा साचे तख्त बैठ करे सच न्याँ। राज राजानां आपणा नाउँ धराइंदा, भूपन भूप एका एक रिहा अख्वा। सति सरूप सदा समाइंदा, रूप रंग रेख कोए जाणे ना। आपणा सीस जगदीश आपे वेख वखाइंदा, आपे छत्र रिहा झुला। आपे ताज सीस टिकाइंदा, आपे बणे सच्चा पातशाह। आपणा हुक्म आप सुणाइंदा, धुर फ़रमाना आप सुणा। दर दरबाना आप अख्वाइंदा, आपे बैठा सीस झुका। आपे गल विच पल्लू पाइंदा, आपे चरन कँवल ध्यान रिहा लगा। सचखण्ड दुआरा आप सुहाइंदा, दूसर कोए वेखे ना। आदि पुरख आदि निरँजण आपे डगमगाइंदा, आपणी कल आप धरा। आपणी कार आप कराइंदा, करता पुरख खेल खिला। आपणी इच्छया आप प्रगटाइंदा, आपे भिच्छया देवे झोली पा। निरगुण आपणी धार आप धराइंदा, सुते प्रकाश आप करा। आपणा रंग आप चढ़ाइंदा, लाल गुलाला पुरख अकाला दीन दयाला आप सुहाए साचा थाँ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणा नाँ। सचखण्ड दुआर सुहाया, कर किरपा गुण निधान। सच सिँघासण आसण लाया, तख्त निवासी हो मेहरवान। साचा हुक्म आप फ़रमाया, धुर फ़रमान श्री भगवान। आपणा नाउँ आप प्रगटाया, आपे होए जाणी जाण। नर निरँकारा आप अख्वाया, आदि जुगादी नौजवान। बिरध बाल ना रूप वटाया, जुगा जुगन्तर खेल महान। साचे मन्दिर सोभा पाया, सचखण्ड दुआरा इक्क मकान। आपणे रंग आप समाया, दूसर रंग ना करे वखाण। आपणा कंचन गढ़्ह आप बणाया, बाढी बण गुण निधान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, सचखण्ड दुआरे आपणी करे आप पछाण। सचखण्ड दुआर सुहाया, हरि साचा सोभावन्त। एकँकारा आसण लाया, आदि जुगादी जुगा जुगन्त। आपणा रूप आप धराया, करे खेल

बेअन्त बेअन्त बेअन्त। नारी कन्त नाउँ रखाया, सेज सुहाए श्री भगवन्त। निरगुण मेला मेल मिलाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप बणाए आपणी बणत। बणत बणाए हरि निरँकारा, दूसर भेव ना कोए जणाईआ। नारी बण कन्त भतारा, घर साची सेज हंढाईआ। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहरा, रूप अनूप आप छुपाईआ। करे खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर इक्क अख्वाईआ। आपणा बणे आप वणजारा, साचा वणज इक्क कराईआ। लेखा जाणे धुर दरबारा, दरगाह साची धाम वड्याईआ । सचखण्ड साचे कर पसारा, आपणी कल आप वरताईआ। मात पित बण जणे सुत दुलारा, दाई दाया आप हो जाईआ। उच्ची कूक कूक बोले इक्क जैकारा, नाउँ निरँकारा ल्ए धराईआ। लिखण पढ़ण ते होए बाहरा, भेव अभेदा भेव छुपाईआ। शाहो भूप हरि बण सिक्दारा, तख्त ताज सीस टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे आपे वड़, निरगुण निरगुण घाड़न घड़, निरगुण माता निरगुण पूत निरगुण पिता सुत दुलारा इक्क उठाईआ। सुत दुलार उठाया, कर किरपा श्री भगवान। आपणी इच्छया पूर कराया, आपे देवे दानी दान। आपणा दर आप वखाया, आप वखाए सच निशान। घर घर विच ल्ए प्रगटाया, आपे होया मेहरवान। थिर घर साचा आप धराया, पारब्रह्म बली बलवान। आपणी वण्डण आप वण्डाया, वण्डे वण्ड गुण निधान। सचखण्ड आपणा आसण लाया, थिर घर खेल करे महान। सुत दुलारा इक्क बहाया, चरन कँवल बख्शे सच ध्यान। सीस जगदीश हथ्थ टिकाया, दिस ना आए वाली दो जहान। सीस आपणा छत्र झुलाया, सेवा कर हरि भगवान। आपणा भाणा आप समझाया, आदि जुगादी खेल महान। तेरा रूप अनूप आप वटाया, रूप अनूप इक्क निशान। तेरी सेवा दए समझाया, भुल ना जाणा बण नादान। ब्रह्मण्ड खण्ड तेरी रचन वखाया, विष्न ब्रह्मा शिव तेरी सन्तान। त्रैगुण तेरी ख़ाक रखाया, पंज तत्त तेरा विधान। लक्ख चुरासी घाड़न ल्ए घड़ाया, लेखा जाणे जीव जहान। आपणी भिच्छया दए वरताया, विष्नूं देवे इक्क ज्ञान। ब्रह्मा ब्रह्म रूप दरसाया, पारब्रह्म करे पहचान। शंकर एका राह वखाया, अन्तिम लेखा जाणे श्री भगवान। तिन्नां विचोला शब्द बणाया, पूत सपूता नौजवान। चारे कूटां वेख वखाया, दहि दिशा होए प्रधान। साचा रिज़क आप पुचाया, विष्नूं देवे विश्व दान। ब्रह्मा एका नाम समझाया, चारे मुख चारे वेदां करे ज्ञान। शंकर इक्क त्रिसूल फड़ाया, घड़या भन्ने विच जहान। पुरख अबिनाशी खेल रचाया, आपे होया निगहबान। आदि जुगादी वेस वटाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत दिता वर, एका बख्शे चरन ध्यान। साचा सुत हरि समझाया, विष्न ब्रह्मा शिव कर कुड़माईआ। आपणा हुक्म तेरा नाउँ धराया, तेरा नाउँ वरते वरताए सच्चा शहिनशाहीआ। आपणा नूर तेरे विच टिकाया, तेरी जोत करे रुशनाईआ। तेरी

जोत रवि ससि ल्ए चमकाया, मंडल मण्डप वेख वखाईआ। तेरा नूर विष्न ब्रह्मा शिव विच टिकाया, आठ पहर रहे रुशनाईआ। तेरी अंस ल्ए प्रगटाया, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। तेरा सरबंस दए सुहाया, लक्ख चुरासी घाड़न ल्ए घड़ाईआ। तेरा रूप कोटन कोटि सहँस ल्ए प्रगटाया, त्रैगुण माया जोड़ जुड़ाईआ। तेरा राज जोग पंज तत्त ल्ए कमाया, धुर संजोग ल्ए मिलाईआ। तेरा खेल लोक परलोक दए वखाया, ज़िमीं अस्मानां होए सहाईआ। तेरा नाउँ साचा ढोला चौदां लोक दए सुणाया, त्रै भवन धनी सच्चा शहिनशाहीआ। तेरा चोला लोकमात ल्ए बदलाया, गुर पीर अवतार नाउँ धराईआ। तेरा सोहला घर घर दर दर दए सुणाया, घट घट अंदर अनहद शब्द नाद वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दिता साचा वर, हरि सुत भुल ना जाईआ। शब्द सुत सुणयां ज्ञान, हरि शब्दी शब्द सुणाया। दोए जोड़ करे प्रनाम, निउँ निउँ सीस झुकाया। हउँ बालक मुग्ध अञ्याण, तूं पिता मेरा माया। जुग जुग देणा साचा दान, विसर कदे ना जाया। लोकमात करां खेल महान, लक्ख चुरासी बणत बणाया। दीवा जोती जगे महान, घट घट नूर होए रुशनाया। तेरा भण्डारा अमृत पीण खाण, नाभी कँवल ताल भराया। तेरा रूप ब्रह्म पछाण, पारब्रह्म वेस वटाया। तेरी भूमका सच अस्थान, चरन कँवल इक्क दरसाया। तेरा वेखे सच निशान, दो जहानां रिहा झुलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण रूप तेरा तेरे विच जाए समाया। सुत दुलारा मंग मंगाए, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। कवण रूप तेरा मेल मिले सच्चे शहिनशाहे, जगत विछोड़ा दए कटाईआ। कवण कूट तेरा दर वेख वखाए, कवण घर वज्जे वधाईआ। कवण कोट किला दए वसाए, कवण बंक होए रुशनाईआ। कवण रूप निरगुण जोत डगमगाए, जोती जाता नाउँ धराईआ। कवण रूप लक्ख चुरासी वरन गोत मेट मिटाए, ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म रूप सर्ब जणाईआ। कवण रूप निहकर्मी होए कर्म कमाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सिर रक्खे ठंडी छाईआ। पुरख अबिनाशी दया कमाइंदा, देवे वर वरदान। शब्द दुलारे तेरी सेव लगाइंदा, तेरा रूप दो जहान। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां तेरा रंग रंगाइंदा, अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज तेरा मात निशान। गुर अवतार तेरी धार रखाइंदा, पंज तत्त होए प्रधान। भगतन तेरी गोद बहाइंदा, सन्तन देवे तेरा माण। गुरमुख तेरे अंग लगाइंदा, गुरसिख गीत तेरे गाण। तेरा नाउँ प्रचण्ड वखाइंदा, जुग जुग करे जगत कल्याण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, आप जणाए धुर फ़रमान। धुर फ़रमाना सुणया शब्द सुत्त, एका अन्तर ध्यान लगाईआ। करे खेल प्रभ अबिनाशी अचुत, समरथ पुरख वडी वड्याईआ। जुग जुग सुहाए तेरी रुत्त, फुल्ल फुलवाड़ी मात महिकाईआ। आपे जाणे वार थित, दूसर भेव कोए ना पाईआ।

नित नवित करे हित्त, पीआ प्यार इक्क दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। साचा वर हरि झोली पा, सुत शब्द उठाया। तेरा नाता जुड़या बेपरवाह, टुट्ट कदे ना जाया। दो जहानां वखाए तेरा थाँ, तुध बिन अवर ना कोए रहाया। नव नौ चार गेड़ा तेरा तेरे हथ्थ दए फड़ा, विष्न ब्रह्मा शिव तेरी सेव कमाया। लोकमात खेड़ा देणा वसा, त्रैगुण पंज तत्त मेल मिलाया। आपणा गेड़ा दए गिड़ा, जुग जुग पन्ध मुकाया। अन्तिम उखेड़ा देवे ला, तेरा हलूणा इक्क रखाया। जो घड़या सो भन्न दए वखा, थिर कोए रहिण ना पाया। पीर पैग़म्बर गुर अवतार जुग जुग देण सलाह, बिन हरि अवर ना कोए सहाया। एका शब्द जपणा नाँ, कोटन कोटि आपणे नाउँ ल्ए प्रगटाया। निष्अक्खर वसे अनडिठड़े थाँ, नेत्र लोचण नैण वेखे ना कोए जीव लोकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाया। सुणया धुर फ़रमान, हरि शब्द ल्ए अंगड़ाईआ। तूं दाता मेहरवान, तेरी महिमा अकथ कथी ना जाईआ। तूं आदि जुगादी शाह सुल्तान, शहिनशाह तेरी वड्याईआ। तूं वसें सचखण्ड सच्चे मकान, सच सिँघासण आसण लाईआ। तेरा रूप रंग रेख ना कोए निशान, तेरी महिमा तेरे विच समाईआ। हउँ बाल अञ्याणा सुत नादान, ढह प्या तेरी सरनाईआ। मंग मंगे याचक दान, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग झुलावां तेरा इक्क निशान, सच निशाना हथ्थ उठाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव पावां एका आण, हुक्मे हुक्म सर्ब फिराईआ। लक्ख चुरासी खेलां खेल महान, चारे खाणी वेख वखाईआ। तेरा फ़रमान देवां इक्क ज्ञान, चारे वेद करां पढ़ाईआ। चारे बाणी कर प्रधान, परा पसन्ती मद्धम बैख़री तेरी धार वखाईआ। जुग जुग लोकमात करां कल्याण, गुर अवतार रूप वटाईआ। भगतां करां सच प्यार, साचे सन्तां गोद बहाईआ। गुरमुखां देवां इक्क आधार, गुरसिख साचे संग रखाईआ। मनमुखां करां ख्वार, थाउँ ना कोए पाईआ। दुष्ट हँकारी दवां निवार, हँकारी गढ़्ह रहे ना राईआ। माया ममता मारां मार, आसा तृष्ना रोग चुकाईआ। सुरती सुरत करां प्यार, अकाल मूर्त तेरी सेव कमाईआ। अजूनी रहत वरतां वरतावां विच संसार, अनुभव प्रकाश कराईआ। निर्भय होए फिरां चारों कुण्ट बोल जैकार, तेरा भउ इक्क मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, शब्द सुत बैठा सीस झुकाईआ। सो पुरख निरँजण हो मेहरवान, एका दया कमाइंदा। हरि पुरख निरँजण वखाए सच निशान, सति सतिवादी आप उठाइंदा। एकँकारा बख्शे इक्क ध्यान, एका घर मेल मिलाइंदा। आदि निरँजण हो प्रधान, जोती नूर डगमगाइंदा। श्री भगवान बणया साचा काहन, अबिनाशी करता खेल खिलाइंदा। पारब्रह्म प्रभ गुण निधान, गुण अवगुण ना कोए रखाइंदा। सुत दुलारा कर परवान, एका हुक्म

जणाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग खेले खेल दो जहान, सतिजुग त्रेता द्वापर चौकड़ी जुग वण्ड वंडाइंदा। अन्तिम कलिजुग होए प्रधान, जोती जामा भेख वटाइंदा। करे खेल बली बलवान, बलधारी आप हो जाइंदा। आपे वेखे आपणा सति निशान, सति सतिवादी पर्दा लांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। भेव अभेद खुल्हावणहारा, एका रंग समाईआ। आदि जुगादी खेल न्यारा, जुगा जुगन्तर वेख वखाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, चारे वेद भेव ना राईआ। शास्त्र सिमरत करे पुकारा, पुराण अठारां देण दुहाईआ। गीता ज्ञान दए आधारा, अठारां अध्याए एका गुण जणाईआ। अञ्जील कुराना रखाए एका नाअरा, तीस बतीस कूक कूक सुणाईआ। बाणी बाण मारे न्यारा, मेहरबान सच्चा शहिनशाहीआ। गुर गुर रूप विच संसारा, शब्दी शब्द दए वड्याईआ। आपे वसे सभ तों बाहरा, आपे हर घट आसण लाईआ। आपे सृष्ट सबाई बणे कन्त भतारा, लक्ख चुरासी नार ल्ए प्रनाईआ। आपे विष्न दए हुलारा, आपे ब्रह्मा गोद बहाईआ। आपे शंकर पावे सारा, संसा रोग दए मिटाईआ। आपे त्रैगुण वेखे अखाड़ा, आपे पंज तत्त करे लड़ाईआ। आपे काम क्रोध लोभ मोह हँकारा, आपे आसा तृष्ना रूप वटाईआ। आपे पंचम शब्द नाद धुन्कारा, गृह मन्दिर अनहद तार सतार हिलाईआ। आपे सुखमन टेढी बंक डूँग्घी गारा, आपे ईड़ा पिंगल मेल मिलाईआ। आपे जोत निरँजण हो उज्यारा, घर घर करे रुशनाईआ। आपे वसे धूंआँधारा, सुन्न समाध आप समाईआ। आपे लाए बजर कपाटी ताला, आपे त्रै त्रै तोड़ तुड़ाईआ। आपे दस्म दुआर बणाए सच्ची धर्मसाला, आपे बैठा आसण लाईआ। आपे करे खेल निराला, निरगुण निरवैर पुरख अकाल वडी वड्याईआ। आपे सतिजुग त्रेता द्वापर चले अवल्लड़ी चाला, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। आपे लक्ख चुरासी फल वेखे लग्गा डाला, घर घर आपणा फेरा पाईआ। आपे चरन कँवल रखाए काल महाकाला, काल ग्रास आप हो जाईआ। आपे जंगल जूह उजाड़ पहाड डूँग्घी कंदर फिरे बेहाला, आपे दर दर घर घर आपणी अलख जगाईआ। आपे शाहो भूप बणे कंगाला, दर दरवेश आपणा नाउँ धराईआ। आपे सतिजुग साची करे प्रितपाला, भगवन आपणा रूप आप प्रगटाईआ। आपे त्रेता फड़े तीर कमाना, दुष्ट हँकारी रावण दए खपाईआ। आपे होए कृष्ना कान्हा, मुकंद मनोहर लखमी नरायण बंसरी नाम आप वजाईआ। आपे रथ रथवाही बणे गुण निधाना, आपे अठारां अध्याए गीता अर्जन दए समझाईआ। आपे ईसा मूसा काला सूसा तन करे निशाना, आपे अल्फ़ी गल हंढाईआ। आपे जाणे हदीस अञ्जील कुराना, शरअ शरीअत आप वखाईआ। आपे वसे मुकामे हक धुरदरगाही बेऐब परवरदिगारा सच टिकाणा, साचा धाम इक्क सुहाईआ। आपे जाणे आपणा राग तराना, तार सतार आप हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, शब्द शब्दी खेल खिलाईआ। शब्द वणजारा साचा हाजी, हज्ज काया काअबा आप कराइंदा। हरि शब्द हयात आब दो दो आबी, आपणा आप आप प्यांअदा। हरि शब्द बण सवाबी, भेव कोए ना पाइंदा। हरि शब्द शाह सुल्तान बणे नवाबी, रईयत आपणा रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, शब्द सुत तेरा वेस वटाइंदा। साचा वर हरि घर पाया, घर साचे वज्जी वधाईआ। निरगुण निरगुण वेख वखाया, निरगुण मेला सहिज सुभाईआ। निरगुण चेला निरगुण गुर रूप वटाया, निरगुण सतिगुर होए सहाईआ। निरगुण पंज तत्त आसण लाया, लोकमात वज्जे वधाईआ। नानक निरगुण नाउँ धराया, नाम सति सति पढ़ाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म विच समाया, दोए दोए एका धार वखाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा नाउँ धराया, भेव कोए ना पाईआ। एका डंका शब्द वजाया, चार वरनां दए समझाईआ। ऊँचां नीचां राउ रंकां एका संग रखाया, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका मार्ग रिहा वखाईआ। मुलां शेख़ मुसायक पीर एका कलमा हक जणाया, हक हकीकत दए ग्वाहीआ। लाशरीक इक्क ख़ुदाया, बेऐब नाउँ वड्याईआ। जगत तारीक दए मिटाया, जल्वा नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका जोती दस दस धार, नाता तुट्टे नौ दुआर, नौ खण्ड पृथ्मी पावे सार, आप आपणा बल धराइंदा। शब्द गुर सूर बलकारा, पुरख अकाल उपाया। नाउँ रखाया सुत दुलारा, पंज तत्त गोबिन्द मेल मिलाया। नाम फड़ाया सच कटारा, ब्रह्मण्ड खण्ड आप चमकाया। तिक्खी रक्खे दोवें धारा, दो जहानां वेख वखाया। अमृत बख्शे ठंडा ठारा, भर प्याला जाम प्याया। साची रीती विच संसारा, लोकमात रिहा दरसाया। ऊँचां नीचां बहाए इक्क दुआरा, दूजी वण्ड ना कोए वण्डाया। पंजां मुख कर उज्यारा, पंचम सीस दस्तार टिकाया। पंचम अग्गे कर निमस्कारा, आपणा सीस निवाया। पंचम राज जोग सिक्दारा, पंचम शाह पातशाह दए वड्याआ। पंचम हुक्म वरते विच संसारा, हरि शब्द दए वरताया। अन्तिम करया पार किनारा, पंज तत्त नाता आप तुड़ाया। ऊँची कूक करे पुकारा, इक्क आवाज़ लगाया। कलिजुग अन्तिम पावे सारा, नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग पन्ध मुकाया। प्रगट होवे निहकलंक नरायण नर अवतारा, जोती जोत जोत रुशनाया। शब्द सुत तेरी पावे सारा, गोबिन्द मेला सहिज सुभाया। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा पार किनारा। त्रैगुण नाता दए तुड़ाया। पंज तत्त तोड़े गढ़्ह हँकारा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश आपणा मेल मिलाया। प्रगट होवे शाह सुल्तान सच्चा सिक्दारा, निरगुण निरगुण निरगुण आपणा नाउँ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दिता साचा वर, अभुल अभुल अभुल आप सुणाया। कलिजुग अन्तिम आवणा, जुग चौकड़ी रहिण ना पाईआ। पुरख अबिनाशी वेस वटावणा, निरगुण जोत कर

रुशनाईआ। निहकलंक नाउँ धरावणा, चार जुग देण ग्वाहीआ। गुरमुख साचे वेख वखावणा, नौ खण्ड पृथ्मी फेरा पाईआ। सत्तां दीपां फोल फुलावणा, आप आपणा बल धराईआ। शब्द तेरा डंका इक्क वजावणा, तेरा नाउँ दए वड्याईआ। सो पुरख निरँजण आपणा खेल खिलावणा, हँ ब्रह्म ल्ए मिलाईआ। सोहँ रूप पिता पूत एका तागा एका सूत एका गंढ्ढ पवावणा, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां ख़ाक मिलावणा, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। पूर्ब लेखा पूर करावणा, अगला आपणे हथ्थ रखाईआ। जीव जंत भेव किसे ना पावणा, चौदां विद्या रोवे मारे धाहींआ। निरगुण रूप नज़र किसे ना आवणा, कोटन कोटि बैठण ध्यान लगाईआ। कलिजुग आपणा पर्दा उप्पर पावणा, ना सके कोए चुकाईआ। नार विभचार सृष्ट सबाई करावणा, हरि कन्त ना कोए हंढाईआ। गुरमुख विरले शब्द आपणा रूप आप दरसावणा, धुन अनादी नाद वजाईआ। साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर अंदर बह बह गावणा, जगत शिवदुआला मठ मन्दिर मस्जिद खोजण कोए ना जाईआ। करे खेल प्रभ समरथ गुरसिखां करे पूरी भावना, भावी भय ना कोए सिर रखाईआ। दो जहानां बणे ज़ामना, एथे ओथे होए सहाईआ। शब्दी शब्द फड़ाए साचा दामना, दामनगीर आप अख्वाईआ। काया खेड़ा वसाए साचा नगर ग्रामना, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। करे प्रकाश कोटन भानना, रवि ससि मुख शरमाईआ। सोहँ शब्द देवे ब्रह्म ज्ञानना, ब्रह्म पारब्रह्म समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त एका हरि, करे खेल साचे घर, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां करे आप कल्याण, डोर हथ्थ ना किसे फड़ाईआ।