पुस्तकालयभाग १०

८ माघ २०१७ बिक्रमी गुरमेज सिँघ दे गृह पिण्ड रुड़का कलां

हरि सतिगुर वड्याई धन्न, आदि अन्त खेल खिलाइंदा। गुर गुर वड्याई धन्न, हरि शब्दी नाद वजाइंदा। भगत वड्याई धन्न, भगवन राह तकाइंदा। सन्त वड्याई धन्न, हरि कन्त वेख वखाइंदा। गुरमुख वड्याई धन्न, आत्म अन्तर खोज खुजाइंदा। गुरसिख वड्याई धन्न, एका नाउँ रसना जिहवा ध्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मेला आप मिलाइंदा। सतिगुर वड्याई धन्न, आदि जुगादि समाया। गुर गुर वड्याई धन्न, निरगुण सरगुण रूप धराया। भगत वड्याई धन्न, घर मन्दिर करे रुशनाया। सन्त वड्याई धन्न, निज आत्म वेख वखाया। गुरमुख वड्याई धन्न, चरन कँवल ध्यान लगाया। गुरसिख वड्याई धन्न, नेत्र नैण इक्क उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जगादी खेल खिलाया। सतिगुर वड्याई धन्न, एका रंग समाइंदा। गुर वड्याई धन्न, जुग जुग आपणा

नाउँ प्रगटाइंदा। भगत वड्याई धन्न, लोकमात खेल खिलाइंदा। सन्त वड्याई धन्न, जीवां जंतां आप सुहाइंदा। गुरमुख वड्याई धन्न, रंग बसन्त इक्क रंगाइंदा। गुरसिख वड्याई धन्न, मन का मणका आप भवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि पुरख आपणा रूप आप धराइंदा। सतिगुर वड्याई धन्न, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। गुर गुर वड्याई धन्न, लक्ख चुरासी वेखे थाउँ थाँईंआ। भगत वड्याई धन्न, भावी सीस ना कोए जणाईआ। सन्त वड्याई धन्न, संसा रोग रहे ना राईआ। गुरमुख वड्याई धन्न, काम क्रोध लोभ मोह हँकार गढ़्ह तुड़ाईआ। गुरसिख वड्याई धन्न, सगली चिंत गंवाईआ। पुरख अबिनाशी एका जणे साचा जन, जन जणेंदी साची माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि सुल्ताना, साचा खेल खिलाइंदा। सति पुरख निरँजण हो प्रधाना, जुगा जुगन्तर वेस वटाइंदा। देवणहारा धुर फ़रमाना, धुर दी बाणी बाण अल्हाइंदा। सति सरूपी सति निशाना, दो जहानां आप झुलाइंदा। निरवैर पुरख हो प्रधाना, लोकमात खेल खिलाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव देवे इक्क ज्ञाना, आत्म अन्तर बूझ बुझाइंदा। लक्ख चुरासी नाद तराना, धुन आत्मक आप सुणाइंदा। करे खेल दो जहानां, भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि आपणा बन्धन आपे पाइंदा। साचा बन्धन हरि करतार, शब्दी शब्द इक्क रखाइंदा। निरगुण सरगुण लै अवतार, लोकमात वेख वखाइंदा। सतिगुर रूप सच्ची सरकार, शहिनशाह आपणा नाउँ धराइंदा। गुर गुर वरते इक्क वरतार, वास्तक आपणा रूप दरसाइंदा। भगतन देवे नाम आधार, भगवन आपणी सेवा लाइंदा। सन्तन बख्शे ठांडा दरबार, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। गुरमुखां निरगुण जोत करे उज्यार, अन्ध अन्धेर गवाइंदा। गुरसिखां बख्शे अमृत ठंडा ठार, चरन चरनोदक मुख चुआइंदा। जुगा जुगन्तर साची कार, करता पुरख आप कराइंदा। जूनी रहित वसया सभ तों बाहर, दिस किसे ना आइंदा। वेद पुराण शास्त्र सिमरत उच्ची कूकण करन पुकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, आपणा बल आप रखाइंदा। आपणा बल आपे धार, बल बावण रूप धराईआ। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, हुक्मी हुक्म इक्क वरताईआ। कागद कलम ना लिखणहार, नव सत रो रो नेत्र नैणां नीर वहाईआ। अलख अगोचर अगम्म अपार, बोध अगाध एका शब्द करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। जुग जुग वेस वटाइंदा, पारब्रह्म गुर करतार। आपणा खेल आप खिलाइंदा, निरगुण दाता बेऐब परवरदिगार। लक्ख चुरासी वेख वखाइंदा, लेखा जाणे पुरख नार। धरत धवल डेरा लाइंदा, समुंद सागर ल्ए विचार। ब्रह्मण्ड खण्ड फेरा पाइंदा, जेरज अंड दए आधार। उत्भुज

सेत्ज मेल मिलाइंदा, आप आपणी किरपा धार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुर दरबार। धुर दरबार सुहाइंदा, हरि सतिगुर सज्जण मीत। गुर गुर आपणी खेल खिलाइंदा, आदि जुगादी रीत। भगतन साचा मेल मिलाइंदा, सन्तन बख्शे चरन प्रीत। गुरमुख साचे गोद बहाइंदा, गुरसिख काया करे ठंडी सीत। साची रीत इक्क जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बैठा रहे इक्क अतीत। इक्क अतीत हरि निरँकारा, आदि जुगादि समाया। जुग जुग खेले खेल न्यारा, खेलणहारा दिस ना आया। सचखण्ड वसे सच दरबारा, दर दरवाज़ा आप खुल्हाया। थिर घर साचे पावे सारा, निराकारा रूप वटाया। लोकमात होए उज्यारा, जुग जुग आपणा नाउँ धराया। सतिजुग त्रेता करया पार किनारा, द्वापर आपणा पन्ध मुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणा खेल खिलाया। सतिजुग त्रेता द्वापर उतरया पार, लोकमात रहिण ना पाईआ। गुर गुर हरि हरि लै अवतार, भगत भगवन्त वेख वखाईआ। सन्त कन्त दए आधार, नर नरायण वडी वड्याईआ। गुरमुख गुरसिख ल्ए उभार, लक्ख चुरासी फोल फुलाईआ। डुब्बदे पत्थर जाए तार, चरन कँवल बख्शे सच सरनाईआ। कलिजुग अन्तिम होए उज्यार, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। जोती जामा लै अवतार, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल खिलाइंदा, कलिजुग अन्तिम वार। सचखण्ड दुआरा आपणा आप रखाइंदा, आपे होए वेखणहार। शब्द दुलारा नाल रलाइंदा, थिर घर वासी पावे सार। सुन अगम्म आप तजाइंदा, करे कराए सच विहार, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां वेख वखाइंदा, वेखणहार आप करतार। रवि ससि जोत जगाइंदा, नूर नुराना कर प्यार। आपणा भेव आप रखाइंदा, ना कोई खोल्हे विच संसार। गुर पीर अवतार सर्ब गाइंदा, रसना जिहवा जै जैकार। चार वेद जगत कुरलाइंदा, पुराण अठारां हाहाकार। गीता ज्ञान सर्ब दृढ़ाइंदा, अञ्जील कुरान करन विचार। खाणी बाणी भेव ना आइंदा, बेअन्त हरि करतार। विष्न ब्रह्मा शिव निउँ निउँ सीस झुकाइंदा, दोए दोए जोड़ करन निमस्कार। करोड़ तेतीसा धूढ़ी मस्तक ख़ाक रमाइंदा, सुरपति राजा इंद करे पुकार। कलिजुग वेला अन्तिम आइंदा, लक्ख चुरासी होए ख्वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आप करतार। हरि करता खेल खिलाइंदा, कलिजुग अन्तिम वार। सो पुरख निरँजण रूप धराइंदा, निरगुण जोत कर उज्यार। हरि पुरख निरँजण रंग रंगाइंदा, रंग रंगीला मीत मुरार। एकँकारा वेख वखाइंदा, आदि निरँजण हो उज्यार। श्री भगवान संग निभाइंदा, अबिनाशी करता वसे ठांडे दरबार। पारब्रह्म प्रभ आपणा पर्दा लांहयदा, ब्रह्म करे ख़बरदार। लोकमात जोत जगाइंदा, निरगुण निरगुण लै अवतार। निहकलंका नाउँ रखाइंदा, लक्ख चुरासी सांझा यार। घट घट

अंदर आपणी जोत जगाइंदा, जोती जाता परवरदिगार। ख़ालक ख़लक वेख वखाइंदा, लेखा जाणे अंदर बाहर। सच जैकारा एका नाअरा लाइंदा, उच्ची कूक कूक पुकार। नौ खण्ड पृथ्मी आप हिलाइंदा, सत्तां दीपां दए हुलार। शाह सुल्तानां आप उठाइंदा, राज राजानां मारे मार। कूड़ कुड़यारा फोल फुलाइंदा, जूठ झूठ करे विचार। मन मति दर दुरकाइंदा, गुरमति पावे सार। गुरमुख साचे वेख वखाइंदा, आप आपणी किरपा धार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। गुरसिख आप जगाया, कर किरपा गुण निधान। एका मन्त्र नाम दृढ़ाया, आत्म अन्तर ब्रह्म ज्ञान। जगत नाता आप छुडाया, आपे होया सदा मेहरवान। साची गाथा इक्क सुणाया, सोहँ शब्द बली बलवान। सर्ब कला समराथा वेख वखाया, दिवस रैण निगहबान। पूजा पाठा ना कोए कराया, जीवत देवे जीआ दान। साचे राथा आप चढ़ाया, रथ रथवाही बणे गुण निधान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे कर परवान। गुरमुख आप मिलाया, कर किरपा गुण निधान। लक्ख चुरासी भरम भुलाया, माया भुल्ले जीव नादान। कूड़ी क्रिया विच रुलाया, दिस ना आए श्री भगवान। काया कुल्ले अग्ग लगाया, नाता जुड़या पंज शैतान। फले फुल्ले सिंमल रुक्ख फल ना कोए लगाया, सुंञा दिसे जगत जहान। अन्तिम करता कीमत कोए ना पाया, झूठी विके मात दुकान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख वेखे बाल अञ्याण। गुरमुख अञ्याणा बालड़ा, हरि सतिगुर वेख वखाइंदा। गुर गुर रंगे आपणे लालड़ा, लाल रंगीला रंग चढ़ाइंदा। भगतन बणाए सच कबीलड़ा, सन्तन खेल खिलाइंदा। गुरमुखां देवे सच दलीलड़ा, गुरसिख आपणे अंग लगाइंदा। आदि जुगादी नित नवित कर कर हित्त आपे करे आपणा हीलड़ा, हरि जू आपणी खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख आपणी गोद बहाइंदा। गुरमुख विरला सज्जण लाधा, हरि सतिगुर दया कमाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों काढा, गुर गुर शब्द वज्जे वधाईआ। भगतन करे साचा लाडा, जिउँ बालक माता गोद सुहाईआ। सन्तन शब्द जणाए बोध अगाधा, घर वज्जदी रहे वधाईआ। गुरमुखां नाद धुन सुणाए अनहद नादा, अनहद बाणी आप अल्हाईआ। गुरसिख मेला मोहण माधव माधा, घर मिल्या साचा माहीआ। लक्ख चुरासी विच्चों काढा, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब लहिणा वेख वखाईआ। पूर्ब लहिणा पेख्या, गुण अन्तर गुण निधान। गुरमुख लग्गे साचे लेखया, भरमे भुल्ले जीव नादान। मेल मिलावा दस दस्मेशया, घर सज्जण मिले आण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे करे परवान। गुरमुख सदा सालाहया, गुरसिख दीन दयाल। गुर सतिगुर वेख वखाया, हरिजन एका लाल। लक्ख चुरासी मुख भवाया, त्रैगुण माया जगत जंजाल।

निरगुण रूप नज़र ना आया, फल दिसे ना किसे डाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग चली अवल्लड़ी चाल। चाल निराली आपे रक्ख, करता पुरख खेल खिलाइंदा। गुरमुख सज्जण ल्ए रक्ख, मनमुख शौह दरयाए आप रुढ़ाइंदा। बीस बीसा कर इकट्ठ, जगत जगदीशा राह तकाइंदा। जुग विछड़े मेले हस्स, घर शब्दी मेल मिलाइंदा। साचा मार्ग एका दस्स, आप आपणा बन्धन पाइंदा। तीर निराला मारे कस्स, आत्म अन्तर पार कराइंदा। हिरदे अंदर जाए वस, हरिजन आपणे रंग रंगाइंदा। जगत अन्धेरा जाए नस्स, अज्ञान अन्धेर चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख साचे आप उठाइंदा। गुरसिख आप जगाया, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। पूर्ब लहिणा झोली पाया, आदि जुगादी देवणहार। नेत्र नैणां दरस दिखाया, लोचण मात उग्घाड़। बस्त्र गहिणा तन छुहाया, शब्द अगम्मी कर प्यार। साचा शस्त्र हथ्थ फड़ाया, नाम खण्डा तेज़ कटार। एथे ओथे होए सहाया, राए धर्म ना करे ख्वार। जिस रसना जिहवा गाया, वेले अन्तिम पावे सार। कलिजुग अन्तिम वेखण आया, जुग जुग विछड़े यार। निहकलंका नाउँ धराया, जोद्धा सूरबीर बली बलकार। कूड़ी क्रिया दए मिटाया, कूड़ कुड़यार कर ख्वार। साचा चन्द दए चढ़ाया, नव खण्ड हो उज्यार। ब्रह्मण्ड डंक दए वजाया, सोहँ शब्द जै जैकार। जेरज अंड दए समझाया, आप आपणी किरपा धार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे ल्ए उठाल। गुरसिख विरला उठया, जिस सतिगुर आप उठाए। गुर गुर रूप हो हो तुठया, गुर शब्दी मेल मिलाए। लोकमात ना जाए लुट्टया, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाए। पंच विकारा फड़ फड़ कुट्टया, काम क्रोध लोभ मोह हँकार जलाए। तीर निराला एका छुट्टया, ना कोई मोड़े मोड़ मुड़ाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम खेल खिलाए। कलिजुग अन्तिम खेल खिलावणा, पुरख अबिनाशी हो त्यार। कलिजुग कूड़ कुड़यारा पन्ध मुकावणा, पन्ध मुक्के विच संसार। सतिजुग साचा सति वरतावणा, सति सतिवादी हरि निरँकार। शब्द अनादी नाद वजावणा, लोआं पुरीआं करे ख़बरदार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग रवे निरँकार। पुरख अबिनाशी खेल न्यारा, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। सतिजुग पावे साची सारा, जलधारा वेख वखाइंदा। तन्दूआ तन्द चार दीवारा, चारों कुण्ट वेस वटाइंदा। रोवे गज ज़ारो ज़ारा, फंदन फंद ना कोए कटाइंदा। अन्तिम सिर ते वज्जे काल नगारा, काल फाँस ना कोए कटाइंदा। उच्ची कूक करे पुकारा, अन्तर ध्यान इक्क लगाइंदा। तूं मात पित सर्ब रखवारा, हउँ बाल निधाना सीस झुकाइंदा। तूं आदि जुगादि बख्शणहारा, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। रखसश बणे विच संसारा, बिन तुध अवर ना कोए दसाइंदा। हउँ डुब्बा विच जलधारा, मञ्झधार पार ना कोए कराइंदा। तेरा रूप अपर

अपारा, हर घट आसण लाइंदा। जल थल महीअल तेरा सहारा, जंगल जूह उजाड़ पहाडा, तेरी ओट रखाइंदा। तेरा नाम खड़ग खण्डा तेज़ कटारा, तेरा चक्कर सुदर्शन सर्ब घाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गज एका मंग मंगाइंदा। मंगे मंग गज अधीन, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। बिन तुध लेखा चुक्के जिउँ जल मीन, सास ग्रास ना कोए वखाईआ। तेरी ओट लोकां तीन, त्रैगुण तेरा रूप धराईआ। तूं साहिब सच्चा प्रबीन, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। हउँ निमख निमख रिहा चीन, चितवत इक्क ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा फंद दए कटाईआ। फांदकी फंद फांदिआ, ना सके कोए तुड़ाए। हउँ गावां बत्ती दंदिआ, तेरा नाम रघुराए। तूं आदि जुगादि सदा बख्शंदिआ, हउँ सरन पड़ां सरनाए। जीवण आया अन्तिम कंढिआ, ना लेखा कोए मुकाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम अन्त हो सहाए। अन्तिम अन्त दिसे काल, ना सके कोए बचाईआ। चरन कँवल राह तक्के दीन दयाल, सीस जगदीश इक्क झुकाईआ। मेरी कर हरि प्रितपाल, हउँ बाला बाल निधान तेरी ओट रखाईआ। चरन प्रीती निभे तेरे नाल, तेरा संग सदा सखाईआ। हउँ होया हाल बेहाल, सुरत सुद्ध ना कोए वखाईआ । मेरा तोड़ तन्दूआ जाल, तन्द तन्द कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया आप कमाईआ। गज कूक पुकारया, निर्धन हो हो मीत। पुरख अबिनाशी लै अवतारया, आप चलाए अचरज रीत। हरी हरि रूप आपे धारया, विष्नूं भगवान इक्क अनडीठ। साचा खण्डा फड़ कटारया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप चलाई साची रीत। हरी हरि रूप अवल्लड़ा, निरगुण आप धराइंदा। गज दुआरे आपे खलड़ा, गृह मन्दिर वेख वखाइंदा। एका वार कीता हलड़ा, एका हुक्म सुणाइंदा। इक्क फड़ाया पल्लड़ा, विछड़ कदे ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया आप कमाइंदा। दयानिध दया हरि धार, आपणा भेव खुल्हाइंदा। उठ गज कर विचार, हरि साचा सच सुणाइंदा। सतिजुग तेरा करया आधार, तेरी सेव कमाइंदा। त्रेता तेरा करे प्यार, तेरा संग रखाइंदा। द्वापर वेखे आप निरँकार, तेरा रूप धराइंदा। कलिजुग अन्तिम दए आधार, भेव अभेद खुल्हाइंदा। माणस रूप कराए विच संसार, आपणी वण्ड वंडाइंदा। लेखा जाणे धुर दरबार, वेद कतेब भेव ना आइंदा। निरगुण रूप निरगुण गुफ्तार, निरगुण शब्द सतार हिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। गज सुणया धुर फ़रमाना, निउँ निउँ सीस झुकाया। तूं साहिब सतिगुर बणया दाना, हउँ सेवक सेव कमाया। जुग जुग हउँ वक्ख कीना, तेरा विछोड़ा मोहे ना भाया। लोकमात मरना तेरे घर जीणा, जीवण मुक्त सदा अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, वेले अन्त होए सहाया। पुरख अबिनाशी दया कमाइंदा, इक्क इकल्ला एकँकार। गज तेरा बेड़ा आप चलाइंदा, जुग जुग पावे सार। त्रेता तेरा बल रखाइंदा, शाह भबीखन दए आधार। द्वापर आपणे अंग लगाइंदा, करे खेल अपर अपार। सुत द्रोपद घर उपजाइंदा, द्रोपद लज्जया रक्खे आप निरँकार। कलिजुग आपणी जोत जगाइंदा, पंज तत्त दए आधार। नारी पुरख रूप वटाइंदा, पुरख पुरखोतम पावे सार। साची सिख्या इक्क समझाइंदा, भुल ना जाए विच संसार। ब्रह्म ब्रह्मादी खोज खुजाइंदा, वेखणहार अगम्म अपार। अलख अगोचर भेव ना आइंदा, पारब्रह्म सच्ची सरकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे सच आधार। सच आधार समझाया, कर किरपा हरि करतार। गज तेरा संग रखाया, सतिजुग त्रेता द्वापर करे विचार। कलिजुग अन्तिम वेख वखाया, लेखा जाणे सच्ची सरकार। माणस रूप अनूप धराया, त्रैगुण माया तत्त भण्डार। पंचम चोला आप हंढाया, मन मति बुध कर उज्यार। घर विच घर खेल खिलाया, सुरती शब्द शब्द प्यार। जीव जंत भेव ना राया, मात पिता ना पावे सार। भैण भाई ना भेव खुल्हाया, साक सज्जण सैण सके ना कोए विचार। पुरख अबिनाशी ल्ए मिलाया, आप आपणी किरपा धार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुर दरबार। हरी रूप निराकार, निरगुण आप कराया। बिन गज ना वेखे कोए विच संसार, दिस किसे ना आया। शब्दी शब्द दए आधार, शब्द सुनेहड़ा इक्क सुणाया। कलिजुग आए अन्तिम वार, तेरा लेखा लेखे ल्ए लगाया। कलिजुग आए आपणी धार, चारों कुण्ट अन्धेरा छाया। माता पुत्तर करे प्यार, भैण भइया राह तकाया। पुरख अबिनाशी आपणा खेल करे अपर अपार, अपरम्पर बेपरवाहया। निरगुण रूप होए उज्यार, जोती जामा वेस वटाया। साचा खण्डा खड़ग तेज़ कटार, नाम निधाना ल्ए चमकाया। प्रगट होए आप करतार, कलकाती वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाया। कलिजुग अन्तिम आवणा, हरि साचा सच दृढ़ाइंदा। तेरा रूप मात धरावणा, लोकमात खेल खिलाइंदा। आपणा नाउँ आप प्रगटावणा, निहकलंक आपणा डंक वजाइंदा। दोहां विचोला शब्द रखावणा, औंदा जांदा दिस ना आइंदा। सो पुरख निरँजण रूप धरावणा, हँ ब्रह्म वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, जुग जुग लेखा आप मुकाइंदा। जुग जुग लेख मुकावणा, लोकमात हो उज्यार। तेरा लहिणा आप चुकावणा, कलिजुग अन्तिम पावे सार। आपणा भेव आप खुल्हावणा, दूई द्वैती पर्दा दए उतार। जगत जुगत जग आप सिखावणा, जाग्रत जोत कर उज्यार। रक्त बूंद लेखे लावणा, तत्व तत तन शृंगार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेले अन्तिम ल्ए संभाल। कलिजुग अन्त संभालणा,

पुरख अबिनाशी बेपरवाह। कीता कौल आपे पालणा, भुल ना जाए शहिनशाह। निरगुण सरगुण करे खेल श्री भगवानना, पारब्रह्म ब्रह्म रूप वटा। जोत जगाए इक्क अकालणा, पुरख अकाल अगम्म अथाह। शब्द बणाए जगत दलालणा, सच दलाली इक्क रखा। फल वेखे लग्गा डालणा, पत्त डाली फोल फुला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम लेखा दए मुका। अन्तिम लेखा मुकाउणा पन्ध, हरि सतिगुर हथ्थ वड्याईआ। गुर गुर होए सदा बख्शंद, जुग जुग आपणा रूप धराईआ। भगतन देवे परमानंद, सन्त निजानंद समाईआ। गुरमुख गाए सुहागी छन्द, गीत गोबिन्द इक्क अल्हाईआ। गुरसिख गाए बत्ती दन्द, रसना जिहवा आप हिलाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी जुग जुग टुट्टी ल्ए गंढ्ढ, गंढ्ढणहार आप हो जाईआ। पहलों तोड़या तन्दूआ तन्द, दूजे शाह सीस ताज वखाईआ। तीजे चीर लुहाए होया आप बख्शंद, करे खेल बेपरवाहीआ। कलिजुग अन्तिम नंगी होण ना देवे कंड, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लेखा चुक्के विच ब्रह्मण्ड, पारब्रह्म सच सच्ची शरनाईआ। नाता तोड़े जेरज अंड, मात गर्भ फेर ना आईआ। लक्ख चुरासी टुट्टे फंद, गेड़ा गेड़ ना कोए भवाईआ। दर घर साचे चढ़े चन्द, सति सति सति होए रुशनाईआ। सिँघ गुरमेज गुरु सदा बख्शंद, गुरमुख भुल कदे ना जाईआ। जुग जुग दा मुक्या पन्ध, पान्धी आपणा जाए पन्ध मुकाईआ। अन्तिम गाया एका छन्द, सोहँ शब्द वडी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब लहिणा झोली पाईआ। पूर्ब लहिणा झोली पा, लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। नाम गहिणा तन सजा, गुरमुख वेख वखाइंदा। चरन प्रीती इक्क समझा, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। साची रीती इक्क चला, साचे पौड़े आप चढ़ाइंदा। खेल अनडीठी आप करा, आपणा कीता कौल निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नित नवित गुरसिख हित्त आपणा रूप धराइंदा। गुरसिख हित्त हरि करतार, जुग जुग खेल खिलाईआ। दूसर करे ना किसे प्यार, लक्ख चुरासी रही कुरलाईआ। नज़र ना आवे विच संसार, कोटन कोटि बैठे राह तकाईआ। कोटन कोटी पढ़ पढ़ करन विचार, चौदां विद्या होई हल्काईआ। कोटन कोटी तीर्थ तट्टां होण ख्वार, अठसठ बैठे धूंणीआँ ताईआ। कोटन कोटि सिर पाई बैठे छार, कोटन कोटि जल धारा रहे वहाईआ। कोटन कोटि जोग अभ्यास करन विच संसार, कोटन कोटि जंगल जूह उजाड़ पहाड बैठे ताड़ीआं लाईआ। बिन सतिगुर पूरे कोए ना पावे सार, देवे दरस ना हरि रघुराईआ । कलिजुग अन्तिम हो उज्यार, हरिजन साचे ल्ए मिलाईआ। जन्म जन्म दा लाहया भार, पूर्ब लेखा रहे ना राईआ। अन्तिम शब्द तन्द बन्न्हे आप निरँकार, तन्दूआ तार ना कोए वखाईआ। दो जहान ना कट्टे कोए कटार, तीर तलवार ना कोए अंग लगाईआ। फड़ फड़ बाहों जाए तार, तारनहारा इक्क अख्वाईआ। नाल रलाए

सर्ब परवार, बिरध बाल जवान दए वड्याईआ। मनमुख रोवण ज़ारो ज़ार, हरि करता कवण खेल खिलाईआ। दिवस मास बरख़ घड़ी पल आपे रिहा विचार, थित वार भेव ना राईआ। गुरसिख अटल रहे तेरा मुनार, जगत मुनारा ढह ढह ख़ाक मिलाईआ। गुरसिख तेरा गुर गुर मंगे दरस दीदार, गुरसिख गुर गुर एका धाम सुहाईआ। अन्तिम मेला अन्तिम धार, जोती जोत जोत मिलाईआ। जिस जन सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गाया एका वार, एकँकारा ल्ए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, चार जुग दा पिछला लेखा लिखणहार दीन दयाला, करे खेल जगत निराला, लहिणा चुक्के काल महाकाला, सचखण्ड वखाए सच्ची धर्मसाला, धुरदरगाही होए आप सहाईआ।