पुस्तकालयभाग १०

९ माघ २०१७ बिक्रमी गुरदयाल सिँघ दे गृह पिण्ड चीमा कलां

आदि पुरख हरि जोत जगाइंदा, आदि जुगादी साची कार। सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा, तख्त निवासी खेल अपार। थिर घर साचा आप सुहाइंदा, अलख अगोचर अगम्म अपार। नूर नुराना डगमगाइंदा, जोती नूर कर उज्यार। आपणी कल आप धराइंदा, अकल कल कर पसार। रूप अनूप आप वटाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी हरि निरँकार। आदि जुगादी खेल खिलाइंदा, इक्क इकल्ला बेपरवाह। सो पुरख निरँजण नाउँ धराइंदा, हरि पुरख निरँजण बण मलाह। एकँकारा सच दुआरा आप सुहाइंदा, आदि निरँजण जोती नूर कर रुशना। श्री भगवान वेख वखाइंदा, अबिनाशी करता आपणा मन्दिर दए आप सुहा। पारब्रह्म प्रभ रूप धराइंदा, रेख रंग कोए जाणे ना। सचखण्ड दुआरा आपणा आप उपाइंदा, आपणी सेवा आप कमा। सच सिँघासण इक्क सुहाइंदा, पावा चूल ना कोए रखा। हरि निरँकारा निराकारा आपणा आसण लाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे बणे सच्चा शहिनशाह। शहिनशाह हरि निरँकारा, दूसर अवर ना कोए जणाईआ। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकारा, शाह भूप आप अख्वाईआ। हुक्मी हुक्म वरते वरतारा, आदि जुगादी धुर फ़रमाना आप सुणाईआ। आपे बन्न्हे आपणी धारा, करनी करता आपणी किरत आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, सचखण्ड दुआर दए वड्याईआ। सचखण्ड दुआर श्री भगवन्त, इक्क इकल्ला आसण लाइंदा। आदि जुगादी महिमा अगणत, भेव कोए ना पाइंदा। आप बणाए आपणी बणत, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। आपे नारी आपे कन्त, आपे साची सेज हंढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर,

इक्क इकल्ला खेल अपारा, करे कराए करनेहारा, पुरख अकाल आपणा रूप आप धराइंदा। पुरख अकाला खेल निराला, दर घर साचे आप कराइंदा। आपे चले अवल्लड़ी चाला, चाल निराली इक्क रखाइंदा। आदि जुगादि आपणी करे आप प्रितपाला, आपणी सेवा आप कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे साचे वड़, आपणा आसण आप सुहाइंदा। सचखण्ड दुआरा हरि सुहाइंदा, कर किरपा गुण निधान। निरगुण निरगुण आसण लाइंदा, राज राजाना शाह सुल्तान। सीस ताज इक्क टिकाइंदा, तख्त निवासी हो मेहरवान। साचा हुक्म आप वरताइंदा, आपे पाए आपणी आण। आपणा बन्धन आप रखाइंदा, आपे लेखा जाणे दो जहान। सगला संग आप निभाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। हरि आपणा भेव खुल्हावणहारा, आपणी महिमा आप प्रगटाईआ। लेखा जाणे धुर दरबारा, दरगाह साची वज्जी वधाईआ। इक्क इकल्ला एकँकारा, परवरदिगारा जल्वा नूर नूर दरसाईआ। खेले खेल अगम्म अपारा, अगम्मड़ी कार कराईआ। आपणे मन्दिर हो उज्यारा, दीवा बाती कमलापाती इक्क टिकाईआ। आपे पावे आपणी सारा, पारब्रह्म आपणा पर्दा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा वेस आप वटाईआ। वेस वटाए हरि निरँकारा, निरगुण निरगुण खेल खिलाइंदा। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर आपणी धार चलाइंदा। मेल मिलावा नारी कन्त भतारा, कन्त कन्तूहल आप अख्वाइंदा। शब्द अनादी बणाए सुत दुलारा, शब्द शब्दी आप उठाइंदा। इक्क कराए वणज वपारा, एका वस्त एका हट्ट विकाइंदा। एका चरन कँवल बख्शे सच सहारा, सच अशनान इक्क समझाइंदा। एका देवे धुर फ़रमाना, धुन नाद नाद वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि पुरख अबिनाशी करता आपणी गतमित आपणे हथ्थ रखाइंदा। सुत दुलारा जाया, कर किरपा गुण निधान। शब्दी शब्द नाउँ रखाया, ना कोई दीसे तत्त निशान। दाई दाया आप अख्वाया, सेवा करे श्री भगवान। आपणा रूप आप जणाया, आपे होया निगहबान। जोती जाता भेव ना राया, जाग्रत जोत जगाए इक्क महान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर फ़रमाना आप सुणाया। शब्द दुलारे उठ जाग, हरि साचा आप जगाइंदा। निरगुण निरगुण कुक्ख लाया भाग, रोग सोग दुःख ना कोए वखाइंदा। मेरा रूप तेरा मुख, तेरा मुख मेरे विच समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत देवे वर, एका राह जणाइंदा। शब्द सुत उठ बलकार, हरि साचा दए वड्याईआ। तेरे सिर हथ्थ रक्खे करतार, आदि जुगादि होए सहाईआ। तेरे रंग रवे आप निरँकार, आपणा रंग तेरे विच समाईआ। तेरा मृदंग वज्जे अपर अपार, अलख अलखणा

आप वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द देवे वर, वस्त अमोलक इक्क वरताईआ। वस्त अमोलक हरि निरँकारा, आपणी आप वरताइंदा। सति सरूपी भर भण्डारा, अतोट अतुट वखाइंदा। तेरा खेल करे न्यारा, निरगुण निरवैर पुरख अकाल आप कराइंदा। अजूनी रहत होए उज्यारा, अनुभव प्रकाश कराइंदा। तेरा मन्दिर सच दुआरा, थिर घर इक्क बणाइंदा। ना कोई दिसे चार दीवारा, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। रवि ससि ना कोए उज्यारा, मंडल मण्डप ना कोए वखाइंदा। एका नूर जोत उज्यारा, शाह पातशाह आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत देवे वर, अभुल अभुल अभुल इक्क समझाइंदा। साची सिख्या हरि करतार, एका एक जणाइंदा। आपणी इच्छया तेरा वरतार, तेरी इच्छया साची खेल खिलाइंदा। तेरा नाउँ प्रगट करे आप निराकार, निरगुण नाउँ निरँकारा आप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, एका रंग आप रंगाइंदा। साची वस्त हरि झोली पा, एका गुण समझाया। सुन अगम्म खेल खिला, धूंआँधार आकाश प्रकाश आपणा रूप प्रगटाया। एका इच्छया दए वखा, निरगुण सरगुण खेल खिलाया। वास्तक रूप आप धरा, विष्न डंक वजाया। शब्दी शब्द ल्ए प्रगटा, मात पित ना कोए बणाया। ना कोई गोदी लई सुहा, सीरख़्ठार सीर ना कोए प्याया। आपणे अनन्द आप समा, अनन्द मंगल आपे गाया। आपणा फ़र्ज़न्द आप बणा, आपे वेख वखाया। आपणा बन्धन आपे पा, आपे होए सहाया। आपणा छन्दन आप सुणा, गीत सुहागी इक्क सुणाया। आपणा अमृत आप वहा, निझर धारा आप टिकाया। आपणा कँवल आप खिला, आपे रिहा महिकाया। आपणा अंग आप कटा, पारब्रह्म आपणी वण्ड आप वण्डाया। आपे ब्रह्म रूप ल्ए धरा, भेव किसे ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे वर साचे सुत्त, शब्द शब्दी ल्ए उपजाया। शब्द उपजाया विष्न धार, विश्व आपणी खेल खिलाइंदा। विष्न करे सति प्यार, अमृत बरखे घर गुलज़ार, फुल फुलवाड़ी वेख वखाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म कर पसार, ब्रह्म आपणा नाउँ धराइंदा। वसणहारा धूंआँधार, सुंन अगम्म फोल फुलाइंदा। जोती जाता हो उज्यार, कमलापाता आपणा भेव आप चुकाइंदा। शंकर चलाए एका राथा, तत्व तत सुहाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव बणाए साथा, शब्द डोरी आपणा बन्धन पाइंदा। करे खेल पुरख अबिनाशा, आपणी कल आप वरताइंदा। अंदर बाहर आपे जाणे आपणा सच तमाशा, वेखणहार आप हो आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, सच दुआरा इक्क जणाइंदा। सच दुआरा त्रैगुण धार, एका एक समझाइंदा। एका जोत हरि निरँकार, जोती जोत डगमगाइंदा। एका माता करे प्यार, साची गोद आप सुहाइंदा। एका शब्द होए सिक्दार, आपणा नाउँ सर्ब सुणाइंदा। एका

करे सच वरतार, साची सिख्या सिख रखाइंदा। एका वस्त बणे वरतार, पुरख अबिनाशी आप वरताइंदा। एका तोला तोलणहार, आदि जुगादी तोल तुलाइंदा। एका बोला बोलणहार, हरि हरि आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। आप आपणा पर्दा आपे खोल्हा, विष्न ब्रह्मा शिव दर्शन पाइंदा। आप आपणा जाणे चोला, रूप अनूप आप धराइंदा। आपे रक्खे पर्दा ओहला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दूसर अवर ना कोए जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव उपजाया, शब्दी शब्द वडी वड्याईआ। पुरख अबिनाशी हुक्म सुणाया, भुल कोए ना जाईआ। आपणा खेल आपे रिहा खलाया, ख़ालक ख़लक रूप वटाईआ। आपे बणे दाई दाया, आदि जुगादी सेव कमाईआ। आपणा दर आप खुल्हाया, किरपा कर सच्चे शहिनशाहीआ। साचे तख्त बैठ हुक्म सुणाया, सच्चखण्ड वज्जी वधाईआ। विष्नूं उठ उठ सीस झुकाया, चरन कँवल ध्यान लगाईआ। ख़ाली हथ्थ रिहा वखाया, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। पुरख अबिनाशी दया कमाया, दे मति रिहा समझाईआ। चरन कँवल मस्तक इक्क लगाया, आप आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, साचा भाणा आपणे हथ्थ रखाईआ। विष्नूं सुणना कर ध्यान, हरि साचा सच जणाइंदा। हउँ दाता देवणहारा दान, आदि जुगादी आप वरताइंदा। सदा सदा रक्खे संग गुण निधान, विछड़ कदे ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, साची सिख्या इक्क रखाइंदा। साची सिख्या हरि भगवान, एका एक जणाईआ। विष्नूं करना चरन ध्यान, चरन चरनोधक मस्तक टिक्का दए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, घर घर रिज़क सबाईआ। साची वस्त अमोलक झोली पा, हरि साचे सच सुणाया। तेरा भण्डारा इक्क रखा, तेरा तेरी सेव कमाया। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग तेरी सेवा दए लगा, भुल कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, ब्रह्मा सुत ल्ए प्रगटाया। उठ सुत बाल नादान, ब्रह्मे हरि समझाइंदा। पारब्रह्म हो प्रधान, आपणी धार आप वखाइंदा। मेरा नाउँ तेरा ज्ञान, तेरा ज्ञान आप वड्यांअदा। मेरा रूप तेरा निशान, तेरा निशान आप झुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, आदि पुरख आदि आदि आपणी खेल आप खिलाइंदा। आदि पुरख भेव न्यार, हरि साचा सच जणाईआ। लक्ख चुरासी कर त्यार, तेरी वण्डण आप वण्डाईआ। सिर हथ्थ रक्खे समरथ करतार, सगला संग निभाईआ। देवे वथ अपर अपार, आप आपणी गंढ्ढ पवाईआ। चलाए रथ विच संसार, महांसारथी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका तत्त रिहा समझाईआ। एका तत्त हरि का नाउँ, दूसर अवर ना कोए जणाईआ। पुरख अबिनाशी बेपरवाहो,

आप आपणी कल आप धराईआ। आदि जुगादि करे सच न्याउँ, जुग जुग आपणी खेल खिलाईआ। आपे पिता आपे माउँ, आपे बाल अञ्याणे आपणी गोद सुहाईआ। सदा सुहेला रक्खे ठंडी छाउँ, समरथ हथ्थ वडी वड्याईआ। आदि अन्त करे सच न्याउँ, दूसर संग ना कोए वखाईआ। वसणहारा सचखण्ड सच ग्राउँ, नगर खेड़ा इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, हुक्मी हुक्म आप सुणाईआ। शंकर उठाया भोला नाथ, पुरख अबिनाशी दया कमाइंदा। आप सुणाए आपणी गाथ, आपणा भेव आप जणाइंदा। तेरा वखाए एका घाट, सच किनारा आप जणाइंदा। मेरी जोत तेरी ललाट, साचे हट्ट आप विकाइंदा। तेरा बस्त्र मेरी खाट, मेरी खाट तेरा आसण इक्क वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, साची बूझ आप बुझाइंदा। साची बूझ हरि बुझाए, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। शंकर एका हुक्म सुणाए, हुक्म हाकम सच्चा शहिनशाहीआ। जो घड़या सो भन्न वखाए, हथ्थ त्रिसूल इक्क वखाईआ। जुगा जुगन्तर तेरी सेव लगाए, आपे वेखे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बन्धन आपे पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव हरि बन्धन पाया, शब्द डोरी हथ्थ रखाईआ। निरगुण निरवैर पुरख अकाल दीन दयाल आपणा छन्दन आप सुणाया, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। आपणा चन्दन चरन धूढ़ मस्तक टिक्का इक्क लगाया, जोती नूर करे रुशनाईआ। अमृत आत्म परमानंदन इक्क वखाया, कँवल कँवला आप भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिन्नां एका राह वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव एका राह, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। हरि पुरख निरँजण बण मलाह, साचे मार्ग आपे लाइंदा। एकँकारा दए सलाह, सिफ्ती सिफ्त आप वड्यांअदा। आदि निरँजण जोत जगा, जोत उजाला इक्क वखाइंदा। अबिनाशी करता पकड़े बांह, सगला संग निभाइंदा। श्री भगवान जपाए आपणा नाँ, नाउँ निरँकारा आप अख्वाइंदा। पारब्रह्म सिर हथ्थ टिका, साची सिख्या इक्क वखाइंदा। लक्ख चुरासी घाड़न लैणा घड़ा, घड़न भन्नणहार एका हुक्म जणाइंदा। विष्नूं बैठा सीस झुका, नेत्र नैण ना कोए उठाइंदा। ब्रह्मा अग्गे झोली रिहा डाह, ख़ाली हथ्थ वखाइंदा। शंकर होए निमाणा चरन कँवल रिहा राह तका, जगदीश कवण खेल खिलाइंदा। कवण रूप बणत लवां बणा, कवण वस्त वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, एका आपणी कल आप धराइंदा। आपणी दया आपे धार, अकाल पुरख दया कमाईआ। आपणी इच्छया कर विचार, साची सईआ ल्ए मनाईआ। सतो गुण सति प्यार, विष्नूं झोली पाईआ। रजो गुण एका हार, ब्रह्मे वण्ड वंडाईआ। तपो तेरा अन्त सार, शंकर हथ्थ रखाईआ। तिन्ना विचोला बण निरँकार, तिन्नां एका बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणी वासना आपणे विच टिकाईआ। आपणी वासना विष्न धर, वास्तक रूप धराया। ब्रह्मे अंदर आपे वड़, आपणा पर्दा लाहया। शंकर अग्गे आपे खड़, स्वच्छ सरूपी दरस दिखाया। तिन्नां फड़ाए एका लड़, छुट कदे ना जाया। लक्ख चुरासी घाड़न लैणा घड़, निरगुण सरगुण रूप वटाया। पंज तत्त ब्रह्म इच्छया प्रभ अग्गे कर, आप आपणा भेव दए खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आप आपणा रंग रंगाया। त्रैगुण नाता पंज तत्त, ब्रह्मा विष्न शिव करी कुड़माईआ। इक्क बुझाए निरगुण निरवैर कमलापति, आपणा बन्धन आप पाईआ। एका वस्त अंदर घत्त, आपणी वण्डण वण्ड वंडाईआ। निरगुण सरगुण अंदर रक्ख, सरगुण निरगुण दए जणाईआ। आपे हड्ड मास बणे नाड़ी रत, बूंद रक्त आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी घाड़न घड़, आपे वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी घाड़न घड़या, त्रै त्रै धार चलाइंदा। आपे जाणे नौ नौ दरया, नौ नौ खेल खिलाइंदा। आपे घर विच घर साचा सरया, घर घर विच आप उपाइंदा। आपे निरगुण सरगुण अंदर वड़या, डूँग्घी कंदर आपे आसण लाइंदा। आपे जोती नूर करे उजरया, प्रकाश प्रकाश आप वखाइंदा। आपे अमृत नुहावे साचे सरया, सर सरोवर इक्क भराइंदा। आपणा पर्दा लाह के आया डरया, भय भयानक आपणा नाउँ वखाइंदा। आपे फड़या आपणा लड़या, आपे नाद धुन वजाइंदा। आपे शब्द अनहद खेल साचा करया, आपे पंचम बह बह गाइंदा। आपे आत्म सेजा साची चढ़या, आपे कन्त रूप प्रगटाइंदा। आपे सुरत सुवाणी लाए लड़या, आप आपणी गोद सुहाइंदा। आपे पंज तत्त खेल आपणा करया, जोती जोत मेल मिलाइंदा। आपे लेखा जाणे सीस धड़या, गुप्त ज़ाहर, आपणा नाउँ वटाइंदा। आदि जुगादि कदे ना मरया, आपणा वेस आप वटाइंदा। विष्नूं भण्डारा एका भरया, लक्ख चुरासी आप वरताइंदा। ब्रह्मे नाउँ एका पढ़आ, चारे वेद गाइंदा। शंकर बाशक तशका गल विच धरया, कंठ माला आप सुहाइंदा। तिन्नां विचोला आपे बणया, आदि आदि आपणी बणत बणाइंदा। आपे होए नर नरायण नरया, निरवैर पुरख अकाल आपणी खेल खिलाइंदा। अग्नी हवन कदे ना सड़या, जोती जोत डगमगाइंदा। आपणी विद्या आपे पढ़या, आदि जुगादि आप चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव दिता एका वर, वर दाता आप हो जाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सच वस्त हरि दर पा, उठ उठ ल्ए अंगड़ाईआ। त्रै त्रै बैठे सीस झुका, चरन कँवल ध्यान लगाईआ। तेरी इच्छया रचना लई रचा, लक्ख चुरासी वण्ड वंडाईआ। कवण धार दएँ टिका, कवण थान दएँ सुहाईआ। कवण सेवा ल्ए कमा, कवण होए सहाईआ। कवण लेखा लिखे थाउँ थाँ, भुल कदे ना जाईआ। कवण जपाए तेरा नाँ, नाउँ निरँकारा दए सुणाईआ। कवण

बणे पिता मां, आपणी गोद ल्ए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, ब्रह्मा विष्न शिव बैठा सीस झुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव मंगे मंग, हरि अग्गे झोली डाह। कवण चाढ़े साचा रंग, लक्ख चुरासी बणे मलाह। कवण डोरी उडे पतंग, कवण लेखा जाणे दो जहान। कवण रक्खे साचा संग, लोकमात बणे मलाह। कवण कटे भुक्ख नंग, लक्ख चुरासी पर्दा देवे पा। कवण वजाए नाम मृदंग, घर घर ढोल दए सुणा। कवण सुहाए सेज पलँघ, आत्म अन्तर बैठे आसण ला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तिन्ने ढह पए सरना। तिन्ने ढह पए सरनाई बालक, बाली बुध इक्क जणाईआ। तूं साहिब सुल्तान सच्चा ख़ालक, ख़लकत तेरी धार चलाईआ। बेऐब परवरदिगार कवण रूप तेरा बणे सालस, दो जहानां वेख वखाईआ। कवण रूप मिटाए निन्दरा आलस, जाग्रत जोत कर रुशनाईआ। कवण रूप धराएँ आपणा ख़ालस, तत्व तत ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा दए उठाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सरन सरना, एका ओट तकाईआ। एका बख्शिश हरि मेहरबां, दर तेरे मंगण आईआ। कवण वेला कवण वक्त दएँ सुहा, वार थित कवण वड्याईआ। कवण रूप निथाव्याँ देवें थाँ, थान थनंतर इक्क सुहाईआ। कवण अंग पकड़े बांह, बाल अञ्याणे लएँ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा आपणा नाउँ, नाम नामा झोली पाईआ। पुरख अबिनाशी दया कमाइंदा, निरगुण दाता हरि निरँकार। विष्न ब्रह्मा शिव सुहाइंदा, आप आपणा कर प्यार। लोकमात खेल खिलाइंदा, निरगुण सरगुण हो उज्यार। आपणा नाम मृदंग वजाइंदा, ब्रह्मा दए आधार। चारे वेद आपे गाइंदा, आपे होए सुणनेहार। साची वण्ड आप वंडाइंदा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग कर विचार। चारे खाणी आप बणाइंदा। अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज ल्ए उभार। चारे बाणी आप प्रगटाइंदा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी पाए सार। चारे वरन आप बणाइंदा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश कर उज्यार। लक्ख चुरासी गेड़ा आप दवाइंदा, आपे होए गेड़नहार। शंकर तेरा संग रखाइंदा, किरपा करे दीन दयाल। महाकाल आपणी कल वरताइंदा, वसे सच सच्ची धर्मसाल। काल आपणा रूप धराइंदा, तेरा बणया रहे दलाल। राए धर्म नाल रलाइंदा, मार्ग दस्से इक्क सुखाल। चित्रगुप्त हिसाब लिखाइंदा, वेखणहारा पत्त डाल। धर्म राए घर सपुत्तरी एका जाइंदा, किरपा करे गुण निधान। लाड़ी मौत नाउँ धराइंदा, जगत दिसे ना कोए निशान। सीस जगदीश आप गुंदाइंदा, आपे होए निगहबान। जो घड़या भन्न वखाइंदा, थिर दिसे ना कोए निशान। आपणी करता कीमत आपे पाइंदा, लक्ख चुरासी हो प्रधान। आपणा नाम मृदंग वजाइंदा, सति सतिवादी हथ्थ उठाए इक्क निशान। भगत भगवन्त वेख वखाइंदा, आपे होए जाणी जाण। साचे सन्तां मेल मिलाइंदा, धुर

दी बाणी मारे बाण। गुरमुख आपणी गोद बहाइंदा, लक्ख चुरासी विच्चों पछाण। गुरसिख साचे अंग लगाइंदा, आपे वेखे बाल अञ्याण। अवतार गुर आपणा नाउँ प्रगटाइंदा, निरगुण सरगुण हो प्रधान। जुग जुग आपणी खेल खिलाइंदा, जोद्धा सूरबीर बणे बलवान। गढ़्ह हँकारी आप तुड़ाइंदा, आपे मेटे पंज तत्त निशान। आपे हुक्मी हुक्म सुणाइंदा, आपे देवणहारा धुर फ़रमान। विष्न ब्रह्मे शिव तेरी सेवा सच लगाइंदा, भुल ना जाणा बण अञ्याण। नव नौ वण्ड आप वंडाइंदा, नव नौ वेखे गुण निधान। चारों कुण्ट फेरा पाइंदा, दहि दिशा खेले खेल श्री भगवान। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग जगत हिस्सा आप वंडाइंदा, धरत धवल देवे माण। ज़िमी अस्मानां वेख वखाइंदा, मंडल मण्डप आपे पाए आण। गगन गगनंतर फोल फुलाइंदा, रवि ससि करे पहचान। चौदां लोक आपणी जोत जगाइंदा, चौदां हट्ट खोल्ह दुकान। चौदां तबकां चरनां हेठ रखाइंदा, दाता दानी श्री भगवान। आपणी विद्या आप पढ़ाइंदा, चौदां विद्या कर प्रधान। जुग जुग नाता आप जुड़ाइंदा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण। जगत महिमा आप जणाइंदा, आपे होए गुण निधान। अञ्जील कुराना आपे गाइंदा, ईसा मूसा काला सूसा आप वखाए तन निशान। सच हदीसा इक्क पढ़ाइंदा, तीस बतीसा आपे गाए अञ्जील कुरान। पीर फ़कीर आप अख्वाइंदा, मुल्ला शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर होए हैरान। अज़मतो कसमतो आपणे हथ्थ रखाइंदा, लेखा जाणे संग मुहम्मद चार यार अल्ला राणी होए निगहबान। कलमा कलमी आप पढ़ाइंदा, आबेहयात दो दो आबा देवे दान। आपे निरगुण सरगुण खेल खिलाइंदा, आपे नानक नाम जाणे दो जहान। सति नाम मन्त्र आप दृढ़ाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, विष्न ब्रह्मे शिव देवे वर, भुल ना जाणा बण नादान। विष्न ब्रह्मा शिव ना भुल्लणा, हरि साचा सच सुणाइंदा। एका कंडे साचे तुलणा, पुरख अबिनाशी आप तुलाइंदा। लक्ख चुरासी बूटा हुलणा, फुल्ल फुलवाड़ी मात लगाइंदा। अमृत आत्म घर घर डुल्ल्हणा, निझर झिरना आप झिराइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग लोकमात भण्डारा खुल्हणा, गुर अवतार आप वरताइंदा। अन्तिम कलिजुग किसे ना पए कोई मुल ना, कीमत करता कोई ना पाइंदा। जीवां जंतां ख़ाकी ख़ाक रुलणा, ख़ाकी ख़ाक सर्ब उडाइंदा। हरि का नाउँ एका भुलणा, इष्ट देव ना कोई मनाइंदा। शब्द अन्धेर एका झुलणा, लक्ख चुरासी जड़्ह उखड़ाइंदा। सिम्मल बूटा अन्तिम हुलणा, पत्त डाली फुल्ल ना कोई रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, विष्न ब्रह्मा शिव देवे वर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। साचे हरि भेव खुल्हाया, पुरख अबिनाशी हरि अगम्म। नव नौ चार गेड़ा आपणे हथ्थ रखाया, ना मरे ना पए जम्म। जुग चौकड़ी पार कराया, गुर गुर बेड़ा बन्न्ह। भगत भगवन्त वेख वखाया, सतिजुग सति चढ़ाए चन्न। गुरमुख साचे रंग रंगाया, द्वापर जाए मन्न। गुरसिख

साचे राह लगाया, कलिजुग वेख अन्धेरा अन्ध। सृष्ट सबाई भरम भुलाया, ना कोई मुकाए आपणा पन्ध। हरि का रूप नज़र ना आया, रसना गा गा थक्की छन्द। निजानंद किसे ना पाया, आत्म आया ना परमानंद। घर कन्त ना किसे हंढाया, नार होई दुहागण रंड। घर मन्दिर ना कोई वखाया, जुग जुग टुट्टी ना देवे गंढ्ढ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव आप समझाए दया कमाए कलिजुग खेल करे हरि हरि गोबिन्द। नव नौ चार चौकड़ी कलिजुग उतरे पार, हरि साचा सच जणाइंदा। कोटन कोटि राम ल्ए अवतार, कोटन कोटि कृष्न नाच नचाइंदा। कोटन कोटि सख़ीआं मंगलाचार, कोटन कोटि मंडल रास रचाइंदा। कोटन कोटि ईसा मूसा करन पुकार, कोटन कोटि मुहम्मद अद्ध विचकारे राह तकाइंदा। कोटन कोटि भगत भगवन्त सन्त राह तक्कण मीत मुरार, कोटन कोटि गुरसिख एका ज्ञान दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, विष्न ब्रह्मा शिव देवे एका वर, आपणा पर्दा आप लांहयदा। नव नौ चार उतरे पार, हरि साचा सच जणाइंदा। करे खेल हरि अगम्म अपार, लोकमात वेख वखाइंदा। निरगुण जोती कर उज्यार, नानक सरगुण नाउँ धराइंदा। एका शब्द नाद धुन्कार, नाद अनादी आप वजाइंदा। मेल मिलाए सचखण्ड सच्चे दरबार, सचखण्ड निवासी वेख वखाइंदा। निरगुण जोत जोत उज्यार, नूर नुराना डगमगाइंदा। आपे बणे नारी कन्त भतार, आपे साचे मन्दिर सोभा पाइंदा। आपे दाता दानी बण वरतार, पुरख अकाल दया कमाइंदा। नानक निरगुण हरि हरि विच समाइंदा। आपे पंज तत्त रूप धरे बालक, लोकमात खेल खिलाइंदा। एका नाम आपे देवे सालस, सति नाम मन्त्र आप दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे नानक आपे गोबिन्द धार, आपे सुत दुलार ल्ए उभार, आपे बणे मीत मुरार, सगला संग आप बणाइंदा। आपे सगला संग रक्ख, आपणी धार चलाइंदा। आप निरगुण हो प्रतक्ख, सरगुण रूप प्रगटाइंदा। आपे आपणयां करदा आया पक्ख, जुग जुग सेव कमाइंदा। आपे ऊँचां नीचां राउ रंकां राज राजानां शाह सुल्तानां एका मार्ग साचा दस्स, साचे मार्ग आपे पाइंदा। आपे हर घट हिरदे अंदर वस, हरि जू आपणा दरस दिखाइंदा। आपे नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग पन्ध मुकाया नस्स नस्स, कलिजुग वेला अन्तिम आइंदा। नौ खण्ड सत्त दीप रैण अन्धेरी होई मस, साचा चन्द ना कोई चढ़ाइंदा। त्रैगुण माया डसनी डस्से डस, सांतक सति ना कोई कराइंदा। पंच विकारा होया वस, हरि का शब्द ना कोई ध्यांअदा। जूठ झूठ काम क्रोध लोभ मोह कलिजुग जीवां अंदर रिहा वस, कूड़ा बंक इक्क सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मा विष्न शिव अन्तिम लेखा आप समझाइंदा। लेखा अन्त समझाया, हरि करतार हो मेहरवान। नव नौ चार रहिण ना पाया, जुग चौकड़ी मिटे निशान। कलिजुग अन्तिम वेख

वखाया, पारब्रह्म श्री भगवान। गोबिन्द सूरा नाल रलाया, जोद्धा सूरबीर बली बलवान। शब्द खण्डा इक्क चमकाया, रक्खे विच ना किसे म्यान। ब्रह्मण्डां खोज खुजाया, लेखा जाणे दो जहान। लोआं पुरीआं फोल फुलाया, विष्न ब्रह्मा शिव ल्ए उठाल। करोड़ तेतीसा दए हिलाया, सुरपति उठाए बाल नादान। अन्त लेखा दए मुकाया, लुकया रहे ना विच जहान। आपणा नाउँ ल्ए प्रगटाया, पुरख अबिनाशी वड मेहरवान। भेव अभेदा दए खुल्हाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होए जाणी जाण, आपणा भेव खुल्हावणा, कलिजुग अन्तिम वार। जोती जामा वेस वटावणा, निरगुण निरगुण निरगुण लै अवतार। निहकलंक नाउँ रखावणा, दिस ना आए विच संसार। शाह सुल्तानां ख़ाक मिलावणा, राज राजानां मारे मार। कूड़ी क्रिया मेट मिटावणा, कलिजुग रहे ना धूंआँधार। सतिजुग साचा चन्द चढ़ावणा, चार वरन कर प्यार। गीत सुहागी एका गावणा, लक्ख चुरासी बोल जैकार। आत्म परमात्म एका रंग रंगावणा, चारे जुग दए आधार। सगला संग आप रखावणा, ग़रीब निमाणयां पावे सार। सृष्ट सबाई शाह पातशाह इक्क बणावणा, दूसर अवर ना कोए सरकार। धुर फ़रमाना हुक्म जणावणा, धुर दी बाणी इक्क आधार। पुरख अकाल इक्क मनावणा, एका बोल नाम जैकार। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका नाउँ रसना गावणा, एका मन्दिर एका गुरदुआर। मस्जिद मठ शिवदुआला इक्क वखावणा, एका घर सच्चा घर बार। नाद अनादी इक्क वजावणा, अनहद धुन सच्ची धुन्कार। गृह गृह आपणा भेव चुकावणा, घर घर विच मेला मीत मुरार। गुर चेला रूप धरावणा, सज्जण सुहेला परवरदिगार। इक्क इकेला खेल खिलावणा, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। ब्रह्मा विष्न शिव तेरा पन्ध मुकावणा, पावणहारा साची सार। आपणा बेड़ा आप चलावणा, खेवट खेटा बणे हरि निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आपे जाणे आपणी कार। निहकलंक इक्क निरँकारा, दूसर अवर ना कोए जणाईआ। दूजे जाणे आपणी धारा, कुदरत कादर वेख वखाईआ। तीजे तिन्नां लोकां वसे बाहरा, त्रैगुण माया विच कदे ना आईआ। चौथे चौथे घर वसे करतारा, चौथे पद मेल मिलाईआ। पंचम नाद शब्द धुन्कारा, पंचम गायण सहिज सुभाईआ। छेवें छप्पर छन्न ना कोए सहारा, पुरख अकाल आपणा मन्दिर आप सुहाईआ। सत्तवें सति सतिवादी साची धारा, सति पुरख आपणी आप चलाईआ। अठ्ठवें अठ्ठां तत्तां वसे बाहरा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध ना कोए वड्याईआ। नौ दुआरे करे पार किनारा, जगत वासना रहे ना राईआ। दसवें दहि दिशा पावे सारा, गुरमुख साचे ल्ए जगाईआ। देवे दरस अगम्म अपारा, घर घर विच निरगुण जोत कर रुशनाईआ। धुन अनादी नाद वजाए सच्चा जैकारा, आत्म सुन्न आप खुल्हाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों चुण, गुरमुख

सज्जण ल्ए मिलाईआ। कवण जाणे प्रभ तेरे गुण, कथनी कथ ना सके कोए राईआ। सर्ब पुकार रिहा सुण, सुणनहारा दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, लक्ख चुरासी वेखे थाउँ थाँईंआ। लक्ख चुरासी फोलणहारा, घट घट आप समाइंदा। निरगुण सरगुण खेल न्यारा, सरगुण निरगुण वेख वखाइंदा। शब्द शब्दी कर प्यारा, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। बजर कपाटी खोल किवाड़ा, गुरमुखां मुख वखाइंदा। वा ना लग्गे तत्ती हाढ़ा, त्रैगुण तत आप बुझाइंदा। शब्द वखाए साचा लाड़ा, सुरती नारी कन्त प्रनाइंदा। इक्क वखाए सच अखाड़ा, घर मन्दिर आप सुहाइंदा। करे प्रकाश बहत्तर नाड़ा, जोती नूर नूर डगमगाइंदा। मनमुख जीव कलिजुग सुत्ते पैर पसारा, दूई द्वैती पर्दा ना कोए लांहयदा। कलिजुग लुट्टी जाए बणया ठग्ग चोर यारा, ठग्ग ठगौरी एका पाइंदा। कोई बचया रहे ना नारी नारा, घर घर आपणी अलख जगाइंदा। गुरमुख विरले सतिगुर मिल्या एकँकारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। नाता तोड़े सर्ब संसारा, चरन कँवल प्रीत बंधाइंदा। लक्ख चुरासी करे पार किनारा, जूनी जून ना कोए भवाइंदा। मात गर्भ ना आए दूजी वारा, जो जन नेत्र लोचण दर्शन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख विरले मात तराइंदा। गुरमुख विरला तारया आदि जुगादी कार। संसा रोग निवारया, हउमे हंगता कर ख्वार। एका बख्शे नाम आधारया, आपणा नाम सति वरते वरतार। ब्रह्म तत्त आप विचारया, पारब्रह्म सच्ची सरकार। चरन कँवल नत बंधा रिहा, ना कोई तोड़े विच संसार। आपणी गाथा आप सुणा रिहा, सतिजुग साची कर विचार। सोहँ शब्द आप प्रगटा ल्या, ब्रह्म पारब्रह्म करे प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण निरवैर आप आपणी किरपा धार। निरगुण निरवैर पुरख अकाला, मूर्त अकाल वडी वड्याईआ। आदि जुगादी दीन दयाला, दयानिध सच्चा शहिनशाहीआ। लेखा जाणे काल महाकाला, काल दयाल आप हो आईआ। कलिजुग अन्तिम तोड़े जगत जंजाला, त्रैगुण फंदन दए कटाईआ। गुरमुख वेखे साचे लाला, लाल अनमुल्लड़े आप उठाईआ। गल पाए एका माला, मन का मणका दए भवाईआ। दिवस रैण वज्जे एका ताला, घर मन्दिर होए शनवाईआ। एका दस्से राह सुखाला, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे ल्ए उठाईआ। हरिजन आप उठाया, लक्ख चुरासी भाण्डा फोल। आपणा तरस आप कमाया, देवे वस्त नाम अनमोल। कीट हस्त एका रंग रंगाया, एका वसणहारा कोल। साची रीत मात चलाया, अमृत आत्म बख्शे पौहल। गीत सुहागी एका गाया, अनहद वज्जे अगम्मी ढोल। काया मन्दिर दए सुहाया, सतिगुर पूरा अंदरे अंदर बोल। अमृत कँवल दए

भराईआ, उलटी करे नाभी कौल। धरत धवल दए वड्याआ, लेखा जाणे धरत धौल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरख अबिनाशी एका हरि आदि जुगदि जुगा जुगन्तर जन भगतां बुझाए लग्गी बसन्तर, आत्म अन्तर जाए मवल।

१० माघ २०१७ बिक्रमी गुरदयाल सिँघ दे घर चीमां कलां

गृह मन्दिर हरि सुहञ्जणा, घट भीतर खेल खिलाइंदा। दीप जगाए जोत निरँजणा, निरवैर पुरख वेख वखाइंदा। आदि जुगादी दर्द दुःख भय भञ्जणा, दीनां अनाथां वेख वखाइंदा। गुरमुख विरले नेत्र पाए नाम अंञणा, अज्ञान अन्धेर गवाइंदा। चरन धूढ़ कराए साचा मजना, दुरमति मैल धवाइंदा। दो जहानां बणे साचा सज्जणा, साक सज्जण सैण आपणा नाउँ धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। गृह मन्दिर सोभावन्त, हरि सतिगुर पुरख सुहाया। पुरख अबिनाशी महिमा अगणत, वेद कतेब भेव ना राया। गुरमुख विरला जाणे सन्त, जिस जन आपणी बूझ बुझाया। मेल मिलावा नारी कन्त, घर सुहञ्जणी सेज हंढाया। चोली चाढ़े रंग बसन्त, रंग मजीठी उतर कदे ना जाया। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, माया ममता मोह मिटाया। आसा मनसा पूरी करे जो जन आया मंगत, तृष्ना तृखा रहे ना राया। मेल मिलावा साची संगत, सगला संग आप हो जाया। नाता तोड़े भुक्खे नंगत, गुरु ग्रन्थ विच ग्वाह रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा घर, गृह मन्दिर वेख वखाया। गृह मन्दिर हरि प्रकाश, जोती जोत नूर उज्यारा। जन भगतां देवे साची रास, नाम धन्न अपर अपारा। सदा सुहेला वसे पास, विछड़ कदे ना जाए विच संसारा। पूरन पूरी करे आस, पुरख अबिनाशा अकल कल धारा। लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, गगन मंडल दए सहारा। निज घर आत्म निज गृह मन्दिर कर कर वास, नाता तोड़े जगत विकारा। अन्तिम अन्त करे बन्द ख़ुलास, लक्ख चुरासी उतरे पारा। लेखा लग्गे दस दस मास, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा जगत दुआरा। जगत दुआरा जगत मन्दिर, जुग जुग वेस वटाया। गुर सतिगुर वेखे गुरमुख काया डूँग्घी कंदर, सच मुनारा इक्क वड्याआ। आपे तोड़े लग्गा जंदर, आपणा पर्दा आप उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मन्दिर दए सुहाया। घर मन्दिर इक्क जणाया, हरि सतिगुर सज्जण मीत। काया कोठड़ी इक्क बणाया, घर घर विच रक्खे आप अनडीठ। नौ दुआरे आप खुल्हाया, आपे वेखे बैठ अतीत। आपणा मार्ग आप चलाया, सुखमन टेडी रक्खी रीत। ईड़ा पिंगल दर दरबान रखाया, अठ्ठे पहर चेतन्न चीत। गुरमुख विरला आपणे संग रखाया, आपे करे पतित पुनीत। साची डोरी शब्द बन्न्हाया,

आप सुणाए सुहागी गीत। साची पौड़ी आप चढ़ाया, सतिगुर सज्जण बण बण मीत। सर सरोवर आप नुहाया, लेखा चुकाए हस्त कीट। अनहद शब्द आप सुणाया, धुन अनादी एका गीत। घर मन्दिर दए वड्याआ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे वेखणहारा गुर दर मन्दिर देहुरा मठ मसीत। घर मन्दिर शब्द धुन्कार, अनहद वज्जे वधाईआ। घर सख़ीआं मंगलचार, घर होए सदा रुशनाईआ। घर वसे बंक दुआर, आत्म सेजा सच सुहाईआ। घर मेला कन्त भतार, नर नरायण वडी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा घर, काया कंचन फोल फुलाईआ। काया कंचन साचा गढ़्ह, सति पुरख निरँजण आप बणाया। गुरमुखां अंदर वेखे चढ़, दूसर दिस किसे ना आया। ना कोई सीस ना कोई धड़, रूप रंग रेख ना कोए बणाया। आप फड़ाए आपणा लड़, शब्द शब्दी मेल मिलाया। आपणी विद्या आपे पढ़, गुरमुख नाद ल्ए पढ़ाया। दरस दिखाए अग्गे खड़, घर मन्दिर होए सहाया। गुरसिखां आप लगाए लोकमात जड़्ह, पत डाली आप महिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे साचा वर, एका मन्दिर एका घर, एका गृह वखाया। साचा मन्दिर हरि चरन दुआर, गुर शब्दी शब्द जणाइंदा। हरि बिन अवर ना कोए उतरे पार, आदि जुगादि खेल खिलाइंदा। जुगा जुगन्तर पावे सार, भगत भगवन्त मेल मिलाइंदा। सन्त वेखे सुत दुलार, पिता पूत खेल खिलाइंदा। गुरमुख गुर गुर ल्ए उभार, गुर ज्ञान इक्क दृढ़ाइंदा। गुरसिख बणाए साचे लाल, लाल अनमुल्लड़े आपणे हट्ट विकाइंदा। लोकमात बण दलाल, जगत जुगत आप वखाइंदा। नाता तोड़े शाह कंगाल, शहिनशाह आपणा रूप आप दरसाइंदा। नेड़ ना आए काल महाकाल, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। आप बहाए सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, दूजा घर ना कोए वखाइंदा। सदा सुहेला चले नाल नाल, सिर समरथ हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। गृह मन्दिर हरि जू वसया, कृपानिध गुण निधान। करे प्रकाश कोटन रव सस्या, जोती नूर नूर महान। गुरमुखां हिरदे अंदर आपे वसया, आपे देवे धुर फ़रमान। मेटे रैण अन्धेरी मस्सया, नाता तुट्टे पंज शैतान। तीर निराला एका कस्सया, शब्द अगम्मी मारे बाण। मन हँकारी अन्तिम ढट्ठया, ना कोई दिसे होर निशान। नाता तुट्टे तीर्थ अठसठया, जो जन गुर चरन धूढ़ी करे अशनान। भाग लग्गे काया मटया, मिले मेल श्री भगवान। सतिगुर पूरा जन्म जन्म दा पूरा करे घाटया, देवणहारा जीआ दान। गुरमुख गुरसिख गुर गुर सोवे आत्म सेजा साची खाटया, घर वसदा रहे मकान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सुहेला इक्क इकेला होया रहे निगहबान।