पुस्तकालयभाग १०

१० माघ २०१७ बिक्रमी केसर सिँघ दे गृह पिण्ड डलेवाल

सो पुरख निरँजण जुग जुग खेल खिलाइंदा, अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार। हरि पुरख निरँजण जुग जुग वेस वटाइंदा, आदि जुगादी बेऐब परवरदिगार। एकँकार जुग जुग रूप धराइंदा, इक्क इकल्ला कर पसार। आदि निरँजण जुग जुग नाउँ प्रगटाइंदा, अलख अलखणा भेव न्यार। अबिनाशी करता जुग जुग खेल खिलाइंदा, खेलणहार आप करतार। श्री भगवान जुग जुग आपणी धार चलाइंदा, लेखा लिख ना सके कोए कर विचार। पारब्रह्म जुग जुग आपणा बन्धन पाइंदा, आपे जाणे आपणी सार। जुग जुग सचखण्ड दुआरा हरि निरँकारा आप सुहाइंदा, थिर घर खोल्हे सच किवाड़। सच सिँघासण आसण लाइंदा, महल्ल अटल उच्च मुनार। शाह सुल्तान आप अख्वाइंदा, राज राजाना बण सिक्दार। सीस ताज इक्क रखाइंदा, तख्त निवासी हो त्यार। अनुभव आपणा रूप प्रगटाइंदा, जूनी रहित पुरख अकाल। धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी खेल न्यार। जुग जुग खेल खिलाइंदा। हरि करता बेपरवाह, इक्क इकल्ला रूप वटाइंदा। आपे बणे सच मलाह, साचा बेड़ा आप चलाइंदा। निरगुण निरगुण दए सलाह, निरगुण निरगुण वेख वखाइंदा। आपे आपणा नूर धरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख अबिनाशा, आपे जाणे आपणा सच तमाशा, दूसर संग ना कोए रखाइंदा। सो पुरख निरँजण आदिन अन्त, आपणी खेल आप खिलाईआ। हरि पुरख निरँजण महिमा अगणत, लेखा लिख ना सके कोए राईआ। एकँकारा आपे नारी आपे कन्त, कन्त कन्तूहल आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आदि निरँजण आपे होए सोभावन्त, नूर नुराना एका नूर डगमगाईआ। अबिनाशी करता आप बणाए आपणी बणत, घड़न भन्नणहार आप अख्वाईआ। श्री भगवान आपे जाणे आपणा आदि अन्त, मध्ध आपणी खेल खिलाईआ। अबिनाशी करता पारब्रह्म आपणे दर दर दरवेश बणे मंगत, आपणी भिच्छया आपे झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि आपणा रूप आप धराईआ। जुग जुग रूप वटाइंदा, अलख अलखणा बेपरवाह। आपणा नाउँ आप रखाइंदा, नाउँ निरँकारा सच्चा शहिनशाह। आपणी इच्छया साची भिच्छया आपे झोली पाइंदा, सति भण्डारा दए वरता। आपणा तख्त आप सुहाइंदा, तख्त निवासी सच्चा शहिनशाह। धुर फ़रमाना आप जणाइंदा, हुक्मी हुक्म दए सुणा। आपणी रचना आप रचाइंदा, आपे बणे पिता मां। सुत दुलारा आपे जाइंदा, आपे गोदी ल्ए टिका। शब्दी शब्द नाउँ रखाइंदा, रूप रंग कोए जाणे ना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा वेस आप धरा। वेस अवल्ला इक्क इकल्ला, आदि जुगादि धराईआ। वसणहारा सचखण्ड महल्ला, थिर घर साचे सोभा पाईआ। आपणी

जोत आपे रला, नूर नुराना डगमगाईआ। आपणा आसण आपे मल्ला, दूसर संग ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, आपणी रचना आप रचाईआ। आपणी रचना आप रचाइंदा, किरपा कर गुण निधान। आपणा घर आप सुहाइंदा, आपे निरगुण हो प्रधान। आपणा नूर आपे डगमगाइंदा, आपे वेखे सति निशान। आपणा संग आप निभाइंदा, आपे होए निगहबान। आपणी भिच्छया आपे झोली पाइंदा, आपे देवणहारा दान। आपणा हुक्म आप वरताइंदा, आप सुणाए धुर फ़रमान। आपणा सुत आप उठाइंदा, शब्दी शब्द वड बलवान। आपणा खेल आप खिलाइंदा, खेलणहारा नौजवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे साचे घर, वसणहारा सचखण्ड सच्चे मकान। सचखण्ड दुआरा हरि सुहाइंदा, इक्क इकल्ला एकँकार। साचे तख्त सोभा पाइंदा, तख्त निवासी हरि करतार। शब्द दुलारा इक्क उठाइंदा, दर घर साचे करे प्यार। साची सेवा आप जणाइंदा, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां कर त्यार। विष्न ब्रह्मा शिव तेरी गोद बहाइंदा, तेरा रूप अगम्म अपार। आपणा नाम तेरा घर वसाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी आपे जाणे आपणी कार। हरि करता पुरख कार कराइंदा, आदिन अन्ता हो त्यार। निरगुण दीवा बाती आप जगाइंदा, कमलापाती मीत मुरार। साची ताकी आप खुल्हाइंदा, थिर घर खोल्हे आप किवाड़। शब्द दुलारा विच वसाइंदा, आप आपणी किरपा धार। विष्न ब्रह्मा शिव झोली पाइंदा, सिर रक्ख हथ्थ समरथ देवे इक्क आधार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लेखा जाणे धुर दरबार। धुर दरबार सुहञ्जणा, सो पुरख निरँजण आप सुहाया। हरि पुरख निरँजणा दुःख भय भञ्जणा, आपणा दर्द आप वण्डाया। एकँकारा आपे बणे आपणा सज्जणा, आप आपणा संग रखाया। आदि निरँजण आपे करे आपणा मजना, आप आपणा मेल मिलाया। श्री भगवान ना घड़या ना भज्जणा, घड़न भन्नणहार भेव ना राया। अबिनाशी करता आपणे मन्दिर आपे बह बह सजणा, सच सिँघासण आप सुहाया। पारब्रह्म आपणा पर्दा आपे कज्जणा, आपे साची सेव कमाया। शब्द दुलारा एका गज्जणा, पुरख अकाल आप उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा खलाया। शब्द दुलारा उठया, हरि साचा आप उठाइंदा। पारब्रह्म अबिनाशी करता आपे तुठया, आप आपणा बल रखाइंदा। एका जाम प्याए साचा अमृत घुटया, आप आपणा जल वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, आदि आदि आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। आदि शब्द हरि हरि धार, सार शब्द दए वड्याईआ। सार शब्द हरि कर त्यार, निरगुण निरगुण मेल मिलाईआ। निरगुण जोती जाता एकँकार कल कल विच टिकाईआ। आपे बख्शे आपणा सच प्यार, चरन देवे कँवल सच सरनाईआ। आप वखाए

आपणा खोल्ह किवाड़, रूप अनूप इक्क दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, शब्द दुलारा आप समझाईआ। शब्द दुलारा हरि समझाया, आप आपणी किरपा धार। ब्रह्मण्ड खण्ड तेरी सेवा लाया, सेवा कर हो त्यार। विष्न विश्व वास्तक आपणा रूप धराया, विश्व करे खेल न्यार। आपणी बूंद अमृत जाम विच रखाया, झिरना झिरे अपर अपार। कँवला कँवल आप खिलाया, आपे अंदर आपे बाहर। आपे पारब्रह्म ब्रह्म आपणी वण्ड वण्डाया, आपे जाणे आपणी धार। आपे सुन्न अगम्म धूंआँधार फोल फुलाया, नूर ज़हूर कर उज्यार। आपे शंकर संग निभाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द घाड़न रिहा घड़, दूसर होर ना कोए जणाया। घाड़त घड़े बण ठठयार, हरि शब्द वडी वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर त्यार, एका गुण दए समझाईआ। एका वस्त अपर अपार, निरगुण दाता झोली पाईआ। आदि जुगादि दस्से साची कार, भुल कोए ना जाईआ। विष्नूं बणा दर वरतार, सेवक सेवा इक्क समझाईआ। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म पसार, लक्ख चुरासी दए वड्याईआ। आपणा नाउँ इक्क जैकार, तेरे मन्दिर दए वसाईआ। तेरा मन्दिर होए उज्यार, एका नूर जोत रुशनाईआ। धुर फ़रमाना देवे आपणी वार, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। एका नाद इक्क धुन्कार, एका राग आप सुणाईआ। एका हुक्म हरि करतार, अभुल अभुल अभुल आप जणाईआ। चारे वेदां पावे सार, चार चार वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणी रचना आपे वेख वखाईआ। साची रचन रचाइंदा, कर किरपा गुण निधान। विष्न ब्रह्मा शिव आप उपाइंदा, आपे होया मेहरवान। शब्दी धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा, आपे जाणे जाणी जाण। आपणा भेव आप खुल्हाइंदा, निरगुण निरगुण हो प्रधान। विष्न ब्रह्मा शिव निउँ निउँ सीस झुकाइंदा, पुरख अबिनाशी देणा एका दान। साची वस्त मंग मंगाइंदा, कवण रूप धरे तेरा इक्क ध्यान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, होणा मेहरवान। सो पुरख निरँजण दया कमाइंदा, विष्न ब्रह्मा शिव दए जणाईआ। आपणा रूप आप धराइंदा, निरगुण सरगुण खेल कराईआ। हँ तेरी वण्ड वंडाइंदा, सोहँ आपणा बन्धन पाईआ। करता कम्म आप कराइंदा, आपे चले आपणी सच रज़ाईआ। लक्ख चुरासी तेरी झोली पाइंदा, आपणी वण्डण आप वण्डाईआ। चारे वेदां आप सुणाइंदा, महिमा अगणत गणी ना जाईआ। चारे कुण्टां वेख वखाइंदा, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। चारे जुग वण्ड वंडाइंदा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग खेल खिलाईआ। चारे बाणी आप प्रगटाइंदा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आप सुणाईआ। चारे वरन आप उपजाइंदा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश तेरा अंग लगाईआ। घट घट आपणी जोत जगाइंदा, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। शब्द अनाद धुन विच समाइंदा, घर घर विच आसण लाईआ। राज

जोग आप कमाइंदा, दो जहानां वेखे थाउँ थाँईंआ। पुरीआं लोआं बन्धन पाइंदा, मंडल मण्डप आपे वेखे चाँईं चाँईंआ। गगन गगनंतर फोल फुलाइंदा, रवि ससि आपणी जोत दए रुशनाईआ। आदि जुगादी गेड़ा आपणे हथ्थ रखाइंदा, गेड़नहार आप हो जाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरी सेवा सच वखाइंदा, चुरासी लक्ख रंग रंगाईआ। नव नौ तेरी गोद बहाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। नव नौ गेड़ा हरि करतारा, आदि आदि आप जणाइंदा। चार चार चार बन्न्हे धारा, चार चार वेस वटाइंदा। चार जुग दए आधारा, एका रूप वटाइंदा। जुग जुग ल्ए मात अवतारा, निरगुण सरगुण खेल खिलाइंदा। सतिजुग बोले सति जैकारा, सति सतिवादी आप अल्हाइंदा। साचे मन्दिर हो उज्यारा, निरगुण निरवैर डगमगाइंदा। हरि का भेव कागद कलम ना लिखणहारा, लेखा लिख ना कोए वखाइंदा। आदि अन्त श्री भगवन्त आपे वसे सभ तों बाहरा, हर घट आपणा आसण लाइंदा। जुगा जुगन्तर गुप्त ज़ाहरा, आपणा रूप आप धराइंदा। आपे पुरख आपे नारा, नर नरायण आप हो जाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख पुरख अबिनाशा आपे वेखे जगत तमाशा, साचे मंडल पावे रासा, ब्रह्मा विष्न शिव आप उठाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरी धार, चार जुग वज्जे वधाईआ। नव नौ चार खेल करे करतार, लेखा जाण सृष्ट सबाईआ। धरनी धरत धवल दए आधार, जल बिम्ब आप टिकाईआ। रवि ससि कर प्यार, साचा मार्ग इक्क वखाईआ। करे खेल पुरख समरथ अगम्म आपार, जुग जुग रथ आप चलाईआ। महिमा अकथ ना कोई लिखे लेख लखार, लेखा लिख्त विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आदि आपणा वेस आप वटाईआ। हरि साचा वेस वटाइंदा, जुगा जुगन्तर कार। आपणी रचना आपे वेख वखाइंदा, निरगुण सरगुण लै अवतार। भगत भगवन्त आप उठाइंदा, निरगुण जोत कर उज्यार। सन्त साजण मेल मिलाइंदा, बजर कपाटी खोल्ह किवाड़। गुरमुख आपणी गोद सुहाइंदा, करे कराए सच प्यार। गुरसिख साचे संग रखाइंदा। चरन कँवल दए आधार। जुग जुग आपणा नाउँ धराइंदा, आपे बोले उच्ची कूक करे पुकार। सतिजुग सति सतिवादी आप हंढाइंदा, वार अठारां हो त्यार। त्रेता तेरे रंग समाइंदा, त्रैगुण वसणहारा बाहर। आपणी कल आप वरताइंदा, पंज तत्त करे प्यार। जगत चोला आप हंढाइंदा, सरगुण रूप अपर अपार। साचा तोला इक्क अख्वाइंदा, लक्ख चुरासी तोलणहार। आपणा बोला आप अल्हाइंदा, राम रूप आप करतार। जगत होला आप खिलाइंदा, तोड़णहारा गढ़्ह हँकार। दुष्ट हँकारी आप मिटाइंदा, आपे मारनहारा बाण। ग़रीब निमाणे गले लगाइंदा, आपे देवणहारा दान। जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा, जुग जुग करे मात कल्याण। आपे आपणा रंग रंगाइंदा, वेखणहारा नौजवान। आपे

सख़ीआं मंगल गाइंदा, आपे लेखा जाणे गोपी काहन। आपे मंडल रास रचाइंदा, आपे मुकंद मनोहर लखमी नरायण गाए आपणा गान। आपे भगतां संग निभाइंदा, ग़रीब निमाणयां देवे माण। आपे शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाइंदा, जोद्धा सूरबीर बण बलवान। आपणी महिमा आप सुणाइंदा, आपे दस अठ्ठ करे परवान। आपे जुग गेड़ा आपणे लेखे पाइंदा, करे खेल श्री भगवान। आपे जुग जुग जुग मात उपाइंदा, सतिजुग त्रेता द्वापर बीते कलिजुग होए मात प्रधान। साची सिख्या इक्क समझाइंदा, गुणवन्ता गुण निधान। काला सूसा तन छुहाइंदा, पुरख अबिनाशी हो मेहरवान। अन्त हदीसा इक्क पढ़ाइंदा, देवणहारा धुर फ़रमान। तेरे सीस ताज टिकाइंदा, उठ बाले हो जवान। तेरा वेला वक्त सुहाइंदा, लोकमात कर ध्यान। धरत मात दी गोद बहाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग करे खेल महान। धरत मात दी गोद बहाया, कलिजुग हरि करतार। साचा हुक्म आप सुणाया, सुणाई धुर सच्ची गुफ्तार। तेरा नूर ज़हूर प्रगटाया, लेखा जाणे परवरदिगार। आपणा कलमा आप सुणाया, कागद कलम ना करे कोए विचार। तेरा रूप सिक्दारा लोकमात वखाया, चारों कुण्ट होए उज्यार। जूठ झूठ तेरी पल्ले गंढ्ढ बंधाया, तेरा भरया रहे भण्डार। आसा तृष्ना नाल मिलाया, नाता जुड़या काम क्रोध लोभ मोह हँकार। हउमे हंगता नाल प्रनाया, माया ममता कर विचार। भुक्खा नंगता तेरा दर इक्क वसाया, चारों कुण्ट तेरा जैकार। शाह सुल्ताना राज राजान तेरी रयत दए वखाया, आपणा धुर फ़रमान। तेरी नौबत दए वजाया, पुरख अबिनाशी हो मेहरवान। कलिजुग जीवां तेरा रंग रंगाया, सच सुच्च ना मिले कोए निशान। तेरा मृदंग दए वजाया, उठ जोधे सूरबीर बलवान। कलिजुग निउँ निउँ सीस झुकाया, दोए जोड़ करे प्रनाम। पुरख अबिनाशी तेरा भाणा मोहे भाया, सद करदा रहां सलाम। पहलां एका मंग मंगाया, मेरे नाल देणा मेरा ग़ुलाम। मेरा हुक्म घर घर दए सुणाया, भुल्ला रहे ना जीव जहान। पुरख अबिनाशी एह समझाया, किरपा कर गुण निधान। तेरा गंग दए वखाया, किरपा कर श्री भगवान। पंज तत्त चोला दए हंढाया, काया चोला वेखे इक्क निशान। तेरी आसा विच दए टिकाया, ईसा मूसा कर प्रधान। चारों कुण्ट वेख वखाया, इक्क मुहम्मद देवे जीआ दान। चार यारी गंढ्ढ पवाया, चौथे जुग करे खेल महान। अल्ला राणी नाल प्रनाया, कलमी कलमा सुणाए कान। मुकामे हक इक्क ख़ुदाया, रहिमत करे आप रहिमान। बेईमान तेरे संग रलाया, खेले खेल पंज शैतान। आपणा कासद आप उडाया, जबराईल मेकाईल अजराईल असराफ़ील करे सेव महान। उच्ची कूक आप सुणाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपे होए जाणी जाण। जुग जुग भेव जणाइंदा, हरि करता पुरख अगम्म। कलिजुग आपणी कारे लाइंदा, निरगुण करे साचा कम्म। चार कुण्ट वेख वखाइंदा,

नौ खण्ड पृथ्मी पवण स्वासी दम। हुक्मी हुक्म आप वरताइंदा, आपे बेड़ा रिहा बन्न्ह। ईसा मूसा आप प्रगटाइंदा, लेखा जाणे जननी जन। धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा, आप वखाए तृष्ना तम। आपणा कलमा आप पढ़ाइंदा, ना ख़ुशी ना कोए ग़म। ग़फ्लत विच कदे ना आइंदा, आदि जुगादी आपे रिहा मन्न। आपणा नाद आप सुणाइंदा, आप जणाए साची धुन। अञ्जील कुराना आपे गाइंदा, आपे लेखा जाणे छाण पुण। तीस बतीसा आप बुलाइंदा, आपे जाणे गुण अवगुण। पीर दस्तगीर आपे सेव लगाइंदा, मुला शेख़ मुसायक ल्ए चुण। आलम उल्मा आप पढ़ाइंदा, आपे पुकार सभ दी रिहा सुण। कलिजुग साचा संग निभाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग करे खेल एका हरि, आपे बेड़ा देवे बन्न्ह। साचा बेड़ा आप बनाइंदा, चार यारी संग प्यार। संग मुहम्मद खेल खिलाइंदा, उल्फ़त आपणे हथ्थ रक्खे करतार। अलिफ़ एका अक्ख खुल्हाइंदा, ख़ालक ख़लक रूप वरते विच संसार। मुकामे हक डेरा लाइंदा, ऐनलहक इक्क जैकार। कलिजुग तेरा पन्ध मुकाइंदा, मिल्या मेल मीत मुरार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा बन्धन आपे पाइंदा। जुग जुग बन्धन पाए हरि हरि, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। आपणी किरपा आपे कर कर, वेस अनेका आप वटाईआ। निरगुण सरगुण रूप धर धर, धरनी धरत धवल दए वड्याईआ। आपणा भाणा आपे जर जर, सद भाणे आप समाईआ। आपणी करनी आपे कर कर, करता पुरख खेल खिलाईआ। आपणी सरनी आपे पड़ पड़, आपे बैठा सीस झुकाईआ। आपणी विद्या आपे पढ़ पढ़, लोकमात करे पढ़ाईआ। आपणे पौड़े आपे चढ़ चढ़, आपे वसे सच्चे धाम सच्चा शहिनशाहीआ। आपणे मन्दिर आपे खड़ खड़, स्वच्छ सरूप आप प्रगटाईआ। आपणा घाड़न आपे घड़ घड़, घड़न भन्नणहार आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा रूप आप धराईआ। निरगुण खेल करे करतारा, सरगुण वेख वखाइंदा। पंज तत्त तत्त दए आधारा, तत्व तत इक्क वखाइंदा। नानक नाम नाम कर उज्यारा, पारब्रह्म प्रभ मेल मिलाइंदा। मिल्या मेल सचखण्ड दुआरा, विछड़ कदे ना जाइंदा। पुरख अबिनाशी बण वरतारा, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। सतिनाम सति भण्डारा, एका गुण वखाइंदा। चार जुग दए सहारा, चौथे जुग पन्ध मुकाइंदा। ऊँचां नीचां राउ रंकां राज राजानां करे इक्क प्यारा, ग़रीब निमाणे गले लगाइंदा। उतर पूर्ब पच्छिम दक्खण नौ खण्ड पृथ्मी बोल जैकारा, नानक निरगुण सरगुण आप समझाइंदा। कलिजुग रोवे ज़ारो ज़ारा, उच्ची कूक कूक नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। लुटी जाए नानक दिन दिहाढ़ा, ठग्ग चोर यार दिस कोए ना आइंदा। किरपा कर आप निरँकारा, बिन तुध अवर ना सीस हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, इक्क ज्ञान आप

समझाइंदा। कलिजुग देवे हरि ज्ञान, आपणा भेव खुल्हाया। नानक निरगुण मारे बाण, शब्द निराला तीर चलाया। सृष्ट सबाई भुल्ले बण अञ्याण, सार कोई ना पाया। नज़र ना आए श्री भगवान, माया पर्दा ना कोई उठाया। चारे वरन होए हैरान, हरि की पौड़ी ना कोई चढ़ाया। चारे वेद अन्त पछतान, अथर्बण कूके दए दुहाईआ। अल्ला राणी बणे बाल निधान, मुख घूँगट एका पाया। पुरख अबिनाशी करे खेल महान, एका जोती दस दस रूप धराया। नानक मंगे एका दान, पुरख अबिनाशी सिफ्त सलाहया। निहकलंक उतरे बली बलवान, मात पित ना कोई जाया। तेरी अन्त करे कल्याण, धरत धवल वेख वखाया। करे खेल श्री भगवान, एका जोत नूर रुशनाया। गोबिन्द सूरा नौजवान, सुत दुलारा पुरख अकाल आप प्रगटाया। नाम खण्डा तीर कमान, चण्ड प्रचण्ड हथ्थ फड़ाया। ब्रह्मण्डां वेखे मार ध्यान, उत्भुज सेत्ज जेरज अंडां फोल फुलाया। कलिजुग अन्तिम आपे जाणे पार कन्ढ्ढा, पार किनारा वेख वखाया। गुरमुखां अमृत आत्म जल देवे ठंडा, अमृत रस मुख चुआया। मेट मिटाए भेख पखण्डा, कूड़ी क्रिया रहे ना राया। दो जहानां लाउणा एका डण्डा, हरिजन साचे ल्ए चढ़ाया। कलिजुग कूड़ कुड़यारा मिटे गंदा, थिर कोए रहिण ना पाया। सतिजुग चढ़ाए साचा चन्दा, प्रकाश प्रकाश विच टिकाया। जन भगतां देवे परमानंदा, निज आत्म सहिज सुखदाया। इक्क सुणाए सुहागी छन्दा, वाहिगुरु फ़तहि इक्क गजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग खेल करे हरि, आप आपणा वेस वटाया। कलिजुग खेल अवल्लड़ा, हरि साचा सच कराईआ। गुरु गोबिन्द फड़ाया पलड़ा, पुरख अकाल वज्जे वधाईआ। निरगुण सरगुण सच सिँघासण एका मलड़ा, तख्त निवासी सोभा पाईआ। सच संदेश नर नरेश एका घलड़ा, सत्थर यार दए वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम आप फड़ाए आपणा पलड़ा, विछड़ कदे ना जाईआ। वसणहारा निहचल धाम अटल्लड़ा, सचखण्ड करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा रूप आप प्रगटाईआ। जुग जुग वेस श्री भगवान, आपणा आप वटाइंदा। सतिजुग खेल करे महान, सति सतिवादी धार चलाइंदा। त्रेता होया जाणी जाण, सीता सुरती शब्दी राम मिलाइंदा। द्वापर बणया साचा काहन, नाम बंसरी हथ्थ उठाइंदा। कलिजुग वेखे हो प्रधान, ईसा मूसा खेल खिलाइंदा। नानक दस्से एका पद निरबाण, पारब्रह्म प्रभ सेव कमाइंदा। गोबिन्द मारे इक्क निशान, तीर निराला इक्क चलाइंदा। लेखा जाणे दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणी खेल खिलाइंदा। कलिजुग कूड़ी क्रिया पहचान, लक्ख चुरासी वेख वखाइंदा। घर घर नच्चे पंज शैतान, आसा तृष्ना ना कोई मिटाइंदा। सच सुच्च ना दिसे कोई निशान, जूठ झूठ सर्ब वड्यांअदा। गुर का शब्द ना कोई ज्ञान, रसना जिहवा सर्ब कुरलाइंदा। चारे वरन होए नादान, अठारां बरन मुख शरमाइंदा। अनहद शब्द ना उपजे कोई धुन्कान,

रागी नाद ना कोई अल्हाइंदा। अमृत आत्म मिले ना पीण खाण, सांतक सति ना कोई वरताइंदा। आत्म ब्रह्म ना सके कोई पछाण, सच सिँघासण सोभा कोई ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस धराइंदा। जुग जुग खेल खिलावणहारा, आपणा बल धराईआ। आपे गोबिन्द बण लिखारा, लेखा लेख गया जणाईआ। कलिजुग आए अन्तिम वारा, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। मात पित करे प्यारा, भैणां भईआ सेज हंढाईआ। सृष्ट सबाई होए नार विभचारा, साचा कन्त नज़र ना आईआ। त्रैगुण बणे तत्त अंग्यिारा, घर घर अग्नी इक्क जलाईआ। हरि का रूप नज़र ना आए विच संसारा, साख्यात ना कोई दसाईआ। पुरख अबिनाशी करे विचारा, सचखण्ड बैठा आसण लाईआ। धरत धवल करे पुकारा, खुल्हड़े केस दए दुहाईआ। गुरसिख आत्म रोवे ज़ारो ज़ारा, धीरज धीर ना कोई धराईआ। ना कोई दिसे शाह सिक्दारा, साचा तख्त ना कोई हंढाईआ। ग़रीब निमाणयां ना पावे कोई सारा, पल्लू हथ्थ ना कोई फड़ाईआ। रवि ससि करन पुकारा, बैठे मुख शरमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव मंगण जायण हरि दुआरा, गल गल पल्लू एका पाईआ। तुध बिन दिसे ना कोई सहारा, कलिजुग आपणा बल रिहा धराईआ। पुरख अबिनाशी ल्ए तेरी चरन सरन वडी वड्याईआ। तेरा नाम सच्ची कटारा, खड़ग खण्डा इक्क चमकाईआ। आदि जुगादि तिक्खीआं धारा, दो जहानां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग अन्तिम चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। सतिगुर पूरा हो दयाल, पुरख अकाल दया कमाइंदा। आप उठाया बाल निधान, शब्द दलाल इक्क बणाइंदा। जोती देवे जल्वा जलाल, नूर नुराना डगमगाइंदा। नाल रखाए काल महाकाल, साचा हुक्म आप सुणाइंदा। सचखण्ड वासी वसणहारा सच सच्ची धर्मसाल, आप आपणा पर्दा लांहयदा। विष्न ब्रह्मा शिव ल्ए उठाल, धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा। लक्ख चुरासी तोड़े त्रैगुण माया जगत जंजाल, कलिजुग अन्तिम वेख वखाइंदा। गुरमुखां करे पूरी घाल, जो जन रसना जिहवा गाइंदा। गगन मंडल वेखे आपणा दीपक थाल, रवि ससि आप चमकाइंदा। लेखा जाणे शाह कंगाल, लोकमात वेस वटाइंदा। प्रगट होवे दीन दयाल, साचा धाम आप सुहाइंदा। सम्बल नगरी इक्क ग्राम, साची नगरी भाग लगाइंदा। करे प्रकाश कोटन भान, रवि ससि ना कोई चमकाइंदा। शब्द अनादी गाए गान, तार सतार आप हिलाइंदा। जोद्धा सूरबीर बली बलवान, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। सति उठाए आप निशान, सति सतिवादी इक्क झुलाइंदा। प्रगट होए वाली दो जहान, दो जहानां वेख वखाइंदा। कलिजुग करे अन्त कल्याण, शाह सुल्ताना ख़ाक मिलाइंदा। ना कोई चिला ना तीर कमान, शस्त्र बस्त्र ना कोई सजाइंदा। हुक्मी हुक्म पाए आण, हुक्म अंदर सर्ब वखाइंदा। कलिजुग मेटे कूड़ निशान, वेला अन्तिम आइंदा। दस सति देवे इक्क ज्ञान, अठ्ठ दस आप पढ़ाइंदा।

नौ दस करे पहचान, पहचान विच किसे ना आइंदा। दस दस बीस करे खेल हरि जगदीश, सच निशान आप झुलाइंदा। इक्क इकीस कलिजुग पीसण जाए पीस, पुरख अबिनाशी घट घट वासी लक्ख चुरासी चक्की आप चलाइंदा। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आदि जुगादी आपे पाए आण सच हदीस, चार वरन इक्क ज्ञान दृढ़ाइंदा। सतिजुग सति सतिवादी सति सति एका छत्र झुले सीस, दूसर अवर ना कोई रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, करे खेल एका हरि, गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत हथ्थ रक्खे दे कर सीस।

मस्सा सिँघ दे घर पिण्ड कोटली थान सिँघ ज़िला जलन्धर

कलिजुग अन्तिम हरि निरँकारा, निरवैर पुरख खेल खिलाइंदा। निरगुण सरगुण साची धारा, लोकमात चलाइंदा। करे खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर भेव ना आइंदा। लक्ख चुरासी पावणहारा सारा, घट घट अंदर फोल फुलाइंदा। गुरमुख साचे कर प्यारा, आप आपणा मेल मिलाइंदा। दीवा बाती कर उज्यारा, कमलापाती डगमगाइंदा। शब्द अनादि सच्ची धुन्कारा, धुन आत्मक आप सुणाइंदा। अमृत बख्शे ठंडी ठारा, सति प्याला आप प्यांअदा। मेट मिटाए अन्ध अन्धयारा, कूड़ कुड़यारा मोह चुकाइंदा। चरन कँवल कँवल चरन गुर सतिगुर बख्शे इक्क सहारा, सच सरनाई इक्क दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। कलिजुग अन्तिम खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। हरि पुरख निरँजण भेव न्यारा, रूप रंग रेख ना कोए जणाइंदा। एकँकारा कर पसारा, अजूनी रहत वेख वखाइंदा। आदि निरँजण वसणहारा ठांडे दरबारा, जोती नूर डगमगाइंदा। श्री भगवान आदि जुगादि जुगा जुगन्तर आपे जाणे आपणी कारा, करता पुरख कार कमाइंदा। अबिनाशी करता देवणहारा नाम सहारा, नाम नामा आप प्रगटाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म करे प्यारा, आत्म ब्रह्म मेल मिलाइंदा। गुरमुख वेखे सच दुलारा, नव नव सत सत आपे फेरा पाइंदा। पावे सार डूँग्घी कंदर काया मन्दिर सच मुनारा, घट घट आपे फोल फुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाइंदा। कलिजुग अन्तिम हरि निरँकार, आपणी खेल आप खिलाईआ। निहकलंका लै अवतार, दो जहानां निरगुण जोत करे रुशनाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड होए उज्यार, दीप लोअ पाताल आकाश गगन गगनंतर, आपणा नूर नूर रुशनाईआ। आप जणाए आपणा साचा मन्त्र, शब्द नाद धुन सुणाईआ। लेखा जाणे जुगा जुगन्तर, जुग करता आप हो जाईआ। आप बुझाए त्रैगुण माया लग्गी बसन्तर, पंज तत्त जल धार आप वहाईआ। आपे सर्ब जीआं बिध जाणे

अन्तर, घट घट बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे थाउँ थाँईंआ। थान थनंतर वेखणहारा, अलख अगोचर पुरख अगम्म। लक्ख चुरासी परखणहारा, आदि जुगादि ना मरे ना पए जम्म। आपणा नाउँ आप धरावणहारा, करता पुरख आपे करे आपणा कम्म। आपणा बेड़ा आप चलावणहारा, आपे बेड़ा देवे बन्न्ह। जुग जुग गेड़ा आप चलावणहारा, आपे रथ रथवाही बणे श्री भगवंन। सतिजुग त्रेता द्वापर पार करावणहारा, कलिजुग अन्तिम आप चढ़ाए निरगुण साचा चन्न। अन्ध अन्धेर मेट मिटावणहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप सुणाए गुरमुख विरले कन्न। गुरमुख विरले नाम जणाया, लक्ख चुरासी भरम भुलाईआ। आपणा मन्त्र आप दृढ़ाया, बोध अगाध वडी वड्याईआ। सो पुरख निरँजण दया कमाया, हँ ब्रह्म करे कुड़माईआ। शब्द विचोला इक्क रखाया, ना मरे ना जाईआ। कलिजुग अन्तिम वेस वटाया, निरगुण जोती जाता हरि रघुराईआ। कागद कलम भेव ना राया, लक्ख चुरासी थक्की मस शाहीआ। निरगुण निरगुण निरगुण आपणा नाउँ धराया, नर हरि सच्ची वड्याईआ। हरिजन साचे वेखण आया, गुर सतिगुर आपणा रूप धराईआ। आप आपणा मेल मिलाया, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। सुरती शब्दी बन्धन पाया, शब्द सुरत विच समाईआ। आपणा घर आप वखाया, काया मन्दिर सोभा पाईआ। डूँग्घी भँवरी पार कराया, साचे मार्ग आपे लाईआ। शब्द अनाद मृदंग वजाया, घर घर विच होए शनवाईआ। आपणा रूप आप धराया, पुरख अकाल वडी वड्याईआ। गुरमुख लाल अनमुल्लड़ा आप उठाया, लक्ख चुरासी विच्चों कीमत पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह पुरख समरथ, आदि जुगादि समाया। जुग जुग महिमा अकथना अकथ, चार वेद रहे जस गाया। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां उत्भुज सेत्ज लक्ख चुरासी शब्द डोरी पाए नथ, आपणा गेड़ा आप गिड़ाया। जन भगतां देवे साची वथ, नाम भण्डारा इक्क वरताया। लक्ख चुरासी विच्चों करे वक्ख, मार्ग पन्थ इक्क दरसाया। लहिणा चुकाए सीआं साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, त्रैगुण माया नेड़ ना आया। लेखा चुक्के तीर्थ अठ सठ, जिस जन हरि हरि दरस दिखाया। निरगुण जोत जगाए ललाट, मस्तक नूर नूर रुशनाया। बजर कपाटी जाए पाट, साची हाटी दए खुल्हाया। चौदां लोक खोल्ह ताक, गुरमुख गुरसिख शब्द राक साचे घोड़े दए चढ़ाया। सर्ब कल होए आपे समरथ, महिमा कथ आप सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे वेख वखाया। हरिजन हरि हरि वेख्या, कर किरपा गुण निधान। देवणहारा पूर्ब जन्म लेखया, लेखा लिखणहार आप मेहरवान। तख्त निवासी शाहो शाबास नर नरेश्या, नर नरायण श्री भगवान। आदि

जुगादि जुगा जुगन्तर जुग जुग इक्क आदेसया, एका देवणहारा धुर फ़रमान। किसे दिस ना आए रूप रंग रेख्या, रेखा जाणे दो जहान। हरि का रूप मुच्छ दाढ़ी ना दिसे कोए केसया, ना कोई सीस मूंड मुंडान। निरगुण जोत जोत प्रवेश्या, शब्दी शब्द नाद धुन्कान। कोटन कोटि मंगदे विष्न ब्रह्मा शिव महेश्या, पुरख अबिनाशी एकँकारा एका देवणहारा दान। गुरमुख विरला जुग जुग गुर सतिगुर लाए आपणे लेखया, जगत नाता तोड़े माण अभिमान। दरस दिखाए दस दस्मेशया, जोद्धा सूरबीर बलवान। जोती जामा धारे भेख्या, दिस ना आए गुण निधान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग देवणहारा धुर फ़रमान। धुर फ़रमाना शब्द जणाई, गुरमुख विरले बूझ बुझाइंदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण वेखे चाँईं चाँईं, चातरक तृखा आप बुझाइंदा। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले आप उठाए फड़ फड़ बाहीं, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाइंदा। सिर रक्खे सदा ठंडीआं छाईं, अग्नी तत्त ना कोए जलाइंदा। आपे पिता आपे माई, गुरसिख बाल अञ्याणे गोद सुहाइंदा। कलिजुग अन्तिम वेखणहारा थाउँ थाईं, सृष्ट सबाई फोल फोलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन आपणे रंग रंगाइंदा। हरिजन रंग रंगाया, पुरख अबिनाशी बेपरवाह। नाम मजीठी इक्क वखाया, वेखणहार सच्चा शहिनशाह। साचे मार्ग आपे लाया, त्रैगुण माया जगत जंजाला कट्ट फाह। लक्ख चुरासी फंद कटाया, राए धर्म ना दए सज़ा। जिस सिर आपणा हथ्थ रखाया, आवण जावण पतित पावन गेड़ा दए मुका। जिस जन चरन कँवल ध्यान रखाया, एथे ओथे दो जहानां होए सहा। गुरमुख साचे ल्ए तराया, तारनहार इक्क मलाह। खेवट खेटा बेड़ा रिहा चलाया, समरथ पुरख आपणी नईया नाम उठा। भगत भगवन्त ल्ए चढ़ाया, साचा सईया करे सच न्याँ। साचे सन्तां वेख वखाया, दरस दिखाए दया कमाए आप उठाए फड़ फड़ बांह। कागों हँस आप बणाया, सोहँ हँसा मोती चोग दए चुगा। विष्नूं बंसा आप सुहाया, ब्रह्म पारब्रह्म गीत सुहागी दए गा। शंकर निउँ निउँ सीस झुकाया, दोए जोड़ परे सरना। गुरमुख गुरसिख गुर सतिगुर पूरा आदि जुगादि ल्ए तराया, धरनी धरत धवल हौला भार करा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, करे कराए सच न्याँ। सच न्याउँ हथ्थ करतार, राज जोग आप कमाईआ। जुग जुग मात अवतार, गुर गुर आपणा रूप वटाईआ। शब्द अनादी नाद जैकार, धुर दी बाणी बाण अल्हाईआ। जिस जन उप्पर होए आप किरपाल, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। दीनां बंधप दीन दयाल, दीनां अनाथां होए सहाईआ। ग़रीब निमाणया सदा सदा करे प्रितपाल, जो हिरदे हरि हरि रिहा वसाईआ। गुरमुख विरला घालण जाए घाल, लक्ख चुरासी गूढ़ी नींद ना कोई खुल्हाईआ। सभ दे सिर

ते कूके काल, चारों कुण्ट काल दुहाईआ। बिन सतिगुर पूरे दिसे ना कोई रखवाल, वेले अन्त होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख मेले सहिज सुभाईआ। गुरमुख गुर गुर मेल मिलाया, घट अन्तर भीतर जाण। आप आपणा पर्दा दए उठाया, धर्म वखाए इक्क निशान। साख्यात आपणा नाउँ जणाया, पारजात बणाए गुरमुख बाल अञ्याण। साची दात आप वरताया, नाम निधाना गुण निधान। काया ताक आप खुल्हाया, वेखणहार पंज शैतान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, करे खेल श्री भगवान। कलिजुग खेल अवल्लड़ा, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। गुरमुखां फड़ाए आपणा पलड़ा, दूसर दिस किसे ना आइंदा। जोती शब्दी आपे रलड़ा, पवण पवणां विच समाइंदा। सच संदेस एका घलड़ा, सोहँ सो आपणा रूप वटाइंदा। जन भगत दुआरे आपे खलड़ा, जुग जुग अलख जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गुर आपणा नाउँ धराइंदा। गुर गुर नाउँ शब्द हरि धार, शब्दी गुर वड वड्याईआ। शब्दी शब्द सर्ब पसार, गुर शब्दी वेख वखाईआ। गुर शब्द दाता वड भण्डार, हरि भण्डारा आप वरताईआ। कलिजुग अन्तिम खेल न्यार, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश पावणहारा सार, ऊँच नीच राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान एका रंग वखाईआ। सर्ब जीआं एका भगवान, देवणहारा साचा माण, आपणा इष्ट आप हो जाईआ। गुरमुख विरला चतुर सुजान, जिस जन आपणा भेव खुल्हाईआ। घर सुरत सुवाणी मिले साचा काहन, शब्दी शब्द इक्क वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख साचे ल्ए फड़, निरगुण रूप आप धर, सरगुण लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ।