पुस्तकालयभाग १०

११ माघ २०१७ बिक्रमी जमादार भाग सिँघ दे घर जलन्धर शहर टांडा अड्डा

सो पुरख निरँजण खेल अपारा, अनुभव आपणी धार चलाइंदा। हरि पुरख निरँजण अगम्म अपारा, अलख अगोचर भेव ना आइंदा। सो पुरख निरँजण करे खेल अपर अपारा, आप आपणी धार बंधाइंदा। हरि पुरख निरँजण आपे जाणे आपणी कारा, करनी करता आप कमाइंदा। एकँकारा वसणहारा धाम न्यारा, रूप रंग रेख ना कोए जणाइंदा। आदि निरँजण नूर उज्यारा, नूर नुराना डगमगाइंदा। अबिनाशी करता आदि जुगादी खेल अपारा, इक्क इकल्ला आप कराइंदा। अबिनाशी करता वसणहारा, दर ठांडे दरबारा, दर घर साचा आप सुहाइंदा। पारब्रह्म प्रभ भेव न्यारा, अगम्म अगम्मड़ा अगमढ़ी खेल खिलाइंदा। वसणहारा सचखण्ड दुआरा, दर घर साचे सोभा पाइंदा। तख्त निवासी बेऐब परवरदिगारा, नूर नुराना नूर उपजाइंदा।

शाहो भूप बण सिक्दारा, शहिनशाह आपणी खेल खिलाइंदा। हुक्मी हुक्म वरते वरतारा, साचा हुक्म आप सुणाइंदा । निरगुण निरगुण बण सच्ची सरकारा, साचा मार्ग आपे लाइंदा। निरगुण वेखे निरगुण पेखे निरगुण होए आप दुआरा, निरगुण निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। निरगुण मंगे बण भिखारा, आपणी इच्छया आपणी भिच्छया आपे झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी एका हरि, आपणा रूप आप धराइंदा। आदि पुरख खेल अवल्ला, इक्क इकल्ला आप कराइंदा। वसणहारा सच महल्ला, महल्ल अटल उच्च मुनार सोभा पाइंदा। आपणी जोती आपे रला, जोती जोत नूर उपजाइंदा। सच सिँघासण आपे मल्ला, सोभावन्त सोभा पाइंदा। आप फड़ाए आपणा पल्ला, सगला संग आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा रूप आप प्रगटाइंदा। आपणा रूप आपे धर, आपणी खेल आप खिलाईआ। आपे निरगुण हो निराकार, निरवैर आपणा नाउँ धराईआ। अजूनी रहत आपे जाणे आपणी कार, दूसर संग ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख अबिनाशी करता आपणी कल आप धराईआ। आपणी कल आपे धार, हरि साचा खेल खिलाइंदा। आपणी करनी आप विचार, आपे वेख वखाइंदा। आपे मन्दिर हो उज्यार, दीवा बाती कमलापाती आप टिकाइंदा। आपे साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, राज राजान आपणी धार आप बंधाइंदा। आपे वसणहारा सचखण्ड सच दुआर, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। आपे घर विच घर करे त्यार, गृह मन्दिर खोज खुजाइंदा। करे खेल अगम्म अपार, थिर घर साचा आप प्रगटाइंदा। थिर घर वसे वसणहार आप आपणा बल धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, आपणी कार आप कराइंदा। सो पुरख निरँजण एका हरि, अकल कला वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण जोत धर, आप आपणा ल्ए प्रगटाईआ। एकँकारा आपे वेखे आपणा दर, दर दुआर आप खुल्हाईआ। आदि निरँजण आपणी किरपा आपे कर, आपे होए सहाईआ। अबिनाशी करता बणे नर, नर नरायण वडी वड्याईआ। श्री भगवान मंगे मंग, दर आपणी अलख जगाईआ। पारब्रह्म प्रभ फड़ाए लड़, सगला संग आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रचना आप रचाईआ। सचखण्ड दुआरा खेल अपारा, हरि निरँकारा आप कराइंदा। आपे नारी कन्त भतारा, हरि हरि आपे सेज सुहाइंदा। आपे वसे थिर घर ठांडे दर दरबारा, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। आपे अंदर आपे बाहरा, गुप्त ज़ाहरा आपणी कार कमाइंदा। आपे जननी जन जणे सुत दुलारा, मात पित आप हो जाइंदा। आपणी इच्छया आपणे अंदरों आपे कढे बाहरा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। नाउँ रखाए सुत दुलारा, शब्दी शब्द आप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड

दुआरे बैठा चढ़, सच सिँघासण आप सुहाइंदा। सच सिँघासण सोभावन्त, हरि साचा आप सुहाइंदा। करया खेल नारी कन्त, निरगुण आपणा रंग रंगाइंदा। आप बणाई साची बणत, जन जननी खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारा इक्क उपाइंदा। सुत दुलारा आप उठाया, कर किरपा गुण निधान। दाई दाया बण बण सेव कमाया, करे सेव श्री भगवान। मात पित बण बण गोद उठाया, लेखा जाणे आपणे दर वेखणहारा आप निगाहबान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, देवणहारा साचा दान। शब्द उठाया बाल निधाना, सो पुरख निरँजण दया कमाईआ। हरि पुरख निरँजण हो मेहरवाना, एका रूप दए दरसाईआ। एकँकारा बख्शणहारा साचा दाना, वस्त अमोलक झोली पाईआ। श्री भगवान आपणी हथ्थीं बन्न्हे गाना, साचा सगन मनाईआ। अबिनाशी करता नौजवाना, ना मरे ना जाईआ। पारब्रह्म आप वसाए सच मकाना, थिर घर साचे वडी वड्याईआ। साचे सन्तां हो मेहरवाना, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, आदि आदि आपणी खेल आप खिलाईआ। आप उठाए सुत दुलारा, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। किरपा करे आप करतारा, आपणी दया कमाइंदा। एका वस्त देवे हरि थारा, अतोट अतुट रखाइंदा। हुक्मी हुक्म वरते वरतारा, धुर फ़रमाना आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, शब्दी शब्द नाउँ धराइंदा। शब्द उठाया हरि करतार, आपणा रूप आप प्रगटाईआ। देवे वर सच्ची सरकार, शहिनशाह सच्चा पातशाहीआ। थिर घर खेल अगम्म अपार, पारब्रह्म आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, आदि रूप अनादि आपणा आप धराईआ। आपणा रूप आप धराया, जोती जोत जोत जगाईआ। आपणी शक्ती आप उपाया, शक्त शक्त विच समाईआ। आपणा जल्वा आप रखाया, वेखणहार आप हो जाईआ। आपणा मन्दिर आप बणाया, ना कोई बाढी बणत बणाईआ। आपणा दीप आप जगाया, तेल बाती ना कोए रखाईआ। आपे साकी बण बण आपे जाम प्याया, आपणा रस आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणी ताकी खोल्ह आपणा रूप आप प्रगटाया, सचखण्ड दुआर वज्जे वधाईआ। आपणा पर्दा आप उठाया, थिर घर वेखे बेपरवाहीआ। आदि आदि हरि पुरख आपणा वेस आप वटाया, ना कोए बणया पिता माईआ। सुत दुलारा एका जाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आपे लाईआ। सुत दुलारा उठया, सो पुरख निरँजण आप उठाइंदा। हरि पुरख निरँजण आपे तुठया, आपणी कुक्खी भाग लगाइंदा। एकँकारा आप प्याए साचा अमृत घुट्टया, आदि निरँजण सेव कमाइंदा। अबिनाशी करता आदि जुगादि ना जाए कदे लुटया, सच भण्डार हथ्थ रखाइंदा। श्री भगवान उपाए साचा

कोटया, सचखण्ड दुआरा आप वड्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर जगाए निर्मल जोतया, जोती जाता आपणा भेव आपणे विच रखाइंदा। आपणा भेव आप छुपा, आपणी खेल आप खिलाइंदा। पुरख अबिनाशी बेपरवाह, आपणा मार्ग आपे लाइंदा। आपे बणे हरि मलाह, खेवट खेटा आपणा नाउँ धराइंदा। आपे देवणहारा सच सलाह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, सुत दुलारा आप उपाइंदा। सुत दुलारा हो त्यार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। हउँ सेवक तूं बण रखवार, हउँ भिखक एका भिच्छया मंग मंगाईआ। तूं समरथ पुरख निराकार, तेरी महिमा अकथ कथी ना जाईआ। दे वस्त अपर अपार, आदि जुगादि तोट ना आईआ। मेरा रूप ना कोई घड़े ना कोई भन्ने तेरा बणया रहे प्यार, जोती जोत जोत रलाईआ। तेरी इच्छया मेरी धुन्कार, मेरी धुन तेरा प्यार, प्यार प्यार विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सुत दुलारा ढह प्या सरनाईआ। सुत दुलारा मंगे दान, पुरख अबिनाशी अग्गे सीस झुकाइंदा। हउँ सेवक बाल निधान, तेरी ओट इक्क तकाइंदा। दर दुआरे देणा माण, जुग जुग तेरी सेव कराइंदा। सचखण्ड दुआरे कर परवान, थिर घर तेरा इक्क सुहाइंदा। तख्त निवासी हो मेहरवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ एका मंग मंगाइंदा। मंगणहारा मंगे मंग, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। तेरा नाउँ वज्जे मृदंग, वजावणहार इक्क हो जाईआ। तेरा दुआरा वेखां लँघ, बख्शी सच सरनाईआ। नंगी होए ना मेरी कंड, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। दो जहानां रक्खीं ठंड, तूं दाता बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। आदि जुगादि रहे तेरा अनन्द, अनन्द अनन्द समाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, शब्दी शब्द संग निभाईआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, आपणी दया कमाइंदा। सुत दुलारा कर परवान, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। एका देवे दानी दान, आपणी इच्छया झोली आप भराइंदा। आपे बणया साचा काहन, साचे मंडल रास रचाइंदा। आदि जुगादि होए सदा निगहबान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, वर दाता श्री भगवान। हरि भण्डार वरताया, कर किरपा श्री भगवान। आपणा भेव आप खुल्हाया, भेव अभेदा भेव महान। साचे सुत तेरी सेवा इक्क रखाया, सेवक सेवा दो जहान। आपणा रूप तेरा नाउँ प्रगटाया, तेरा नाउँ ना कोए निशान। तेरी इच्छया इक्क वखाया, गुण दाता गुण निधान। तेरे मन्दिर डेरा लाया, थिर घर वेखे सच मकान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवे सच पछाण। सच पछाण जणाइंदा, हरि करता मेहरवान। जननी जन वेख वखाइंदा, वेखणहारा दो जहान। आपणी गोद आप सुहाइंदा, सुत दुलारा देवे दान। शब्दी शब्द आप वड्यांअदा,

जोद्धा सूरबीर बली बलवान। आपणा रूप आप धराइंदा, निरगुण निरगुण हो प्रधान। विश्व आपणी कार कमाइंदा, आपे विष्नूं देवे दान। आपे अमृत आपणा आप धराइंदा, आपे वेखणहार गुण निधान। आपे कँवला कँवल खिलाइंदा, आप बणाए सच सन्तान। आपे आपणी वण्ड वंडाइंदा, पारब्रह्म करे खेल महान। पत्त डाली आप महिकाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपे होया जाणी जाण। विष्नूं उपाया विश्व धार, वास्तक आपणी खेल खिलाईआ। आपे होए वेखणहार, आपणी कल प्रगटाईआ । सार शब्द खेल न्यार, धार धार ल्ए बंधाईआ। जोती नूर नूर उज्यार, नूर नुराना नूर नूर विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाईआ। विष्न खेल हरि खिलाया, खेलणहार पुरख अगम्म। आपणा रूप आप धराया, ना मरे ना पए जम्म। आपणा रंग आप रंगाया, आपे जाणे कम्म। आपणा आसण आप सुहाया, आपे बेड़ा रिहा बन्न्ह। आपणा हुक्म आप सुहाया, आपे रिहा मन्न। आपणा बन्धन आपे पाया, आपे बणे जननी जन। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल श्री भगवन। श्री भगवान खेल खिलाया, आप आपणी किरपा धार। आपणा मन्दिर आप सुहाया, आपे होए उज्यार। आपणी इच्छया आप प्रगटाया, आपे भरे भण्डार। आपणा रस आप चुआया, साचा अमृत कर त्यार। आपणे अंदर आप टिकाया, आपे बख्शे धार। आपणी नाभ आप वहाया, आपे करे विचार। आपणा कँवल आप उपाया, आपे अंदर आपे बाहर। साची पंखड़ीआं आप सुहाया, आपे करे उज्यार। आपणी वण्ड आप वण्डाया, पारब्रह्म ब्रह्म हो न्यार, ब्रह्म आपणा नाउँ रखाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणी कार। ब्रह्म आप प्रगटा, आपणा खेल खिलाइंदा। आपणे अग्गे सीस झुका, आपे मंग मंगाइंदा। ब्रह्म बाल अञ्याणा पकड़ीं बांह, इक्क तेरी ओट रखाइंदा। चरन कँवल देणा साचा थाँ, साचा घर समरथ मोहे भाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मंग मंगाइंदा। पुरख अबिनाशी दया कमा, एका तत्त समझाइंदा। एका सरन इक्क सरना, इक्क दुआरा जणाइंदा। सदा रक्खां सिर ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। एका रूप दयाँ दरसा, महिमा अनूप ना कोई गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा हुक्म जणाइंदा। ब्रह्मा दोए जोड़ करे निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। तूं बेऐब ख़ुदाई परवरदिगार, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। तुध बिन अवर ना कोई सहार, शाह पातशाह सच्चे शहिनशाहीआ। तेरा दर सच्चा दरबार, दर घर साचा इक्क सुहाईआ। आदि अन्त तेरा प्यार, भुल कदे ना जाईआ। तेरे अंदरों आया बाहर, तेरा पुत्त अख्वाईआ। तूं शाह पातशाह सच्ची सरकार, तख्त निवासी बेपरवाहीआ। सच सरनाई तेरी निरँकार, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। तेरा हुक्म

सति वरतार, सति सतिवादी सच चलाईआ। आदि आदी तेरी कार, आदि पुरख वडी वड्याईआ। तेरा नाद सच्ची धुन्कार, धुन धुन विच उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सिर हथ्थ समरथ रखाइंदा, कर किरपा हरि मेहरवान। आपणी गाथा आप अल्हाइंदा, आपे देवे धुर फ़रमान। चारे वेदां आप जणाइंदा, आपे होए जाणी जाण। साचा मार्ग आपे लाइंदा, खेले खेल श्री भगवान। आपणी वण्ड आप वंडाइंदा, आपे वेखे आण। चारे जुग वेस वटाइंदा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग कर प्रधान। चारे खाणी आप उपाइंदा, अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज देवे दान। चारे बाणी आप सुणाइंदा, परा पसन्ती मद्धम बैख़री गाए गान। चारे कुण्ट आपणा रूप धराइंदा, पारब्रह्म ब्रह्म पहचान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, विष्न ब्रह्मा शिव इक्क वखाए सच निशान। हरि सच निशान वखाइंदा, सचखण्ड दुआरा एकँकार। इक्क इकल्ला आसण लाइंदा, तख्त निवासी सच्ची सरकार। आपणा हुक्म आप उपाइंदा, आपे होए मन्नणहार। आपे शब्दी रूप वटाइंदा, आपे विष्न ब्रह्मा शिव आपणी बन्न्हे धार। आपे त्रैगुण तत्त प्रगटाइंदा, आप पंचम करे प्यार। आपे ब्रह्मण्ड खण्ड रचन रचाइंदा, आपे लोआं पुरीआं दए आधार। आपे रवि ससि जोत चमकाइंदा, आपे मंडल मण्डप दए सहार। आपणी कल आप वरताइंदा, अकल कल हो त्यार। आपे लक्ख चुरासी खेल खिलाइंदा, घर घर विच पावे सार। आपे घाड़न सच घड़ाइंदा, आपे बणया आप ठठयार। आपे रक्त बूंद मेल मिलाइंदा, पंज तत्त दए आधार। आपे नौ दुआरे खेल खिलाइंदा, आपे डूँग्घी कंदर पावे सार। आपे आसा तृष्ना आपणा नाउँ धराइंदा, आपे बणया काम क्रोध लोभ मोह हँकार। आपे हउमे हंगता गढ़्ह बणाइंदा, आपे उच्ची कूक करे पुकार। आपे आपणी वण्ड वंडाइंदा, निरगुण निरगुण हो त्यार। आपे मन मति बुध नाउँ धराइंदा, जोती अंस कर आकार। आपे सुखमन राह वखाइंदा, आपे टेढी बंक होया धूंआँधार। आपे ईड़ा पिंगल बन्धन पाइंदा, आपे खड़ा रहे दुआर। आपे अमृत सरोवर ताल भराइंदा, आपे निझर झिरना झिरे अपार। आपे धूंआँधार वखाइंदा, घट भीतर ना कोए विचार। आपे बजर कपाटी कुण्डा लाइंदा, आपे होए तोड़नहार। आपे शब्दी डंक वजाइंदा, आपे अनहद धुन सच्ची धुन्कार। आपे शब्द रूप वटाइंदा, आपे करे खेल अपर अपार। आपे आत्म सेज सुहाइंदा, आपे नारी कन्त भतार। आपे सुरती शब्द मिलाइंदा, शब्द मिलावा एकँकार। आपे दस्म दुआरी आसण लाइंदा, निरगुण जोत कर उज्यार। आपे आपणा बल रखाइंदा, दस्म दुआरी होवे बाहर। आपे धूंआँधार समाइंदा, आपे सुन अगम्मी करे पार किनार। आपे कोटन रवि ससि नूर आपणी जोती चमकाइंदा, आपे होए वेखणहार। आपे ब्रह्मा विष्न शिव चरनां नाल रखाइंदा, आपे देवणहार आधार। आपे लोआं पुरीआं

ब्रह्मण्डां खण्डां खोज खुजाइंदा, आपे निरगुण सरगुण करे प्यार। आपे निरगुण नूर आप धराइंदा, शब्दी खेल अपर अपार। आपे थिर घर आसण लाइंदा, आप सुहाए बंक दुआर। आपे उच्चे पौड़े चढ़ अपणा पन्ध मुकाइंदा, आपे वसे सचखण्ड सच्चा निरँकार। आपे आदि पुरख आपणा नाउँ धराइंदा, आपे सो पुरख निरँजण मीत मुरार। आपे हरि पुरख निरँजण आपणे गीत गाइंदा, आपे एकँकारा बोले सति जैकार। आपे आदि निरँजण आपणी जोत डगमगाइंदा, आपे अबिनाशी करता बणे साचा यार। आपे श्री भगवान आपणा मन्दिर आपे वेख वखाइंदा, आपे पारब्रह्म करे सति शृंगार। आपे ब्रह्म मेल मिलाइंदा, आत्म ब्रह्म दए आधार। आपे विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाइंदा, आदि जुगादी दस्से साची कार। लक्ख चुरासी आपे वेख वखाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव देवे वर, एका आपणा नाउँ समझाइंदा, साचा नाउँ हरि समझाया, त्रै त्रै वण्ड वंडाईआ। आदि जुगादी खेल रचाया, जुगा जुगन्तर वेस वटाईआ। निरगुण सरगुण ल्ए मिलाया, सरगुण दाता निरगुण अख्वाईआ। जोती जोत ल्ए मिलाया, जाग्रत जोत कर रुशनाईआ। चारे खाणी चारे जुग चारे बाणी वण्ड वण्डाया, इक्क इकल्ला वेख वखाईआ । दूजा दर आप सुहाया, गुर पीर अवतार आपणा रूप वटाईआ। तीजा नैण ल्ए खुल्हाया, निज नेत्र कर रुशनाईआ। चौथा पद आप बणाया, घर बैठा साचा माहीआ। पंचम मेला आप सहिज सुभाया, पंचम सख़ीआं मंगल गाईआ। छेवें छप्पर छन्न ना कोए छुहाया, निरगुण जोत इक्क रुशनाईआ। सत्तवें सति सतिवादी आपणा खेल वखाया, ना मरे ना जाईआ। अठ्ठां तत्तां विच कदे ना आया, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध बन्धन कोए ना पाईआ। नौ दुआर ना डेरा लाया, दसवें आपणी खोज खुजाईआ। निरगुण निरवैर दया कमाया, विष्नूं तेरा संग रखाईआ। एका हुक्म हरि सुणाया, भुल कोए ना जाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग वण्ड वण्डाया, चार जुग एका चौकड़ वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सेवा दए समझाईआ। नव नौ चार सेव अपार, हरि साचा सच जणाइंदा। विष्नूं मंगे दर दरबार, प्रभ अग्गे सीस झुकाइंदा। कवण वेला नव नौ चार उतरे पार, कवण पन्ध मुकाइंदा। कवण खेल करे विच संसार, लोकमात जोत जगाइंदा। कवण डंका वजाए अगम्म अपार, कवण आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। कवण जुग जुग गेड़ा दए निवार, गेड़ा आपणे हथ्थ रखाइंदा । कवण मातलोक खेड़ा दए उजाड़, उजिड़आ खेड़ा कवण वसाइंदा। कवण मारनहारा मार, कवण कटार हथ्थ चमकाइंदा। कवण देवणहार आधार, कवण संग निभाइंदा। कवण रुत्ती होए उज्यार, रुत्त बसन्त कवण वखाइंदा। अबिनाशी अचुत कवण वेले पावे सार, कवण मार्ग राह तकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एक देणा साचा वर, हउँ

बाली बुध मंग मंगाइंदा। ब्रह्मा उठ उठ करे ध्यान, चरन कँवल ध्यान लगाया। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, तेरा हुक्म मोहे भाया। नव नौ चार सेवा करां विच जहान, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाया। लोकमात वेख निशान, नव नव आपणा रंग रंगाया। चौदां लोक खोल्ह दुकान, चौदां हट्ट दए विकाया। चौदां विद्या कर प्रधान, चौदस चौदां भेव खुल्हाया। तेरा इक्क सलोक श्री भगवान, भुल कदे ना जाया। सो पुरख निरँजण सद बणया रहिणा निगहबान, ब्रह्मा हँ रूप तेरा इक्क अंस अंसी जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वक्त लएँ मिलाया। कवण मेला पारब्रह्म, ब्रह्म साची मंग मंगाईआ। कवण वेला संवारें आपणा कम्म, निहकर्मी कर्म कमाईआ। कवण वेला घड़ें कवण वेला दएँ भन्न, थित वार कवण रखाईआ। कवण वेला जननी जणें जन, कवण वक्त गोद सुहाईआ। कवण वेला बेड़ा देवें बन्न्ह, लोकमात हो सहाईआ। कवण वेला लेखा चुक्के सूरज चन्न, नूर नूर विच टिकाईआ। कवण वेला लक्ख चुरासी देवें डन्न, बचया कोए रहिण ना पाईआ। कवण वेला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ भिखक एका मंग मंगाईआ। शंकर उठ ललकारया, नेत्र नैण उग्घाड़। पुरख अबिनाशी तेरा नाम तेज़ कटारया, हथ्थ त्रिसूल रिहा वखाल। बाशक तशका गल शंगारया, कंठ माला इक्क निशान। जो उपजे सो अन्त सँघारया, भन्नणहारा जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला तेरे चरन अन्त मिले बिसराम। कवण वेला अन्तिम आउणा, शंकर मंग मंगाईआ। पुरख अबिनाशी भेव खुलाउणा, तेरा तेरे विच समाईआ। जोती जोत जोत रलाउणा, सरगुण निरगुण विच टिकाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग कवण रूप हो पन्ध मुकाउणा, पान्धी चल के आए साचा राहीआ। कवण रूप बख्शंद अख्वाउणा, बख्शणहार सच्चा शहिनशाहीआ। कवण रूप आपणी गंढ्ढ आप पवाउणा, दूसर कोए खोल्ह ना सके राईआ। कवण रूप, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परमानंद विच समाउणा, अनन्द अनन्द अनन्द इक्क वखाईआ। पुरख अबिनाशी सुण पुकार, इक्क ज्ञान दृढ़ाइंदा। शब्दी चोला अपर अपार, आपणा बोला आप अल्हाइंदा। बणया तोला आप करतार, नाम कंडा हथ्थ उठाइंदा। जुग जुग खेल करे अपार, विष्न ब्रह्मा शिव नाल रलाइंदा। लक्ख चुरासी पावे सार, घट घट फोल फुलाइंदा। भगतन देवे नाम आधार, एका तत्त वखाइंदा। सन्तन बख्शे सच प्यार, सांतक सति कराइंदा। गुरमुख साचे ल्ए उभार, आप आपणा मेल मिलाइंदा। गुरसिख नाता तोड़ जगत संसार, सगला साथा आप निभाइंदा। सतिजुग करे साची कार, सति सतिवादी खेल खिलाइंदा। निरगुण सरगुण लै अवतार, वार अठारां रूप प्रगटाइंदा। अन्तिम पन्ध ल्ए विचार, आप आपणा बल रखाइंदा। थिर रहे ना विच संसार, जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव आप समझाइंदा। सतिजुग करे पार किनारा। हरि साचे सच वड्याईआ। भगत भगवन्त दए सहारा, निरगुण सरगुण होए सहाईआ। तोड़णहारा गढ़्ह हँकारा, हँकारी दुष्ट दए खपाईआ। आपणी गोदी आपे दए हुलारा, सतिजुग आपणी गोद सुहाईआ। आप उठाए बाल अञ्याणा, त्रेता अक्ख खुल्हाईआ। आपे होया सुघड़ सयाणा, दे मति हरि समझाईआ। धरत मात दा संग निभाणा, विछड़ कदे ना जाईआ । एका पाउणा पद निरबाणा, निरवैर पुरख इक्क अख्वाईआ। करे खेल श्री भगवाना, आपणा खेल आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पावे सार दो जहानां, दोए दोए जोड़ आप जुड़ाईआ। दोए दोए जोड़ हरि करतारा, भगवन आपणी खेल खिलाइंदा। आपे सरगुण निरगुण शब्द कराए आधारा, शब्दी सुरत आप मिलाइंदा। आपे दो दो अक्खर कर उज्यारा, निराकारा साकारा रूप वटाइंदा। आपे राम रूप हो उज्यारा, आप आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, विष्न ब्रह्मा शिव इक्क समझाइंदा। आपे त्रेता त्रिया धार, जनक सपुत्री आप प्रनाईआ। आपे तोड़े गढ़्ह हँकार, आपे लंका गढ़्ह तुड़ाईआ। आपे भगत भगवन्त करे प्यार, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। आपे त्रेता उतारे आपणी धार, आपणे मार्ग लगाईआ। आपे द्वापर करे सच प्यार, साचा लेखा आप समझाईआ। आपणी विद्या आपे ल्ए विचार, वेद व्यास करे पढ़ाईआ। दर मेला इक्क दुआर, सच दुआरा दए समझाईआ। बारां अख्शर कर प्यार, निष्अक्खर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, आदि जुगादि वडी वड्याईआ। जुगा जुगन्तर लै अवतारा, निरगुण सरगुण रूप वटाइंदा। मुकंद मनोहर लख़मी नरायण हो उज्यारा, साँवल सुंदर आपे मंडल रास रचाइंदा। आपे बंसरी देवे नाम हुलारा, आपणा शब्द आप अल्हाइंदा। आपे लजया रक्खे विच संसारा, आपे ग़रीब निमाणे गोद बहाइंदा। आपे रथ रथवाही बणे विच संसारा, आपे अर्जन शब्द जणाइंदा। आपे आपणा आप सभ तों करे वक्ख, आपे आपणा मेल मिलाइंदा। आपे दस्से आर पार किनारा, दुष्ट हँकारी आप खपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप खिलाइंदा। आदि जुगादि महिमा अकथना अकथ। सतिजुग त्रेता द्वापर पार कराइंदा, कलिजुग आप चलाए रथ। घट घट आपणा वेस धराइंदा, जोत जगाए घट घट। आपे उप्पर पर्दा पाइंदा, अंदर मन्दिर बैठा छुप। आप आपणा बल रखाइंदा, आप उपजाए जोती सति। चारों कुण्ट एका रूप धराइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अबिनाशी अचुत। अबिनाशी अचुत खेल खिलाया, लेखा लिख्त विच ना आईआ। आपणा खेल आप खिलाया, वेखणहार आप हो जाईआ। लोकमात फेरा पाया, नौ खण्ड पृथ्मी वज्जे वधाईआ। नूर इलाही

एका कलमा दए सिखाया, आप आपणी दया कमाईआ। काया ताक खोल्ह हरि मन्दिर दए जणाया, निज आत्म कर रुशनाईआ। सृष्ट सबाई गया समझाया, भुल रहे ना राईआ। बिन हरि दूसर कोए ना पार लँघाया, कलिजुग बेड़ा डोबे शौह दरिआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा खेल आप खिलाईआ। साचा हुक्म हरि सुणाया, राउ रंकां करया ख़बरदार। साचा सुत आप उठाया, पुरख अकाल मनाया इष्ट सच्ची सरकार। साचा खेल आप कराया, आप आपणी किरपा धार। झूठा नाता तोड़ तुड़ाया, दए सुनेहड़ा साचे यार। साचा सत्थर इक्क हंढाया, तेरा मेल धुर दरबार। विछड़ कदे ना जाया, पुरख अबिनाशी हो त्यार। आप आपणा पर्दा लाहया, जुग चौकड़ी खेल करे निरँकार। गुर अवतार रूप वटाया, नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग करदा आया कार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव देवे इक्क आधार। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा पन्ध मुकाउणा, हरि साचा सच जणाइंदा। वेद कतेब शास्त्र सिमरत पुराण भेव किसे ना पाउणा, आपणा भाणा आपणे हथ्थ रखाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां लक्ख चुरासी नाच नचाउणा, नटूआ नाट आप हो जाइंदा। कागद शाही लिख लिख लेखा भगत भगवन्त सन्त गुरमुख गुरसिख आप समझाउणा, शब्द शब्दी शब्द प्रगटाइंदा। जुग जुग राम कृष्न बल बावण वेस वटाउणा, जुग जुग नानक गोबिन्द धार चलाइंदा। जुग जुग वेद व्यासा लेख लिखाउणा, पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा उच्चे टिल्ले पर्बत आसण लाइंदा। जुग जुग नानक भविख्त वाक इक्क जणाउणा, जोद्धा बली इक्क प्रगटाइंदा। जुग जुग गोबिन्द सुत इक्क समझाउणा, पुरख अकाल दया कमाइंदा। जुग जुग पन्ध हरि आप मुकाउणा, ब्रह्मे तेरा मनवन्तर आपणे विच रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वेला अन्त आप समझाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग उतरे पार, हरि साचा सच जणाईआ। निरगुण निरगुण लै अवतार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। निरगुण सज्जण निरगुण मीत मुरार, निरगुण मेला सहिज सुभाईआ। निरगुण नारी निरगुण कन्त भतार, निरगुण सेज ल्ए हंढाईआ। निरगुण मन्दिर निरगुण दुआर, निरगुण बैठे आसण लाईआ। निरगुण हुक्म निरगुण वरतार, निरगुण निउँ निउँ सीस झुकाईआ। निरगुण शाह भूप सिक्दार, निरगुण रईयत नाउँ वखाईआ। निरगुण शब्द नाद धुन्कार, सुणनहार निरगुण आप हो जाईआ। निरगुण राज राजान शाह सुल्तान वड सिक्दार, निरगुण घर घर भिख्या मंगण जाईआ। निरगुण दर दरवेश बणे दो जहान, निरगुण लोआं पुरीआं फेरा पाईआ। निरगुण ब्रह्मा विष्न शिव देवे दान, निरगुण भण्डारा सच सच वरताईआ। निरगुण उपजाए सरगुण निशान, सरगुण मेटे अन्त निरगुण निरगुण आपणी कल वरताईआ। निरगुण दाता दो जहान, दो जहानां खेल खिलाईआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, आपणा भेव रिहा

समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव वेला अन्त दए वखाईआ। नव नौ चार पार कराउणा, जुग जुग गेड़ दवाइंदा। अन्तिम गेड़ा वेख वखाउणा, आप आपणा बल जणाइंदा। लोकमात जामा पाउणा, मात पित ना कोए बणाइंदा। पुरख अकाल वेस वटाउणा, अजूनी रहत डगमगाइंदा। आदि शक्ति आपणे अंग लगाउणा, चतुर्भुज रूप वटाइंदा। बल बावन वेख वखाउणा, आप आपणा भेव जणाइंदा । राम रामा नाउँ रखाउणा, सीता सुरती आप प्रनाइंदा। कान्हा कृष्ना वेख वखाउणा, नाम बंसरी नाद सुणाइंदा। ईसा मूसा नाउँ धराउणा, एका अल्फी गल हंढाइंदा। आलम उल्मा आप समझाउणा, एका नुकता मेट मिटाइंदा। नानक निरगुण रंग रंगाउणा, रंग रंगीला इक्क वखाइंदा। गोबिन्द डंका नाम वजाउणा, चार कुण्ट आप सुणाइंदा। अन्तिम आपणा खेल खिलाउणा, भेव कोए ना पाइंदा। निहकलंका नाउँ रखाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। निहकलंका कलि जामा पा, आपणी खेल आप कराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव हरि रिहा समझा, आदि पुरख वडी वड्याईआ। गुर पीर अवतार जो रिहा घला, एका एका शब्द जणाईआ। त्रिलोकी नाथ सगला साथ रूप रिहा वटा, आप आपणा बल वखाईआ। सच हदीस जो रिहा पढ़ा, चौदां तबकां कुण्डा लाहीआ। सचखण्ड मकान जो डेरा रिहा ला, थिर घर साचे करे रुशनाईआ। हरी हरि नर नरायण आपणा रूप आए धरा, भेव कोए ना पाईआ। कलिजुग रैण अन्धेरी दए मिटा, धूंआँधार रहे ना राईआ। जूठा झूठा भाण्डा दए भना, घड़न भन्नणहार आप हो जाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार दए गंवा, आसा तृष्ना नाल रलाईआ। मनमुख जीवां दए मिटा, मनमति दए दर दुरकाईआ। वरन गोत कोई रहे ना, ज़ात पात ना कोए बणाईआ। एका ब्रह्म दए समझा, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। जिस जन दया दए कमा, आप आपणा पर्दा लाहीआ। जोग हठ अभ्यास ना दए कोए वखा, समरथ पुरख वडी वड्याईआ। अठसठ तीर्थ आपणा चरन कँवल दुआरा दए वखा, गंगा जमना सुरस्ती गोदावरी एका धार वहाईआ। हरि मन्दिर जोत ल्ए जगा, घर घर विच कर रुशनाईआ। शब्द अनादी नाद दए सुणा, गुरमुख पढ़न किते ना जाईआ। आपणा मेला मेले सहिज सुभा, पुरख अबिनाशी बेपरवाहीआ। कलिजुग तेरा मेटे अन्त निशां, नौ खण्ड पृथ्मी फेरा पाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां देवे ख़ाक मिला, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका रंग दए रंगा, ऊँच नीच ना कोए वड्याईआ। सति सतिवादी तागा देवे एका पा, जति सति धीरज आप वखाईआ। साची गाथा दए सुणा, सोहँ शब्द आप जणाईआ। हँ ब्रह्म पारब्रह्म जाए समा, विश्व धार इक्क बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। जुग जुग वेस वटाइंदा,

निरगुण सरगुण लै अवतार। कुदरत कादर वेख वखाइंदा, करनी करता करे आप निरँकार। धरनी धरत धवल हौला भार आप कराइंदा, आपे पावणहारा सार। भगत भगवन्त आप उठाइंदा, लक्ख चुरासी विचों ल्ए उभार। कलिजुग अन्तिम आपणा भेव आप खुल्हाइंदा, लेखा जाणे गुप्त ज़ाहर। आपणी हथ्थीं कुंजी लाइंदा, बणे विचोला हरि निरँकार। साची पूंजी गुरसिखां हथ्थ फड़ाइंदा, नाम वस्त भण्डार। गुरमुख दूजे दर ना मंगण जाइंदा, जिस सतिगुर पूरा मिल्या आण। अठ्ठे पहर नेत्र लोचण नैण दर्शन पाइंदा, दिवस रात ना कोए वखान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम मेटे तेरा निशान। कलिजुग निशान मिटावणा, जगत जगदीश हथ्थ वड्याईआ। सतिजुग साचा मार्ग लावणा, सति सतिवादी धार बंधाईआ। सृष्ट सबाई एका ब्रह्म दरसावणा, दूसर होर ना कोए जणाईआ। भैणां भइया सर्ब बणावणा, चार वरन कर कुड़माईआ। एका नईया आप चलावणा, ग़रीब निमाणयां ल्ए बहाईआ। आपणी सेवा आप कमावणा, सागर सिन्ध ल्ए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा बल आप रखाईआ। कलिजुग पैंडा जाए मुक, सो पुरख निरँजण आप मुकाइंदा। हरि का भाणा ना जाए रुक, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। मनमुखां मुख पैणा थक्क, हरि हरि नाउँ जो ना रसना गाइंदा। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत हरि जू हरि मन्दिर गोदी ल्ए चुक, आप आपणी गोद सुहाइंदा। दरस दिखाए जो बैठा लुक, घर घर विच आपणा रूप जणाइंदा। उज्जल करे मात मुख, जो जन रसना जिहवा गाइंदा। मात गर्भ ना होए उलटा रुख, लक्ख चुरासी फंद कटाइंदा। सफल कराए मात कुक्ख, जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। अमृत जाम प्याए घुट्ट, निझर झिरना आप झिराइंदा। आवण जावण जाए छुट्ट, राए धर्म ना डन्न लगाइंदा। करे खेल अबिनाशी अचुत, गुरमुख साचे मेल मिलाइंदा। कलिजुग अन्त सुहावी रुत, भिन्नड़ी रैण मेल मिलाइंदा। मेल मिलावा जिउँ मावां पुत्त, गुर सतिगुर गुरसिख संग रखाइंदा। मनमुखां भाग गए निखुट्ट, हरि का रूप दिस ना आइंदा। आसा तृष्ना माया ममता अजे ना भरी पोट, शाह करोड़ी सर्ब हल्काइंदा। गुरमुख विरला रक्खे एका ओट, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। आप उठाए आहलणिउँ डिगा बोट, सच दुआरे आप बहाइंदा। लभ्भणे फिरदे कोटी कोट, निरगुण रूप दिस किसे ना आइंदा। चारों कुण्ट फिरदे बन्न्ह लंगोट, उच्चे टिल्ले पर्बत कोटन कोटि आसण लाइंदा। कोए ना कढ्ढे वासना खोट, निर्मल नीर ना कोए प्यांअदा । किसे नज़र ना आए घर मन्दिर जोत, जगत दीवाली सर्ब वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण दाता पुरख बिधाता आपणी खेल आप खिलाइंदा। कलिजुग अन्तिम खेल खिलावण आया, पारब्रह्म हरि करतार। सतिजुग त्रेता द्वापर

कलिजुग विछड़े मेल मिलावण आया, निरगुण निरगुण लै अवतार। जन्म जन्म दा पूर्ब लहिणा झोली पाया, लेखा रहे ना विच संसार। फड़ फड़ बाहों ल्ए तराया, डुब्बदे पाथर जाए तार। सतिजुग साचा राह चलाया, लेखा जाणे आप करतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख गुरसिख आत्म अन्तर एका नाम दए आधार। गुरमुख नाम जणाया, बन्द किवाड़ा खोल्ह। शब्द नाद वजाया, अगम्म अगम्मड़ा बोल। एका घर वसाया, सद वसे हरि जू कोल। दूर दुराडा पन्ध मुकाया, आप आपणे कंडे तोल। काया किला कोट सुहाया, सुरती शब्दी आपे मौल। साची चोट तन लगाया, करे खेल बैठ अडोल। साचा तख्त आप सुहाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां उलटा करे नाभ कँवल। उलटा कँवल आप उलटाया, नैण मूंद मुँधारा। अमृत बूंद मुख चुआया, सांतक सति करे वरतारा। कलिजुग अग्नी अग्ग बुझाया, त्रैगुण मारे मारा। पंच विकारा रहे ना राया, जिस जन बख्शे चरन दुआरा। आत्म जोती जोत जगाया, नूर नुराना कर उज्यारा। घर विच घर दए सुहाया, गुरमुखां कर प्यारा। वणज वणजारा इक्क कराया, देवे वस्त नाम हरि थारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे ल्ए उधारा। हरिजन सच उधारीअन, कर किरपा गुण निधान। कलिजुग अन्तिम पैज संवारीअन, इक्क वखाए सच निशान। झूठा नाता तोड़ तुड़ाईअन, सच सुच्च वरते सच वरतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव तेरी अन्त सुणे पुकार। अन्त सुणे पुकार हरि हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। विष्न तेरे आवे दर दर, आप आपणा रूप धराईआ। ब्रह्मा वेखे आपे खड़ खड़, ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। आपणी विद्या आपे पढ़ पढ़, ब्रह्म लेखा दए वखाईआ। आपणी करनी आपे कर कर, शंकर एका तत्त समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लहिणा देणा देवे थाउँ थाँईंआ। लहिणा देणा हरि करतारा, आदि जुगादि मुकाइंदा। विष्नूं मेला धुर दरबारा, हरि साचा आप कराइंदा। ब्रह्मा जोती दए हुलारा, जोती जोत समाइंदा। किरपा करे आप निरँकारा, चरन चरनोदक मुख चुआइंदा। तिन्नां वखाए इक्क दुआरा, दर घर साचे सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि एका हरि, जुग जुग पन्ध मुकाइंदा। जुग जुग पन्ध मुकाइंदा, हरि पान्धी बेपरवाह। सतिजुग त्रेता द्वापर आपणी धार बंधाइंदा, निरगुण सरगुण बण मलाह। कलिजुग अन्तिम खेल खिलाइंदा, अगम्मड़ी कार आप करा। हड्ड मास नाड़ी चमड़ा ना कोए रखाइंदा, पवणी पवण ना ल्ए साह। खड़ग खण्डा ना कोए चमकाइंदा, तीर कमान ना ल्या हथ्थ उठा। शस्त्र बस्त्र ना कोए सजाइंदा, चरन रकाब ना रिहा रखा। शाही फौज लशकर ना कोए उठाइंदा,

दूसर संग ना ल्या कोए रला। इक्क इकल्ला जोत जगाइंदा, शब्दी हुक्म दए वरता। नौ खण्ड पृथ्मी भेड़ भड़ाइंदा, सत्तां दीपां ल्ए जगा। आपणी जोती अग्नी लाइंदा, मन मति बुध जगत वड्या। पंडत कांशी भेव ना पाइंदा, मुलां शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर कोई सके भेव ना पा। ग्रन्थी पन्थी सर्ब कुरलाइंदा, हरि मिले ना बेपरवाह। गुरसिख विरले आप जगाइंदा, आप आपणी दया कमा। ज़ात पात ना कोए रखाइंदा, वरन बरन ना वण्ड वण्डा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, एका चण्ड प्रचण्ड दए वखा। चण्ड प्रचण्ड दुर्गा धार, अष्टभुज दए वड्याईआ। चतुर्भुज बण निरँकार, आप आपणा रिहा छुपाईआ। एका दूजा करे पार किनार, तीजा नैण आप खुल्हाईआ। चौथे घर हो त्यार, पंचम लेखा दए मुकाईआ। छे शास्त्र कर विचार, छेवें घर खोज खुजाईआ। सति सरूपी सच सतार, हरि निरँकार घर घर विच दए वजाईआ। चौदां विद्या ना पाए सार, वेद कतेब रहे जस गाईआ। गुरमुखां करे इक्क गुफ्तार, रसना जिहवा ना कोए हिलाईआ। बत्ती दन्द ना कोए पुकार, आपणी कल आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरा अन्त कराउणा विष्न ब्रह्मा शिव मिलाउणा, कीता कौल पूर कराईआ। कीता कौल कदे ना भुल्लदा, हरी हरि वडी वड्याईआ। करे खेल आप अतुल दा, ना कोई तोले तोल तुलाईआ। त्रैगुण माया विच कदे ना रुलदा, त्रैभवन धनी वडी वड्याईआ। झूठे निशान कदे ना झुलदा, सच निशाना ल्ए उठाईआ। लेखा जाणे आपणी कुल दा, भगत सन्त गुरमुख गुरसिख आपणा बंस बणाईआ। गुरमुख बूटा कदे ना हुलदा, सृष्ट सबाई लक्ख चुरासी पत्त डाली ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख विरले ल्ए जगाईआ। गुरसिख विरला जागया, जिस जगाया आप निरँकार। सतिगुर सरनाई लागया, नाता तोड़ सर्ब संसार। बिशन दास वड वड भागया, पाया पुरख अगम्म अपार। सिँघ भाग जगया नाल चराग़या, जोती जोत होई उज्यार। दुरमति मैल धोया दाग़या, काग रल्लया हँसां डार। आत्म उपज्या इक्क वैराग्या, अठ्ठे पहर राह तक्के मीत मुरार। हरि मेला कन्त सुहागया, गुरसिख होए सुहागण नार। सतिगुर पूरे लक्ख चुरासी विच्चों काढया, जन्म मरन गेड़ निवार। लेखे लग्गा मास रत नाड़ी हाडया, रती रत दए आधार। हरिजन हरिभगत लडाए लाडया, जिउँ ध्रू प्रहिलाद पावे सार। एथे ओथे आप बंधाया साचा नातया, ना कोई तोड़े तोड़णहार। सोहँ शब्द गाई गाथया, अन्तिम मिल्या ओम रूप निराकार। लग्गा तिलक ललाट मस्तक साचे माथया, निरगुण नूर होया उज्यार। दस्सदा गया सज्जण साथया, बिन हरि नाम ना उतरे कोई पार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख विरले ल्ए वर, आप आपणी किरपा धार। किरपा धारे

हरि निरँकारे, अकल कला वड्याईआ। भगत उधारे करे शंगारे, तन कपड़ इक्क वखाईआ। जोत उज्यारे शब्द अनहद धुन्कारे, नाद अनादी गीत सुणाईआ। पुत्तर धीआं ना कोए प्यारे, नारी कन्त ना रोवे ज़ारो ज़ारे, जिस मिल्या बेपरवाहीआ। उतरे पार सर्ब परवारे डुबदे पाथर आपे तारे, चरन पाहन नाल छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर आप चलाए आपणा मन्त्र, गुरमुखां बुझाए लग्गी बसन्तर, अग्नी तत्त ना कोए वखाईआ। अग्नी तत्त देवे कढ्ढ, गुर सतिगुर हथ्थ वड्याईआ। नाम जणाए नाद अनहद, धुन आत्मक आप सुणाईआ। जाम प्याए साची मदि, अमृत रस इक्क चखाईआ। आवण जावण मेटे पन्ध, सगला संग आप हो जाईआ। जगत विकार तजाए गंद, हरि का नाउँ रसना जिहवा गाईआ। निज आत्म मिले परमानंद, निज मन्दिर वज्जे वधाईआ। हरि कन्त सुणाए सुहागी छन्द, मिल सख़ीआं मंगल गाईआ। ख़ुशी कराए बन्द बन्द, बन्दीख़ाना आप तुड़ाईआ। नाता तुट्टा जेरज अंड, दस दस मास ना अग्न तपाईआ। सीतल धारा सीतल चढ़या चन्द, घर साचे होई रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सुहेले ल्ए वर, गुर चेले मेल मिलाईआ। गुर चेला मेल मिलाइंदा, निरगुण सरगुण कर प्यार। इक्क इकेला वेख वखाइंदा, दो जहानां हो त्यार। शब्द सुहेला नाल रलाइंदा, दिवस रैण पावे सार। आपणा वेला आप सुहाइंदा, थित वार ना सके कोए विचार। धर्म राए दी जेला आप कटाइंदा, चित्रगुप्त लेखा देवे पाड़। लाड़ी मौत गुरसिख ना कोए प्रनाइंदा, जिस जन सतिगुर पूरा मिल्या आण। विष्न ब्रह्मा शिव राह तकाइंदा, आदि जुगादी खेल महान। भगवन आपणी गोद बहाइंदा, भगती देवे साचा दान। जीवण मुक्त आप कराइंदा, मुक्ती दस्से बाल अञ्याण। गुरसिख मुक्ती कदे ना मंग मंगाइंदा, एका मंगे चरन कँवल ध्यान। कलिजुग अन्तिम साची जुगती आप जणाइंदा, पुरख अबिनाशी हो मेहरवान। शक्ती भगती गुरमुखां सेव कमाइंदा, सेवा करे आप परवान। बूंद रक्ती लेखे लाइंदा, होया हरि हरी मेहरवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख वेखे चतुर सुजान। गुरमुख चतुर सुजान, मूर्ख मूढ़े आप बणाईआ। जिस जन देवे जीआ दान, चरन धूढ़ मस्तक टिक्का लाईआ। एका राग सुणाए कान, नाद अनादी धुंन उपजाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म करे पहचान, ब्रह्म विद्या इक्क सिखाईआ। घर विच मेला घर विच गुरु घर विच चेला घर विच आसण घर विच सिँघासण दए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख वखाए साचा घर, घर घर विच दए प्रगटाईआ। घर नारी कन्त भतार, घर साची सेज सुहाइंदा। घर पीआ प्रीतम यार, घर प्रेम प्यार वखाइंदा। घर शब्द नाद धुन्कार, घर सख़ीआं मंगल गाइंदा। घर अमृत ठंडा ठार, घर भर प्याला जाम प्यांअदा। घर

जोत निरँजण करे उज्यार, घर नूर नुराना डगमगाइंदा। घर दीवा बाती कमलापाती कर त्यार, आपणा मन्दिर आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां अंदर आपे वड़, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। गुरमुखां अंदर आपे वड़या, औंदा जांदा दिस ना आईआ। आपणे पौड़े आपे चढ़या, आप आपणा बल धराईआ। आपणे दुआरे आपे खड़या, गुरमुखां राह वखाईआ। आपणी विद्या आपे पढ़या, हरिजन साचे ल्ए पढ़ाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़या, पंज तत्त ना कोई वखाईआ। अग्नी हवन कदे ना सड़या, मढ़ी गौर ना कोए दबाईआ। गुरमुख विरला गुर गुर आपे वरया, गुर शब्द होई कुड़माईआ। निरभउ चुकाए जगत डरया, भय भयानक होए सहाईआ। आसा मनसा पूरी करया, जो जन रहे सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख एका रंग रंगाईआ। गुरमुख रंगे रंग अनडीठड़ा, गुर सतिगुर आप रंगाया। काया चोली रंगे चीथड़ा, पंज तत्त दए वड्याआ। अमृत रस प्याए एका मीठड़ा, रीठा कौड़ा आपणा रस चखाया। धाम वखाए इक्क अनडीठड़ा, जगत नेत्र दिस ना आया। सर्ब जीआं दा सांझा मीतड़ा, पारब्रह्म सच्ची सरनाया। ब्रह्म गाए सुहागी गीतड़ा, छत्ती राग भेव ना राया। बैठा रहे इक्क अतीतड़ा, साचे मन्दिर सोभा पाया, कलिजुग अन्तिम आप चलाए आपणी रीतड़ा, गुरसिख काया मन्दिर गुरदुआर मन्दिर मठ शिवदुआला वखाए मसीतड़ा, घर इष्ट देव इक्क प्रगटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा राह वखाया। नमो देव निमस्कार वास्तक रूप, पारब्रह्म बोध अगाध परवानया। निरवैर पुरख अकाल ठाकर स्वामी सति सरूप, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर सुणाए धुर फ़रमानया। ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड उत्भुज सेत्ज पावे सार दहि दिशा चार कूट, निरगुण निराकार इक्क इकल्ला श्री भगवानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि शक्ति आदि भवानी सार शब्द सच निशानया। पारब्रह्म ब्रह्म खेल महान, ख़ालक ख़लक रूप वेखे दो जहान, मख़लूक आपणी धार रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला साचा हरि, गुरमुख साचे आप मिलाइंदा। गुरमुख मिल्या सतिगुर पाया नाता तुट्टा जगत, माणस जन्म जूए ना हारया। पुरख अबिनाशा घट घट वासा दासी दासा दीन दयाल, खेले खेल अगम्म अपारया। कलिजुग अन्तिम अवल्लड़ी चाल, चरन भिखार रखाए काल महाकाल, वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, लोकमात होए उज्यारया। भगत भगवन्त ल्ए भाल, साचे सन्त राह दस्से इक्क सुखाल, गुरमुखां तोड़ जगत जंजाल, गुरसिखां बणे आप दलाल, बेड़ा करे पार किनारया। जो जन आए सरना एका मंग ल्ए मंगा, पुरख अबिनाशी दया दए कमा, लोचण तीजा दए खुल्हा, अनहद शब्द दए वजा, अमृत जाम दए प्या, निरगुण जोत कर रुशना, औखी घाटी दए चढ़ा, आपणा पल्ला आप फड़ाईआ। आपणा

पल्ला आप फड़ाया, गुरसिख भेव कोए ना पाइंदा। निरगुण सरगुण दुआरे मंगण आया, जुग जुग आपणा बिरद धराया, हरिजन आपणे अंगण आप उठावण आया, आप आपणी गोद सुहाया। हरि का नाउँ मंगण जो संगण, दरगाह साची मिले ना थाया। सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा तन पहनाए नाम साचा कंगण, जिउँ कसीरा रविदास चमारा गंगा आप वटाया। हरिभगत बणे साचा हीरा माणक मोती, जगे जोती सुरती उठे सोती, गुर सतिगुर ल्ए उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द हुलारा इक्क लगाया। शब्द हुलारा आप लगाइंदा, कर किरपा गुण निधान। गुरमुख आत्म आप जगाइंदा, परमात्म होया निगहबान। सनातन धर्म इक्क वखाइंदा, सांतक रूप श्री भगवान। विष्नूं खेल आप खिलाइंदा, घर घर देवे जीआ दान। ब्रह्म जोत सर्ब जगाइंदा, पारब्रह्म हो प्रधान। शंकर संसा सर्ब मिटाइंदा, जो भुल्ले जीव शैतान। गुर का शब्द अन्त प्रनाइंदा, जोद्धा सूरबीर बली बलवान। जुग जुग आपणा बल रखाइंदा, नौ खण्ड पृथ्मी पावे आण। गुर अवतार आपणी रसना जिहवा गाइंदा, देवणहारा हरि फ़रमान। कलिजुग वेला अन्तिम आइंदा, पुरख अबिनाशी होया मेहरवान। शब्द बबाणा आप उठाइंदा, लोकमात रक्खे आण। निरगुण निरवैर निहकलंक सेव कमाइंदा, गुरसिख उठाए बाल अञ्याण। आपणी हथ्थीं आप चढ़ाइंदा, आपणे कंध चुक्के श्री भगवान। जगत कहार ना कोए बणाइंदा, ना कोई काहनी करे पछाण। उलटा गेड़ा आप दवाइंदा, मुख फिरे दो जहान। जगत भण्डारन आप भराइंदा, करे खेल हो मेहरवान। गुरसिख अर्थी आपणे धाम पुचाइंदा, ना कोई परखे जीव जहान। पंज तत्त काया अग्नी विच जलाइंदा, त्रैगुण मेटे अन्त निशान। ब्रह्म पारब्रह्म विच समाइंदा, जोती मेला जोत महान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिसंगत देवे माण। हरिसंगत वड्याई धन्न, हरि सतिगुर पुरख मनाया। हरिसंगत वड्याई धन्न, हरि मन्दिर हरि जस गाया। हरिसंगत वड्याई धन्न, जगत तृष्ना भुक्ख गंवाया। हरिसंगत वड्याई धन्न, संसा रोग रहे ना राया। हरिसंगत वड्याई धन्न, पुरख अबिनाशी सेव कमाया। हरिसंगत वड्याई धन्न, अर्श फर्श कुर्श कुरा एका काया काअबा दए वड्याआ। हरिसंगत वड्याई धन्न, दो दो आबा आबेहयात दए बरस, आपणी धार आप वहाया। हरिसंगत वड्याई धन्न, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर आए लेखे ल्ए लगाया। लेखे लग्गे आया दर, भुल रहे ना राईआ। दरस दिखाए घर घर, रातीं सुत्तयां ल्ए जगाईआ। विष्नूं रूप आपे कर, आपणा रूप आप प्रगटाईआ। सीस ताज आपे धर, मोर मुक्ट सीस टिकाईआ। धनुख बाण आपे फड़, जंगल जूह उजाड़ प्रभास दए वखाईआ। सेली टोपी सिर रक्ख, नाम सति करे पढ़ाईआ। चरन रकाबे आपे रक्ख, गोबिन्द रूप दए दरसाईआ। किरपा करे पुरख समरथ, गुरमुख शब्दी बन्धन पाईआ।

मन मनूआ दहि दिशा ना जाए नस्स, पंछी उड ना डारी लाईआ। बुध बबेकी दए रस, एका तत्त वखाईआ। मति मतवाली तीर मारे कस, बाण निराला इक्क चलाईआ। पंच विकारा करे भठ, पंचम शब्द धुंन उपजाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत देवे दरस, लहिणा देणा चुकाए सीआं साढे तिन्न हथ्थ, रविदास चमार दए ग्वाहीआ। सगल वसूरे जायण लथ, जो जन आत्म अन्तर दर्शन पाईआ। कोई कहे झूठ कोई कहे सच, गुरमुख विरले हिरदे अंदर गया रच, ना कोई सके बाहर कढ्ढाईआ। हरि का नाउँ हरिजन विरले गया पच, दूसर अंदर टिके ना राईआ। कलिजुग जीव जगत दुआरे रहे नच्च, गुरदुआर दिस किसे ना आईआ। माण अभिमाण पंज तत्त काया माटी कच्च, सच निशान ना कोए वखाईआ। गुण जाणया जगत भोग बिलास रस, हरि गुण कहिण सुणन कोए ना जाईआ। सूरबीर बलवान राज राजान मन वासना होए वस, सुरत शब्द ना कोए मिलाईआ। जगत माया ममता रक्खी आस, हरि मिलण दी आस ना कोए रखाईआ। पी पी मदि ना मिटी प्यास, नाम ख़ुमारी ना कोए चढ़ाईआ। जगत बबाण उडाए आकाश, आपणा घर वेखण कोए ना जाईआ। जीव जहाना जंतां खाधा मास, आपणा मास गुर के हट्ट ना कोए विकाईआ। घर घर रक्खे दासी दास, दासी दास बण सतिगुर सेव ना कोई कमाईआ। पुत्तर धीआं जन्मे दस दस मास, दस दस मास फंद ना कोए कटाईआ। रसना खाधा जगत ग्रास, हरि स्वास स्वास ना कोए ध्याईआ। बिन सतिगुर पूरे वेले अन्त ना करे कोए बन्द ख़लास, मात पित भाई भैण साक सज्जण सैण ना सके कोए बचाईआ। जो दीसे सो होए विनास, थिर ना रहे पृथ्मी आकाश, पुरख अकाला दीन दयाला आदि जुगादि एका एक एक रघुराईआ। कलिजुग अन्त श्री भगवन्त गुरमुखां करे बन्द ख़लास, जो जन रहे ध्यान लगाईआ। गोपी काहन बण बण पावे रास, गृह मन्दिर अंदर आपणा नाच नचाईआ। सीता राम वसे पास, राम सीता सुरती शब्दी विछड़ कदे ना जाईआ। नानक गोबिन्द करे बन्द ख़लास, गोबिन्द गुर गुर जो जन दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरी हरि आपणी खेल खिलाईआ।