१२ माघ २०१७ बिक्रमी ओम प्रकाश दे गृह जलन्धर
इक इकल्ला रक्खणहारा, आदि जुगादि समाइंदा। सचखण्ड वसे धाम न्यारा, सच दुआरे सोभा पाइंदा। थिर घर साचे हो उज्यारा, नूर नुराना डगमगाइंदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, तख्त निवासी साचा तख्त हंढाइंदा। हुक्मी हुक्म करे वरतारा, हुक्मी हुक्म खेल खिलाइंदा। दर दरवेश बण भिखारा, आपणी मंग आप मंगाइंदा। आप कराए साचा वणज वणजारा,
आपणा वणज आपे वेख वखाइंदा। निरगुण रूप अगम्म अपारा, अलख अगोचर अगम्म अथाह, बेपरवाह आपणी कल आप धराइंदा। अजूनी रहत आदि जुगादि करे सच न्याँ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप खिलाइंदा। इक्क इकल्ला खेल अपारा, आदि जुगादि कराइंदा। सचखण्ड वसाए इक्क दुआरा, दर घर साचे सोभा पाइंदा। शब्द सुत सुत दुलारा, हरि निरँकारा आप उठाइंदा। देवे वर एका हरि, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। त्रै त्रै नूर कर उज्यारा, त्रै त्रै मेल आप धराइंदा। लक्ख चुरासी कर पसारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा बल रखाइंदा। आपणा बल आपे धार, आपणी दया आप कमाईआ। लक्ख चुरासी कर पसार, त्रैगुण बन्धन एका पाईआ। पंज तत्त घाड़न घड़े अपार, घड़णहारा आप हो जाईआ। रक्त बूंद अपर अपार, हड्ड मास नाड़ी जोड़ जुड़ाईआ। काया गढ़्ह कर त्यार, वेखणहार आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, इक्क इकल्ला आपणी खेल आप खिलाईआ। इक्क इकल्ला हरि बेअन्त, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। करे खेल श्री भगवन्त, शाह पातशाह वडी वड्याईआ। आदि जुगादी नारी कन्त, एका आपणी सेज हंढाईआ। आपे जाणे आपणी बणत, आपणा रूप आप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, इक्क इकल्ला आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। इक्क इकल्ला खेल अपार, रक्खणहार लक्ख चुरासी कर पसार, विष्न ब्रह्मा शिव सेवा लाइंदा। निरगुण तत्त तत्त कर प्यार, ब्रह्म मति इक्क टिकाइंदा। वसणहारा धाम न्यार, जाग्रत जोत कर उज्यार, जोती जाता आपणा नाउँ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सगला संग आप निभाइंदा। लक्ख चुरासी हरि हरि धार, निरगुण सरगुण आप चलाईआ। देवे हुक्म सच्ची सरकार, शाह पातशाह वडी वड्याईआ। जुग जुग गेड़ा अपर अपार, जगत वण्डण वण्ड वंडाईआ। लेखा जाणे धुर दरबार, धुर दी बाणी बाण शब्द अल्हाईआ। शब्द नाद सच्ची धुन्कार, आपणा राग आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप वटाईआ। हरि हरि वेस वटाइंदा, इक्क इकल्ला बेपरवाह। चारे खाणी आप सुणाइंदा, आपणा आसण बैठा ला। घट घट दीपक जोत जगाइंदा, आपणी धुन आप उपजा। घर घर शब्द नाद वजाइंदा, आपणी धुंन आप जणा। आपणा भेव आप खुल्हाइंदा, आपे बणत ल्ए बणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा एका घर, घर सुहञ्जणा आप सुहा। घर घर हरि सुहञ्जणा, हरि साचे सच वड्याईआ। दीपक जगे आदि निरँजणा, तेल बाती ना कोए पाईआ। करे खेल दर्द दुःख भय भञ्जणा, दरदी दर्द ना कोए जणाईआ। आदि जुगादी साचा सज्जणा, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, इक्क इकल्ला साचा हरि, एका धाम सुहाईआ। एका धाम सुहंदड़ा, हरि साचा वड मेहरवान। सच्चखण्ड दुआरे आसण लंदड़ा, जोती नूर जगे महान। साचे तख्त सोभा पंदड़ा, उप्पर बैठ श्री भगवान। आपणा हुक्म आप सुणंदड़ा, आपणा भाणा धुर फ़रमान। आपणा भाणा आप रखंदड़ा, आपे करे परवान। आपे लक्ख चुरासी वेख वखंदड़ा, आपे निरगुण सरगुण होए मेहरवान। आपे शब्द संदेश सुणंदड़ा, लक्ख चुरासी वेख निशान । आपे आपणा पर्दा उठंदड़ा, पंज तत्त होए आप मेहरवान। आपे भगत भगवन्त वेख वखंदड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल महान। इक्क इकल्ला एकँकारा, जुग जुग खेल खिलाइंदा। वसणहारा धाम न्यारा, महल्ल अटल उच्च मुनार दर घर साचे सोभा पाइंदा। निरगुण जोती कर उज्यारा, नूर नुराना डगमगाइंदा। शब्द अनादि सच्ची धुन्कारा, नाद अनादी आप वजाइंदा। लोकमात करे खेल न्यारा, आपणा रूप आप धराइंदा। भगत भगवन्त खोल्हे बन्द किवाड़ा, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। मेट मिटाए पंचम धाड़ा, माया ममता मोह चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, एका खेल खिलाइंदा। इक्क इकल्ला बेपरवाह, आदि जुगादि समाया। जुग जुग बणे मात मलाह, हरि सन्तन दए मिलाया। इक्क जणाए आपणा नाउँ, निष्अक्खर आप पढ़ाया। सदा सुहेला बणे पिता माउँ, सीस आपणा हथ्थ टिकाया। वेखणहारा नगर खेड़ा ग्राउँ, पंज तत्त काया चोला फोल फुलाया। गुरमुख विरले आप उठाए फड़ फड़ बाहों, जिस जन आपणी दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला एकँकार करे खेल अगम्म अपार, दूसर संग ना कोए रलाया। सो पुरख निरँजण इक्क इकल्ला, दर घर साचे सोभा पाईआ। हरि पुरख निरँजण वसणहारा सच महल्ला, दर दरबारा इक्क वड्याईआ। एकँकारा आप फड़ाए आपणा पल्ला, आपणा संग आप निभाईआ। आदि निरँजण आपणे दीपक आपे बला, निरगुण निरगुण निरगुण करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता वसणहारा जला थला, जल थल महीअल आप समाईआ। श्री भगवान सच संदेश नर नरेश एका घल्ला, घट घट धुन नाद वजाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म आपे रला, अभेद अभेद आप हो जाईआ। हरिभगत फड़ाए आपे पल्ला, छुट्ट कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, इक्क इकल्ला सृष्ट सबाई पिता माईआ। सृष्ट सबाई एका दाता, एका रंग समाइंदा। जन भगतां सुणाए साची गाथा, जगत विद्या ना कोए पढ़ाइंदा। आत्म अन्तर वखाए तीर्थ ताटा, सर सरोवर आप नुहाइंदा। आपे पूरा करे घाटा, दूसर दर मंगण गुरसिख कदे ना जाइंदा। निरगुण जोत जगाए ललाटा, अन्ध अन्धेर मिटाइंदा। अनहद शब्द मारे साटा, तन नगारा आप वजाइंदा। आत्म सेजा वेखे खाटा, सच सिँघासण आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, जन भगत चाढ़े तन रंगत, रंग रंगीला आपणा रंग आप रंगाइंदा। जुग जुग भगत तराइंदा, हरि साचा साची कार। एका हुक्म आप सुणाइंदा, हुक्मी हुक्म सच्ची सरकार। आपणे भाणे सद रहाइंदा, सिर हथ्थ रक्ख समरथ करतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला करे खेल अगम्म अपार। अगम्म अपार खेल खिलाइंदा, निरगुण सरगुण हरि हरि मीत। सन्त कन्त भगवन्त आपणे थान बहाइंदा, धाम वखाए इक्क अनडीठ। अठ्ठे पहर वेख वखाइंदा, दिवस रैण वसे चीत। आपणा राग आप अल्हाइंदा, तुरीआ नाद वजाए इक्क अतीत। सुफ़न सखोपत खेल खिलाइंदा, जाग्रत वेखे ठांडा सीत। त्रैगुण विच कदे ना आइंदा, हरिजन करे पतित पुनीत। हस्त कीट खेल खिलाइंदा, इक्क इकल्ला गाए सुहागी गीत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल एका हरि, लक्ख चुरासी परखे नीत। लक्ख चुरासी परखणहारा, एका रंग समाइंदा। करे खेल विच संसारा, भगत भगवन्त आप उठाइंदा। सन्तन देवे सति सहारा, साची सिख्या इक्क वखाइंदा। गुरमुखां अन्तर खोल्ह किवाड़ा, दूई द्वैती पर्दा लांहयदा। गुरसिखां मेटे पंचम धाड़ा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आइंदा। जुग जुग करे साची कारा, करनी करता आप कराइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर पार उतारा, आपणे लेखे पाइंदा। लेखा जाणे गुर अवतारा, शब्द गुर गुर सतिगुर आप वड्यांअदा। पंज तत्त दए सहारा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मेल मिलाइंदा। मन मति बुध पावे सारा, आप आपणी खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बन्धन आपे पाइंदा। इक्क इकल्ला बन्धन पाए, बन्दी छोड़ आप हो जाईआ। लक्ख चुरासी घट घट अंदर मृदंगण आप वजाए, नाम मृदंगा इक्क वखाईआ । जन भगतां कंगण तन इक्क पहनाए, सति सन्तोख वडी वड्याईआ। आत्म अन्तर परमानंदन इक्क उपजाए, जगत तृष्ना हरस रहे ना राईआ। गीत सुहागी छन्दन इक्क सुणाए, ना कोई लेखा लिखे कलम जगत शाहीआ। मस्तक तिलक चन्दन आप लगाए, निरगुण जोत नूर ललाट कर रुशनाईआ। दूई द्वैती भरमां कंधन आपे ढाए, निरभउ भय ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला आपणी धारा आप चलाईआ। इक्क इकल्ला धार चलाइंदा, सतिजुग त्रेता द्वापर करया पार। कलिजुग अन्तिम वेख वखाइंदा, लेखा जाणे धुर दरबार। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां फेरा पाइंदा। गगन पातालां चरनां हेठ लताड़। विष्न ब्रह्मा शिव आप उठाइंदा, करोड़ तेतीसा दए हुलार। सुरपति राजा इन्द नाल मिलाइंदा, निरगुण खेल अगम्म अपार। दहि दिशा फेरा पाइंदा, चार कुण्ट होए उज्यार। त्रैगुण माया वेख वखाइंदा, पंज तत्त जानणहारा धार। निरगुण निरगुण सरगुण मेल मिलाइंदा, शब्दी गुर गुर अवतार। गुर शब्दी डंक वजाइंदा, नाद अनादी एकँकार।
कलिजुग जीव भेव कोए ना पाइंदा, अन्तिम सुत्ता पैर पसार। मन का मणका ना कोए भवाइंदा, पढ़ पढ़ थक्के जीव गंवार। गुर गुर शब्द दिस किसे ना आइंदा, पंज तत्त करन प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल एका वार। इक्क इकल्ला एका वार, आपणा खेल खिलाइंदा। जुग चौकड़ी दए सहार, गेड़ा गेड़े आप भवाइंदा। आप प्रगटाए गुर अवतार, हुक्मी हुक्म सर्ब फिराइंदा। कलिजुग अन्तिम हो त्यार, निरगुण निरवैर पुरख अकाल लोकमात जोत जगाइंदा। शब्द सरूपी बण दलाल, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। तोड़णहारा जगत जंजाल, जाग्रत जोत इक्क जगाइंदा। लेखा जाणे शाह कंगाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। हरि हरि भेव जणाइंदा, कर किरपा दीनन दीन। सन्त साजण वेख वखाइंदा, जो जन आत्म अन्तर रहे चीन। चारों कुण्ट फेरा पाइंदा, हरिजन वेखे लाए आपणे लेखे जगत विछोड़ा कट्टे जिउँ जल मीन। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल लोक तीन। त्रैगुण माया खेल अपारा, हरि अन्तिम पार कराइंदा। कलिजुग अन्तिम हो उज्यारा, इक्क इकल्ला वेख वखाइंदा। सम्मत सम्मती भेव न्यारा, बीस सतारां आपणा बल धराइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। एका हुक्म हरि वरतंत, शब्दी शब्द वज्जे वधाईआ। गुरमुख विरला जाणे सन्त, दूसर बूझे ना कोए राईआ। आपणी महिमा जाणे अगणत, लेखा लेख विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण वेखे थाउँ थाँईंआ। निरगुण सरगुण काया मन्दिर, हरि साचा वेख वखाइंदा। भरम भुलेखे आया शहर जलन्धर, भगतां लेखा आप चुकाइंदा। वसणहारा डूँग्घी कंदर, अनुभव प्रकाश आप कराइंदा। जिस जन तोड़े आपणा जंदर, तिस आपणा दरस दखाइंदा। जीव जंत चार कुण्ट दहि दिशा मन वासना भौंदा बन्दर, बिन गुर शब्द बन्धन कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला पुरख अकाल आदि जुगादी दीन दयाल, वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, जुग जुग भगत भगवन्त लोकमात करे प्रितपाल, लक्ख चुरासी विच्चों भाल आपणा भेव खुल्हाइंदा। इक्क इकल्ला खेल कराइंदा, खेलणहार आप भगवान। घट घट अंदर वेख वखाइंदा, वेखणहारा सच निशान। डूँग्घी भँवरी फोल फुलाइंदा, सुखमन नाड़ी जाणे दुकान। ईड़ा पिंगल पन्ध कटाइंदा, आत्म अन्तर हो मेहरवान। निझर झिरना आप झिराइंदा, कँवल कँवला कर परवान। अनहद शब्द नाद वजाइंदा, धुंन अनादी एका गान। जोत निरँजण आप जगाइंदा, किरपा कर हो मेहरवान। कागों हँस आप बणाइंदा, सर सरोवर नुहाए इक्क नहान। बजर कपाटी तोड़ तुड़ाइंदा, सति सरूपी आप वखाए इक्क निशान। आत्म सेजा आप सुहाइंदा, आत्म ब्रह्म हो प्रधान। ईश जीव खेल खिलाइंदा, खेले
खेल गुण निधान। आपे सुरती आपे शब्द आपे आपणा बन्धन पाइंदा, आपे मेल मिलावा वेखे आण। एका हुक्म आप वरताइंदा, गुरमुख विरला जाणे चतुर सुजान। कोटन कोटि चार कुण्ट दहि दिशा उठ उठ धाइंदा, पन्ध मुके ना विच जहान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला नौजवान। इक्क इकल्ला नौजवाना, हरि वड्डा वड वड्याईआ। आदि जुगादी खेल महाना, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। लेखा जाणे धुर दीबाना, धुर फ़रमाना आपणी गाथ अल्हाईआ। कलिजुग अन्तिम होए प्रधाना, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। गुरमुख विरले देवे आपणा दाना, जीवण दात झोली पाईआ। घर घर मिले साचा कान्हा, रूप अनूप आप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्तन अंदर जाए वड़, औंदा जांदा दिस ना आईआ। सन्तन वेखे जगत लिबास, काया चोली खेल खिलाइंदा। मन्दिर अंदर खेल प्रभास, जंगल जूह उजाड़ रूप वटाइंदा। तेई घंटे मन उदास, चवी पल खेल खिलाइंदा। रसना गावे जगत स्वास, पवण हवास नाल रलाइंदा। नैण तक्कण पृथ्मी आकाश, मन चार कुण्ट फेरा पाइंदा। सुरती सद रहे उदास, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। सच वस्त ना दिसे पास, चौदां हट्ट वेख वखाइंदा। गोपी काहन ना पावे रास, सुरती शब्द ना मंगल गाइंदा। लेखा लिखे चमार रविदास, कलिजुग लेखा सर्ब मुकाइंदा। अंदरे अंदर बैठे रहिण निरास, हरि जू हथ्थ किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे जगत बस्त्र काया चोली आत्म अन्तर, त्रैगुण माया वेखे बसन्तर, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाइंदा। आत्म अन्तर डूँग्घा खाता, हरि साचा आपणे हथ्थ रखाइंदा। चौदां विद्या जगत गाथा, कलिजुग जीवां आप पढ़ाइंदा। कोई कहे राम नाम साथा, कोई मंगे दान त्रिलोकी नाथा, कोई नानक नाम कहाइंदा। कोई कहे गोबिन्द चलाए राथा, कोई ईसा मूसा संग मुहम्मद चार यारी राह तकाइंदा। इक्क इकल्ला आदि जुगादि पारब्रह्म पुरख समराथा, जन्म मरन विच ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द शब्द गुर बलवान, आदि जुगादि झुलाए इक्क निशान, सच निशाना इक्क वखाइंदा। काया अन्तर लग्गी अग्ग, कलिजुग जीव भेव ना राईआ। सीस दस्तार ना सोहे पग्ग, जिस मिल्या ना बेपरवाहीआ। दरस ना पाया उप्पर शाह रग, नौ दुआर जगत वासना फिरे हल्काईआ। हँस ना बणया जीव कग्ग, वासना कांग वांग कुरलाईआ। जिस सतिगुर मिल्या सूरा सर्बग्ग, सो सन्त साजण घर वज्जदी रहे वधाईआ। क्या कोई ताअना मेहणा देवे जग, जिस जगत ईश्वर आपणे अंग लगाईआ। माणस जन्म ना होए भंग, जिस भगत भगवन्त आपणी गोद बहाईआ। काया चोली चढ़े रंग, बसन्त बसन्त रुत्त दए ग्वाहीआ। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, हँ ब्रह्म इक्क दरसाईआ। नाता तोड़े भुक्ख नंगत, नाम ख़ज़ाना इक्क वखाईआ। चार वरन हरि का रूप साची संगत, ईश
जीव जीव ईश ब्रह्म पारब्रह्म, एका नूर नूर नूर ल्ए उपजाईआ। नूर उपाया नूर धार, नूरी नूर खेल खिलाइंदा। नूर निंरगुण होए उज्यार, नूर सरगुण संग निभाइंदा। नूर करे सर्ब पसार, नूर धूंआँधार डेरा लाइंदा। नूर आदि अन्त करे खेल अपार, नूर मध्ध आपणा रूप वटाइंदा। नूर गुर नूर अवतार, नूर जीव जंत समाइंदा। नूर भगत नूर सन्त, नूर गुरमुख नूर गुरसिख नूर नारी नूर कन्त, नूर नूर सेज हंढाइंदा। नूर गढ़्ह हउमे हंगत, नूर काम क्रोध लोभ मोह हँकार बणत बणाइंदा। नूर आसा तृष्ना बणे मंगत, नूर दर दरवेश फेरी पाइंदा। नूर नूर करे खण्डत, नूर खण्डा नूर कटार, नूर हुक्म नूर अवतार, नूर शब्द नूर दीबान, आप आपणा संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला खेल अपार, सन्तन वखाए इक्क दुआर, दूजा दर ना कोए वखाइंदा। अन्तश्करन करे जन विचार, चारों कुण्ट सृष्ट सबाई धूंआँधार। ना कोई सज्जण ना कोई मीत, ना कोई पुरख ना कोई नार। ना कोई गाए सुहागी गीत, दर दर दिसे विभचार। बिन गुरमुख गुरसिख कोए ना दिसे मात अतीत, नौ खण्ड पृथ्मी नाता जुड़या काम क्रोध लोभ मोह हँकार। अन्तशकरन हरि हरि ध्यान, आत्म अन्तर इक्क लिव लाईआ। जिस जन देवे आपणा दान, नाम निधाना झोली पाईआ। चरन कँवल पुरख अबिनाशी घट घट वासी इक्क वखाए सच ध्यान, ब्रह्म ज्ञान इक्क दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घट घट वेखे थाउँ थाँईंआ। अन्तर आत्म जगत विचार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काया। सच सुच्च ना दिसे कोए विहार, काया मन्दिर हरिमन्दिर रूप ना कोए बणाया। चारों कुण्ट कुण्ट करे विचार, दहि दिशा नेत्र लोचण नैण रहे उठाया। गुरमुखां गुर गुर शब्दी आपे पाया हिस्सा, आप आपणी वण्ड वण्डाया। जो जन सिख्या साची सिखा, सिखी सिख्या इक्क वखाया। आपे जाणे धुर दा लेखा लिखा, लिख्या लेख ना कोई मेट मिटाया। सतिगुर रूप इक्क अनडिठा, जगत नेत्र दिस किसे ना आया । आत्म सेजा सुत्ता दे कर पिट्ठा, आपणी करवट ना ल्ए बदलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तश्करन जाणे हरि हरि, काया मन्दिर आपे वड़ वड़, पहले दूजे तीजे चौथे पौड़े चढ़ चढ़, पंचम शब्द नाद सुणाए खड़ खड़, सुरत सुवाणी शब्द हाणी आपे फड़ फड़, अमृत आत्म ठंडा पाणी इक्क वखाए सर सर, हरि हरि नर नर नारी कन्त सन्त भगवन्त एका रूप समाया।