१२ माघ २०१७ बिक्रमी गुरबचन सिँघ दे गृह पिण्ड अहिमद पुर
सति पुरख निरँजण साची धारा, सति सतिवादी आप चलाइंदा। अगम्म अगम्मड़ा करे अगम्मड़ी कारा, आप आपणा
खेल खिलाइंदा। सो पुरख निरँजण हो उज्यारा, आपणा बल आप धराइंदा। हरि पुरख निरँजण भेव न्यारा, भेव अभेदा भेव छुपाइंदा। एकँकारा आपे जाणे आपणी कारा, करनी करता आप अख्वाइंदा। आदि निरँजण नूर उज्यारा, जोती नूर डगमगाइंदा। श्री भगवान वसणहारा धाम न्यारा, धाम अवल्लड़ा इक्क सुहाइंदा। अबिनाशी करता शाहो भूप बण सिक्दारा, आपणा हुक्म आप जणाइंदा। पारब्रह्म बण भिखारा, आपणी मंग आप मंगाइंदा। करे खेल हरि निराकारा, निरवैर आपणा बन्धन आपे पाइंदा। जूनी रहित हो त्यारा, पुरख अकाल दीन दयाल आपणा नाउँ धराइंदा। आपणी इच्छया आपे बण वरतारा, साची भिच्छया झोली पाइंदा। आपे खोल्हे सच दुआरा, बंक दुआरी आप अख्वाइंदा। सचखण्ड साचा कर त्यारा, आपणा रंग आप रंगाइंदा। रूप रंग दिसे ना कोए आकारा, तत्व तत ना कोए रखाइंदा। ना कोई बणाए चार दीवारा, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। निरगुण दीवा बाती कर उज्यारा, कमलापाती आप टिकाइंदा। घाड़न घड़े घड़णेहारा, घड़ण भन्नणहार आपणी रचना आप रचाइंदा। सच सिँघासण कर त्यारा, आपणा आसण इक्क सुहाइंदा। ना कोई बाढी पावे सारा, पावा चूल ना कोए रखाइंदा। शाहो भूप बण निरँकारा, निरगुण आपणा आसण लाइंदा। जगत जगदीश खेल न्यारा, निराधारा आप कराइंदा। सच निशाना कर त्यारा, दर घर साचे आप झुलाइंदा। साचा ताज सीस दस्तारा, निरगुण आपणा आपे वेख वखाइंदा। दूसर ना कोई मीत मुरारा, सगला संग ना कोए जणाइंदा। हुक्मी हुक्म वरते वरतारा, राज राजान आपणा हुक्म सुणाइंदा। दर दरवेश बण भिखारा, आपणे दुआर आपे सीस झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, अजूनी रहत अनुभव आपणा प्रकाश उपजाइंदा। आदि पुरख खेल अवल्ला, हरि साचा सच कराईआ। सचखण्ड सुहाए सच महल्ला, सच सिँघासण आसण लाईआ। आपणे दीपक आपे बला, असुते प्रकाश इक्क वखाईआ। आपे वसे नेहचल धाम अटल्ला, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। आप फड़ाए आपणा पल्ला, आप आपणा बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह वडी वड्याईआ। बेपरवाह हरि निरँकार, दर घर साचे सोभा पाइंदा। जोती जाता हो उज्यार, नूर नुराना डगमगाइंदा। आपणे मन्दिर खेल करे अपर अपार, अपरम्पर आपणी धार आप चलाइंदा। आपे लेखा जाणे धुर दरबार, धुर धाम आपणा आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा मन्दिर आप सुहाइंदा। हरि साचा मन्दिर सुहाइंदा, निरगुण जोत कर उज्यार। निरवैर पुरख आसण लाइंदा, आप आपणी किरपा धार। आपणा अन्तर आपे वेख वखाइंदा, ना कोई दूसर अवर विचार। आपणी इच्छया आप प्रगटाइंदा, आपे भरे भण्डार। आपणी सिख्या हरि समझाइंदा, आपे होए
सिखणहार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, इक्क इकल्ला खेल खिलाइंदा। आदि पुरख आदि अन्त, आपणा बन्धन आपे पाईआ। सो पुरख निरँजण नारी कन्त, नर नरायण खेल खिलाईआ। हरि पुरख निरँजण आप बणाए साची बणत, घड़न भन्नणहार आप हो जाईआ। एकँकारा महिमा अगणत, लेखा लिख्त विच ना आईआ। आदि निरँजण साचा धाम आप सुहंत, दर घर साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा आदि आपणे हथ्थ रखाईआ। आदि पुरख कर प्रकाश, आपणा खेल आप खिलाइंदा। आपणे अंदर पावे रास, आपे वेख वखाइंदा । इक्क इकल्ला नाउँ रखाए पुरख अबिनाश, अबिनाशी आपणी धार चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, इक्क महल्ला आप सुहाइंदा। सच महल्ला धुर धाम अपारा, सो पुरख निरँजण आप सुहाइंदा। आपे वसे सभ तों न्यारा, आपणा रंग आप रंगाइंदा। आपे बेऐब होए परवरदिगारा, नूरी जल्वा आपे डगमगाइंदा। आपे सचखण्ड खोल्हनहार किवाड़ा, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। आपे धुरदरगाही बणे लाड़ा, आपे नारी कन्त प्रनाइंदा। आपे हुक्मी हुक्म देवे धुर फ़रमाना, आपे आपणा हुक्म वरताइंदा। आपे चले आपणे भाणा, वड भाणा आप समझाइंदा। आपे होए ग़रीब निमाणा, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। आपे तख्त सोहे साचा राणा, तख्त निवासी आपणा बल धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आदि आदि आपणा खेल आप खिलाइंदा। आदि पुरख सचखण्ड निवासा, सच साची जोत जगाईआ। अगम्म अगम्मड़ा करे घर घर वासा, शाहो शाबासा आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आपे पावे आपणी रासा, आपे वेख वखाईआ। आपे इच्छया आपे आसा, आपे पूरन रिहा कराईआ। आपे देवे आपणा सच भरवासा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे चले हुक्म रज़ाईआ। आपणी आसा आप विचार, सचखण्ड निवासी दया कमाइंदा। आपणी किरपा आपे धार, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। आपणी जोत कर उज्यार, आपणा नूर आप प्रगटाइंदा। आपणा घाड़न घड़ अपर अपार, हरि जू हरि हरि आप वेख वखाइंदा। आपे वरते आपणा सति वरतार, सति सतिवादी साची वस्त आपणे हथ्थ रखाइंदा। आपे करे करनी साची कार, करता पुरख आपणी कल धराइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, एका आपणा वेस वटाइंदा। सचखण्ड दुआरा हरि सहाया, महिमा अगणत गणी ना जाईआ। आपणा खेल ल्ए खलाया, खेलणहारा बेपरवाहीआ। घर विच घर ल्ए प्रगटाया, सचखण्ड अंदर थिर घर दए बणाईआ । आपणा मन्दिर आप सुहाया, नारी कन्त वज्जी वधाईआ। साची सेजा सोभा पाया, निरगुण निरगुण मेल मिलाईआ। निरगुण मात निरगुण पित निरगुण दाई निरगुण दाया, आपणा
रूप आप धराईआ। निरगुण सुत दुलारा जाया, सार शब्द नाउँ रखाईआ। थिर घर दुआरे आप बहाया, चरन कँवल बख्शे सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आप आपणा वेख वखाईआ। सुत दुलारा जाया, कर किरपा गुण निधान। अबिनाशी अचुत खेल खिलाया, आपे होया मेहरवान। साची रुत्त आप सुहाया, रुतड़ी वेखे श्री भगवान। आपणे उप्पर तुट्ठ आपणा आप बाहर कढाया, आपे होया निगहबान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा सुत ल्ए उठाया। सुत दुलारा हरि निरँकार, शब्दी शब्द उपाइंदा। थिर घर साचा खोल्ह दुआर, बंक दुआरा इक्क वखाइंदा। सिर रक्ख हथ्थ समरथ करतार, आपणा भेव आप जणाइंदा। महिमा अकथ गाए आपणी वार, गीत सुहागी इक्क सुणाइंदा। साचा सोहला कर त्यार, एका ढोला आप उपाइंदा। तोला बणया आप परवरदिगार, साचे कंडे तोल तुलाइंदा। पर्दा ओहला दए नवार, घर घर विच वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण आपे चढ़, थिर घर आपणा रंग रंगाइंदा। थिर घर रंग रंगाया, सो पुरख निरँजण दया कमा। हरि पुरख निरँजण वेख वखाया, रूप अनूप धरा। एकँकारा पर्दा लाहया, आप आपणा मुख दए वखा। आदि निरँजण कर रुशनाया, एका नूर दए चमका। श्री भगवान सेव कमाया, अबिनाशी करता बणे मलाह। पारब्रह्म प्रभ मार्ग लाया, सुत शब्द दए समझा। आपणा नाउँ तेरा रूप वटाया, हरि निरँकारा दए सलाह। आपणी इच्छया तेरे विच रखाया, सच भण्डार इक्क वरता। आपणा लेखा तेरे हथ्थ फड़ाया, दूसर दिसे कोए ना। निरगुण निरगुण निरगुण वेस वटाया, निरगुण पिता निरगुण मां। निरगुण सुत दुलारा जाया, निरगुण रक्खया निरगुण ना। आपणा हुक्म आप समझाया, आप उठाए फड़ फड़ बांह। आदि पुरख आपणी गोद इक्क सुहाया, सफ़ल कुख ल्ए करा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा मार्ग दए समझा। हरि साचा सच समझाइंदा, साची सिख्या एकँकार। धुर फ़रमाना आप अल्हाइंदा, धुर धाम बैठ सच्ची सरकार। हुक्मी हुक्म आप वरताइंदा, आपे होए वेखणहार। एका शब्द सच अल्हाइंदा, सेवक सेवा करे अपार। तेरी रचना तेरे विचों बाहर कढाइंदा, तेरा तेरा करे आधार। तेरा नाउँ मृदंग वजाइंदा, सुन अगम्मी खेल न्यार। आपणा अंग आप लगाइंदा, अंगीकार करे करतार। आपणा रूप आप वरताइंदा, आपे होए वेखणहार। आपे विष्न नाउँ धराइंदा, आपे कँवल कँवला पावे सार। आपे पारब्रह्म ब्रह्म वण्ड वंडाइंदा, ब्रह्मा वेता कर त्यार। आपे शंकर संग निभाइंदा, लेखा जाणे धूंआँधार। एका माता गोद बहाइंदा, करे खेल अपर अपार। शब्द डोरी इक्क बंधाइंदा, नाता जोड़ जुड़ाए सिरजणहार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, सुत दुलारा आप
उठाइंदा। सुत दुलारा आप उठाया, कर किरपा गुण निधान। विष्न ब्रह्मा शिव तेरी झोली पाया, भुल ना जाणा बण नादान। ब्रह्मण्ड खण्ड तेरी रचना दए रचाया, लोआं पुरीआं लेखा जाणे गगन पाताल। रवि ससि तेरी जोत करे रुशनाया, मंडल मण्डप करे प्रधान। जल बिम्ब तेरी धार वहाया, धरत धवल वेखे ज़िमी अस्मान। त्रैगुण तेरी चरन धूढ़ ख़ाक उपाया, विष्न ब्रह्मा शिव देवे दान। सतो रजो तमो तेरा मंत दृढ़ाया, किरपा करे आप भगवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपे होए जाणी जाण। साची वस्त हरि अमोलक, शब्द शब्दी हथ्थ फड़ाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव बणाई एका गोलक, त्रैगुण वस्तू विच रखाइंदा। आपणा शब्द वजाए साची ढोलक, तार सतार ना कोए हिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द वखाए एका घर, विष्न देवे साचा वर, आपणी इच्छया भण्डारा देवे भर, अतोट अतुट आप रखाइंदा। ब्रह्मे देवे ब्रह्म ज्ञान, हरि साचा वड वड्याईआ। आदि जुगादि चरन कँवल ध्यान, निरवैर पुरख इक्क सरनाईआ। एका बख्शे साचा माण, माण अभिमाण ना कोए जणाईआ। तेरा रूप प्रगटाया आप श्री भगवान, आपणी वण्डण आपणे हथ्थ रखाईआ। पंज तत वखाए इक्क निशान, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश आपे ल्ए प्रगटाईआ। लक्ख चुरासी कर प्रधान, पंज दस मेल मिलाईआ। पंज पचीस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख आपे देवणहारा वर, आपे पूर कराईआ। आपे विष्न विश्व समाया, निरगुण दाता बेपरवाह। आपे पारब्रह्म ब्रह्म जाया, आपे गोदी ल्ए उठा। आपे शंकर उँगली लाया, सिख मति दए समझा। जो घड़या भन्न वखाया, थिर रहे कोए ना। तिन्नां एका गुण वखाया, आप आपणा पर्दा लाह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द विचोला मेल मिलाया। शब्द विचोला सतिगुर धार, विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाइंदा। दोए जोड़ करन निमस्कार, ख़ाली झोली सर्ब वखाइंदा। देवणहारा इक्क दातार, साची भिच्छया आप वरताइंदा। मंगदे रहिणा वारो वार, अभुल भुल कदे ना जाइंदा। लक्ख चुरासी सेवा करनी विच संसार, लोकमात राह वखाइंदा। पंज तत देणा इक्क आधार, त्रैगुण माया जोड़ जुड़ाइंदा। माणस मानुख इक्क विचार, आप आपणी कल रखाइंदा। आसा तृष्ना कर त्यार, पंच विकार आप उपजाइंदा। नाता जोड़े काम क्रोध लोभ मोह हँकार, बहत्तर नाड़ा आप समझाइंदा। तिन्न सौ सट्ठ हाडी करे खेल करतार, ब्रह्म ब्रह्मादी वेस वटाइंदा। लेखा जाणे बंक दुआर, गढ़्ह आपणा आप सुहाइंदा। जगत वखाए नौं दुआर, जगत वासना विच रखाइंदा। आपणा खेल करे अपर अपार, आपणी वण्ड आपणे हथ्थ रखाइंदा। घर विच घर कर त्यार, आपणी हथ्थीं कुंडा लाइंदा। कोए ना पावे सार विच संसार, दिस किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द रिहा
घाड़न घड़, विष्न ब्रह्मा शिव सेव कमाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव साची सेव कमा, पंज तत्त गढ़्ह बणाया। मन मति बुध विच टिका, निरगुण वण्ड वण्डाया । दोए जोड़ पए सरना, तेरा रूप नज़र ना आया। पुरख अबिनाशी दया कमा, एका तत समझाया। आपणा मन्दिर दए सुहा, आपणा राह आपणे विच छुपाया। गुरमुख विरले दए बुझा, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाया। सन्त साजन ल्ए जगा, निरगुण सरगुण हो रुशनाया। भगत भगवन्त वेखे थाउँ थाँ, आप आपणा रूप वटाया। आपणा मार्ग दए वखा, नौं दुआरे पार कराया। सुखमन टेढी बंक पन्ध दए मुका, ईड़ा पिंगल मुख शरमाया। दूई द्वैती पर्दा लाह, त्रैगुण तत ना कोए जणाया। पंच विकारा करे स्वाह, एका जोती अग्नी लम्बू लाया। अमृत आत्म दए प्या, निझर झिरना इक्क झिराया। घर नाद घर शब्द घर धुन दए उपजा, धुन आत्मक खेल खिलाया। घर मेला घर गुरु घर चेला बणे सहिज सुभा, घर सुरती बन्धन पाया। घर ताक दए खुला, घर साकी जाम इक्क प्याया। घर राकी शब्द घोड़ा साचे घोड़े दए चढ़ा, अंदरे अंदर पन्ध मुकाया। घर सिँघासण रिहा वछा, साची सेजा डगमगाया। घर पति पतिवन्ता तके राह, घर कन्त सुहाग आपणा नाउँ धराया। घर मेला जाणे बेपरवाह, बेपरवाह वेस वटाया। आत्म ब्रह्म पारब्रह्म करे रुशना, जोत निरँजण डगमगाया। रवि ससि रहे शरमा, नेत्र नैण ना कोए उठाया। पुरख अबिनाशी घट घट वासी आपणा खेल दए खला, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा रूप वटाया। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर इक्क बणाए सच मलाह, गुर सतिगुर शब्द नाउँ धराया। विष्न ब्रह्मा शिव भुलणा ना, बिन हरि शब्द ना दिसे अवर कोए सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, आप आपणा खेल खिलाया। शब्द गुर खेल अपारा, हरि साचा सच कराइंदा। आदि जुगादी इक्क अवतारा, एका गुर गुर नाउँ धराइंदा। लक्ख चुरासी पावे सारा, घट घट अंदर वेख वखाइंदा। भगतन देवे सति सहारा, सति सतिवादी मेल मिलाइंदा। सन्त बणाए सच दुलारा, आप आपणे रंग रंगाइंदा। गुरमुखां नेत्र नैण इक्क उग्घाड़ा, दोए दोए लोचण बन्द कराइंदा। गुरसिखां वखाए सच अखाड़ा, घर मन्दिर अंदर आपणा ताल वजाइंदा। आपे सभ तों वसया बाहरा, भेव कोए ना पाइंदा। जुगा जुगन्तर साची कारा, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। आपे गुर आपे अवतारा, आपे भगत भगवन्त मेल मिलाइंदा। आपे सन्त कन्त रलीआं माणे अपर अपारा, कन्त कन्तूहल साची सेज हंढाइंदा। आपे गुरमुख बणाए नाम वणजारा, साचा बंक आप वखाइंदा। आपे गुरसिखां देवे सच भण्डारा, आपणी हथ्थीं सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख अबिनाशी करता, एका साचा खो्हल दर, सच वस्त आपणे हथ्थ रखाइंदा। साची वस्त हरि निरँकार, गुर सतिगुर हथ्थ रखाईआ। जुगा जुगन्तर बण
वरतार, हरिजन साचे झोली रिहा भराईआ। जुग चौकड़ी करे पार, सतिजुग त्रेता द्वापर लोकमात रहिण ना पाईआ। चौदां लोक करे खेल करतार, चौदां हट्ट वेख वखाईआ। त्रै भवण धनी आपे जाणे आपणी कार, त्रैगुण माया विच ना आईआ। वल छल खेल करे संसार, अछल अछल आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा खेल आप खिलाईआ। जुग जुग खेल अवल्लड़ा, सति पुरख निरँजण आप कराइंदा। गुरमुखां अंदर सच सिँघासण एका मल्लड़ा, सोभावन्त सोभा पाइंदा। सुरती शब्दी अकाल मूर्त आपे रलड़ा, जूनी रहित दिस ना आइंदा। आप फड़ाए शब्द सरूपी साचा पलड़ा, छुट्ट कदे ना जाइंदा। जुगा जुगन्तर गुर अवतार आपे घल्लड़ा, रामा कृष्ना बावन खेल खिलाइंदा। ईसा मूसा जोती आपे रलड़ा, संग मुहम्मद चार यार, अल्ला राणी खेल खिलाइंदा। नानक मेला इक्क इकल्लड़ा, सच्चखण्ड दुआरा वेख वखाइंदा। शब्द सनेहुड़ा एका घलड़ा, नाम सति सर्ब वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका शब्द एका गुर एका लेखा जाणे धुर, दूसर भेव कोए ना पाइंदा। दूसर भेव ना जाणे कोए, हरि महिमा अगणत गणी ना जाईआ। ब्रह्मा चारे वेद लै के आया ढोआ, अलखना अलख ना लख्या जाईआ। शास्त्र सिमरत पुराण अठारां उच्ची कूक कूक लोकमात रोया, हरि हरि लेखा लिखण कोए ना पाईआ। गीता ज्ञान आपे जोया, त्रिलोकी नाथ तिन्नां लोकां भेव खुल्हाईआ। ईसा मूसा संग मुहम्मद एका बीज बोया, चौंदा तबक फुल फुलवाड़ी आप महिकाईआ। परवरदिगार बेऐब ख़ुदाई आप आपणे जेहा होया, नूरो नूर नूर समाईआ। मुकामे हक आदि जुगादि नवां नरोआ, ना मरे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त श्री भगवन्त जुग जुग आपणा रूप धराईआ। शब्द गुर नानक धार, निरगुण खेल खिलाया। सरगुण साजण दए आधार, पंज तत वेख वखाया। काया कपड़ खेल न्यार, डूंग्घी कंदर वेस वटाया। आत्म ब्रह्म पारब्रह्म पसार, ब्रह्म लेखा दए मुकाया। एका नाद धुन सतार, अनहद तार सतार हिलाया। आपे जाणे आपणी गुफ्तार, गोशे विच नज़र किसे ना आया। मदहोश गाए इक्क निरँकार, ख़ामोश चुप्प रहिण ना पाया। सोच सोच तों वसया बाहर, शब्द शब्द वड्डी वड्याआ। लोक परलोक गायण एका वार, सच सलोक आप प्रगटाया। हरि का मन्दिर किसे दिसे ना किले कोट, चार दीवारी बन्द ना किसे कराया। जुग जुग जन भगतां तन नगारे लौंदा आया, चोट, आपणा पर्दा आप उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द शब्द गुरदेव, आदि जुगादी अलख अभेव, निर्मल रूप सदा निहकेव, निर्मल धाम आसण लाईआ। निर्मल धाम हरिभगत घर, घर मन्दिर होए रुशनाईआ। गुर सतिगुर अंदर जाए वड़, औंदा जांदा दिस ना आईआ। कलिजुग चार कुण्ट वेखे खड़, नौं खण्ड पृथ्मी फोल फुलाईआ।
सतिजुग त्रेता द्वापर काल रूप आपे धर, काल नगारा आप वजाईआ। पुरख अबिनाशी खेल अपर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल खिलाइंदा, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। निरगुण जोती जोत जगाइंदा, जोती जाता आप करतार। शब्दी शब्द संग रलाइंदा, गुर शब्द हो त्यार। काल महाकाल आप उठाइंदा, एका बख्शे चरन ध्यान। दयाल काल आपणा रूप धराइंदा, आपे होए मेहरवान। दोहां विचोला वेख वखाइंदा, सदा सहाई निगहबान । लोआं पुरीआं फेरा पाइंदा, ब्रह्मण्ड खण्ड होए प्रधान। विष्न ब्रह्मा शिव आप उठाइंदा, एका देवे सति निशान। लक्ख चुरासी डंक वजाइंदा, सोया रहे ना जीव नादान। चारे वरनां फोल फुलाइंदा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश कर पहचान। चारे खाणी आप भुलाइंदा, अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज देवणहारा दान। चारे वेद आप सुणाइंदा, चारे मुख ब्रह्म कर प्रधान। चारे जुग वेस वटाइंदा, जोद्धा सूरबीर बली बलवान। राज राजाना आप अख्वाइंदा, इक्क इकल्ला नौजवान। साचे तख्त सोभा पाइंदा, शाह पातशाह वड मेहरवान। कलिजुग कूड़ी क्रिया पार कराइंदा, लक्ख चुरासी मिटे निशाना बेईमान। झूठी नौबत ना कोए वजाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द गुरु होवे मेहरवान। शब्द गुर सद दातारा, दातार दया कमाईआ। कलिजुग अन्तिम हो उज्यारा, निरगुण आपणा रूप धराईआ। गुरमुखां करे सच प्यारा, सच सहारा इक्क वखाईआ। आपे खोले बन्द किवाड़ा, पंचम धाड़ा दए मिटाईआ। निरगुण नूर कर उज्यारा, अन्ध अन्धेर दए गंवाईआ। अमृत बख्शे ठंडी ठारा, भर प्याला जाम प्याईआ। भाग लगाए काया मन्दिर मुनारा, गुरदुआर मन्दिर मस्जिद मठ शिवदुआले खोजण कोई ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, शब्द गुर इक्क अख्वाईआ। एका शब्द गुरु गुर दाता, गुरदेव नमो निमस्कार। आदि पुरख हरि पुरख बिधाता, अलख अगोचर अगम्म अपार। जुग जुग वेखे खेल तमाशा, लोकमात लै अवतार। सन्तन देवे सति भरवासा, चरन कँवल आधार। दूजे घर पावे रासा, तीजा नेत्र इक्क उग्घाड़। चौथे पद कराए वासा, देवे दरस अपर अपार। पंचम शब्द नाद धुन लेखा जाणे पवण स्वासा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लाए पार। गुर सतिगुर पार कराइंदा, कर किरपा वड मेहरवान। जिस जन आपणी दया कमाइंदा, नाता तोड़े जगत जहान। आसा तृष्ना मेट मिटाइंदा, माया ममता ना दिसे निशान। काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आइंदा, जिस जन देवे जीआ दान। अन्ध अन्धेर आप गंवाइंदा, आत्म जोती जगे महान। वरन गोत ना कोए रखाइंदा, गुरमुख साचे आप पछाण। ऊँच नीच राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान एका रंग रंगाइंदा, जो सरन सरनाई डिगे आण। तन मन सीतल सति कराइंदा, अमृत बरखे मेघ महान। मनूआ
उठ ना दहि दिश धाइंदा, गुर शब्द सुणाए धुर फ़रमान। बुध बिबेक आप कराइंदा, आपे देवे नाम निधान। मति मतवाली लेखे पाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका देवे सति ज्ञान। सति ज्ञाना चरन कँवल, कँवल चरन सरनाईआ। भगत वड्याई उप्पर धवल, धवल गुरमुख चरन सीस झुकाईआ। आप उलटाए नाभ कँवल, कँवल नाभ अमृत धार वहाईआ। आपे सुरती शब्दी जाए मवल, मौला आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन सज्जण ल्ए फड़, डूँग्घी भँवरी आपे वड़, साचे पौड़े आपे चढ़, सच सिँघासण सोभा पाईआ। सच सिँघासण हरि सुहाइंदा, गुरमुख आत्म साची सेज। मेल मिलावा आपणे हथ्थ रखाइंदा, आपे जाणे आपणा जोती जल्वा नूरी तेज। आपणा रूप आप प्रगटाइंदा, आपे शब्द सुनेहड़ा रिहा भेज। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां लिखणहारा लेख। जिस जन लेखा लिख्या, सो मीता हरि निरँकार। जिस जन पाई भिच्छया, सो सदा सद देवणहार। जो जन पूरी करे इच्छया, सो समरथ पुरख करतार। जगत नेत्र किसे ना दिस्सया, सृष्ट सबाई रोवे ज़ारो ज़ार। कलिजुग विद्या पाया हिस्सया, चौदां विद्या कूक करे पुकार। हरि का मन्दिर इक्क अनडिठया, बिन गुरमुख कोए ना पावे सार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए उभार। हरिजन आप उभारीअन, सिर रक्ख हथ्थ समरथ करतार। जुग जुग पैज संवारीअन, जुगा जुगन्तर साची कार। कलिजुग अन्तिम खेल अपारीअन, खेले खेल खेलणहार। गुरमुख मेला सच दुआरीअन, दर दुआरा इक्क अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका वस्त वस्त वरताए गुरसिखां अंदर आप टिकाए, आप आपणी किरपा धार। गुरसिखां सतिगुर सेव कमाइंदा, सेवक सेवा करे अपार। आपणा पर्दा आपे लांहयदा, दूई द्वैत कर ख्वार। आपणी जोत आप जगाइंदा, दीवा बाती कर उज्यार। आपणा जाम आप प्यांअदा, भर प्याला कर त्यार। आपणा शब्द नाद आप वजाइंदा, आप सुणाए सच्ची धुन्कार। बोध अगाध आप पढ़ाइंदा। लिखण पढ़न ते वसया बाहर। निष्अक्खर आप सुहाइंदा, आप वखाए धाम न्यार। आपणा नाम गुरसिखां घर बहाइंदा, घर मन्दिर दए संवार। शास्त्र सिमरत वेद पुराण खाणी बाणी अञ्जील कुरान हरि का नाउँ सर्ब जस गाइंदा, हरि दा नाउँ सके ना कोए वखाल। बिन सतिगुर पूरे भेव कोए ना पाइंदा, लक्ख चुरासी बणी कंगाल। नाम अनमुल्ला माणक मोती हीरा हथ्थ किसे ना आइंदा, साध सन्त जीव जंत जगत जज्ञासू रहे भाल। गुरमुख विरला घर मन्दिर डूँग्घी कंदर आपणा ताल वजाइंदा, बंक सोहे सच्ची धर्मसाल। जिस सिर समरथ हथ्थ टिकाइंदा, फल लगाए साचे डाल। जोग अभ्यास हठ तप तीर्थ तट ना कोए वखाइंदा, चरन धूढ़ कराए इक्क अशनान। रती रत
आपणे रंग रंगाइंदा, ब्रह्म मति एका दए सखाल। जल धारा सीस ना कोए वखाइंदा, अग्नी तत किसे कुठाली ना देवे डाल। जंगल जूह उजाड़ पहाड उच्चे टिल्ले पर्बत डूँग्घी कंदर ना कोए वखाइंदा, काया मन्दिर अंदर वखाए सुहावा ताल। जगत जंजाला तोड़ तुड़ाइंदा, दिवस रैण करे प्रितपाल। वेला अन्त कन्त समझाइंदा, गुरमुख साचे मात उठाल। राए धर्म नेड़ ना आइंदा, चित्रगुप्त लेखा सके ना कोए वखाल। लाड़ी मौत ना कोए प्रनाइंदा, अन्त ना खाए जम जम काल। जो जन सतिगुर सरनाई आइंदा, अन्तिम आपणी गोद ल्ए उठाल। लोआं पुरीआं पार कराइंदा, आप आपणे रक्खे नाल। सुन अगम्मी पन्ध मुकाइंदा, एका मारे सच उछाल। थिर घर साचे आप वसाइंदा, सच्चखण्ड निवासी वखाए सच्ची धर्मसाल। अलख अगोचर आपणा मेला आप मिलाइंदा, निरगुण निरगुण कर प्रितपाल। आदि पुरख सति सतिवादी साचा संग निभाइंदा, लेखा जाणे दो जहान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुखां चुकाए काल डर, महाकाल नेड़ ना आइंदा।
१३ माघ २०१७ बिक्रमी गुरबचन सिँघ दे गृह पिण्ड अहिमदपुर
हरि सतिगुर काज संवार दा, आदि जुगादी साची कार। डुबदे पत्थर पार उतार दा, खेवट खेटा बण विच संसार। नाता तोड़े जगत प्यार दा, चरन कँवल दए आधार। लेखा जाणे धुर दरबार दा, धुर दरगाही एकँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे आपणी वार। हरि सतिगुर काज संवारीअन, जुगा जुगन्तर कार। गुरमुख नाम उधारीअन, देवे वस्त अपार। माणस जन्म पार उतारीअन, लक्ख चुरासी गेड़ नवार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, किरपा करे अगम्म अपार। काज संवारे करता निध, किरती आपणी किरत कमाईआ । माणस मानुख जन्म करे सिद्ध, सुध आत्मा आत्म परमात्म आप बणाईआ। आप बणाए आपणी बिध, मेल मिलावा आपणे हथ्थ रखाईआ। लेखा जाणे आत्म निज, निज घर बैठा ताड़ी लाईआ। जो जन चरन कँवल कँवल चरन पवन प्रीती गया भिज, अमिउँ रस अनडिठा रस मुख चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कारज करता आप कराईआ। गुरमुखां पैज संवार, देवे नाम वडी वड्याईआ। बाल जवान बिरध अवस्था बख्शे शीर ख़्ठार, सीर नीर आप प्याईआ। आप कढाए दया कमाए जगत पीड़, पीड़ पीआ प्रीतम मिलण दी इक्क रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा फंदन आपे दए कटाईआ। हरिजन फंदन कट्टदा, कट्टणहार गोपाल। करे खेल पुरख समरथ दा, परम पुरख दीन
दयाल। जुग जुग जन जननी भगत आपे रक्खदा, अगम्म अगम्मड़ा बण दलाल। लेखा जाणे शाह कक्ख दा, राज राजाना शाह कंगाल। गुरमुखां अंदर आपे वसदा, सदा सुहेला चले नाल। साचा जाम प्याए अमृत रस दा, सर सरोवर एका मार उछाल। गृह मन्दिर मार्ग दस्स दा, निज नेत्र दए वखाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे कराए सदा प्रितपाल। प्रितपाल करे सदा प्रितपालक, हरि सतिगुर वड वड्याईआ। हरिजन वेखे अञ्याणे बालक, बाली बुध आप समझाईआ। वसणहारा ख़लक ख़ालक, मख़लूक आपणी धार चलाईआ। लोकमात बणे सालस, शब्द शब्दी रूप धराईआ। गुरमुख वेखे ख़ालस, आप आपणा पर्दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर निन्दरा आलस विच कदे ना आईआ। गुरसिख गुरमुख गुर गुर उठाया, दयानिध दीन दयाल। जगत तृष्ना भुक्ख गंवाया, देवे नाम सच्चा धन माल। अन्तर आत्म एका सुख वसाया, घर घर विच बणाए सच्ची धर्मसाल। जो बैठा लुक आपणा मुख दए वखाया, जन हरि हरिजन साचे भाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर हरिजन रिहा सुरत संभाल। सुरत संभाले शब्दी रंग, रंगण रंग चढ़ाईआ। नाम वजाए इक्क मृदंग, शब्द मृदंगा हथ्थ उठाईआ। आत्म सेजा वेख पलँघ, सच सिँघासण इक्क सुहाईआ। आप आपा करे अंगी अंग, आपणा अंगण आपे वेख वखाईआ। गुर गुर गुरसिख वसे सदा एका संग, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे थाउँ थाँईंआ। थाउँ थाईं वेखणहारा, एका रंग समाइंदा। जुगा जुगन्तर खेल अपारा, निरगुण सरगुण रूप धराइंदा। चार कुण्ट दहि दिशा खेल करे अपर अपारा, नव सत फेरा पाइंदा। लक्ख चुरासी वेखे बन्द किवाड़ा, डूंग्घी गारा आपणी धार चलाइंदा। गुरमुख वेखे साचा लाड़ा, गुर सतिगुर आप उठाइंदा। नाम खण्डा देवे सच कटारा, तन गात्रे अंदर आप लटकाइंदा। जाम प्याए निझर धारा, निरवैर रूप दरसाइंदा। दीवा बाती जगाए इक्क उज्यारा, नूर नूराना डगमगाइंदा। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकारा, सेज सुहावी आप सुहाइंदा। गुरसिख गुर गुर करे प्यारा, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। सुरती शब्दी लाए इक्क अखाड़ा, आपणा मंगल आपे गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख गुर गुर वेख वखाइंदा। गुर गुर दीन दयाल गहर गुण ठाकर, सूरबीर वडी वड्याईआ। हरिजन निर्मल कर्म करे उजागर, निहकर्मी कर्म कमाईआ। सच वणजारा एका वस्त साचे हट्ट विकाए बणे सौदागर, वस्त अमोलक आपणी आप वखाईआ। एका नाम रती रत्नागर, जगत तोल ना कोए तुलाईआ। गुरमुख विरले देवे काया गागर, आपणी हथ्थीं आप टिकाईआ, सदा सुहेला करे आदर, गुरसिखां सेव कमाईआ। सेवक सेवादार करीम कादर, करता पुरख वडी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, गुरसिख गुर गुर मेले फड़ फड़ बांहीआ। फड़ फड़ बाहों आप उठाल दा, निरगुण सरगुण कर प्यार। करे खेल पुरख अकाल दा, दीनां अनाथां साचा यार। लेखा जाणे शाह कंगाल दा, शाह पातशाह सच्ची सरकार। रूप वटाए जगत दलाल दा, हरिजन वेखे विच संसार। नाता तोड़ काल महाकाल दा, आप आपणी किरपा धार। राह दस्से इक्क सुखाल दा, हरि चरन कँवल प्यार। गुरसिख गुरमुख जुगा जुगन्तर लोकमात आपे पालदा, अमृत प्याए प्यावणहार। दूजा दर ना कोए वखाल दा, आपे गुर आप अवतार। आपे सन्तां सुरत संभाल दा, देवे शब्द नाम आधार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर, आप बुझाए लग्गी बसन्तर, गुरसिख काया सीतल सांतक सति सति आपे ठार। गुरसिख काया सीतल धार, सति सतिवादी आप कराईआ। अग्नी तत दए नवार, त्रैगुण माया रहिण ना पाईआ। नाता तोड़े मोह विकार, हँकार संघार ना कोए जणाईआ। तृष्ना चुक्के जगत विभचार, नार दुहागण ना कोए वखाईआ। साचा कन्त इक्क निरँकार, भगत भगवन्त ल्ए मिलाईआ। साची सख़ीआं मिल मिल मंगलाचार, पंज दस वज्जे वधाईआ। पाया वर हरि घर नर एका वार, नारी नरायण नर इक्क प्रनाईआ। वसे महल्ल अटल उच्च मुनार, सोभावन्ती नार सुहागण, घर साचे सोभा पाईआ। गुर चरन धूढ़ी बणे नाल लागण, सौहरे पेईए सगला संग निभाईआ। पाया कन्त होई वैरागण, बिरहों बिरहों बिरहों आप जगाईआ। नाता तुट्टा सौणा जागण, सोवत जागत एका रंग वखाईआ। तन श्रंगार बस्त्र भूशन अपर अपार, नेत्र नैणां कजला धार, प्रेम प्रीतम आत्म रस जोबन तत इक्क वखाईआ। सुघड़ सुवाणी सतिगुर चरन दुआरे होए वस, दूसर नैण ना कोए उठाईआ। हरि जू हरि हरि हिरदे अंदर जाए वस, हरयावल रुत्त बसन्त एका महिक महिक महिक महिकाईआ। धन्न धन्न धन्न गुरसिख जिस सतिगुर पाया साचा कन्त, कन्नी सुणन नाउँ दूजे घर ना जाईआ। घर मन्दिर घर गुरदुआर, घर ठाकुर घर स्वामी घर भतार, घर बह बह करो मिन्नत, निवण सो अक्खर एका गुण समझाईआ। कलिजुग अन्तिम कोई पा ना सके करके आपणी हिम्मत, सतिगुर पूरा आप आपणी किरपा कर, पूर्ब जन्म वेख लेख, मेला ल्ए मिलाईआ। साध सन्त जीव जंत उतर पूर्ब पच्छिम दक्खण वेखण चारे सिम्मत, सिमर सिमर सिमर रसना जिहवा बत्ती दन्द घसाईआ। अन्तर आत्म गुण ना आया इक्क निमरित, निम्मरताई तन ना कोए छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख गुर गुर मेला सहिज सुभाईआ। गुर मेला घर गहर गम्भीर, गुणी गहिन्द गुण गाया। तन मन सांतक सति सरीर, त्रैगुण अग्न बुझाया। शब्द निराला अणयाला वज्जे तीर, तिक्खी मुखी जगत दुखी दुःख गंवाया। भर प्याला बख्शे अमृत सीर, वड पीरन पीर शहिनशाह सच्चा पातशाहया। लक्ख चुरासी कटे ज़ंजीर,
चोटी चाढ़े इक्क अख़ीर, सिर आपणा हथ्थ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख वेखे ग़रीब निमाणा, सरन सरनाई चरन कँवल रखाए इक्क ध्याना, आत्म अन्तर उपजाए ब्रह्म ज्ञाना, ब्रह्म बहाए पद निरबाना, निरबाण आपणा बाण लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिखां देवे आपा दान, गुरसिख जीवत मुक्त सदा जग जाण, साहिब सतिगुर होए मेहरवान, मेहरवान वडी वड्याईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी एका काहन, लक्ख चुरासी चार खाणी जीव जंत साध सन्त गुर पीर अवतार नारी रूप सर्ब प्रनाईआ।