पुस्तकालयभाग १०

२१ माघ २०१७ बिक्रमी जेठूवाल

एका ओट हरि निरँकार, आदि जुगादि होए सहाईआ। हरिजन हरि सतिगुर ल्ए उभार, जुगा जुगन्तर वेख वखाईआ। कोटन कोटि जन्म दी मैल दए उतार, दुरमति मैल आप धवाईआ। देवे दरस अगम्म अपार, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। सचखण्ड वखाए सच्ची धर्म धार, धुर दरबारी हरि रघुराईआ। एका ओट आदि जुगादि, सति पुरख आप रखाईआ। लेखा जाणे ब्रह्म ब्रह्मादि, पारब्रह्म भेव ना आइंदा। शब्द वजाए अनादी नाद, धुर दी बाणी बाण अल्हाइंदा। लेखा जाणे बोध अगाध, अनुभव आपणी खेल खिलाइंदा। मेल मिलावा सन्तन साध, सन्त साजन वेख वखाइंदा। गुरमुख विरले हरि हरि लाध, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। मेल मिलावा मोहन माधव माध, मेहरवान मेहरवान सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका ओट पुरख अकाल, दूसर दर ना कोई वखाइंदा। एका ओट पुरख अकाला, हरि भगतन वड वड्याईआ। पारब्रह्म पति परमेश्वर जुगा जुगन्तर दस्से राह सुखाला, हरिजन साचे मार्ग पाईआ। शब्द सरूपी बण दलाला, दो जहानां वेख वखाईआ। काया मन्दिर अंदर आप सुहाए सच्ची धर्मसाला, डूँग्घी कंदर फोल फुलाईआ। रसना जिहवा बणाए साची माला, मन का मणका आप भवाईआ। अनहद शब्द वजाए ताला, ताल तलवाड़ा इक्क वखाईआ। अमृत आत्म जाम प्याए मदि प्याला, निझर झिरना आप झिराईआ। लहिणा देण चुकाए काल महाकाला, त्रैकाल दरसी आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। फल लगाए साचे डाल्हा, गुरमुख गुरमुख पत डाल्ही आप महिकाईआ। लेखा जाणे शाह कंगाला, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन एका ओट दरसाईआ। एका ओट श्री भगवान, दूसर अवर ना कोई जणाइंदा। एका बख्शे चरन ध्यान, चरन प्रीती इक्क समझाइंदा। एका अक्खर शब्द ज्ञान, निश अक्खर आप पढ़ाइंदा। एका तीर निराला बाण, नाम निधाना आप लगाइंदा। एका मन्दिर

सच मकान, काया गढ़्ह बंक सुहाइंदा । एका अमृत पीण खाण, घर घर विच आप प्रगटाइंदा। एका शब्द नाद धुन्कान, अनादी धुंन आप वजाइंदा। एका जोत नूर महान, जोत निरँजण डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन एका ओट चरन कँवल समझाइंदा। एका ओट श्री भगवन्त, दर घर साचे वज्जे वधाईआ। मेल मिलावा साचे कन्त, घर मेला सहिज सुभाईआ। काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। एका नाम मणीआ मंत, मन वासना रहे ना राईआ। गुरमुख साजण सोभावन्त, गुरमुख जिस पाया शाह बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका ओट एका तत, एका देवे ब्रह्म मति, ब्रह्म रूप सर्ब दरसाईआ। एका ओट आदि निरँजण, आदि अनादी खेल खिलाइंदा। एका दाता दर्द दुःख भय भजन, भव सागर पार कराइंदा। एका चरन धूढ़ी बख्शे मजन, नेत्र नैण इक्क खुल्हाइंदा। एका दो जहानां बणे साचा सज्जण, सगला संग आप निभाइंदा। एका होए पर्दे कज्जण, समरथ सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन एका ओट तकाइंदा। एका ओट लैणी रक्ख, गुर सतिगुर सति दरसाया। पुरख अबिनाशी होए प्रतक्ख, जन भगत दरस दिखाया। लक्ख चुरासी विचों ल्ए रक्ख, ढूंडत ढूंडत आपणी सेव कमाया। जन भगतां सदा करदा आया पक्ख, पारब्रह्म वडी वड्याआ। गहर गम्भीर मार्ग साचा दस्स, आपणा पर्दा आप उठाया। हिरदे अंदर हरि जू वस, हरि के पौड़े दए चढ़ाया। गृह मन्दिर करे प्रकाश कोटन रवि ससि, नूरो नूर समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका ओट एका हरि, हरिमन्दिर बैठा डेरा लाईआ। हरिमन्दिर हरि हरि आसण, हरि साची सेज सुहाईआ । इक्क इकल्ला पुरख अबिनाशन, निरवैर सोभा पाईआ। जन भगतां बणे दासी दासन, जगत जुगत सेव कमाईआ। लेखा जाणे पृथ्मी आकाशन, गगन मंडल वेख वखाईआ। साचे मन्दिर पावे रासन, रूप अनूप आप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका ओट एका आस, एका इष्ट जणाईआ। एका इष्ट हरि गुरदेव, सेवक सेवा सच जणाइंदा। पारब्रह्म अबिनाशी करता अलख अभेव, अलख अलखणा आपणी खेल खिलाइंदा। गुरमुख विरला गाए रसना जिहव, जिहवा रसना आपणी धार चलाइंदा। अमृत आत्म बख्शे साचा मेव, अंमिउँ रस आपणा आप चुआइंदा। सदा सदा हरि निहकेव, निहकर्मी कर्म कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका ओट एका राह, एका गुर इक्क मलाह, एका बेड़ा आप तराइंदा। एका बेड़ा सतिगुर मलाह, शहिनशाह सेव कमाईआ। जुगा जुगन्तर लोकमात तेरा धरनी धवल दए वड्याईआ। नाउँ निरँकारा चप्पू ला, चार कुण्ट चार जुग चार वरन सेव कमाईआ। हरिजन लभ्भे थाउँ थाँ, नौं खण्ड सत्त दीप ब्रह्म पारब्रह्म आप खुजाईआ। करे कराए सच

न्याँ, तख्त निवासी शाहो भूप तख्त बैठा बेपरवाहीआ। हँस बणाए फड़ फड़ काँ, जिस जन आपणी दया कमाईआ। जन भगतां देवे सदा सद ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका ओट इक्क ध्यान, एका शब्द इक्क ज्ञान, एका रूप श्री भगवान, एका नूर दए दरसाईआ। एका नूर हरि करतारा, करता पुरख आप दरसाइंदा। लेखा जाणे अगम्म अपारा, अगम्म अगम्मड़ा वेस वटाइंदा। दो जहाना हो उज्यारा, आपणी खेल खिलाइंदा। सन्त कन्त कर प्यारा, भगत भगवन्त मेल मिलाइंदा। आदि अन्त नाम अधारा, जीव जंत इक्क रखाइंदा। नाद धुन बोल बोल जैकारा, नाउँ निरँकारा आप प्रगटाइंदा। घट घट अंदर रूप उज्यारा, जोती जाता जोत जगाइंदा। घर विच घर कर पसारा, अंदर अंदर आसण लाइंदा। डूंग्घी भँवरी हो उज्यारा, अन्ध अन्धेर गवाइंदा। करे खेल अपर अपारा, अपरम्पर रूप ना कोई दरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका ओट एका हरि, इक्क दुआर एका दर, इक्क नरायण एका नर, नर हरि आप अख्वाइंदा। नर हरि हरी नरायण, वड दाता बेपरवाह। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर साक सज्जण सैण, जन भगतां पिता मां। आप चुकाए लहण देण, वेखणहारा थाउँ थाँ। लक्ख चुरासी वहे आपणे वहण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन देवे एका वर, एका अक्खर एका नाँ। एका अक्खर नाउँ दृढ़ाया, कर किरपा गुण निधान। सो पुरख निरँजण रूप धराया, हँ रूप सर्ब पछाण। सोहँ आपणा वेस वटाया, आपे वेखे श्री भगवान। ब्रह्म पारब्रह्म मिलाया, मेल मिलावा दो जहान। पंज तत ना तत रखाया, तत्व तत ना कोए ध्यान। रती रत ना कोई रंगाया, करे खेल हरि मेहरवान। साचा रथ आप चलाया, रथ रथवाही नौजवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे देवे माण। हरिजन माण रखंदड़ा, हरि सतिगुर दीन दयाल। गुरमुख सज्जण मेल मिलंदड़ा, कलिजुग अन्तिम वेखे मार ध्यान। आप आपणे रंग रगंदड़ा, रंग रंगाए इक्क महान। जोती भट्ठी आप तपंदड़ा, हरि साचा बली बलवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख वेखे चतर सुजान। चतुर सुजान गुरमुख लध्धा, हरि सतिगुर सेव कमा। सति सरूपी तन तागा बध्धा, ना कोई देवे मात तुड़ा। लक्ख चुरासी विचों कढ्ढा, डूँग्घी भँवरी कलिजुग सागर कलिजुग गोता ना जाए खा। आप लडाए आपणा लडा, आपणी गोदी आप बहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए तरा। तारन को हरि एक गुर, गुरु गुर वडी वड्याईआ। मेल मिलाए लिख्या धुर, धुर संजोगी आप हो जाईआ। चेला गुर गुर चेला एका दर गए जुड़, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाईआ। नाता तुट्टा मोर तोर, तोरा मोरा रहे ना राईआ। होए प्रकाश अन्ध घोर, अन्ध अन्धेर दए चुकाईआ। पंचम पंच ना पाए शोर, पंचम

पंच ना कोई वड्याईआ। पंचम बंधाए आपणी डोर, पंचम मोह चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पंचम जणाए आपणा नूर, पंचम नाद शब्द शनवाईआ। पंचम नाद शब्द धुन्कार, गुरसिख रंग रंगाया। गुर सतिगुर पाया एका वार, दूजे दर ना मंगण जाया। गुरचरन सदा बलिहार, बलिहारी बलिहार गुर विचों मोह चुकाया। नेत्र नैण दरस कर दीदार, त्रै त्रै धार फंद कटाया। नाता छुटा सर्ब संसार, जिस जन सतिगुर पूरा नज़री आया। कागद कलम जुगा जुगन्तर उच्ची कूके करे पुकार, वेद कतेब शास्त्र सिमरत अञ्जील कुरान बाणी खाणी दए ग्वाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख मेले आपणे घर, एका ओट चरन रखाया। एका ओट चरन गुर सागर, गहर गम्भीर दरसाईआ। जन भगत भगवन्त देवे नाम रती रत्नागर, रतन अमोलक आप बणाईआ। काया धरत वखाए सिन्ध सागर, ताल सुहावा आप सुहाईआ। जिस जन कराए नाम सौदागर, वणज वणजारा हरि निरँकारा एका हट्ट दए खुल्हाईआ। मेल मिलावा करता कादर, कादर कुदरत वेखे बे परवाहीआ। आदि जुगादि दरगाह साची जन भगतां देवे आदर, जो जन बैठे ओट रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका ओट हरि निरँकार, डुबदे पाथर जाए तार, जिस पाहन आपणा चरन छुहाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुगो जुग करता करता पुरख आप अख्वाईआ।