पुस्तकालयभाग १०

२३ माघ २०१७ बिक्रमी जेठूवाल

सो पुरख निरँजण सच्चा पातशाह, आदि जुगादि वडी वड्याईआ। हरि पुरख निरँजन बेपरवाह, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। एकँकारा इक्क इकल्ला बण मलाह, आपणा बेड़ा आप चलाईआ। आदि निरँजण जोती नूर डगमगा, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। श्री भगवान वसणहारा साचे थाँ, सचखण्ड दुआर सोभा पाईआ। अबिनाशी करता आपे कर सच न्याँ, धुर फ़रमाना आप जणाईआ। पारब्रह्म आपे बणे आपणा पिता मां, सुत दुलार आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी एका हरि, आपणी कल आप धराईआ। इक्क इकल्ला खेल न्यारा, हरि निरँकार आप आपणी धार चलाइंदा। वसणहारा धाम सचखण्ड दुआरा, महल्ल अटल मुनार आप सुहाइंदा। निरगुण दीवा बाती कर उज्यार, बैठा ठांडे दरबार, सोभावन्त हरि भगवन्त आदि अन्त सोभा पाइंदा। घाड़न घड़े अपर अपारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी एका हरि, आपणी धार आप चलाइंदा। सो पुरख निरँजण साची धार, हरि पुरख निरँजण आप चलाइंदा। एकँकारा खेल महान, आदि निरँजण रूप धराइंदा। श्री भगवान वसणहार सचखण्ड मकान, अबिनाशी करता

सोभा पाइंदा। पारब्रह्म हरि हो प्रधान, आपणा बल आप उपजाइंदा। दूसर ना अवर कोई निशान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाइंदा। साचा खेल खेलणहारा, एका रंग समाया। आदि पुरख निरँजण एकँकारा, अनुभव प्रकाश कराया। अजूनी रहत निरभउ निरवैर अभेव अभेद अलख अगोचर अगम्म अथाह, बेपरवाह आपणा आप ल्ए प्रगटाया। आपे ल्ए आपणा मार्ग ला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि एका हरि, सचखण्ड निवासा पुरख अबिनाशा साचा धाम आप सुहाया। सो पुरख निरँजण साचा घर, थिर घर आप सुहाईआ। निरगुण निरवैर जोत धर, अंदर वड़ आसण लाईआ। आपणी करनी आपे कर, आपणी कल धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, दर घर साचे सोभा पाईआ। साची धार हरि करतार, आपणी आप चलाईआ। अनुभव रूप कर प्रकाश, पुरख अबिनाशी साचे मन्दिर आपे सोभा पाईआ। आपे खेले खेल तमाश, आपणी रास आपणे मंडल आप चलाईआ। आपे वसे आपणे पास, दूसर संग ना कोई रलाईआ। आपे आपणी पूरी करे आस, आपणी इच्छया भिच्छया आपे झोली पाईआ। आपणा गुण आपे ल्ए प्रगटा, सर्ब कला भरपूर आप अख्वाईआ। आपणा मन्दिर आपणे अंदर आपे घाड़न रिहा घड़ा, आपे बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख अबिनाश आपे जाणे खेल तमाशा, आपणी खेल आप खिलाईआ। साचा खेल खेल तमाश, पुरख अबिनाशी आप कराइंदा। आपे सेवक आपे दासी दास, आपणा हुक्म धुर फ़रमाना आप जणाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। आपणा पर्दा आपे खोल्ह, आपणी दया कमाइंदा। आपणा तोले आप तोल, तोलणहारा आप अख्वाइंदा। एकँकारा बैठा रहे अडोल, अडुल आपणा नाउँ धराइंदा। साची वस्त रक्खे आपणे कोल, आपणे हट्ट आप विकाइंदा। आपणा नाउँ निरँकार आपे बोल, आपणा गीत आपे गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, आप आपणा वेस वटाइंदा। वेस वटंदड़ा हरि करतारा, लेखा लेख ना कोई जणाईआ। सुते प्रकाश हो उज्यारा, नूर ज़हूर इक्क दरसाईआ। बेऐब ख़ुदाई परवरदिगारा, आप आपणा एका रंग दए चढ़ाईआ। एका बोल इक्क जैकारा, एका नाअरा हक लगाईआ। एका नाम एका धारा, एका करे साचा काम एका राम राम वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, साचे मन्दिर बैठा चढ़, तख्त निवासी सच्चा शहिनशाहीआ। श्री भगवान आपणा घाड़न घड़, आपणी दया आप कमाइंदा। आदि निरँजण आपणा लड़ आपे फड़, आप आपणा मेल मिलाइंदा। एकँकार ना पुरख ना नारी नर, निरँकार आपणा नाउँ धराइंदा। आदि निरँजण आपणे अंदर आपणी जोत आपे बल, नूरो नूर डगमगाइंदा।

अबिनाशी करता आपे वसे धाम अटल, महल्ल साचे आसण लाइंदा। श्री भगवान आपे होए अछल अछल, अछल छल आपणा खेल खिलाइंदा। पारब्रह्म सचखण्ड बैठा आसण मल, आप आपणा आसण लाइंदा। नर नरेश आपणा संदेश आपे घल्ल, आपणा हुक्म आप सुणाइंदा । आपणा वेख धारे आपे बल, बल देवणहार हरि मेहरबान, आपणी कल आप वरताइंदा। आपणा बिरद आपे पाल आपे होए नौजवान, रेख भेख ना कोई जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका आपणी खेल आप खिलाइंदा। आपणी खेल खिलावणहारा, एका खेल खिलाईआ। आपणा नूर कर उज्यारा, नूरो नूर विच धराईआ। आपणे मन्दिर कर पसारा, आपे वेख वखाईआ। आपणी इच्छया आपे बणे वरतारा, साची भिच्छया झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी आस आपे ल्ए प्रगटाईआ। आपणी आसा आपे रक्ख, श्री भगवान खेल खिलाइंदा। पारब्रह्म प्रभ पुरख समरथ, आपणा रथ आप चलाइंदा। हरि मन्दिर बणाए इक्क अनडिठ, रूप अनूप ना कोई हंढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया आपणे अग्गे प्रगटाइंदा। आपणी इच्छया आपणे अग्गे रक्ख, पारब्रह्म आपणी दया कमाईआ। आपे देवणहारा वर, वड दाता बेपरवाहीआ। आपणी खेल आपे कर, खेल खिलारी दर साचे सोभा पाईआ। आपणा रूप आपे धर, नर नरायण नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणी बणत आपे ल्ए प्रगटाईआ। आपणी बणत आप बणा, आपणा आप धराया। आपणी नारी आप प्रना, साचा कन्त आप हंढाया। आपणी सेज आप सुहा, सगला संग आप रखाया। आपणा सुत दुलारा आपे जा, आपणी गोद सुहाया। दो जहाना नाउँ धरा, पुरख अबिनाशी सेव कमाया। साचे मन्दिर आसण ला, सच सिँघासण सोभा पाया। निरगुण दीवा बाती कर रुशना, आदि निरँजण आप जणाया। आपणा हुक्म धुर फ़रमाना आप जणा, आपे निउँ निउँ सीस झुकाया। तख्त निवासी सच्चा पातशाह, आपणा नाउँ आप धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा बन्धन आपे पाया। आपणा बन्धन हरि हरि पा, आपे मेल मिलाइंदा। आपे नारी नर रूप धरा, आपे सुत दुलारा जाइंदा । आपे हुक्मी हुक्म वरता, आपे हुक्म सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बल आप वखाइंदा। आपणा बल वड बलवान, आपे आप धराईआ। आदि पुरख नौजवान, दूसर रूप ना कोई वटाईआ। आपणा भेख करे वाली दो जहान, दो दो लेखा आप चलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव अभेद आपे दए खुल्हाईआ। हरि भेद अभेद खुलाइंदा, आप आपणी किरपा धार। सो पुरख निरँजण आप आपणा नाउँ प्रगटाइंदा, हरि पुरख निरँजण करे प्यार। एकँकारा मेल मिलाइंदा, आदि निरँजण

मीत मुरार। अबिनाशी करता संग निभाइंदा, हरि भगवान सांझा यार। पारब्रह्म वेख वखाइंदा, अनुभव रूप कर उज्यार। साचे मन्दिर सोभा पाइंदा, सचखण्ड सच्चे दरबार। आपणा हुक्म आप वरताइंदा, आपे करे करनी कार। आपणी इच्छया वेख वखाइंदा, आपे भरे सति भण्डार। आपणा तख्त आप सुहाइंदा, आपे घाड़न घड़े अपार। पावा चूल ना कोई बणाइंदा, ना कोई बाढी करे विचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी सेवा आप कमाइंदा। साची सेवा आपे कर, आपणा तख्त आप वड्याईआ। सच सिँघासण आपे धर, आपे वेख वखाईआ। सचखण्ड दुआरे उप्पर बैठा चढ़, रूप रेख ना कोई जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण सोभावन्त, इक्क इकल्ला श्री भगवन्त, दूसर संग ना कोई रखाईआ। सच सिँघासण सच्ची सरकार, हरि साचा आसण लाईआ। निरगुण रूप निरगुण धार, निरगुण आपे प्रगट होया मात पित ना कोई बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण सोभावन्त, पुरख अबिनाशन इक्क सुहाईआ। साचे तख्त शाहो भूप, हरि साचे सच सुहाया। आपे वेखे आपणा रूप, निरगुण निरगुण वेस वटाया। लेखा जाणे आपणी कूट, दूजी दिशा ना कोई वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाया। हरि साचा खेल खिलाइंदा, कर किरपा गुण निधान। आपणा हुक्म आप सुणाइंदा, आपे देवे धुर फ़रमान। साची घाड़त घड़त आप घड़ाइंदा, लेखा जाणे जाणी जाण। सो पुरख निरँजण सेव कमाइंदा, हरि पुरख निरँजण हो मेहरवान। श्री भगवान बन्धन पाइंदा, पंचम रंग इक्क वखान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा रूप आप धराइंदा। पंचम मेला जोड़ जुड़ा, हरि साची खेल खिलाईआ। पंचम मुख मुक्ख धरा, पंचम देवे माण वड्याई। पंचम जोत जोत रुशना, पंचम नूरो नूर डगमगाईआ। पंचम देवे साचा थाँ, थान थनंतर सोभा पाईआ। पंचम देवे दरस बेपरवाह, पंचम आपणा नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम मुख मुख हरि ताज, आपणा मार्ग आपे लाईआ। साचा मार्ग हरि करतार, आपणा आप चलाइंदा। निरगुण निरगुण कर प्यार, निरगुण निरगुण मेल मिलाइंदा। निरगुण अंदर निरगुण बाहर, निरगुण गुप्त निरगुण ज़ाहर, साची खेल खिलाइंदा। निरगुण नूर जोती धार, निरगुण धूंआँधार समाइंदा। निरगुण राज राजान शाह सिक्दार, निरगुण आपणा हुक्म सुणाइंदा। निरगुण शाह पातशाह हुक्म सुणाए आपणी वार, निरगुण निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अलख अगोचर अगम्म अथाह, एका खेल करे बेपरवाह, बण मलाह आपणा बेड़ा आप चलाइंदा। साचा बेड़ा कर त्यार, हरि आपणी दया कमाईआ। सच सिँघासण बैठे सच्चा दरबार, हरि सच्चा शहिनशाहीआ। एका हुक्म इक्क

वरतार, एका भाणे रिहा समाईआ। आपे होए जाणी जाण, हरि निरँकार जानणहार इक्क अख्वाईआ। आपणी इच्छया आपे ल्ए उच्चार, सचखण्ड मिले वधाईआ। घर विच घर ल्ए उभार, थिर घर साचा नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाईआ। साचा घर उपजाया, कर किरपा मेहरबान। मन्दिर अंदर आप सुहाया, आपे होया निगहबान। आपणा दीप आप जगाया, आपे वेखे मार ध्यान। छप्पर छन्न ना कोई छुहाया, ना कोई दीसे चार दीवार। सूरज चन्न ना कोई चढ़ाया, मंडल मण्डप ना दए सहार। गगन पाताल ना कोई वखाया, ज़िमीं अस्मान ना दए सहार। इक्क इकल्ला वेस वटाया, आदि पुरख एकँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणी कार। थिर घर साचा खोल्हया, घर घर विच कर त्यार। करे खेल हरि अडोल्लया, इक्क इकल्ला एकँकार। आपणी धार आपणे विचों आपे बोल्लया, आप आपणा करे उज्यार। आपणा भण्डारा आपे खोल्हया, आपे ल्ए परवरदिगार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे पाए आपणी सार। सचखण्ड थिर घर अपारा, हरि साचे सच उपजाया। सचखण्ड दुआरे आप निरँकारा, थिर घर शब्दी मेल मिलाया। शब्द अनाद सच्ची धुन्कारा, गृह मन्दिर आप सुणाया। आपे होए सुनणहारा, दूसर अवर ना कोई जणाया। आदि पुरख खेल अपारा, आपणी धारा आप कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द दए वड्याआ। हरि इच्छया शब्द नाउँ, नाम नामा नाम वड्याईआ। पारब्रह्म ब्रह्म करे चाउ, चाउ घनेरा इक्क वखाईआ। निरगुण निरवैर पुरख अकाल दीन दयाल पकड़े बांहो, पकड़नहारा सहिज सुखदाईआ। सति सतिवादी बणया पिता माउँ, अजूनी रहत दिस ना आईआ। शब्द सुहेला इक्क अकेला सद देवे ठंडी छाउँ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। शब्दी शब्द सुत दुलारा कर त्यारा, धुर फ़रमाना आप जणाइंदा। सचखण्ड जोत जगाए अगम्म अपारा, थिर घर अनादी नाद वजाइंदा। लिखे लेख अपर अपारा, अपरम्पर आपणा रूप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया आप प्रगटाइंदा। आपणी इच्छया आपणा बल धार, आपे सेव कमाईआ। आपे पुरख आपे नार, कन्त कन्तूहल आपणे मन्दिर सोभा पाईआ। आपे करे सच प्यार, सच सुहञ्जणी सेज सुहाईआ। आपे गाए आपणा मंगलाचार, गीत गोबिन्द आप अल्हाईआ। आपे खेल करे अपार, खेलणहारा दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निराकार वडी वड्याईआ। निराकार निरवैर निराहार समाया, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। आपणा भेव ना किसे जणाया, भेव अभेदा आप अख्वाईआ। बोध अगाध अगाध बोध जणाया, लेखा लिख ना सके कोई राईआ। आपणी इच्छया आपणा नाद

वजाया, आपे ल्ए सुणाईआ। आपणी इच्छया साची वस्त एका दाद झोली पाया, आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख अबिनाशी करता इक्क इकल्ला एकँकारा, साचे मन्दिर हो उज्यारा, थिर घर वेखे आप पसारा, आपणा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म धुर फ़रमाना, हरि साचा सच जणाइंदा। साचे तख्त बैठा साचा राणा, शहिनशाह आपणा खेल आप खिलाइंदा। आपणा देवे आपे माणा, आपणा माण आप रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपे होए जाणी जाणा, जानणहार आपणा रंग आप रंगाइंदा। निरगुण अंदर निरगुण धर, निरगुण खेल कराया। निरगुण मन्दिर निरगुण वड़, निरगुण मेल मिलाया। निरगुण सेजा निरगुण बैठा चढ़, निरगुण रंग रंगाया। निरगुण विद्या निरगुण रिहा पढ़, निष्अक्खर आप प्रगटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रूप आप धराया। हरि मन्दिर रूप धराइंदा, निरगुण दाता मेहरवान। आपणी कुक्ख आप सुहाइंदा, आपे देवे दानी दान। आपणा मुख उज्जल आप कराइंदा, आप वेखे आपणा आण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल श्री भगवान। श्री भगवान दया कमा, आपणी रचना आप रचाईआ। आपणा रूप आप प्रगटा, विष्न विश्व आपणा नाउँ धराईआ। वास्तक खेल आपे रिहा खिला, आप आपणा बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी वस्त वस्त अनमोल आपणे कंडे देवे तोल, साचा कंडा हथ्थ उठाईआ। विष्नूं अंदर विश्व भण्डार, हरि साचे सच धराया। आपणी किरपा आपे धार, आप आपणा मेल मिलाया। आपणे चरना आपे बख्शे सच प्यार, आपे लेखा दए समझाया। आपणी धारा ठंडा ठार, आपे अमृत मेघ बरसाया। आपे नाभी कँवल कर त्यार, आप आपणा विच समाया। आपे हुक्मी हुक्म कराए साची कार, हुक्म हाकम आप अल्हाया। आप कँवल कँवला खिड़ी गुलज़ार, पत डाल्ही आप महिकाया। आपे पारब्रह्म आपणी वण्ड वण्डे निरँकार, हरि निरँकार भेव किसे ना पाया। आपे वेखे पंखड़ीआं खिली गुलज़ार, महिक महिक आप महिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, आपणी धार एका हरि वेख वखाया। आपे फुल कँवल नाभ, नाभी कँवल आप उपजाईआ। आपे विष्न मेला माधव माध, आपे भगवान वेस वटाईआ। आपे देवणहारा दाद, आपे झोली अग्गे डाहीआ। आपे होए रहे विस्मादि, विस्मादी विसमादि भेव ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर घर साचे आपणी रचना आपे वेख वखाईआ। आपे कँवल कँवल उज्यार, आपे नाभी अमृत कँवल मुख चुआइंदा। आपे पारब्रह्म ब्रह्म भेव न्यार, दिस किसे ना आइंदा। आपे ब्रह्म कर पसार, पारब्रह्म खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे

विष्न आपे ब्रह्मा, आपणे अंदरों आपे जम्मा, मात पित ना कोई बणाइंदा। आपणा जन्म आपे धार, आपे वेख वखाइंदा। आपे विष्न करे प्यार, आपे ब्रह्मा सेव कमाइंदा। आपे आपणा लेखा जाणे हरि निरँकार, लेखा लेख ना कोई वखाइंदा। मेल मिलावा सचखण्ड दुआर, सचखण्ड दुआरा सोभा पाइंदा। आपे थिर घर साचा खोल्ह किवाड़, आपणा पर्दा लांहयदा। आपे अमृत बख्शे ठंडा ठार, चरन चरनोदक मुख चुआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप वटाइंदा। आपे वसे धाम न्यार, आपे धूंआँधार समाया। आपे सुन्न अगम्मी खेले खेल न्यार, आपे आकाश प्रकाश समाया। आपे वसया सभ तो बाहर, दिस किसे ना आया। आपे आपणी इच्छया बण वरतार, आपे साची भिच्छया ल्ए प्रगटाया। आपे ब्रह्मा वेता करे प्यार, आपे शंकर मूल रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, अनादी सुत नाउँ धराया। अनादी सुत हरि निरँकार, आपणा आप प्रगटाईआ। आपे विष्न करे प्यार, आपे ब्रह्मा पारब्रह्म मिलाईआ। आपे शंकर लेखा एका धार, गुणवन्ता गुण वड्याईआ। तिन्नां विचोला बण करतार, करता पुरख खेल खिलाईआ। देवे वस्त अपर अपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव ल्ए उठाईआ। विष्न उठाया हरि करतार, एका हुक्म सुणाइंदा। तेरा रूप अगम्म अपार, पुरख अबिनाशी आप बणाइंदा। साची वस्त देवे थार, अतोट अतुट रखाइंदा। लेखा जाणे धुर दरबार, दरगाह साची सोभा पाइंदा। आदि जुगादि किरती कार, करता आपणी आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणा भेव आप खुलाइंदा। विष्नूं उठ कर ध्यान, हरि साचे सच जणाया। मेरा हुक्म सच्चा फ़रमान, तेरी सेवा इक्क जणाया। तेरा रूप दो जहान, दो जहानां ल्ए प्रगटाया। मेरा नाउँ तेरा निशान, हरि निरँकारा ल्ए झुलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे आपणा दान। आपणी दया आप कमाया। विष्नूं सुणया कर ध्यान, हरि साचे सच जणाया। अग्गे उठया बाल नादान, निउँ निउँ सीस झुकाया। तूं शाह पातशाह राज राजान, हउँ सेवक सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दुआरा मंगण तेरा आया। विष्नूं मंगे मंग अपार, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। कर किरपा आप निरँकार, दर दरवेश बैठा सीस झुकाईआ। कवण दुआर करां कार, कवण सेवा मोहे बण आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका सिख्या दए समझाईआ। हरि पुरख निरँजण सति समझाइंदा, निष्अक्खर आप पढ़ा। विष्नूं तेरा विश्व रूप वखाइंदा, पुरख अबिनाशी बेपरवाह। आपणी धारा तेरे विच टिकाइंदा, जोती जोत जोत समा। तेरा किला कोट इक्क वसाइंदा, तेरे बंक डेरा ला। आपणा रंग आप रंगाइंदा, उतर कदे ना जा। एका मृदंग सच सुणाइंदा, नाद

अनादी धुंन वजा। आपणा पन्ध आप मुकाइंदा, स्वच्छ सरूपी दरस दिखा। साचे धन्दे आपे लाइंदा, घर घर देणा रिज़क पुचा। आपणी वण्डन आप वंडाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे सिफ्त सालाह। साची मंग मंग दुआर, विष्नूं सीस झुकाया। कवण घर कवण दर कवण हर करां पसार, कवण वेस अनेक वटाया । कवण भउ कवण भय कवण रक्खां डर, कवण नेत्र नैण शरमाया। कवण दुआर सरन सरनाई जावां पड़, सीस जगदीश इक्क झुकाया। कवण दुआरा जाणा वड़, सच सिँघासण वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, विष्नूं विश्व बैठा अग्गे झोली डाहया। पुरख अबिनाशी दया कमाइंदा, हरि वड्डा बेपरवाह। विष्नूं तेरी सेवा सच लगाइंदा, हर घट अंदर जाणा समा। तेरे वस्त इक्क हथ्थ रखाइंदा, घर घर देणा रिज़क पुचा। नव नव तेरा बंध आपे पाइंदा, चार चार लेखा दए समझा। जुग चौकड़ी तेरी गोद बहाइंदा, वड दाता बेपरवाह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दिता साचा वर, अभुल्ल रूप आप अख्वा। विष्नूं वर घर साचा पाया, घर साचे वज्जी वधाईआ। ब्रह्मे उठ सीस निवाया, हरि चरन कँवल ध्यान लगाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा वेख वखाया, हरि एका हरि हरि नज़री आईआ। नूरो नूर डगमगाया, तत्व तत ना कोए बणाईआ। सच संदेशा रिहा सुणाया, रसना जिहवा ना कोए हिलाईआ। काग़ज़ कलम ना कोए रखाया, ना कोई रक्खे शाहीआ। हरि नर नरेश साचे तख्त बैठा सोभा पाया, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। ब्रह्मा वेता बाल अंञाणा आप उठाया, दे मति रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, आपणी रचना आपे रिहा रचाईआ। ब्रह्मे उठ बाल नादान, हरि साचा आप उठाइंदा। पुरख अकाल होया मेहरबान, दीन दयाल दया कमाइंदा। अमृत आत्म बख्शे पीण खाण, तृष्ना तृप्त ना कोए जणाइंदा। चरन कँवल वखाए सच मकान, मंडल मण्डप आप सुहाइंदा। दाता दानी देवे दान, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। तेरा नाउँ साचा बाण, आत्म बाण इक्क लगाइंदा। तेरा रूप इक्क महान, पारब्रह्म ब्रह्म आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर घर साचा सोभा पाइंदा। ब्रह्म धार चलाई पारब्रह्म, ब्रह्म वज्जी वधाईआ। आदि पुरख ना मरे ना पए जम्म, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। करता पुरख जाणे आपणा कम्म, करनी किरत रिहा कमाईआ। हरख सोग ना ख़ुशी ग़म, एका रंग रखाईआ। आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह, पारब्रह्म ब्रह्म लेखा दए जणाईआ। आपे जणया बण जणेंदी माई जण, दाई दाया सेव कमाईआ। आपणा राग सुणाया कन्न, आपणा पर्दा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे दिता एका वर, भुल कदे ना जाईआ। ब्रह्मे वर घर हरि साचा पाया,

दर साचे सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाश तेरी सरनाया, हउँ बालक मंग मंगाईआ। कवण रूप सति सरूप तेरा दर्शन पाया, कवण नूर रुशनाईआ। कवण कूट हरि डेरा लाया, कवण रसन सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ मंगण भिखारी आईआ। हरि भिखक भिखारी याचक देवे दान, दीना नाथ दया कमाइंदा। ब्रह्मे देवे धुर फ़रमान, सच संदेश इक्क सुणाइंदा। तेरा मेरा एका माण, तेरा रूप आपणा रूप धर वखाइंदा। मेरा नाउँ सच्चा निशान, नाउँ निरँकार आप प्रगटाइंदा। लेखा जाणे श्री भगवान, लिख्त लेख ना कोए वखाइंदा। निष्अक्खर रूप कर प्रधान, पारब्रह्म ब्रह्म वेख वखाइंदा। सोहँ रूप चले महान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरगुण वसे एक घर, घर मन्दिर सोभा पाइंदा। ब्रह्मे तेरी साची सेव, अलख अभेव आप जणाइंदा। मेरा नाउँ तेरी जिहव, तेरी जिहव गीत एका गाइंदा। मेल मिलावा हरि निहकेव, नेहचल धाम सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, दर घर साचे वेख वखाइंदा। साचा वर हरि इक्क जणाया, अतोट अतुट वडी वड्याईआ। लक्ख चुरासी तेरी झोली पाया, घड़नहार इक्क शहिनशाहीआ। शंकर तेरा मेल मिलाया, धूंआँधार सुन्न अगम्म फोल फुलाईआ। आपणा लेखा हथ्थ फड़ाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि पुरख पुरख हरि, निरभउ ना रक्खे कोए डर, भय विच कदे ना आया। शंकर उठाया किरपा निध, आपणी खेल आप खिलाईआ। आपे जाणे आपणी बिध, आपणा भेव आप समझाईआ। एका नाम निधान देवे अमृत सिंच, हरयावल हरया आप कराईआ। आपे मन्दिर रिहा भिंच, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका खण्डा हथ्थ फड़ाईआ। किरपा कर गुण निधान, एका खेल खिलाइंदा। इक्क वखाए सच निशान, चरन धूढ़ आप वखाइंदा। सच बिभूती देवे दान, ख़ाकी ख़ाक रमाइंदा। एका अन्तर इक्क ज्ञान, एका मन्त्र नाम दृढ़ाइंदा। एका वेखे होए निगहबान, एका साची सेव कमाइंदा। एका देवे धुर फ़रमान, आपणा हुक्म आप सुणाइंदा। शंकर मेटणा इक्क निशान, जो घड़या भन्न वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा बन्धन आपे पाइंदा। शिव विष्न ब्रह्मा हरि बन्धन पा, एका हुक्म सुणाया। तिन्नां बण विचोला मलाह, साचा बेड़ा आप वखाया। तिन्ने ढह पए सरना, नेत्र नैणां नीर वहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, ख़ाली हथ्थ रहे वखाया। तिन्नां वखाए ख़ाली हथ्थ, वस्त अमोलक हथ्थ ना कोए जणाईआ। पारब्रह्म पति साडी रक्ख, दर आए बैठे राह तकाईआ। साची वस्त झोली घत्त, तेरी सेव लईए कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दिता साचा वर, आपणी

दृष्टी आपे पाईआ। आपणी दृष्टी हरि हरि पाए, विष्न ब्रह्मा शिव तृप्त कराया। आपणी सृष्टी आप रचाए, विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी किरपा आपणी वण्डण आप वण्डाया। आपणी किरपा आपे धार, आपे दया कमाइंदा। तिन्नां देवे वस्त अपार, त्रैगुण आपणे रंग रंगाइंदा। सतो गुण सति विचार, विष्न करे इक्क प्यार, एका रंग रंगाइंदा। रजो रंग जाणे निरँकार, ब्रह्मा लेखा जाणे अंदर बाहर, दर दुआर आप सुहाइंदा। तमो करे आप विचार, शंकर संसा दए निवार, एका रंगण एका बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिन्नां मेला एका घर, एका रूप दरसाइंदा। त्रैगुण नाता हरि जुड़ाया, आपणा बन्धन पाईआ। विष्नूं हुक्म आप सुणाया, ब्रह्मा सुत ल्ए उठाईआ। भोले नाथ आप जगाया, आलस निन्दरा दए गंवाईआ। शंकर मेला सहिज सुभाया, आपणी इच्छया नाल मिलाईआ। आपणी इच्छया लछमी रूप वटाया, आपणी सेव आप कमाईआ। आपणा लेखा आप जणाया, आपे चारों कुण्ट वेख वखाईआ। चारे दिशा आपे वण्ड वण्डाया, दहि दिशा आपणा भेव अभेद आप खुल्हाईआ। आपणा ज्ञान आप दृढ़ाया, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। आपणे वेदां आप पढ़ाया, आपे करे सच पढ़ाईआ। आपणा शस्त्र आप उपजाया, आपे तिन्नां मेले थाउँ थाँईंआ। इक्क त्रिशूल हथ्थ उठाया, ब्रह्मा विष्न शिव मुखी उप्पर लाईआ। जीव जंत किसे भेव ना पाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा मार्ग आपे लाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव हो त्यार, साची सेवा सेव कमाईआ। त्रैगुण मंगी वस्त अपार, सतो रजो तमो हरि हरि झोली पाईआ। एका वस्त रक्खे धुर दरबार, पुरख अबिनाशी बेपरवाहीआ। ब्रह्मा देवे कर प्यार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश आपे कर कर आपणा वास, शाहो शाबास आपणा मेल मिलाईआ। मेल मिलाया पंचम नाता, हरि हरि जोड़ जुड़ाया। करे खेल पुरख बिधाता, चतुर्भुज भेव ना राया। लेखा जाणे आदि जुगादा, आपणा खेल आप खिलाया। आपणा रूप अनूप धरे ब्रह्मादा, नाद अनादी नाद सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव दिता वर, साचा घाड़न ल्ए घड़ाया। साचा घाड़न हरि घड़ाइंदा, देवे धुर फ़रमान। लक्ख चुरासी जोत टिकाइंदा, खेले खेल श्री भगवान। त्रैगुण मेला मेल मिलाइंदा, पंज तत करे प्रधान। काया बंक आप सुहाइंदा, वेखे सच निशान। नौं दुआरे आप खुलाइंदा, आपे वसे सच मकान। घर घर विच सोभा पाइंदा, दीपक जोत जगाए महान। घर नाद शब्द सुणाइंदा, आपे जाणे आपणा गान। घर अमृत ताल भराइंदा, कँवल नाभी कर परवान। घर सुन्न अगम्म रखाइंदा, घर धूंआँधार मसाण। घर बजर कपाटी कुण्डा लाइंदा, घर पंच विकार नचाए शैतान। घर आसा तृष्ना आप

उपजाइंदा, घर माया ममता करे प्रधान। घर टेढी बंक उपाइंदा, सुखमन नाड़ी कर पछान। घर ईड़ा पिंगल वेख वखाइंदा, घर चौदां लोक हट्ट दुकान। घर रवि ससि चमकाइंदा, घर मंडल मण्डप वेखे इक्क निशान। घर पारब्रह्म वण्ड वंडाइंदा, ब्रह्म देवे एका माण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव दिता एका वर, आप बणाए चतुर सुजान। चतुर सुजान त्रैगुण मेला, हरि साचे घर कराया। घाड़न घड़े सज्जण सुहेला, लक्ख चुरासी वेख वखाया। जोत जगाए इक्क इकेला, निरगुण रूप आप धराया। ना कोई जाणे वक्त वेला, वेद कतेब भेव ना राया। चारे मुख आपे खोल्हा, आपणा गीत आप अल्हाया। आपे गाया साचा ढोला, सोहँ आपणा रूप वटाया। आपणी शक्ती आपे मौला, आदि शक्ती आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आदि ब्रह्मा आदि विष्नूं आदि शिव आपे ल्ए उठाया। आदि विष्न हरि जगाए, आपणी अंस आप प्रगटाईआ। आदि ब्रह्मा भेव खुल्हाए, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। आदि शंकर अंग लगाए, अंगीकार इक्क हो जाईआ। आदि नाद शब्द ब्रह्मादि नाद वजाए, तार सतार ना कोई हिलाईआ। आदि पुरख आपणा भेव खुल्हाए, आपणी किरन वण्ड वंडाईआ। आपणा नूर आपणी जोत आपणा प्रकाश आप धराए, आकाश प्रकाश आप समाईआ। आपणा सुनेहड़ा फ़रमान आपे भेज आपणी कारे आपे लाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव सेवा ला, लक्ख चुरासी रचन रचा, घट घट अंदर जोत करे रुशनाईआ। लक्ख चुरासी घाड़न घड़या, प्रभ माया पाई बेअन्त। निरगुण रूप हो अंदर वड़या, महिमा हरि हरि अगणत। साचे पौड़े आपे चढ़या, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे लेखा जाणे आदि अन्त। आदि पुरख हरि खेल खिलाया, विष्न ब्रह्मा शिव समझाइंदा। साचा हुक्म इक्क जणाया, धुर फ़रमाना इक्क जणाइंदा। गगन पाताला मंडल मण्डप डेरा लाया, धरत धवल वेख वखाइंदा। जल बिम्ब आप समाया, कँवल रूप आप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वखाइंदा। हरि साचा खेल वखाइंदा, विष्न ब्रह्मा शिव कर विचार। चारे वेदां आप अल्हाइंदा, आप आपणी किरपा धार। चारे कुण्टां वेख वखाइंदा, चारे जुग करे विचार। चारे बाणी आप अल्हाइंदा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी धार। चार चार गेड़ा आप बणाइंदा, लेखा जाणे अगम्म अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वरते वरतावे सच वरतार। सच वरतार वरतावणा, हरि साचा खेल खिलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव आप समझावना, जगत वाटड़ी राह वखाईआ। मनवन्तर आपणी वण्ड वण्डावना, वेद विदातां जस गाईआ। आदि पुरख ना भेव जणावना, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका तत रिहा जणाई। एका तत्त जणाया, वड दाते हरि

मेहरवान। आपे तेरी सेव वखाया, नौं दर वेखे जगत दुकान। शंकर तेरा भण्डार वरताया, वरतावनहार इक्क भगवान। शंकर तेरी मार सर्ब रखाया, मारे मार निगहबान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिन्नां देवे इक्क ज्ञान। हरि सच ज्ञान दृढ़ाया, भुल रहे ना राईआ। धरत धवल वण्ड वण्डाया, नौं नौं वेख वखाईआ। सति सति रंग रंगाया, सति सतिवादी सच्चा शहिनशाहीआ। चार जुग चार चौकड़ी एका गंढ्ढ पवाया, सरगुण निरगुण रूप ल्ए प्रगटाईआ। लोकमात वज्जे वधाई पंज तत्त चोला ल्ए प्रगटाया, साचा खेल खिलाईआ। मन मति बुध ल्ए प्रनाया, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाईआ। अवतार गुर आपणा नाउँ रखाया, खेले खेल सच्चा शहिनशाहीआ। कन्त भगवन्त ल्ए जगाया, जाग्रत जोत करे रुशनाईआ। शब्द कन्त ल्ए प्रनाया, नार सुहागी इक्क मिलाईआ। गुरसिख गुर ल्ए बहाया, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुरसिख आत्म अनन्द इक्क वसाया, परमानंद विच समाईआ। जुग जुग सति सतिवादी आपणा नाउँ चन्द चढ़ाया, मेटे रैण अन्धेरी शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दर रिहा दरसाईआ। नौं नौं चार हरि खेल खिलावणा, विष्न ब्रह्मा शिव दया कमाइंदा। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग आपणा भेव रखावणा, भेव कोई ना पाइंदा। सतिजुग साची वण्ड वण्डावणा, आप आपणा रूप प्रगटाइंदा। वार अठांरा खेल खिलावणा, ब्रह्मा सुत चारे मुख चार चार आप वड्यांअदा। आप सुहाए आपणी रुत्त, पुरख अबिनाशी इक्क अचुत, भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणा पर्दा आपे लांहयदा। सतिजुग साचा सच वरतावणा, आदि पुरख धार चलाईआ। आपणा रूप आप धरावणा, निरगुण निरगुण खेल खिलाईआ। धरत धवल डूंग्घी कंदर आपे डेरा लावणा, जीव जंत जगत जहाना, भगत भगवन्त मेल मिलाईआ। आपणी महिमा अगणत आप गणावणा, आपणा लेखा आपे ल्ए प्रगटाईआ। सतिजुग सति सतिवादी पार करावणा, इक्क सति संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणी रचना आप रचाईआ। सतिजुग साचा पार कर, हरि आपणी खेल खिलाईआ। ब्रह्मा चारे वेद गा गा लोकमात धर, हरि का भेव सके ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, अनुभव आपणी खेल खिलाईआ। त्रेता तेरी धार निराली, हरि साचा खेल खिलाईआ। जोती जोत जगे महानी, पंज तत चोला तन हंढाईआ। ग़रीब निमाणा बण सवाली, साकत निन्दक दुष्ट दुराचार आप खपाईआ। आपे हउँमे हंगता गढ़्ह हँकार, आप सीता सपुत्री जनक कर प्यार, आपे ल्ए प्रनाईआ। आपे जाणे आपणी धार, जुग जुग आपणा नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दोए दोए लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। द्वापर रंग रंगाया, मुकंद मनोहर लख़मी नरायण रूप वटाया, कँवल

नैण रूप वटाइंदा। साची बंसरी नाम वजाया, मधुर धुन इक्क सुणाया, आपणा भेव आप चुकाया, आपणा मुख आप छुपाइंदा। आपे वेद व्यासा हो हो गाया, पुराण अठारां आप अल्हाया, आपे विष्न ब्रह्मा वेता संग निभाइंदा। आपे नाद धुन वेख वखाया, आपे बारां अक्खर ल्ए प्रगटाया, बारां रासी वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी एका धार, जुग जुग ब्रह्मा विष्न शिव करे प्यार, आप आपणी खेल खिलाइंदा। कलिजुग रंग आप रंगाया, काला सूसा रंगे शाहीआ। ऐड़ा अक्ख इक्क खुल्हाया, अथर्बण देवे माण वड्याईआ। यजुर शाम आपणी झोली पाया, रिग लेखा रहे ना राईआ। आपणा रूप आप धराया, आपणा जल्वा आप वखाईआ। मुकामे हक डेरा लाया, आपे लेखा जाणे ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, भेव अभेदा आपणा भेव आपणे विच रखाईआ। आपणा भेव आप खुल्हाइंदा, पारब्रह्म सच्चा शहिनशाह। ईसा मूसा नूरी जल्वा आप जगाइंदा, आपे पर्दा ल्ए उठा। आपे काया काअबा वेख वखाइंदा, दो दो आबा मेल मिला। आबे हयात आप प्यांअदा, सच सुराही हथ्थ उठा। सच भूप साचे तख्त नज़री आइंदा, शाहां सिर सच्चा शाह। अञ्जील कुरानां आपे गाइंदा, आपे संग मुहम्मद चार यार मेला ल्ए मिला। आपे ऐनलहक सलोक सुणाइंदा, आपे प्रगट होए बेऐब परवरदिगार ख़ुदा। आपे ख़ालक ख़लक रूप धराइंदा, आपे मुशक्कत आपणे सिर ल्ए उठा। आपे निरगुण सरगुण डंक वजाइंदा, शब्द अनादी नाद सुणा। आपे पंज तत काया चोला वेख वखाइंदा, नानक नाउँ गाया इक्क निरँकार उच्ची कूक कूक अल्हा। आपे गोबिन्द गढ़्ह सुहाइंदा, सुत दुलारा वेस वटा। चार जुग इक्क चौकड़ी आपे बन्धन पाइंदा, नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग गेड़ा दए भवा। कोटन कोटि आपणा रूप राम कृष्न आपणा खेल खिलाइंदा, जोती जोत जोत जाए समा। कोटन कोटि ईसा मूसा संग मुहम्मद अद्धविचकारे राह तकाइंदा, हेठ मुसल्ला बैठे वछा। कोटन कोटि नानक गोबिन्द हरि हरि गाइंदा, सचखण्ड दुआर राह तका। विष्न ब्रह्मा शिव साची सेव कमाइंदा, लक्ख चुरासी वेखे थाउँ थाँ। कोई घड़े कोई भन्ने कोई मुख छुपाइंदा, कोई प्रगट हो हो लोकमात फेरा पा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव दिता एका वर, आपणा नाम दृढ़ा। साचे नाउँ दृढ़ाया, गुणवन्त गहर गम्भीर। विष्न ब्रह्मा शिव भुल ना जाया, प्रभ आपणा खेल जणाए अख़ीर। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग गेड़ा रहिण ना पाया, जुग चौकड़ी तुट्टे धीर। गुर पीर अवतार देण सलाहया, मुलां शेख़ मुसायक जायण घत्त वहीर। थिर कोए रहिण ना पाया, नाता तुट्टे अठ सठ नीर। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती राह तकाया, दर मंगे अमृत रस ठांडा सीर। पुरख अबिनाशी दए समझाया, अन्तिम वेखे सभ दे चीर। निरगुण जोत करे रुशनाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, वड जोद्धा सूरबीर। विष्न ब्रह्मा वेला अन्तिम आवना, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग रहिण ना पाईआ। पुरख अबिनाशी खेल खिलावना, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। निरगुण नूर लोकमात धरावना, जोती जामा भेख वखाईआ। आपणा खेल आप करावना, ख़लक ख़ालक वेखे सच्चा शहिनशाहीआ। सालस आपणा नाउँ धरावना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आदि अनादि आपे रिहा समाईआ। आदि अनादि खेल खिलाइंदा, ब्रह्म ब्रह्मादि हरि हरि धार। जुग जुग बेड़ा आप चलाइंदा, सेवा करे अपर अपार। सतिजुग त्रेता द्वापर पार कराइंदा, कलिजुग आए अन्तिम वार। गुर पीर अवतार सर्ब सलांहयदा, मुखों गा गा गए आपणी वार। बिन हरि बेड़ा कोई ना बन्ने लाइंदा, कलिजुग भँवरी डूँग्घी गार। चारों कुण्ट अन्धेरा छाइंदा, नौं खण्ड पृथ्मी झूठी धार। सच सुच ना कोई जणाइंदा, घर घर दिसे धूंआँधार। नारी कन्त ना कोई हंढाइंदा, मात पित ना कोई प्यार। साचा हित ना कोई वखाइंदा, जूठा झूठा नाता जुड़या विच संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी एका हरि, विष्न ब्रह्मा शिव पाए तेरी सार। विष्न ब्रह्मा शिव करे पुकार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। तूं पातशाह सच्ची सरकार, शहिनशाह तेरी वड्याईआ। दो जहाना बणया सच्चा सिक्दार, सीस जगदीश ताज सुहाईआ। जुग चौकड़ी नौ नौ चार उतरे पार, लोकमात रहिण ना पाईआ। कवण रूप धरे विच संसार, कवण कूट डेरा लाईआ। कवण दर खोल्ह दरबार, कवण वणज दए कराईआ। कवण नाम सति जैकार, कवण नाद धुन वजाईआ। कवण सख़ीआं मंगलचार, कवण गोपी काहन नचाईआ। कवण सीता सुरती करे राम प्यार, कवण काया बण खण्ड फेरा पाईआ। कवण ऐनलहक करे पुकार, कवण हक हकीकत वेख वखाईआ। कवण लाशरीक बणे सांझा यार, मख़लूक बख्शे इक्क सरनाईआ। कवण नाम सति सति करे वरतार, तत्व तत्त ना कोए रखाईआ। कवण फतिह होए गुंजार, कवण डंका दए वजाईआ। कवण ब्रह्म कवण पारब्रह्म वखाए इक्क दरबार, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाईआ। कवण घोड़ा होए अस्वार, कवण अश्व ल्ए दौड़ाईआ। कवण डोर रक्खे हरि निरँकार, लक्ख चुरासी बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला कवण वक्त कवण रूप कवण शक्त कवण सन्त कवण भगत कवण भगवान रूप धराईआ। तिन्नां सुण हरि अरदास, हरि साचे सच जणाया। किरपा करे सर्ब गुणतास, अलख अलखना भेव खुल्हाया। नव नौ चार होवे अन्त नास, थिर कोए रहिण ना पाया। लेखा जाणे पृथ्मी अकास, गगन मंडल वेख वखाया। घट घट अंदर रखणहारा वास, लक्ख चुरासी फोल फुलाया। पारब्रह्म प्रभ शाहो शाबास, साचे तख्त आसण लाया। कलिजुग अन्तिम देवे फास, राए धर्म नाल रलाया। चित्रगुप्त करे खुलास, लेखा कोए रहिण

ना पाया। हरिजन हरिभगत हरि जू आपे करे दासी दास, आप आपणा मेल मिलाया। अन्त अन्त कट्टे जम फास, आप आपणा संग निभाया। विष्न ब्रह्मा शिव रखणी आस, पुरख अबिनाशी होए सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा रिहा समझाया। पंचम लेखा हरि समझाइंदा, गुणवन्ता गुण निधान। कलिजुग वेला अन्तिम आइंदा, सचखण्ड वेखे मार ध्यान। लोआं पुरीआं खण्ड ब्रह्मंड फोल फुलाइंदा, अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज होया जाणी जाण। चारों कुण्टां फेरा पाइंदा, जोद्धा सूरबीर बली बलवान। आपणा नाउँ डंक वजाइंदा, देवे धुर फ़रमान। राज राजानां शाह सुल्तानां आप मिटाइंदा, राउ रंकां देवे इक्क ज्ञान। आपणा रूप आप धराइंदा, प्रगट हो आप भगवान। विष्नूं तेरा संग रखाइंदा, लेखा जाणे दो जहान। पंचम आपणा राह वखाइंदा, नेत्र नैण रहे वखान। कागद कलम भेव ना आइंदा, सत समुंदर मस होई निधान। चार भार ना वण्ड वंडाइंदा, चौदां लोक ना कोई ज्ञान। चौदां तबकां एका हुक्म सुणाइंदा, देवे धुर फ़रमान। चौदां विद्या ख़ाक मिलाइंदा, धुर दरगाही मारे बाण। शब्द अनादी इक्क प्रगटाइंदा, हरि पुरख निरँजण हो मेहरवान। हँ ब्रह्म मेल मिलाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे जाणी जाण। कलिजुग अन्तिम पार करावना, ब्रह्मा विष्न शिव वज्जे वधाईआ। तिन्ना लोकां पन्ध मुकावना, त्रैभवन फेरा पाईआ। त्रिलोकी नाथ खेल खिलावना, आप आपणी रचन रचाईआ। चौथे पद डेरा लावना, चार वरन इक्क सरनाईआ। पंचम सुनेहड़ा नाद सुणावना, नाद अनादी आप वजाईआ। छेवें छप्पर छन्न ना कोई बणावना, सच सिँघासण आसण लाईआ। सत्तवें सतिवादी नाम आप वरतावना, ना कोई मेट मिटाईआ। अठ्ठां तत्तां डेरा ढाहवणा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध रहिण ना पाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी नौं दुआरे वेख वखावणा, जगत वासा थाउँ थाँईंआ। जन भगतां दस्म दुआरी पन्ध मुकावणा, आप आपणा मेल मिलाईआ। हँ ब्रह्म सोइम रूप विच आप समावणा, सोहँ हँसा रूप वटाईआ। चार वरन क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका वरन बनावणा, अठारां बरन ना कोए कराईआ। ऊँचां नीचां राउ रंकां एका धाम बहावणा, एका बख्शे सच सच्ची सरनाईआ। सृष्ट सबाई रसना जिहवा एका अक्खर हरि हरि नाउँ गावणा, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। सर सरोवर इक्क नुहावणा, गुर चरन सच्ची सरनाईआ। हरि मन्दिर काया अंदर वखावणा, घर घर विच आप प्रगटाईआ। इष्ट देव गुर इक्क मनावणा, एका हवन कराईआ। फूलन बरखा एका लावणा, आप सुगंध महिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि आदि आपणा भेव आप जणाईआ। कलिजुग अन्तिम कर पार, आपणे घाट उतारना। पुरख अबिनाशी खेल अपार, लेखा मुकाए लक्ख चार बत्ती हज़ार, कर्म कुकर्मां फंद कटावणा। गुरमुख विरले ल्ए उभार, जिस जन आपणा

दरस दिखावणा। लक्ख चुरासी करे ख्वार, एका अन्तिम धक्का लावणा। ना कोई सहाई मीत मुरार, भैण भाई संग ना जावणा। दोए लोचन रोवन ज़ारो ज़ार, तीजा नैण ना किसे खुल्हावणा। चारों कुण्ट हाहाकार, माया जाल ना किसे तुड़ावना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम पन्ध मुकावणा। कलिजुग पन्ध जाए मुक, हरि साचा आप मुकाईआ। हरया बूटा जाए सुक्क, सुक्का हरा ना कोए कराईआ। मनमुखां मन रहे दुःख, दुखियां रैण ना कोए विहाईआ। गुरसिखां आत्म देवे सुख, आत्म अग्न बुझाईआ। सुफ़ल करे मात कुक्ख, जिस बख्शे चरन सरन सरनाईआ। उलटा होए ना गर्भ रुक्ख, दस दस मास ना अग्न तपाईआ। आपणी गोदी ल्ए चुक्क, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। अमृत प्याए जाम घुट्ट, आपणा रस आप चुआईआ। आवण जावण जाए छुट, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। जिस जन रक्खी हरि हरि ओट, वेले अन्त होए सहाईआ। लभ्भणे फिरदे कोटी कोट, चारों कुण्ट फेरीआं पाईआ। माया ममता भरी ना पोट, आसा तृष्ना होई हल्काईआ। हउमे हंगता रख्या खोट, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना बन्धन कोए तुड़ाईआ। शब्द नगारा तन ना लग्गी चोट, सुरती राम ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे ल्ए उठाईआ। हरिजन साचा उठया, आदि जगादी कार। जिस उप्पर साहिब सतिगुर तुठया, देवे दरस अगम्म अपार। लुकया रहिण ना देवे कोई किसे गुट्ठया, वेखणहार निरँकार। मनमुख जीवां भाग निखुटया, कलिजुग अन्तिम आई हार। जूठा झूठा बूटा जाए पुटया, जड़्ह रहे ना विच संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे जाए तार। हरिजन पार उतार दा, हरि दाता बेपरवाह। जुग जुग पैज सवारदा, भगत वछल बण मलाह। सतिजुग त्रेता द्वापर विछड़े कलिजुग अन्तिम सुरत संभालदा, इक्क जपाए आपणा नाँ। नाता तोड़े शाह कंगाल दा, निथाव्याँ देवे साचा थाँ। घट घट अंदर निरगुण जोती दीपक आपे बालदा, अज्ञान अन्धेरा दए मिटा। अमृत नाम निधान जाम इक्क प्याल दा, दिवस रैण ख़ुमार रखा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन सिर आपणा हथ्थ दए टिका। जिस सिर हथ्थ टिकाया, नाता तुट्टा संसार। आत्म अन्तर एका रूप दरसाया, गृह मन्दिर खोल्ह किवाड़। घट बाती दीपक जोती नूर करे रुशनाया, डूँग्घी भँवरी कवरी पावे सार। गुरमुख हरिजन माणक मोती आप उठाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, कलिजुग अन्तिम वार वार वार सृष्ट कुरलाईआ। नव नव आई हार, सत्त सत्त सत्त दुहाईआ। त्रै त्रै लेखा आर पार, पंच पंच कराईआ। करे खेल आप करतार, करता कीमत कोए ना पाईआ। सम्मत सम्मती करे ख्वार, साख्यात रूप वटाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपे जाणे

आपणी कार, करनहार आप अख्वाईआ। वरभण्ड ब्रह्मण्ड जेरज अंड उत्भुज सेत्ज देवे दंड नाम तेज कटार, चण्ड प्रचण्ड आप चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए वर, आदि पुरख वडी वड्याईआ। हरिजन नाता जोड़या, जगत जुगत गुरदेव। पुरख अगम्मा निरगुण रूप आपे बौहड़या, जन्म जन्म दी जाणे सेव। मिट्ठा करे रीठा कौड़या, अमृत आत्म देवे मेव। गुरमुख विरले आपे बौहड़या, पुरख अबिनाशी अलख अभेव। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे रसना जिहव। रसना जिहवा लेखा जाणदा, बत्ती दन्द गुण विचार। घट घट अन्तर आपणा रंग माणदा, निरगुण रूप अपर अपार। मूर्ख मुग्ध ना कोए पछाणदा, त्रैगुण माया जगत नाता होया संसार। गुरमुख विरला राह तक्के श्री भगवान दा, नेत्र लोचण नैण उग्घाड़। फड़ बाहों आप उठाल दा, जुगा जुगन्तर साची कार। दिवस रैण रैण दिवस मात गर्भ अग्नी कुण्ड त्रैगुण तत्त आपे प्रितपाल दा, प्रितपालक आप निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, ब्रह्मा विष्न शिव देवे आपणा वर, आपे बिरद समालदा। हरिसंगत दया कमाइंदा, दीना बंधप दीन दयाल। घट मन्दिर वेख वखाइंदा, वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाल। जो जन सरनाई आइंदा, करे कराए सदा प्रितपाल। गुरमुख साची वस्त आप वरताइंदा, देवे नाम धन, सच्चा धन माल। सच भण्डारा आप भराइंदा, नाता तुट्टे जगत जंजाल। आत्म रंग आप रंगाइंदा, रंग मजीठी इक्क महान। साचा संग आप निभाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत देवे माण। जो जन मंगे जगत मंग, हरि झोली दए भराईआ। जो जन मंगे भुक्ख नंग, भुक्ख नंग दए कटाईआ। जो जन मंगे नंगी होवे ना कंड, सिर हथ्थ दए रखाईआ। जो जन मंगे आत्म अन्तर परमानंद, निजानंद दए वखाईआ। जो जन मंगे सुणाए सुहागी छन्द, सोहँ शब्द साची वस्त इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर आयां घट घट वेखे भुल कदे ना जाईआ। जो जन मंगे उतरे जगत दु:ख, दलिद्र आप मिटाइंदा। जो जन मंगे जगत सुख, जगत जीवण जुगत आप समझाइंदा। जो जन मंगे उज्जल होए मुख, लोकमात वड्याई आप दिवाइंदा। जो जन मंगे दरस अंदर बैठा लुक, स्वच्छ सरूपी प्रगट हो आपणा दरस दिखाइंदा। जो जन मंगे पंच विकारा अंदरों कढे कुट्ट, नाम खण्डा इक्क वखाइंदा। जो जन मंगे आवण जावण जाए छुट्ट, लक्ख चुरासी फंद कटाइंदा। जो जन मंगे अमृत घुट्ट, निझर झिरना आप झराइंदा। जो जन मंगे लग्गी प्रीत ना जाए तुट्ट, नाम बन्धन आपे पाइंदा। जो जन मंगे कढ्ढे वासना खोट, दुरमति मैल आप धवाइंदा। जो जन मंगे जगत जीव आहलणिउँ डिगे बोट, आप आपणी गोद उठाइंदा। जो जन मंगे चरन सरन सरनाई एका ओट, अन्त जम जमकाल नेड़ ना आइंदा। जो जन मंगे खुल्ल्हे सोत, दिब नेत्र

आप खुल्हाइंदा। जो जन मंगे लग्गे भाग ओत पोत, पुत पोतरे मेल मिलाइंदा। जो जन मंगे साचा नाउँ रसना जिहवा ना हिले होंट, अजपा जाप आप कराइंदा। जो जन मंगे नेड़ ना आए लाड़ी मौत, वेले अन्त दरस दिखाइंदा। जो जन मंगे मंग सुहाए काया किला कोट, घर घर विच सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर आया आस पुजाइंदा। जो जन मंगे जगत सुत्त, रक्त बूंद खेल खिलाईआ। जो जन मंगे सोहे बसन्ती रुत्त, फुल फुलवाड़ी आप महिकाईआ। जो जन मंगे दरस अबिनाशी अचुत, रातीं सुत्तयां दरस दिखाईआ। जो जन मंगे सतिगुर पूरा एका जाए तुट्ठ, अनडिठी वस्त झोली पाईआ। जो जन मंगे पारब्रह्म अबिनाशी करता निरवैर निराकार तन नगारे लाए चोट, ताल तलवाड़ा आप वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर आया आस पुजाईआ। जो जन मंगे तन लथ्थे चीर, बहत्तर नाड़ी वेख वखाइंदा। जो जन मंगे मन रक्खे धीर, मन पंखी बन्न्ह वखाइंदा। जो जन मंगे अमृत सीर, भर प्याला आप प्यांअदा। जो जन मंगे दरस वड पीरन पीर, प्रगट हो हो निरगुण सरगुण दरस दिखाइंदा। जो जन मंगे जगत ज़ंजीर, जगत नाता तोड़ तुड़ाइंदा। जो जन मंगे चोटी चढ़े अख़ीर, साचे मन्दिर आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत वेख वखाइंदा। जो जन मंगे चरन प्यास, चरन कँवल सरन बख्शे सच सरनाईआ। जो जन मंगे काया मन्दिर साची रास, सुरती शब्द गोपी काहन आप नचाईआ। जो जन मंगे दासी दास, सेवक सेवा आप कमाईआ। जो जन मंगे घर मन्दिर अंदर वखाए मंडल मण्डप पृथ्मी आकाश, खण्ड ब्रह्मण्डां एका रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर आया लेखे लाईआ। जो जन मंगे नाता तुट्टे नौ दुआर, नौ दुआर रहिण ना पाईआ। जो जन मंगे सुखमन टेडी बंक होए पार, अन्तिम पार कराईआ। जो जन मंगे ईड़ा पिंगल ना होए ख्वार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार दए मिटाईआ। जो जन मंगे आसा तृष्ना देवे मार, हउमे हंगता दए मिटाईआ। जो जन मंगे निझर धार, अमृत झिरना दए झिराईआ। जो जन मंगे निरगुण जोत नूर उज्यार, नूरो नूर दरसाईआ। जो जन मंगे आत्म सेजा हरि हरि कन्त भतार, साची सेजा हरि जू दए वखाईआ। जो जन मंगे साची सख़ीआं मिल मिल मंगलाचार, गीत सुहागी इक्क सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर आयां लेखा लेखे पाईआ। जो जन मंगे मिटे फुट्ट, दूई द्वैत रहिण ना पाए। जो जन मंगे सतिगुर हित, साचा हित इक्क वखाए। जो जन मंगे मुक्के पन्ध तीर्थ तट, अठसठ एका राह आप दरसाए। जो जन मंगे दुरमति मैल देवे कट्ट, सर सरोवर इक्क नुहाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाए। जो जन मंगे माल धन, धन ख़ज़ीना इक्क वखाईआ।

जो जन मंगे अग्ग लग्गे तन, तत्व तत रिहा मिलाईआ। जो जन मंगे अन्तिम डन्न, साचा डन्न दए लगाईआ। जो जन मंगे जिस घड़या सो देवे भंन, भन्नणहार देर ना लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत सद समाईआ। हरिसंगत सदा रंगणा, एका नाम करतार। काया चोला आपे रंगणा, अठ्ठे पहर नाम ख़ुमार। दर आया मूल ना संगणा, हरि भरया वड भण्डार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी देवणहार। हरिसंगत वडिअई वड, वड वड्डा हरि हरि पाया। हउमे हंगता देणी विचों कढ्ढ, गुर शब्दी शब्द प्रनाया। दु:ख दलिद्दर अग्नी लाए ना कोई हड्ड, तिन्न सौ सट्ठ हाडी वेख वखाया। निर्धन सरधन सदा लडाए लड, आप आपणी गोद बहाया। जगत विकार जगत दुआर जगत परिवार पार करे हद्द, आपणा मन्दिर आप वखाया। मां पिओ पुत दादा कोटन कोटि जीव जंत गए लद, थिर कोए रहिण ना पाया। शाह पातशाह राज राजान भर प्याला पी पी थक्के मदि, साचा रस ना किसे वखाया। बिन सतिगुर पूरे ना कोई पाए साचा पद, साची पदवी हरिसंगत नाउँ धराया। गुर चरन कँवल उप्पर धवल धरनी धरत बहाए सद, शब्द संदेश इक्क सुणाया। लक्ख चुरासी विचों ल्ए कढ्ढ, आप आपणा मेल मिलाया। नार सुहागण हरिजन होए ना कदे रंड, दुहागण नार ना रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत देवे एका वर, आसा आसा विच समाया। आसा तृष्ना करे पूर, तृखा आप बुझाईआ। नाता तोड़ना कूड़ो कूड़, सच सुच सच समाईआ। मूर्ख मुग्ध चतुर बणाए मूढ़, तत्त ज्ञान इक्क समझाईआ। जोती मस्तक लाए धूढ़, पूर्ब लेखा रहे ना राईआ। जोती बख्शे जोती नूर, मस्तक लिलाट कर रुशनाईआ। दिवस रैण हाज़र हज़ूर, आप आपणा दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत देवे माण वड्याईआ। जो जन आए मन हँकार, हँकार नाल हँकार रलाईआ। जो जन रक्खे मन विभचार, विभचार नाल करे कुड़माईआ। जो जन आए तन ख्वार, जगत ख्वारी आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आसा निरासा ना कोई रखाईआ। जैसी मन रक्खे आसा, वैसी वस्त वरताइंदा। गुरमुख विरला गुर दरस प्यासा, मनमुख आपणा मुख छुपाइंदा। दोहां विचोला खेल तमाशा, पर्दा ओहला आप रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत अंदर हरि हरि वासा, हरिजन हरि की पौड़ी आप चढ़ाइंदा।

२४ माघ २०१७ बिक्रमी विश्व नाथ वर्मा ऐडीशनल सैक्टरी दे घर
राष्ट्रपती राजिंदर प्रसाद वास्ते शब्द

पंज फ़रवरी वक्त सुहावना, हरि वड्डा वड वड्याईआ। भगत भगवन्त विचोला इक्क रखावना, विश्व वर्मा मिले वड्याईआ। राष्ट्रपती संदेश सुणावना, पारब्रह्म इक्क रघराईआ। कलिजुग अन्तिम पहरया बानना, निरगुण निरवैर आपणी कल धराईआ। नौं खण्ड पृथ्मी वेखे मार ध्याना, सत्तां दीपां फेरा पाईआ। लक्ख चुरासी देवे इक्क ज्ञाना, सोहँ शब्द करे पढ़ाईआ। नाउँ धराए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना, ना मरे ना जाईआ। चौदां मार्च दिवस वखाना, सतिजुग साची धार बंधाईआ। नौ ग्रन्थ लेख लिखाना, लिख्या लेख ना कोई मिटाईआ। शब्द खण्डा हथ्थ चमकाना, ब्रह्मण्ड खण्ड वज्जे वधाईआ। एका हुक्म धुर फ़रमाना, जन भगतां भगवन्त आप सुणाईआ। सति सन्तोखी बन्न्हे गाना, धीरज जत इक्क जणाईआ। सच सुच वरतावे हो मेहरवाना, जूठ झूठ कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। अल्ला वाहिगुरु राम नाम राधे कृष्न सति तत्त इक्क वखाना, ब्रह्म मति इक्क जणाईआ। सर्ब कला समरथ श्री भगवाना, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। दिल्ली दरबार सुहाए जगत मकाना, भेव अभेदा भेव खुल्हाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी जणाए सच निशाना, सति रंग रंग वक्ख कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण ल्ए वर, राष्ट्रपत पत राजिंदर प्रसाद, धुर दरगाही देवे दाद, शाह भबीखन सुण फ़रयाद, राम रामा होए सहाईआ।