२६ माघ २०१७ बिक्रमी पुष्कर, लाल सिँघ पंडत नाल गोबिन्द घाट पुष्कर अजमेर
इक सत्त छे दो गुबिन्द धार, गोबिन्द आपणे विच रखाईआ। पंडत पांधा ना कोई करे विचार, बैठे पुष्कर आसण लाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बैठे दुआर, सीस जगदीस झुकाईआ। नेत्र नैण रोवण ज़ारो ज़ार, अन्तर आत्म इक्क लिव लाईआ। हरि का रूप अगम्म अपार, सति सरूप दिस ना आईआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, लोकमात जगत वधाईआ। नाता वेख सर्ब संसार, जगत जगदीश खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव अछल अछेद गोबिन्द गया समझाईआ। गोबिन्द घाट हरि का घाट, हरि हरि आप जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव तक्कण वाट, नेत्र लोचण नैण सर्ब उठाइंदा। इक्क सत्त खेल तमास, छे दो गंढ्ढ पवाइंदा। लेखा जाणे तत्त आठ, नौं दर फोल फुलाइंदा। आदि जुगादी एका हाट, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा आप खुल्हाइंदा। आपे जाणे आपणी वाट, आपणा पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गोबिन्द एका धार, एका खेल करे करतार, एका दर सच्चा दरबार, एका भिखक ब्रह्मा विष्न शिव दुआर, देवणहारा इक्क अख्वाइंदा। इक्क इकल्ला एकँकारा, सति पुरख निरँजण वडी वड्याईआ। इक्क सत्त करया प्यारा, एका इक्क सात जोड़ जुड़ाईआ। छे घर वसया बाहरा, दर घर साचे सोभा पाईआ। दोआं दो जहानां खेल करे पसारा, अलख अगोचर बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। सतारां सौ बासठ बिक्रमी लिख्या लेख अपर अपारा, भेव कोए ना पाईआ। साची लिख्त भविख्त दस्स गया बण वणजारा, पंडत पांधे बैठे मुख छुपाईआ। गोबिन्द रूप ना किसे विचारा, गोबिन्द घाट ना कोए नहाईआ। दुरमति मैल ना उतरे विच संसारा, आत्म अन्तर अशनान ना कोए कराईआ। कलिजुग कूके आपणी वारा, चारों कुण्ट दए दुहाईआ। एका ढईआ जगत सहारा, साची नईआ नज़र कोए ना आईआ। भैणा भईआ कर कर प्यारा, साचा सईंया रहे मनाईआ। नज़र ना आए किसे घनईया, रूप अनूप जगत वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द लेखा जाणे आपणे घर, एका साता छीका दूआ दो छे सत इक्क आपणे विच टिकाईआ। इक्क सत्त कर प्यार, छे दो जोड़ जुड़ाया। गोबिन्द आया गोबिन्द धार, गोबिन्द गोबिन्द विच समाया। अठसठ तीर्थ चरन कँवल खिच्च लिआए आप दुआर, रूप अनूप आप धराया। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश किसे नज़र ना आए विच संसार, अठारां बरन चार वरन रहे कुरलाया। दो पंज पंज बोल जैकार, दो पंज पंज आपणा रूप धराया। वदी सुदी ना सके कोए विचार, किसना सुकला पख विच फस कदे ना जाया। करे खेल आप निरँकार, जोती रूप अपर अपार, शब्द खण्डा तेज कटार, साचे घोड़े हो अस्वार, दो जहाना पार किनार, आप आपणा बल रखाया। गोबिन्द लेखा गोबिन्द ल्ए विचार, दूसर लिखण पढ़न विच कदे ना आया। इक्क सत नौ अठ्ठ गोबिन्द लेखा दिता पाड़, आपणा लेख विच रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गोबिन्द मेला जाणे साचे घर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाया। गोबिन्द गुर गुर गोबिन्द रूप अनूप, दिस किसे ना आईआ। गुरसिख दो अठ अठाई जो संगत रखाए इक्क सति छे दो अमृत मेघ दिता बरस, कलिजुग अन्तिम आपणे नाल रलाईआ। लेखा जाणे अर्श फर्श, कुर्श कुरा कायनात ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड उत्भुज सेत्ज जीव जंत वेखे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गोबिन्द लेखा जाए मुक्क, गुरमुख बूटा जाए ना सुक्क, अमृत सिंच हरया आप कराईआ। गोबिन्द आया गोबिन्द दुआर, गुरसिख काया अंदर गोबिन्द गढ़्ह बणाईआ। करे खेल अपर अपार, जगत विद्या ना पावे सार, चौदां विद्या पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। एका मन्त्र सर्ब देवा आत्म ब्रह्म जोत प्रकाश निरवैर धार, पारब्रह्म बेअन्त बेपरवाह आप आपणे विच रखाईआ। पंडत पांधा
गुरसिख दस्से की कोई राह, जिस मिल्या गोबिन्द सच्चा शहिनशाहीआ। आपणा लेखा आपणी हथ्थीं गया लिखा, आपणी हथ्थीं देवे ढाहीआ। सतारां बीस बीस सतारां बिक्रमी बणया आप मलाह, अठाई सिख नाल लिआईआ। सचखण्ड वसे शहिनशाह, पंडत लिखणा आपणी कलम शाहीआ। जगत जहान किसे दिसे ना, दो दो लोचन तक्के सर्ब लोकाईआ। ग़रीब निमाणयां पकड़े बांह, सिँघ दया नाल रलाईआ। दया कर घर गया आ, घर आपणा दए समझाईआ। सूरज चन्न ना करे कोई रुशना, मंडल मण्डप ना कोई वड्याईआ। ब्रह्मा वेद ना रिहा कोई सुणा, पुराण अठारां ना कोई गाईआ। शास्त्र सिमरत ना रिहा कोई जणा, गीता ज्ञान ना कोई वड्याईआ। अञ्जील कुरान ना रिहा कोई पढ़ा, खाणी बाणी ना कोई दृढ़ाईआ। साचे घर वसे आपे बेपरवाह, जिस घर वसे गोबिन्द सच्चा माहीआ। पुष्कर बैठे तक्कण राह, मन्दिर अंदर टल खड़काईआ। गुरमुख विरले बणे आप मलाह, जगत सरोवर बेड़ा पार दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आपे रक्ख, गोबिन्द रूप हो प्रतक्ख, जोत सरूप अलखना अलख, शब्द अनूप होए वख दिस किसे ना आईआ। पहला घर सच्चखण्ड, आपणा बंक आप बणाया। दूजा डाकख़ाना पाई वण्ड, ब्रह्मण्ड रचन रचाया। तीजी तहसील चढ़या चन्द, ब्रह्मा विष्न शिव उपजाया। चौथा ज़िला इक्क परमानंद, घट घट अंदर आपणा आसण लाया। आदि जुगादि निरगुण सरगुण किसे ना पाया बंध, बन्धन विच कदे ना आया। पुष्कर आ सुणाया सुहागी छन्द, हरि का घर पंडत भुल कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भाणा दए समझाया। हरि का ठाणा इक्क अपारा, हरि साचे सच बणाया। रपट लिखे चित्रगुप्त आपणे बैठ दुआरा, दिस किसे ना आया। धर्म राए बणे हल्कारा, घर घर संदेश दए सुणाया। जम का रूप खेल अपारा, पंडत पांधे जीव जंत ग्रन्थी पन्थी मुल्ला शेख़ मुसायक फड़ फड़ बन्न्हण छुट्ट कोए ना जाया। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर पुरख अबिनाशी घट घट वासी मनमुखां देवे दंडन, अठारां अठाई कुण्ड खेल खिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा ठाणा इक्को इक्क बणाया।